Thursday, 28 April 2016

Refugees find new route for entry into Europe via Bulgaria

Human trafficking rings back in business

Following tighter controls in the Aegean Sea by the combined efforts of patrol ships from NATO, Greece and Turkey after the activation of the EU-Turkey refugee agreement, refugees are choosing a different route to reach central Europe. The refugees and migrants have chosen an alternative route via Bulgaria to move towards the continent, despite greater dangers. Nearly 200 refugees and migrants are being arrested on a daily basis in Austria who are using the new route. Austrian newspaper ‘Die Presse’ reports that the closed Greek-FYROM borders have forced the refugees to seek new ways to reach their target countries to the north. According to the newspaper report, 80 percent of the refugee flows have used the Bulgaria-Serbia route to move into other European countries. ‘It was the worst country, says an Afghani migrant about Bulgaria. ‘Police found us in the forest. they beat us, took our mobile phones and money’, he told the Austrian newspaper. The head of the Serbian centre for asylum services, Radosh Djurovic says the Aegean Sea route might have been sealed off, but the flows of refugees do not seem to have been curtailed. ‘The Balkan route is not closed, with the human trafficking networks back in business’, he says

Source Protothema
Press to Continue.......

Monday, 25 April 2016

First half century of the Association of Schools of Public Health in the European Region

Jeffrey Levett
The National School of Public Health, Athens, Greece.

This year, the Association of Schools of Public Health in the European Region (ASPHER) reaches 50 years [1966-2016] and is engaged in celebration. Its significant achievements on the European stage will appear in the Anniversary Book and tell much of its exciting story (1). The official ceremony will take place in Athens, Greece 25-27 May 2016 with an opening event in the Acropolis Museum. The celebration is hosted by the Hellenic School, an institution finally launched in 1929, following heroic efforts of Greek pioneers in malaria and after a bizarre pandemic of dengue fever and a little known, unique and short-lived revolution in public health, which hiccoughed its way into history (2-5). One powerful driving force was Ludwik Rajchman of the League of Nations who described the health situation in Greece as being “worse than in Brazil”.

ASPHER’s contemporary vision is expressed in its 2020 strategy, enunciated into five specific strategic objectives that reflect educational quality, research capacity and global governance. These are pivotal to present and future population health challenges and have been elaborated in a spirit of collaboration and solidarity and in concert with the international community. One fundamental goal is the continued improvement of competency training of the European workforce. Appropriately trained public health practitioners are an effective link to crisis intervention such as in the current refugee crisis. ASPHER is a natural link and think tank for Europe and can provide insights into paths towards solution for the current and horrendous set of European problems.

In 1992, with the support of WHO-EURO [Jo Asval, M. Barberro] and the European Commission, DGV [David Hunter, Jos Draijer], a turbulent General Assembly was hosted by the Hellenic School. It received support from the Rockefeller and Goulandri Foundations and from Hellenic Ministries of Health, Education and Culture [Melina Mecouri]. In Athens, i) a Balkan Forum for Public Health was conducted and facilitated Eastern European Schools to become a greater force within ASPHER thus fulfilling the aim of its first Secretary-General, Teodor Gjurgjevic, Zagreb [1968] who travelled unsuccessfully to Moscow, to encourage membership; ii) ASPHER outlined its response to Article 154 of the Maastricht Treaty, and; iii) an award named for Andrija Stampar got underway, which this year goes to Richard Horton, editor of The Lancet (6).

Public health is a paradoxical entity spurned when things go well, called back by society when things fall apart. It is an essential function of society; an organized and systematic concoction for dealing with unpleasant surprises. It is an invigorating interdisciplinary cocktail, which like women’s domestic work, does not fit well into the economist’s equations of development or into business or market models.

Public health is an anti-hero, not unlike Don Quixote who tilted at windmills and Hucklebury Finn who knew hell awaited him, after he helped the escape from slavery. Like Huck and the Don, Public Health has a nobility of spirit and purpose, wanting to right wrongs. Like a woman spurned, it can take disastrous revenge when rejected by the community or by the state. Think of Ebola [Africa]; lead in Flint [USA].

Social sensitivity to deprivation and the organization of public health in response to dismal outcomes from environmental miasma are both constructs and products of the Enlightenment (7). Its thinkers aimed to improve living conditions of the population impacted by the Industrial Revolution and urbanization. They embraced such powerful thoughts as: “there but for the grace of god go I, do onto others as you would have them do onto you and that the reduction of mortality had an economic value to society”. Nevertheless, the danger still exists that the ship of state is operating with an insufficient ratio of lifeboats to passengers while avoidable death climbs (8).

ASPHER’s homunculus-logo depicts both heart and brain, thus echoing the ancient maxim of “healthy in body, healthy in mind”, for the individual, the community and the body politic. Perhaps we should listen more to female voices; Hygiene, daughter of Asclepius, goddess symbol of public health; Peitho goddess of persuasion. Linguistically, public health suggests political tension and ideological divisions. It is a strange couplet from which the polar “public-private” surfaces. Etymologically, Idiocy-idiot derives from the Greek word private and health lacks importance until lost.

At this time of humanitarian crisis in Europe, ASPHER calls for greater tolerance of diversity; color, creed, opinion nurtured within cultures of peace and science and within a framework of equality. Public health policy must be equal in complexity to the current problem space; refugee waves, austerity measures, terrorism. It must demonstrate flexibility in approach and draw upon alternative but convergent conceptualizations as either in terms of reducing vulnerability or in terms of resilience building. As we step into the future we may be faced by health indicator decline and health determinant disasters.

ASPHER’s 50 year legacy must be seen as a vital contributor to socio-economic progress, a bulwark against health damage and a pillar for our common European future. We say that investing in Schools of Public Health is a good thing! Schools of Public health do make a difference (9)!

No better gift can come from the political world than greater recognition of Schools and Institutions of Public Health in tandem with the ascendancy of public health up the political agenda.

From Athens, ASPHER’s thoughts and concerns go out to all victims of abominable terrorist attacks, those suffering the consequences of austerity and to the plight of being a refugee. We must resist the dastardly and merciless acts of terrorism and mount a more effective response to population deprivation and environmental dangers and not permit them to derail Europe.

With pride we draw attention to our appealing Association ASPHER as it reaches a half century, while simultaneously, appealing to the European world of politics to make more room for public health.

References
1. Foldspang A, Müller-Nordhorn J, Bjegovic-Mikanovic V, Otok R (Eds.). Fifty years of professional public health workforce development. ASPHER’s 50th Anniversary Book. Brussels: Association of Schools of Public Health in the European Region, 2016 [in press].
2. Mandyla M, Tsiamis C, Kousounis A, Petridou E. Pioneers in the anti-malaria battle in Greece (1900-1930). Gesnerus 2011;68:180-97.
3. Levett J. The Athens School: Lighthouse of Greek Public Health. www.kastaniotis.com (Greek only).
4. Giannuli D. Repeated Disappointment: the Rockefeller Foundation and the reform of the Greek Public Health System, 1929-1940. Bull Hist Med 1988;72:47-72.
5. Scientific Foundations of Public Health Policy in Europe. Editors: Laaser U, de Leeuw E, Stock C. Juventa Verlag Weinheim and Munchen; 1995.
6. ASPHER. Welcome to Athens. http://www.aspher.org/articles,4,20.html
7. Levett J. Disaster press: Public Health Enlightenment, Greece: From the Athens to the Hellenic National School of Public Health. Sunday, 20 November 2011. http://nrdisaster.blogspot.gr/2011/11/public-health-enlightenment-greece.html (accessed: April 21, 2016).
8. Levett J. Disaster press: Blunders without Apology, Mistakes and their Excuses. Thursday, 31 March 2016. http://nrdisaster.blogspot.gr/2016/03/blunders-withoutapology-mistakes-and.html (accessed: April 21, 2016).
9. de Leeuw E. European schools of public health in state of flux. Lancet 1995;345:1158-60.
From South Eastern European Journal of Public Health
Press to Continue.......

Sunday, 24 April 2016

Ο πόλεμος κατά της Δύσης!!! Μεταναστευτική κρίση και ευρωπαϊκή ασφάλεια!!

By Ιωάννης Κωτούλας*
Η Ευρώπη έχει εμπλακεί σε έναν παγκόσμιο πόλεμο ο οποίος στρέφεται κατά της Δύσης και των αξιών της, και σκοπός του οποίου είναι η κατάκτηση της ίδιας της Δύσης. Η έξοδος από ένα ιδεοληπτικό σχήμα Δυτικής ενοχής και η ανάταξη της Ευρώπης ως αυτόνομου δρώντος σε διεθνές επίπεδο, ο οποίος ενεργεί με θεμελιώδη κριτήρια την προστασία των συνόρων, την αποτροπή των μεταναστευτικών ροών και την ενθάρρυνση της ανάπτυξης της περιφέρειας αποτελούν τις θεμελιώδεις παραμέτρους για την επίλυση της μεταναστευτικής κρίσης.

Η μεταναστευτική κρίση της Ευρώπης έχει προκαλέσει οξείες αντιδράσεις και σημαντικές δυσχέρειες στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, καθώς και έντονη συζήτηση για την ενδεδειγμένη πολιτική αντιμετώπισης της. Οι πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι από μέλη των ισλαμικών κοινοτήτων της χώρας καταδεικνύουν τα όρια του εγχειρήματος ενσωμάτωσης στην ευρωπαϊκή νομική και πολιτισμική πραγματικότητα ατόμων με έντονες αντιδυτικές ιδεολογικές αναφορές. Ο συσχετισμός μεταναστευτικών ροών και ισλαμιστικής τρομοκρατίας αποτελεί κοινό τόπο στις αναλύσεις των Υπηρεσιών ασφαλείας, ωστόσο η συζήτηση πρέπει να πραγματοποιείται με τρόπο ορθολογιστικό και με αξιοποίηση όλων των δεδομένων.

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΕΝΤΡΟΥ-ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΥΓΑ
Σε επίπεδο διεθνούς συστημικής οργάνωσης καταγράφεται η ανάδυση μιας περιφέρειας ή ενδοχώρας, η οποία κείται νοτίως και νοτιοανατολικώς της Ευρώπης, με την Ευρώπη να καθίσταται αντιληπτή ως το κέντρο ή ο πυρήνας του εν λόγω συστήματος κέντρου-περιφέρειας. Η Ευρώπη ως το κέντρο του συστήματος αποτελεί τον προορισμό των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών. Τα κράτη της Ευρώπης και ιδίως όσα διαθέτουν εκτεταμένη ακτογραμμή ή ευρίσκονται στην περιοχή της Μεσογείου (Ελλάς, Ιταλία, Μάλτα, Ισπανία), είναι εκτεθειμένα σε μαζικές μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές από την περιφέρεια ή ενδοχώρα. Η περιφέρεια ή ενδοχώρα θεωρείται ότι αποτελείται από δύο ευρείες γεωγραφικές περιοχές: α) το σύμπλοκο της Μέσης Ανατολής-Βορείου Αφρικής.

β) το σύμπλοκο της υποσαχάριας Αφρικής.

Οι ροές πληθυσμών προς την ευρωπαϊκή ήπειρο από μεθοδολογικής απόψεως δεν είναι δυνατόν να κατηγοριοποιούνται συλλήβδην ως προσφυγικές, διότι περιλαμβάνουν υψηλό αριθμό ατόμων τα οποία δεν προέρχονται από κράτη στα οποία σημειώνονται συγκρούσεις. Οι ροές πληθυσμών είναι, επομένως, αφενός προσφυγικές αφετέρου μεταναστευτικές, υπό την έννοια της εκδημίας τμήματος του πληθυσμού των κρατών προέλευσης, το οποίο μεταβαίνει στην ευρωπαϊκή ήπειρο για οικονομικούς λόγους ή λόγους εγκατάστασης.

Το περιεχόμενο της έννοιας του πρόσφυγα (refugee) προσδιορίζεται από συγκεκριμένες διεθνείς συνθήκες, ειδικότερα την Σύμβαση της Γενεύης για τους Πρόσφυγες (Convention relating to the Status of Refugees, 1951) και το Πρωτόκολλο για το Καθεστώς των Προσφύγων (Protocol Relating to the Status of Refugees, 1967), καθώς επίσης από τις εσωτερικές διατάξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην συγκεκριμένη περίπτωση. Ως πρόσφυγας προσδιορίζεται βάσει του Άρθρου 1 της Σύμβασης της Γενεύης «κάθε πρόσωπο, το οποίο καθώς ευλόγως φοβάται ότι θα υποστεί διώξεις εξαιτίας της φυλής, της θρησκείας, της εθνικότητάς του ή των πολιτικών του πεποιθήσεων, βρίσκεται έξω από την χώρα της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν μπορεί ή εξαιτίας του φόβου του δεν επιθυμεί, να ζητήσει την προστασία της χώρας αυτής». [1] Οι πρόσφυγες δεν έχουν δικαίωμα στην διπλωματική προστασία του κράτους ιθαγενείας τους, καθώς μια τέτοια σύμβαση θα αναιρούσε την ιδιότητά τους ως προσφύγων και την χορήγηση του καθεστώτος του πολιτικού ασύλου. [2]

Καμία εκ των διεθνών συνθηκών δεν παρέχει το καθεστώς του πρόσφυγα σε όσους διασχίζουν πολυάριθμες ασφαλείς χώρες και διαβαίνουν κατά τρόπο παράνομο πολυάριθμες συνοριακές διαβάσεις και οι οποίοι επιλέγουν το κράτος με τις πλέον γενναιόδωρες κοινωνικές παροχές σε μη-πολίτες αυτού. Οι εισρέοντες μετανάστες επιλέγουν να εγκατασταθούν σε κράτη όπως η Γερμανία, η Σουηδία και το Βέλγιο, έχοντας προηγουμένως διασχίσει ασφαλή κράτη της περιφέρειας (Τουρκία) ή πολυάριθμα ασφαλή κράτη της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουγγαρία, Κροατία, Σλοβενία, Αυστρία). Οι προσδιοριζόμενοι ως πρόσφυγες επομένως δεν δρουν με κριτήριο την ασφάλεια, αλλά τις οικονομικές παροχές και το πλέον γενναιόδωρο και εφεκτικό σύστημα κοινωνικών παροχών και πρόνοιας. Κατά συνέπεια οι μετακινούμενοι δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρίζονται πρόσφυγες, αφού αρνούνται την παραμονή σε ασφαλή κράτη, αλλά παράνομοι οικονομικοί μετανάστες, εφόσον εισέρχονται με μη νόμιμο τρόπο στην ευρωπαϊκή επικράτεια. Ακόμη και ένα άτομο το οποίο πληροί τις προϋποθέσεις, ώστε να χαρακτηρισθεί πρόσφυγας, χάνει το καθεστώς του πρόσφυγα όταν εγκαταλείπει τις εγκαταστάσεις φιλοξενίας προσφύγων οι οποίες υπάρχουν σε κράτη της άμεσης υποδοχής των ροών της περιφέρειας όπως η Τουρκία και ο Λίβανος, και χρησιμοποιεί διακινητές ανθρώπων, ώστε να εισέλθει στην επικράτεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το άτομο αυτό πλέον είναι αιτών άσυλο (asylum seeker), όχι πρόσφυγας, τουλάχιστον έως η αξίωσή του για χορήγηση ασύλου κριθεί ως πληρούσα τις αρχές.

Ο ΟΗΕ εφαρμόζοντας μια υπερμέτρως ιδεαλιστική εφαρμογή θεωρητικών αρχών αρνείται στα κράτη-μέλη της ΕΕ την δυνατότητα ελέγχου των εξωτερικών συνόρων τους ή ακόμη και του εσωτερικού της επικρατείας τους. Τα μέσα ενημέρωσης συχνά προσδιορίζουν κατά τρόπο λανθασμένο τους εισρέοντες πληθυσμούς ως πρόσφυγες από την Συρία ή το Ιράκ. Ωστόσο, βάσει των στοιχείων της Eurostat, προκύπτει ότι μόνο το 21% προέρχεται από την Συρία, ενώ ο πραγματικός αριθμός πιθανότατα είναι μικρότερος ακόμη και του 20%. [3] Ένα πρόσθετο ενδιαφέρον στοιχείο δημογραφικής υφής είναι ότι η μεγάλη πλειονότητα των εισρεόντων ατόμων –το 62%- είναι νεαροί άνδρες, ενώ οι γυναίκες αποτελούν μόλις το 16%. [4] Επομένως η εισροή πληθυσμών, η οποία παρατηρείται την τελευταία περίοδο, δεν περιλαμβάνει μόνον δυνητικώς προσφυγικούς πληθυσμούς (Σύρους, Ιρακινούς, Λίβυους, Αφγανούς), αλλά και μεταναστευτικούς πληθυσμούς (λοιπές χώρες περιφερείας), δηλαδή άτομα, τα οποία μετακινούνται προς την Ευρώπη όχι λόγω ενδοκρατικών ταραχών ή φόβου διώξεων, αλλά για λόγους οικονομικής υφής ή για λόγους οικιστικής εγκατάστασης.

Το καθεστώς των πολιτικών προσφύγων αφορά σε μια μαζικού χαρακτήρα πληθυσμιακή εισροή και δεν θα πρέπει να συγχέεται με αυτό των αιτούντων πολιτικό άσυλο. Το πολιτικό άσυλο αφορά σε μεμονωμένα άτομα, αν και οι δύο κατηγορίες –αυτή των προσφύγων και των αιτούντων άσυλο- είναι δυνατόν να αλληλεπικαλύπτεται. Το πολιτικό άσυλο χορηγείται κατ’ απόλυτη διακριτική ευχέρεια του κράτους υποδοχής, ανεξαρτήτως του αν ο αιτών πληροί ή όχι τις προβλεπόμενες συμβατικές προϋποθέσεις. Δεν γεννάται ούτε κατοχυρώνεται ατομικό δικαίωμα του αλλοδαπού στο πολιτικό άσυλο, καθώς το δικαίωμα και η δυνατότητα ενός κράτους να παρέχει πολιτικό άσυλο σε αλλοδαπούς δεν θεμελιώνει αντίστοιχο δικαίωμα εκ μέρους του αλλοδαπού για απόλαυση πολιτικού ασύλου.[5] Η υποβολή αίτησης χορήγησης πολιτικού ασύλου εκ μέρους του αλλοδαπού δεν συνεπάγεται υποχρεωτικότητα για τις αρχές του Κράτους, στις οποίες υποβάλλεται το εν λόγω αίτημα. Και αυτό διότι η χορήγηση πολιτικού ασύλου εντάσσεται στο πλαίσιο της αποφασιστικής κυριαρχίας του Κράτους, το οποίο διαθέτει την αποκλειστική κυριαρχική αρμοδιότητα να παράσχει ή να αρνηθεί την χορήγησή του.

Το καθεστώς του ασύλου αποτελεί τη μετασχηματισμένη, γραφειοκρατική και παραποιημένη, εκδοχή της αρχαίας ξενίας, ενώ σε ιδεολογικό επίπεδο ο πρόσφυγας διαιωνίζει την αντίληψη του πολιτικού πρόσφυγα βάσει των σχετικών διατάξεων της ψυχροπολεμικής περιόδου. Ο ορισμός του πρόσφυγα διαμορφώθηκε σε μια περίοδο, κατά την οποία ο νεοσύστατος Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών ελεγχόταν σε επίπεδο αποφάσεων από τα κράτη της Δύσης και αφορούσε σε μεγάλο βαθμό τους διαφεύγοντες από τα ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα και δεν είχε υπ’ όψιν του μαζικές μεταναστευτικές ροές.

Η μετανάστευση πλέον δεν παρουσιάζεται στους πολίτες των ευρωπαϊκών κρατών ως μια αναγκαιότητα οικονομικής υφής, καθώς άλλωστε οι Δυτικές κοινωνίες με υψηλό επίπεδο ανεργίας μεταξύ των πολιτών τους έχουν εγκαταλείψει τη μετάκληση ανειδίκευτων αλλοδαπών εργατών, αλλά ως ένα καθήκον ηθικής διάστασης. Παρερμηνεύοντας συνειδητά την έννοια της φιλοξενίας, [6] οι οπαδοί των ανοικτών συνόρων μετέβαλαν τη μετανάστευση από ένα εγχείρημα συμβολής στην οικονομική ανάπτυξη σε μια επίδειξη ηθικής ανωτερότητας και αυταρέσκειας, στον βαθμό που η μετανάστευση καθίσταται αντιληπτή από πολλούς Ευρωπαίους, ιδίως μεταξύ των διοικητικών και πολιτικών ελίτ, ως μια επιλογή των μεταναστών η οποία επιβεβαιώνει την πολιτισμική ανωτερότητα της Ευρώπης ως επιθυμητού προορισμού. Μια τέτοια ταύτιση συγχέει, όμως, την έννοια της έλξης προς έναν προορισμό με την έννοια του θαυμασμού αυτού του προορισμού. Η ιδεολογική σύγχυση και αφέλεια των ιθυνόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μεγάλη και διαχρονική. [7]

Η ιδεοληπτική ταύτιση της έννοιας του μετανάστη με την έννοια του πρόσφυγα είναι πολλαπλώς μη λειτουργική. Κατά πρώτον η ταύτιση αυτή τείνει να συσκοτίζει τα κίνητρα των συμμετεχόντων στις μεταναστευτικές ροές, ταυτίζοντας ένα εγχείρημα, το οποίο αφορά λόγους οικονομικούς ή λόγους εγκατάστασης, με την αναζήτηση ασύλου. Κατά δεύτερον η ταύτιση των δύο ανωτέρω εννοιών προξενεί προφανείς δυσχέρειες στην πολιτική των χωρών υποδοχής, αφού συγχέονται η αποδοχή της οικονομικής μετανάστευσης, η οποία αφορά οικονομικούς λόγους, με το καθεστώς του ασύλου, το οποίο αφορά ανθρωπιστικούς λόγους. Η παράβλεψη της γεωπολιτικής διάστασης του προβλήματος και η μονόπλευρη και αναχρονιστική πλέον εμμονή σε οικονομικά δεδομένα έχουν προκαλέσει την μεταναστευτική κρίση της Ευρώπης και συμβάλλει στην ανατροφοδότηση της εσωτερικής τρομοκρατίας.

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΕΣ ΡΟΕΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
Οι μεταναστευτικές ροές θα επιταθούν τα επόμενα έτη σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο και τις επόμενες δεκαετίες σε μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο επίπεδο, εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μεταβάλλει δραστικά την αντίληψή της στο ζήτημα των μεταναστευτικών ροών. Οι δημογραφικές προβολές, οι οποίες εδράζονται στην σύνθεση του πληθυσμού και τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά αυτού, είναι δυνατόν να προσδιορίσουν εκ των προτέρων το μέγεθος του πληθυσμού των κρατών της περιφερείας και επομένως την δυνητική έκταση των μεταναστευτικών ροών, εφόσον η Ευρώπη εξακολουθεί να αποτελεί τον πυρήνα του συστήματος κέντρου-περιφερείας, προς τον οποίον κατευθύνονται οι ροές.

Σε επίπεδο εξελίξεων εντός του διεθνούς συστήματος είναι δυνατόν να διακρίνουμε τρία επίπεδα ιστορικού χρόνου:

α. Τον βραχύ ιστορικό χρόνο, ο οποίος αφορά γεγονότα τα οποία εκδηλώνονται εντός ορισμένου χρονικού πλαισίου (ενδοκρατικές ταραχές, επαναστάσεις, πόλεμοι). Στην κατηγορία αυτή ανήκουν οι ταραχές οι οποίες περιγράφονται με τον γενικό όρο Αραβική Άνοιξη, ο εμφύλιος στην Συρία, η κατάρρευση της Λιβύης και η αποδιοργάνωση του Ιράκ. Οι προσφυγικές ροές σχετίζονται κατά κύριο λόγο με τον βραχύ χρόνο, καθώς αποτελούν συνέπειες συγκεκριμένων γεγονότων ή αναταράξεως ενδοκρατικών και διακρατικών ισορροπιών. Οι προσφυγικές ροές προς την Ευρώπη οφείλονται στην εσωτερική αποδιοργάνωση κρατών της περιφέρειας (Συρία, Λιβύη, Ιράκ, Αφγανιστάν) και την μαζική εκδημία πολιτών των κρατών αυτών.

β.-γ. Τον μέσο και μακρό ιστορικό χρόνο (γεννητικότητα πληθυσμών, γεωγραφικά δεδομένα). Στην κατηγορία αυτή ανήκει η υψηλή γεννητικότητα των πληθυσμών της περιφέρειας και η εσωτερική αστάθεια ή ανεπαρκής οικονομικής ανάπτυξη κρατών με περιορισμένους φυσικούς πόρους ή ενδογενή γεωφυσικά μειονεκτήματα. Οι μεταναστευτικές ροές σχετίζονται κατά κύριο λόγο με τον μέσο και μακρό χρόνο, διότι αποτελούν συνέπειες της υψηλής γεννητικότητος των κρατών της περιφερείας ή της ανεπαρκούς οικονομικής αναπτύξεως των περιοχών αυτών, στοιχεία, τα οποία προκαλούν εκδημία και μεταναστευτικές ροές ασχέτως της πολιτικής καταστάσεως των κρατών αυτών. Οι μεταναστευτικές ροές οφείλονται επίσης στην υψηλή γεννητικότητα (παράγων ώθησης) των γεωγραφικών περιοχών της περιφερείας, η οποία προκαλεί υψηλή νεανική καμπύλη, υψηλό ποσοστό νεανικού πληθυσμού, το πλεόνασμα του οποίου διοχετεύεται προς την ευρωπαϊκή ήπειρο. Η Ευρώπη διαθέτει υψηλό οικονομικό επίπεδο και ελκυστικό σύστημα κοινωνικών παροχών (παράγοντες έλξης).

Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜΙΚΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
Οι ισλαμικές κοινότητες στην Ευρώπη διαμορφώνουν ένα πλαίσιο ανάπτυξης των ισλαμιστικών δραστηριοτήτων, καθώς οι Μουσουλμάνοι της Ευρώπης διακρίνονται από ισχυρά αντιδυτικά συναισθήματα και τάσεις αποστασιοποίησης από την κοινωνική και πολιτισμική σφαίρα του εκκοσμικευμένου ευρωπαϊκού χώρου. Έρευνες της κοινής γνώμης καταδεικνύουν ότι η πλειονότητα των Μουσουλμάνων της Ευρώπης επιθυμεί την καθιέρωση του ισλαμικού νόμου (σαρία) στα κράτη στα οποία ζει σημαντικός αριθμός Μουσουλμάνων, ακόμη και επί των μη-Μουσουλμάνων. Οι Μουσουλμάνοι στην πλειονότητά τους απορρίπτουν την προοπτική της αφομοίωσης ή ενσωμάτωσης στις δομές της Ευρώπης, δημιουργώντας παράλληλες κοινωνίες. [8] Οι Μουσουλμάνοι της Ευρώπης δεν διαθέτουν κίνητρα ενσωμάτωσης, καθώς σε ιδεολογικό επίπεδο η ετερότητά τους καθίσταται αποδεκτή κατά τρόπο άκριτο, ακόμη και όταν επιμέρους εκφάνσεις της όπως ο αντιδυτικισμός, οι ανισωτικές διακρίσεις Μουσουλμάνων/μη-Μουσουλμάνων και η υποστήριξη της τρομοκρατίας, στρέφονται κατά πολιτών της Ευρώπης. Σε ένα τέτοιο ιδεολογικό πλαίσιο και δεδομένης αφενός της εγγενούς αντιδυτικής ιδεολογικής διάστασης αφετέρου της αξίωσης παγκόσμιας κυριαρχίας της ιδίας της ισλαμικής θρησκείας, η αύξηση του σχετικού ποσοστού του ισλαμικού πληθυσμού πιθανότατα θα επιφέρει επίταση των τρομοκρατικών επιθέσεων. Και αυτό διότι θα υφίσταται μια συνεχώς διευρυνόμενη δεξαμενή στρατολόγησης ισλαμιστών δρώντων, οι οποίοι ως Ευρωπαίοι πολίτες και ενίοτε ως εξισλαμισθέντες γηγενείς Ευρωπαίοι θα διαθέτουν αυξημένη δυνατότητα δράσης στο ευρωπαϊκό περιβάλλον. Οι ριζοσπάστες Ισλαμιστές και σαλαφιστές Μουσουλμάνοι της Ευρώπης ανέρχονται σε δεκάδες χιλιάδες, με κύρια κέντρα την Γαλλία, το Βέλγιο, την Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ολλανδία, ενώ σημαντικοί θύλακοι Ισλαμιστών απαντούν στην Ισπανία, την Σουηδία και την Νορβηγία.

Οι εκτιμήσεις ως προς την μελλοντική αναλογική αύξηση του ισλαμικών αναφορών πληθυσμού στο εσωτερικό της Ευρώπης διαφέρουν, ωστόσο προκύπτει ότι η αύξηση του ισλαμικού πληθυσμού κατά τον 21ο αιώνα θα μεταβάλει την δημογραφική και την πολιτισμική κατάσταση στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Τα στατιστικά δημογραφικά δεδομένα τείνουν να επιβεβαιώνουν την υπόθεση εργασίας ότι βάσει της σημερινής γεννητικότητας των γηγενών εκκοσμικευμένων Ευρωπαίων και των ισλαμικών αναφορών πολιτών/μεταναστών, της κατάχρησης της χορήγησης ασύλου και της οικογενειακής επανένωσης, καθώς και του αρχαϊσμού της ισλαμικής θρησκείας, η Ευρώπη πιθανώς κατά τα τέλη του 21ου αιώνα θα καταστεί μια περιοχή με ισχυρή ισλαμική παρουσία.[9] Σε επίπεδο σχετικού ποσοστού επί του συνολικού πληθυσμού της Ευρώπης ο ισλαμικών αναφορών πληθυσμός ανερχόταν σε 4,1% το 1990, σε 6% το 2010 και αναμένεται ότι θα προσεγγίσει το 8% του συνολικού ευρωπαϊκού πληθυσμού το 2030. [10] Σύμφωνα με άλλες δημογραφικές προβολές, ο ισλαμικός πληθυσμός θα αποτελέσει το 20% του συνολικού ευρωπαϊκού πληθυσμού περί το 2050 [11] και το 25% περί το 2100.[12] Περί το 2050 ορισμένα κράτη θα διαθέτουν ποσοστό ισλαμικών αναφορών κατοίκων μεταξύ 10-15%, ενώ σε άλλα κράτη, όπως η Σουηδία, ο πολιτισμικός εξισλαμισμός θα είναι εντονότερος, καθώς το ποσοστό θα προσεγγίσει το 25% περί το 2050.[13] Η αύξηση του ισλαμικού πληθυσμού στην Ευρώπη πραγματοποιείται με τρεις τρόπους:

α) Την διαφορική, υπέρτερη γονιμότητα των ισλαμικών πληθυσμών σε σχέση με τους γηγενείς εκκοσμικευμένους και χριστιανικούς πληθυσμούς της Ευρώπης. Η γονιμότητα των ισλαμικών πληθυσμών στην Ευρώπη παρουσιάζει μείωση κατά τις τελευταίες δεκαετίες, ωστόσο παραμένει υψηλότερη σε σχέση με την γονιμότητα των εκκοσμικευμένων πληθυσμών. [14] Μεταξύ του ισλαμικού πληθυσμού της Ευρώπης οι Ισλαμιστές και Σαλαφιστές εφαρμόζουν συχνά τακτικές πολυγυνίας με την ανοχή των ευρωπαϊκών αρχών, αποκτώντας συχνά άνω των δέκα τέκνων. Στην Γαλλία εκτιμάται ότι υπάρχουν περίπου 20.000 πολυγυνικές οικογένειες, οι οποίες περιλαμβάνουν 200.000 άτομα. Καθώς δε οι ιδεολογικές και πολιτικές αναφορές θεωρείται ότι κληροδοτούνται σε ποσοστό 75% στην επόμενη γενεά, έπεται ότι οι ισλαμιστές της Ευρώπης αυξάνουν σταθερά και συνεχώς το σχετικό ποσοστό τους εντός του ισλαμικού πληθυσμού. Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι ισλαμιστές και σαλαφιστές καθίστανται με επίταση το κυρίαρχο ιδεολογικό ρεύμα, μετατρέποντας τις ισλαμικές κοινότητες σε χώρους ευμενούς υποδοχής των τρομοκρατικών ενεργειών. [15]

β) Την αδιάκριτη εφαρμογή της αρχής της οικογενειακής επανένωσης, μέσω της οποίας οι πολιτογραφηθέντες και οι νόμιμοι μετανάστες είναι σε θέση να φέρνουν στην Ευρώπη όχι μόνον άμεσους συγγενείς αλλά και πολλαπλούς ανιόντες.

γ) Την συνεχιζόμενη εισροή ισλαμικών αναφορών μεταναστών και προσφύγων από την ευρεία περιοχή, την οποία προσδιορίσαμε ως ισλαμική ενδοχώρα της Ευρώπης. Οι παράνομοι μετανάστες, οι οποίοι έχουν εισέλθει στην Ευρώπη κατά την πρόσφατη μεταναστευτική κρίση, είναι κυρίως Μουσουλμάνοι, στοιχείο το οποίο συμβάλλει στην περαιτέρω αύξηση του σχετικού ποσοστού του ισλαμικού πληθυσμού της Ευρώπης και μάλιστα σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο.

Η πολιτισμική μεταβολή και η διαφαινόμενη μετάβαση ορισμένων περιοχών της ευρωπαϊκής ηπείρου προς ένα διαφορετικό, μη-δυτικό και μη-εκκοσμικευμένο πολιτισμικό πλαίσιο, ταυτίζεται με την μετάβαση σε ένα ισλαμικών αναφορών πολιτισμικό πλαίσιο. Στην Ευρώπη το Ισλάμ αποτελεί σε εντεινόμενο βαθμό μια υπερεθνοτική ενοποιητική αρχή, η οποία χρησιμεύει στην θεμελίωση μιας αίσθησης ταυτότητας μεταξύ του μεταναστευτικού πληθυσμού. [16] Η ποσοτική διεύρυνση της παρουσίας Μουσουλμάνων στο εσωτερικό ενός κρατικού σχηματισμού δεν αποτελεί αφ’ εαυτής παράγοντα πολιτισμικής μεταβολής. Η ουσιώδης παράμετρος είναι η μη εξελιξιμότητα της ισλαμικής θρησκείας και ο μη πραγματοποιηθείς συγχρονισμός των παραδοχών της με τις αρχές του δημοκρατικού πλαισίου και με τις θεμελιώδεις για τις Δυτικές κοινωνίες παραμέτρους της δημοκρατίας και της κυριαρχίας του νόμου. Η νομική υπόσταση της ισλαμικής θρησκείας, η αξίωση εισαγωγής στοιχείων της ισλαμικής νομικής παραδόσεως, της σαρία, η αποδοχή του χαλιφάτου ως μόνης αποδεκτής πολιτειακής μορφής, είναι σε τελική ανάλυση ασύμβατη με την ίδια την δημοκρατία των Δυτικών κοινωνιών.

Στην ισλαμική αντίληψη ο κόσμος διαιρείται σε δύο ευρείες επικράτειες, αφενός στον «οίκο του Ισλάμ» (dar al-Islam), μία περιοχή εσωτερικής ειρήνης και ευημερίας, γνωστή και ως «οίκος της ειρήνης» (dar al-salam), όπου επικρατεί ο λόγος του Αλλάχ και οι αρχές του Κορανίου, αφετέρου στον υπόλοιπο κόσμο, γνωστό ως «οίκο του πολέμου» (dar al-harb), το αρνητικό συμπλήρωμα του οίκου του Ισλάμ. Ο οίκος του πολέμου πρέπει νομοτελειακά δια του πολέμου να περιέλθει υπό την ισλαμική κυριαρχία, ώστε να επιτευχθεί ο εγγενής στην ισλαμική θρησκεία στόχος της παγκόσμιας επικράτησης και καθολικής κυριαρχίας. [17] Μια γεωγραφική περιοχή ή ένας κρατικός σχηματισμός είναι δυνατόν να χαρακτηρισθεί οίκος του Ισλάμ ακόμη και όταν οι Μουσουλμάνοι εκεί αποτελούν πληθυσμιακή μειονότητα. Σε ιδεολογικό επίπεδο ο προσδιορισμός του μη-ισλαμικού γεωγραφικού και πολιτισμικού πλαισίου ως «οίκου του πολέμου’ αντανακλά μια θεωρητική αντίληψη συγκρουσιακής υφής όσον αφορά στις σχέσεις με τις μη-ισλαμικές κρατικές οντότητες. [18]

Όσοι εμμένουν στην μονομερή οικονομοκεντρική ανάγνωση της δημογραφικής υποκατάστασης στην Ευρώπη παραβλέπουν σημαντικές παραμέτρους: Τις θρησκευτικές και πολιτισμικές αναφορές του νέου πληθυσμού, ο οποίος σταδιακώς υποκαθιστά τον παραδοσιακό χριστιανικό και μετα-χριστιανικών αναφορών ευρωπαϊκό πληθυσμό. Οι αναλύσεις αυτές αγνοούν την φονταμενταλιστική αναβίωση, η οποία παρατηρείται στους κόλπους του Ισλάμ εδώ και τρεις αιώνες λόγω της επίγνωσης της δυτικής υπεροχής.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜΙΣΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
Η σαλαφιστική τρομοκρατική οργάνωση ISIS περιέγραψε σε επιχειρησιακό υπόμνημά της τον Φεβρουάριο του 2015, το οποίο κυκλοφόρησε μεταξύ των μελών της οργάνωσης στην Λιβύη, την χρήση των μεταναστευτικών ροών για την διείσδυση ισλαμιστών μαχητών στην επικράτεια της Ευρώπης. Στο κείμενο δίνονται οδηγίες για την διείσδυση των ισλαμιστών μαχητών στην Ευρώπη και τονίζεται η εκμετάλλευση των μεταναστευτικών ροών για την εισδοχή ισλαμιστών στα νότια σταυροφορικά κράτη: «Προσθέστε στα ανωτέρω το γεγονός ότι [η Λιβύη] διαθέτει εκτεταμένη ακτογραμμή και βρίσκεται απέναντι από τα νότια σταυροφορικά κράτη [ενν. την Ιταλία, την Μάλτα και την Ελλάδα], στα οποία είναι δυνατόν να φθάσει κανείς με ευκολία ακόμη και με μια απλή βάρκα. Σημειώστε επίσης ότι ο αριθμός των ταξιδιών των παρανόμων μεταναστών από την ακτή αυτή είναι μαζικού χαρακτήρα, καθώς εκτιμάται ότι φθάνει σε 500 άτομα ανά ημέρα βάσει της χαμηλής εκτίμησης. Σύμφωνα με πολλούς από αυτούς [τους μετανάστες] είναι εύκολο να περάσει κανείς από τα σημεία ελέγχου της ναυτικής ασφάλειας και να φθάσει σε αστικά κέντρα. Εάν εκμεταλλευθούμε και αξιοποιήσουμε από στρατηγικής άποψης, έστω και σε ορισμένο μόνον βαθμό, αυτό το δεδομένο, θα μπορέσουμε να επιφέρουμε πανδαιμόνιο στην νότια Ευρώπη. Είναι ακόμη δυνατόν να παύσουν οι γραμμές της ναυτιλίας λόγω της στοχοποίησης των πλοίων και των δεξαμενόπλοιων των Σταυροφόρων».

Η εσωτερική τρομοκρατία σε κράτη όπως η Γαλλία, το Βέλγιο, η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, γνωρίζει νέα έξαρση, καθώς πολυάριθμοι ισλαμιστικοί πυρήνες και δίκτυα υποστήριξης δρουν εκμεταλλευόμενα το χαλαρό νομικό ευρωπαϊκό πλαίσιο και την ύπαρξη ενός διευρυνόμενου πληθυσμού υποστήριξης. Ο Andrew Parker, γενικός διευθυντής των βρετανικών Υπηρεσιών ασφαλείας (MI5), προειδοποίησε ότι το επίπεδο απειλής στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι πλέον το μέγιστο εδώ και δεκαετίες, ενώ η κατάσταση συνεχώς επιδεινώνεται. Η χαλαρή πολυπολιτισμική στάση του Ηνωμένου Βασιλείου έχει επιφέρει την ανάδυση παραλλήλων κοινωνιών και την ριζοσπαστικοποίηση του βρετανικού ισλαμικού πληθυσμού, ο οποίος τάσσεται υπέρ της καθιέρωσης της σαρία και επιδοκιμάζει τρομοκρατικές επιθέσεις σε βάρος των μη-Μουσουλμάνων συμπολιτών τους.[20]

Στην Γερμανία, έκθεση των υπηρεσιών ασφαλείας της χώρας η οποία διέρρευσε στον Τύπο, αναφέρει ότι «η ενσωμάτωση εκατοντάδων χιλιάδων παρανόμων μεταναστών δεν είναι πλέον εφικτή δεδομένου του υφισταμένου αριθμού μεταναστών και των ήδη υφισταμένων παραλλήλων κοινωνιών. […] Εισάγουμε ισλαμικό εξτρεμισμό, αραβικό αντισημιτισμό, εθνικές και εθνοτικές συγκρούσεις άλλων λαών, καθώς επίσης μια διαφορετική αντίληψη της κοινωνίας και του νόμου». Η έκθεση καταλήγει με την δυσοίωνη πρόβλεψη ότι οι γερμανικές αστυνομικές Αρχές δεν θα έχουν την ικανότητα να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τα εισαγόμενα αυτά προβλήματα ασφάλειας, καθώς και τις αντιδράσεις του γηγενούς γερμανικού πληθυσμού.[21] Γερμανικά μέσα ενημέρωσης όπως ο σταθμός N24, αναφέρουν ότι περί το 50% των αιτούντων άσυλο διαθέτουν άγνωστο τόπο κατοικίας ώστε να αποφύγουν την διοικητική απέλαση, ενώ οι Αρχές αγνοούν τον τόπο διαμονής τους. Η ελληνικής καταγωγής Γερμανίδα αξιωματικός της αστυνομίας Τάνια Καμπούρη περιγράφει στο άρτι εκδοθέν (Οκτώβριος 2015) βιβλίο της το οποίο πραγματοποιεί υψηλές πωλήσεις στην Γερμανία, την επιδεινούμενη κατάσταση ασφάλειας στην Γερμανία λόγω της μαζικής εισροής μεταναστών οι οποίοι δεν χαρακτηρίζονται από σεβασμό έναντι της τάξης και του νόμου.[22] Σε συνέντευξή της στον ραδιοφωνικό σταθμό Deutschlandfunk, η Καμπούρη ανέφερε ότι η γερμανική αστυνομία σταδιακά χάνει τον έλεγχο στους δρόμους της χώρας λόγω της παραβατικότητας των νεαρών αρρένων Μουσουλμάνων.

Ταυτοχρόνως, το υψηλό οικονομικό κόστος για την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής κρίσης συνεπάγεται την αύξηση των φόρων επί των γηγενών Ευρωπαίων πολιτών. Το αρχικό κόστος της μεταναστευτικής εισροής είχε υπολογισθεί σε 5 δισεκατομμύρια ευρώ. Η εκτίμηση αυτή αναμορφώθηκε σε 25 δισεκατομμύρια ευρώ για την διετία 2015-2016 από την ιαπωνική τράπεζα Mizuho, ενώ η πλέον πρόσφατη εκτίμηση από την Ένωση Γερμανικών Πόλεων αναφέρεται σε 16 δισεκατομμύρια ευρώ ανά έτος. [23] Ήδη, σε πολλά κράτη, ένα συνεχώς διευρυνόμενο τμήμα του πληθυσμού αντιδρά στην επιβολή και στην πολιτική των ανοικτών συνόρων. Στελέχη του CDU και ιδίως του CSU, όπως ο επικεφαλής του κόμματος Horst Seehofer, ζήτησαν από την καγκελάριο Μέρκελ να μεταβάλει την στάση της έναντι της μαζικής εισροής μεταναστών και προσφύγων, καθώς η Γερμανία, όπως και άλλα ευρωπαϊκά κράτη, θεωρείται ότι έχουν φθάσει στο όριό τους όσον αφορά στις δυνατότητες υποδοχής μεταναστών και προσφύγων. Η Γερμανία έχει δεχθεί άνω του 1 εκατομμυρίου άτομα μόνο το 2015, ενώ αναμένεται ότι αν συνεχισθεί η ίδια πολιτική, ο αριθμός θα αυξηθεί το 2016. Ακόμη και ο Sigmar Gabriel, επικεφαλής του SPD, ο οποίος αρχικά είχε ταχθεί υπέρ της μεταναστευτικής εισροής, πλέον θεωρεί ότι η υποδοχή προσφύγων στην Ευρώπη πρέπει να σταματήσει και η Γερμανία να αποδέχεται λιγότερα αιτήματα ασύλου. Ένας Γερμανός αξιωματούχος των Υπηρεσιών ασφαλείας ανέφερε στην εφημερίδα Die Welt: «Η μαζική εισροή ατόμων από άλλα μέρη του κόσμου θα οδηγήσει στην αποσταθεροποίηση της χώρας μας. Επιτρέποντας αυτή την μαζική μετανάστευση παράγουμε εξτρεμιστές. Η καθωσπρέπει κοινωνία ριζοσπαστικοποιείται επειδή η πλειοψηφία δεν επιθυμεί την μετανάστευση η οποία επιβάλλεται από τις πολιτικές ελίτ. Στο μέλλον, πολλοί Γερμανοί θα αποστασιοποιηθούν από το συνταγματικό κράτος». [24]

ΑΡΧΕΣ ΕΠΙΛΥΣΗΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Η συνεχιζόμενη μεταναστευτική κρίση της Ευρώπης έχει υποβαθμίσει το μέγεθος της ασφάλειας των Ευρωπαίων πολιτών. Η πολιτική χορήγησης ασύλου συνιστά θέμα συνδεόμενο τόσο με την προστασία θεμελιωδών δικαιωμάτων του ατόμου όσο και με την καταπολέμηση της διασυνοριακής εγκληματικότητας, καθώς και με την διατήρηση της κοινωνικής συνοχής των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο εξορθολογισμός και η εργαλειακή αναβάθμιση του συστήματος παροχής ασύλου συνδέεται με μια σειρά θεσμικών μεταβολών, μέσω των οποίων θα προστατευτεί η εγκυρότητα της απόφασης των Αρχών της χώρας υποδοχής ως προς την απόδοση του πολιτικού ασύλου και θα αποτραπούν οι καταχρήσεις. Μεταβολές αυτού του είδους είναι οι κατωτέρω:

α. Η διατύπωση της εννοίας του εσωτερικού ασύλου. Σε περίπτωση κατά την οποία ο αιτών πολιτικό άσυλο αλλοδαπός είχε την δυνατότητα να καταφύγει σε ασφαλές σημείο εντός της επικράτειας της χώρας του, η αίτηση πολιτικού ασύλου στην χώρα υποδοχής και εξέτασης του αιτήματος θα πρέπει να απορρίπτεται ως καταχρηστική.

β. Η δημιουργία ενός καταλόγου κρατών ασφαλούς προέλευσης των μεταναστευτικών ροών. Η εξέλιξη αυτή θα εξορθολογίσει την διαδικασία παροχής ασύλου, αποφεύγοντας την μεταλλαγή των οικονομικού χαρακτήρα μεταναστευτικών ροών σε έμμεση αποδοχή αυτών. Για τα πρόσωπα τα οποία προέρχονται από ασφαλή κράτη προέλευσης, θα θεωρείται ότι δεν θεμελιώνονται επαρκείς λόγοι παροχής ασύλου, ενώ θα είναι δυνατή η απέλαση του αιτούντος μετά την απόρριψη του αιτήματός του. Κράτη μη ασφαλούς προέλευσης είναι δυνατόν να θεωρούνται η Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, η Υεμένη, η Σομαλία και η Βόρειος Κορέα. Ακόμη και στην περίπτωση των κρατών αυτών η χορήγηση ασύλου πρέπει να πραγματοποιείται κατόπιν πλήρους διακρίβωσης της εγκυρότητας του αιτήματος.

Η διαμόρφωση ενός μόνιμου μηχανισμού ανακατανομής προσφύγων σε όλα τα κράτη της Ε.Ε. αποτελεί μια προσωρινή μόνον λύση η οποία δεν είναι δυνατόν να παρατείνεται, καθώς θα συμβάλει στην προσέλκυση νέων μεταναστευτικών ροών εφόσον η κατανομή κατά χώρα θα αποτελεί δεσμευτική νομική πραγματικότητα. Αντιστοίχως, η ενεργοποίηση του μηχανισμού ανθρωπιστικής βοήθειας και πολιτικής προστασίας της Ε.Ε. και η έκτακτη οικονομική ενίσχυση προς τα κράτη εισόδου προσφύγων και μεταναστών αποτελούν απλώς μεσοπρόθεσμες λύσεις, οι οποίες αντιμετωπίζουν τις συνέπειες και όχι τα αίτια της μεταναστευτικής κρίσης.

Σε διακρατικό επίπεδο η Ευρωπαϊκή Ένωση επιβάλλεται να ενεργήσει ως αυτόνομος και ισχυρός δρων υιοθετώντας μια δέσμη μέτρων, βάσει των οποίων θα διασφαλισθεί η αποτροπή των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών προς τον ευρωπαϊκό χώρο:

-Ενθάρρυνση κρατών περιφέρειας/διέλευσης με οικονομικά και θεσμικά κίνητρα να απορροφήσουν πρόσφυγες. Ως κράτη περιφέρειας/διέλευσης, τα οποία είναι δυνατόν λόγω της πολιτικής σταθερότητος ή/και της οικονομικής αναπτύξεως αυτών να απορροφήσουν σημαντικούς αριθμούς προσφύγων, νοούνται τα εξής: Τουρκία , Ιορδανία, Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Λίβανος και Αίγυπτος.

-Δημιουργία κέντρων προσφύγων και μεταναστών στα κράτη της περιφέρειας και όχι σε ευρωπαϊκό έδαφος, ώστε το αίτημα χορήγησης ασύλου να εξετάζεται εκτός της ευρωπαϊκής επικράτειας.

-Διασύνδεση της όποιας σύγχρονης ή μελλοντικής ευρωπαϊκής χρηματοδότησης προς κράτη της περιφέρειας με την αποτροπή μεταναστευτικών ροών προς την επικράτεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και με την αποδοχή λειτουργίας των ανωτέρω κέντρων προσφύγων/μεταναστών.

-Αίτημα προς τα κράτη του Κόλπου να ενσωματώσουν στο εθνικό δίκαιό τους την νομική έννοια του πρόσφυγα με υπογραφή και επικύρωση των σχετικών συνθηκών και συμβάσεων για τους πρόσφυγες. Τα Κράτη του Κόλπου δεν έχουν υπογράψει ούτε την Σύμβαση της Γενεύης για τους Πρόσφυγες ούτε το Πρωτόκολλο για το Καθεστώς των Προσφύγων, κατά συνέπεια δεν δέχονται πρόσφυγες ή αιτούντες άσυλο.

-Ασφαλής επαναπροώθηση σκαφών και πλοιαρίων με συνοδεία δυνάμεων της FRONTEX στα χωρικά ύδατα των κρατών διελεύσεως των μεταναστευτικών ροών και εφαρμογή των πρωτοκόλλων επανεισδοχής μεταναστών.

-Διεύρυνση συνεργασίας με Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης για την υλοποίηση του Προγράμματος εθελούσιας επιστροφής υπηκόων τρίτων χωρών και επανένταξης στη χώρα καταγωγής τους.

-Ενδεχόμενη αξιοποίηση του πλαισίου επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ για την διασφάλιση των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσω της ανάπτυξης ναυτικών και αεροπορικών δυνάμεων στην θαλάσσια περιφέρεια.

-Σύλληψη και δίκη ισλαμιστών μαχητών, οι οποίοι είναι Ευρωπαίοι πολίτες ή μετανάστες διαβιούντες στην Ευρώπη.

Η Ευρώπη έχει εμπλακεί σε έναν παγκόσμιο πόλεμο ο οποίος στρέφεται κατά της Δύσης και των αξιών της, και σκοπός του οποίου είναι η κατάκτηση της ίδιας της Δύσης. Η έξοδος από ένα ιδεοληπτικό σχήμα Δυτικής ενοχής και η ανάταξη της Ευρώπης ως αυτόνομου δρώντος σε διεθνές επίπεδο, ο οποίος ενεργεί με θεμελιώδη κριτήρια την προστασία των συνόρων, την αποτροπή των μεταναστευτικών ροών και την ενθάρρυνση της ανάπτυξης της περιφέρειας αποτελούν τις θεμελιώδεις παραμέτρους για την επίλυση της μεταναστευτικής κρίσης και ένα πρώτο βήμα για την καταπολέμηση της ριζοσπαστικοποίησης στο εσωτερικό της Ευρώπης.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
[1] Πβ. Εγχειρίδιο για τις διαδικασίες και τα κριτήρια του καθορισμού των καθεστώτος των προσφύγων, Αθήνα: Γραφείο Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, 1997. Στην ελληνική έννομη τάξη οι προϋποθέσεις για την αναγνώριση της ιδιότητας του πρόσφυγα εξειδικεύθηκαν και προσδιορίστηκαν με μεγαλύτερη ακρίβεια με τον Ν. 1975/1991. Βλ. Ν. 1975/1991, Άρθρα 24 και 25.
[2] Βλ. Π. Νάσκου-Περράκη, Το νομικό καθεστώς των προσφύγων στην ελληνική και διεθνή έννομη τάξη, Αθήνα: Σάκκουλας, 1991.
[3] Eurostat (ed.), Asylum Quarterly Report, 16/9/2015, http://goo.gl/FtsHzf.
[4] United Nations (ed.), Refugees/Migrants Emergency Response-Mediterranean, http://goo.gl/47BF1N.
[5] Βλ. Α. Μάνεσης, Ατομικές ελευθερίες, τ. Α΄, Αθήνα 1982, 124-5.
[6] Στην αρχαιότητα η έννοια της ξενίας αφορά στην παροχή στέγης, τροφής και ασφάλειας για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα, δεν αφορά στην αποδοχή της εγκατάστασης ενός ξένου στην χώρα υποδοχής. Βλ. K.D. O’ Gorman, ‘Dimensions of Hospitality: Exploring Ancient and Classical Origins’, στο C. Lanchley, P. Lynch & A.J. Morrison (eds.), Hospitality: A Social Lens, Amsterdam: Elsevier, 2007, 17-32.
[7] European Parliament News, ‘François Hollande and Angela Merkel Face MEPs’, 8/10/2015, http://goo.gl/YAoYah.
[8] Pew Research Center (ed.), The World’s Muslims: Religion, Politics and Society, 30/4/2013, http://goo.gl/v2DSdY.
[9] V. Smil, ‘The Next 50 Years: Unfolding Trends’, Population and Development Review 31:4 (12/2005), 605-43.
[10] Pew Forum (ed.), The Future of the Global Muslim Population, 2011.
[11] E. Pan, Europe: Integrating Islam, παρατίθεται στην ιστοσελίδα http://goo.gl/8Wq63Z.
[12] Ph. Jenkins, ‘Demographics, Religion, and the Future of Europe’, Orbis: A Journal of World Affairs 50:3 (Summer 2006), 519-39. [13] E. Kaufmann, Shall the Religious Inherit the Earth?, New York: Profile Books, 2012, 181-2.
[14] Βλ. C.F. Westoff & T. Frejka, ‘Religiousness and Fertility among European Muslims’, Population and Development Review 33:4 (2009), 785-809.
[15] Βλ. A. Muxel, ‘Young People and Politics’, στο P. Perrineau & L. Rouban (eds), Politics in France and Europe, New York: Palgrave Macmillan, 2009, 72. Για την πολυγυνία στην Ευρώπη βλ. St. Swinford, ‘Muslim men having '20 children each' because of polygamy, peer claims’, The Telegraph, 23/10/2015, http://goo.gl/Qg2VhI (Ηνωμένο Βασίλειο)• ‘Polygamy in France: Many Wives’ Tales’, The Economist,
6/5/2010 (Γαλλία)• ‘Scharia hält Einzug in deutsche Gerichtssäle’, Die Welt, 1/12/2012, http://goo.gl/xuQUBb (Γερμανία)• ‘België laat kinderen uit polygamie toe’, hln.be, 10/7/2008, http://goo.gl/rYLbje (Βέλγιο).
[16] Βλ. D. Coleman, ‘Europe’s Demographic Future: Determinants, Dimensions, and Challenges’, Population and Development Review 32: The Political Economy of Global Population Change, 1950-2050 (2006), 84-6.
[17] Βλ. Ι.Θ. Μάζης, Γεωγραφία του ισλαμιστικού κινήματος στη Μέση Ανατολή, Αθήνα: Παπαζήσης, 2002. Πβ. λήμμ. ‘Dar-al-salam’, The Encyclopaedia of Islam, vol. 2, 128.
[18] Βλ. J. Waardenburg (ed.), Muslim Perceptions of Other Religions: A Historical Survey, New York and Oxford: Oxford University Press, 1999, 19-20.
[19] Ch. Winter, Libya: The Strategic Gateway for the Islamic State: Translation and Analysis of IS Recruitment Propaganda for Libya, 2/2015, 10.
[20] L. Dearden, ‘UK terror threat is at the highest level in 30 years and growing, MI5 chief warns’, The Independent, 17/9/2015, http://goo.gl/1ti4oi.
[21] ‘Sicherheitsexperten entsetzt über deutsche Politik’, Die Welt, 26/10/2015, http://goo.gl/ULBOqB.
[22] T. Kambouri, Deutschland im Blaulicht: Notruf einer Polizistin, Piper Verlag, München 2015.
[23] J. McGeever & J. Geddie, ‘Germany could spend up to 25 bln euros on migrant intake-banks’, Reuters, 17/9/2015, http://goo.gl/zFXyLw• M. Rehle, ‘Germany to spend up to 16 billion euros on refugees next year’, Reuters, 29/10/2015, http://goo.gl/wrX3so.
[24] ‘Gabriel zur Flüchtlingsdebatte: Entlastung Deutschlands "absolut erforderlich’, Süddeutsche Zeitung, 24/11/2015, http://goo.gl/cNvOdh.

"Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Ε. ΚΩΤΟΥΛΑΣ είναι ιστορικός.

Πηγη Foreign Affairs
Press to Continue.......

Tuesday, 5 April 2016

Η θρησκεία ως ποινικό αδίκημα

Του Θάνου Τζήμερου
Το άρθρο 333 του Ποινικού Κώδικα τιμωρεί την απειλή: “Όποιος προκαλεί σε άλλον τρόμο ή ανησυχία απειλώντας τον με βία ή άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι ενός έτους ή με χρηματική ποινή.” Επιπλέον, η απειλή συνιστά προσβολή της προσωπικότητας, για την οποία ο θιγόμενος δικαιούται να ζητήσει χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης από τα δικαστήρια. Το σχετικό έγκλημα περιλαμβάνεται στο κεφάλαιο του Ποινικού Κώδικα, με τίτλο "αδικήματα κατά της προσωπικής ελευθερίας", καθώς θεμελιώδες στοιχείο της έννοιας της ελευθερίας είναι το αίσθημα ασφάλειας. Ο καθένας δικαιούται να ζει σε καθεστώς ειρήνης και απουσίας φόβου για τα έννομα αγαθά του, τα δικά του ή της οικογένειάς του. Αν λοιπόν σε πάρω τηλέφωνο και σου πω ότι “αν σε πετύχω στο δρόμο θα σε χτυπήσω”, το δικαστήριο θα με καταδικάσει. Πολλώ δε μάλλον αν απειλήσω ότι θα σε σκοτώσω.

Ας προχωρήσουμε τον συλλογισμό λίγο παρακάτω. Αν δεν απειλήσω με θάνατο εσένα προσωπικά, αλλά συνολικά την οικογένειά σου, αυτό είναι μικρότερη απειλή; Όχι βέβαια! Αν δεν απειλήσω με θάνατο εσένα προσωπικά, αλλά όσους ανήκουν στην ίδια ομάδα ανθρώπων με σένα, ας πούμε που κατάγονται από το χωριό σου, ή υποστηρίζουν την ίδια ποδοσφαιρική ομάδα, ή ανήκουν στο ίδιο κόμμα, ή έχουν το ίδιο θρήσκευμα, της οποίας τα μέλη, σύμφωνα με τα δικά μου κριτήρια, πρέπει να πεθάνουν, είναι μικρότερη απειλή; Όχι βέβαια! Είναι ατομική απειλή και για σένα. Φυσικά, αν κάποιος οπαδός του Παναθηναϊκού μηνύσει τον Μαρινάκη επειδή διάβασε σε έναν τοίχο “Βάζελοι θα πεθάνετε!” το δικαστήριο δεν θα τον πάρει στα σοβαρά. Τέτοιες απειλές είναι εντελώς αστείες, μολονότι δεν είναι σπάνιες οι συρράξεις μεταξύ αντίπαλων οπαδών, που έχουν οδηγήσει και σε απώλεια ζωών. Πάει πολύ όμως να το πάρεις ως οργανωμένη και διαρκή απειλή.

Τι θα συνέβαινε όμως, αν “γαύροι” βομβιστές αυτοκτονίας ακολουθούσαν τις αποστολές του τριφυλλιού, παρεισέφρεαν στην παρέα και ανατινάζονταν; Αν οδηγούσαν αεροπλάνα και τα κάρφωναν στο κατάμεστο γήπεδο της Αλεξάνδρας; Προφανώς, τα δεδομένα θα άλλαζαν, ε; Τι θα συνέβαινε, επιπλέον, αν δημοσκοπήσεις μεταξύ των οπαδών του Ολυμπιακού έδιναν πλειοψηφικό ποσοστό στην άποψη ότι “μόνο οπαδοί του Ολυμπιακού πρέπει να υπάρχουν στον κόσμο και όλοι οι άλλοι πρέπει να θανατώνονται”; Τι θα συνέβαινε αν ο Τσουκαλάς αντί να λέει “άντε γειά” έλεγε: “όπου τους βρείτε, σφάξτε τους”; Κι αν αποκεφάλιζε και μερικούς “βάζελους” on camera; Τα πράγματα από κει που ήταν αστεία θα σοβάρευαν πολύ, μα πάρα πολύ, ε;

Χρησιμοποίησα αυτό το παράδειγμα, διότι η μεγαλύτερη δυσκολία του δυτικού μυαλού είναι να παραδεχθεί ότι οι ισλαμικές επιθέσεις από την 11/9 και δώθε είναι μέρος ενός γενικευμένου θρησκευτικού πολέμου και όχι μεμονωμένες ενέργειες κάποιων “τρελών”. Η ισλαμική επίθεση, μολονότι όχι απλώς χτυπάει την πόρτα μας, αλλά την έχει μισοσπάσει, δεν αγγίζει τον μέσο πολίτη ο οποίος θεωρεί ότι βρίσκεται στο απυρόβλητο κι ο τρόπος με τον οποίο ζει είναι αδιαμφισβήτητος, κάτι σαν τους νόμους του Νεύτωνα. Μετά από αιώνες εκκοσμίκευσης του Χριστιανισμού είναι σχεδόν αδύνατο να αποδεχθείς ότι άνθρωποι μπορούν να σκοτώνουν στο όνομα ενός θεού, οποιουδήποτε θεού. Κι όμως αυτός ήταν ο κανόνας στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας. Όση δύναμη θα είχαν τα λογικά επιχειρήματα για την απαλλαγή του Τζιορντάνο Μπρούνο από την καταδίκη στην πυρά, άλλη τόση θα έχουν με έναν τζιχαντιστή απέναντι που έχει αποφασίσει να στείλει τους απίστους στον άλλον κόσμο και το βράδυ να γλεντάει με τις 72 παρθένες.

Η ιστορία δεν προχωράει υποχρεωτικά στην κατεύθυνση που θεωρούμε εμείς “μπροστά”. Όταν επικράτησε ο “τζιχαντισμός" στην εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δηλαδή ο Χριστιανισμός στην φανατική εκδοχή του, ο κόσμος γύρισε πίσω. Η θρησκευτική τρομοκρατία εξουσίαζε τις ζωές των ανθρώπων για άλλους 12 τουλάχιστον αιώνες. Ποιος μαθητής του Σωκράτη θα μπορούσε να διανοηθεί ότι 800 χρόνια μετά (!!!) όσοι συμμερίζονταν τις αξίες του θα ονομαζόντουσαν «παράφρονες» και «ιερόσυλοι» και θα τιμωρούνταν με θάνατο και δήμευση της περιουσίας τους ακόμα και αν απλώς επισκέπτονταν τους αρχαίους ναούς, όπως διέταξε ο Άγιος (!!!) Θεοδόσιος ο Α’; Δώδεκα μόνο χρόνια χρειάστηκαν από την αναγνώριση του Χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (380 μ.Χ.) μέχρι την ισοπέδωση του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, την εξαπόλυση πογκρόμ κατά των μη Χριστιανών και την κατεδάφιση των περισσότερων ναών της αρχαιότητας (392 μ.Χ.), καταστροφή μπροστά στην οποία οι βαρβαρότητες και οι ανατινάξεις του ISIS είναι πταίσμα!

Κι όλα αυτά στο όνομα του θεού της αγάπης, που κήρυττε “αγαπάτε τους εχθρούς σας” και “όστις θέλει οπίσω μου ελθείν…”. Φαντάζεστε ποια θα ήταν η πορεία της ανθρωπότητας αν οι μουλάδες μιας θρησκείας, που έχει τον πόλεμο, συγκεκριμένα κατά των Χριστιανών, ως βασικό στοιχείο του δόγματός της, αποκτούσαν παγκόσμια εξουσία; Πόσα χρόνια χρειάστηκαν οι αγιατολάχ για να μετατρέψουν μια σχεδόν 100% δυτικοποιημένη χώρα όπως το Ιράν, σε κόλαση θρησκευτικής τρομοκρατίας; Δεν υπάρχει όριο στη βαρβαρότητα όταν πιστεύεις ότι λειτουργείς ως το μακρύ χέρι του θεού.

Όμως δεν είναι αυτό το σημερινό θέμα μας. Μπορεί να μην συμβεί, αν και τίποτε δεν αποκλείεται με την ανατροπή που θα φέρει σε 30 χρόνια η δημογραφική έκρηξη των μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ευρώπη. Αυτό το άρθρο εστιάζει στην διαρκή απειλή, ως ποινικό αδίκημα, που συνιστά σήμερα η ίδια η μουσουλμανική θρησκεία και στην συνεπακόλουθη ποινική ευθύνη καθενός που την ασπάζεται “en bloc”, άκριτα.

Το καίριο ερώτημα είναι: ποιοι είναι οι φανατικοί; Ποιοι είναι έτοιμοι να ζωστούν εκρηκτικά ή να ορμήσουν με μαχαίρι στον γείτονα όπως γίνεται εδώ και 6 μήνες στην λεγόμενη “Ιντιφάντα των μαχαιριών” στο Ισραήλ και έχει κοστίσει τη ζωή 33 ανύποπτων πολιτών μεταξύ των οποίων 4 ξένοι; Ποιοι επίσης είναι πρόθυμοι να παρέχουν βοήθεια και κάλυψη στους τζιχαντιστές; Προφανώς δεν είναι όλοι οι Μουσουλμάνοι. Να δεχθώ ότι πρόκειται για μια μειοψηφία. Μια μικρή μειοψηφία, έστω. Όμως, σε απόλυτους αριθμούς είναι ήδη πάρα πολλοί. Έχω αναφερθεί εδώ στα ανατριχιαστικά μεγάλα ποσοστά νέων βρετανών μουσουλμάνων μεταναστών δεύτερης γενιάς που πιστεύουν ότι οι αποστάτες πρέπει να θανατώνονται και στα εφιαλτικά ποσοστά μιας μεγάλης πανευρωπαϊκής έρευνας που αποκαλύπτει ότι οι περισσότεροι ευρωπαίοι μουσουλμάνοι θέλουν οι εντολές του Κορανίου να αντικαταστήσουν τη νομοθεσία του κράτους στο οποίο ζουν.

Κι επειδή η καταγραφή της μεγάλης εικόνας σού δίνει την ψευδαίσθηση ότι εσύ δεν είσαι στο κάδρο, ας προσπαθήσουμε να εστιάσουμε στον φανατικό της διπλανής πόρτας, ο οποίος ενδεχομένως μέχρι τώρα να είναι φιλήσυχος και φαινομενικά μετριοπαθής. Επιτρέψτε μου μια παρένθεση που την θεωρώ αναγκαία. Ένας μισαλλόδοξος εκτελεστής των αντιπάλων του δεν βγαίνει από το μαιευτήριο έτσι. Ούτε σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του ουρλιάζει και χτυπιέται. Ο Κουφοντίνας ήταν ένας ευαίσθητος οικολόγος κι ο Ξηρός θεοσεβούμενος αγιογράφος, πριν πιάσουν το σαρανταπεντάρι. Ευγενικούς, ήσυχους και καλομίλητους τους περιέγραψαν οι γείτονες. Τι είναι εκείνο που κάνει κάποιον «φυσιολογικό» άνθρωπο δυνητικό δολοφόνο; Η πεποίθηση πως η ιδέα του, πολιτική, θρησκευτική ή και... φιλοσοφική είναι η απόλυτη αλήθεια και, για το καλό της ανθρωπότητας, θα πρέπει να επιβληθεί με κάθε τρόπο, ακόμα και με αυτά που... οι άλλοι αποκαλούν εγκλήματα! Φυσικά, για τον φανατικό όχι μόνο δεν είναι εγκλήματα, αλλά αντιθέτως, είναι «ιερές» πράξεις για τις οποίες νοιώθει περήφανος, αν επιζήσει, και πιστεύει ότι θα αμειφθεί πλουσιοπάροχα (από τον θεό του, ο θρησκευόμενος ή από την ιστορία, ο αριστερός) αν σκοτωθεί.

Ξαναρωτάω λοιπόν και περιμένω μια σοβαρή απάντηση: μας ενδιαφέρει, ναι ή όχι, το γεγονός ότι δίπλα μας υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως η θρησκεία τους πρέπει να επικρατήσει, όχι με «τελική λύση» του ίδιου του θεού (όπως πιστεύουν, π.χ. οι Χριστιανοί για τη Δευτέρα Παρουσία) αλλά με εγκλήματα των πιστών, σήμερα;

Οι άνθρωποι αυτοί χωρίζονται σε δύο υποκατηγορίες: α) εκείνοι που έχουν αποφασίσει να γίνουν οι μαχητές του Αλλάχ και περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία και β) εκείνοι που ακούν τον καθοδηγητή τους ως διαμεσολαβητή μεταξύ θεού και ανθρώπων και ερμηνευτή των ιερών στίχων. Αν ο καθοδηγητής τούς πει «καθήστε ήσυχα», κάθονται. Αν τους πει «επίθεση», ορμάν.

Το κοινό στοιχείο όμως και των δύο υποκατηγοριών είναι η προσήλωση στις «ιερές» εντολές. Ούτε περνάει από το μυαλό τους το ενδεχόμενο να τις αμφισβητήσουν, να τις αγνοήσουν ή, πολύ περισσότερο, να τις θεωρήσουν λανθασμένες. Σ΄αυτό το σημείο, ας πιάσουμε το νήμα της αόριστης απειλής κι ας το δώσουμε στα χέρια του γείτονα, Αχμέτ, ο οποίος ντύνει τη γυναίκα του με μαντήλα και κελεμπία. Κάνει και άλλα ενδεχομένως στο σπίτι του, αλλά δεν μπορείς να τα ξέρεις. (500 - 2000 κορίτσια υπολογίζεται ότι υφίστανται κλειτοριδεκτομή κάθε χρόνο στην Μεγ. Βρετανία στην οποία οι γυναίκες που έχουν υποστεί αυτή την βάρβαρη πρακτική φτάνουν τις 170.000!!!) Την μαντήλα, όμως, την βλέπεις.

Πάμε να κουβεντιάσουμε με τον Αχμέτ. “Γιατί Αχμέτ ντύνεις τη γυναίκα σου σαν σκιάχτρο με 42 βαθμούς υπό σκιάν;” “Γιατί αυτό μού υπαγορεύει η θρησκεία μου και το ιερό μου βιβλίο” απαντάει ο Αχμέτ. “Και ακολουθείς κατά γράμμα όλες τις εντολές του ιερού σου βιβλίου, μολονότι έχουν περάσει 1300 χρόνια από τότε που γράφτηκε;” “Βεβαίως”, λέει ο Αχμέτ. “Δεν υπάρχει ούτε μία εντολή που να την θεωρείς ξεπερασμένη, υπερβολική, εκτός εποχής; Ούτε μία με την οποία να μην συμφωνείς, βρε αδερφέ;” “Ούτε μία, διότι το ίδιο το ιερό βιβλίο μου στο κεφάλαιο 2 εδάφιο 2, μου απαγορεύει να το αμφισβητώ” δηλώνει κατηγορηματικά ο Αχμέτ. “Για πες μου λοιπόν Αχμέτ, ποια είναι η άποψή σου για κάποια άλλα εδάφια του ιερού σου βιβλίου, τα οποία επίσης απαγορεύεται να αμφισβητείς; Για το 4:24, που σου επιτρέπει να έχεις γυναίκες (παντρεμένες κι όλας) αιχμάλωτες, ως σκλάβες του σεξ; Για το κεφάλαιο 8 που επιτρέπει στους μουσουλμάνους να κλέβουν και να ληστεύουν τους απίστους;”

“Μου το επιτρέπει” ξεγλιστράει ο Αχμέτ, “αλλά δεν σημαίνει ότι θα το κάνω.” “Ωραία, λοιπόν, πάμε στα εδάφια που δεν σου αφήνει περιθώριο επιλογής. Τι έχεις να πεις για το 3:28 και τα 5:51&57 που σου απαγορεύουν να έχεις φίλους τους Χριστιανούς και τους Εβραίους, κι αν το κάνεις αυτό θεωρείσαι ότι είσαι κι εσύ ένας από αυτούς, δηλαδή άπιστος στον οποίο θα πρέπει να επιβληθεί η ποινή του θανάτου; Τι έχεις να πεις για τα 8:12&60 που σου δίνουν εντολή να τρομοκρατείς τους απίστους; Πώς υπακούεις, ως πιστός, στο 9:5 που σε διατάζει να σκοτώνεις τους μη μουσουλμάνους; Αν δεν το θυμάσαι, να σου το διαβάσω: “Σκοτώνετε τους άπιστους όπου κι αν τους βρείτε και συλλάβετέ τους και πολιορκήστε τους και στήστε τους παγίδες!” “Πώς μπορεί να υπάρχει συνθήκη με τους άπιστους;” αναρωτιέται το 9:7 για να σε διαβεβαιώσει το 9:14 “Πολεμάτε τους κι ο Αλλάχ θα τους τιμωρήσει με τα χέρια σας!” Και για να μην νομίσει κανένας ότι αυτά αφορούσαν άλλες εποχές, σού το κάνει σαφέστατο στο 33:61&62: "(Οι άπιστοι) θα έχουν κατάρα πάνω τους όπου κι αν βρίσκονται, θα συλλαμβάνονται και θα θανατώνονται χωρίς οίκτο. Τέτοιος ήταν ο τρόπος του Αλλάχ για εκείνους που έζησαν στο παρελθόν και δεν θα βρεις καμμία αλλαγή στον κανόνα του Αλλάχ”. Για πες μας λοιπόν Αχμέτ, με ποια από αυτά δεν συμφωνείς;”

Τέσσερα πράγματα μπορεί να συμβαίνουν στο μυαλό του Αχμέτ: α) να συμφωνεί με όλα και να σου το πει. β) Να συμφωνεί με όλα, αλλά να μην θέλει να το παραδεχτεί γ) με κάποια να μην συμφωνεί και να σου το πει δ) με κάποια να μην συμφωνεί αλλά να μην το δηλώνει από τον φόβο της κατακραυγής των ομοθρήσκων του.

Αν συμφωνεί με όλα, αυτό σημαίνει ότι ο μόνιμος στόχος του είναι η εξολόθρευση των απίστων στο όνομα του Αλλάχ. Το ότι δεν τον εκδηλώνει τώρα, περιμένοντας καταλληλότερη συγκυρία δεν τον ακυρώνει ως στόχο του, διαφωνεί κανένας; Το ότι η απειλή δεν πραγματοποιείται από τον συγκεκριμένο Αχμέτ εναντίον σου σήμερα, δεν την ακυρώνει ως απειλή, διαφωνεί κανένας; Είναι παράλογο ένας μη μουσουλμάνος να αισθάνεται φόβο από τη συνύπαρξη με μη εκκοσμικευμένους μουσουλμάνους, ιδιαίτερα όταν παντού στον κόσμο μουσουλμάνοι επιτίθενται με βόμβες αυτοκτονίας και με σκέτα μαχαίρια σε όποιον τυχαίνει να βρίσκεται δίπλα τους;

Αν ο Αχμέτ πει ότι με κάποια δεν συμφωνώ γίνεται αυτόματα βλάσφημος διότι παραβαίνει την εντολή να μην κρίνει το Κοράνι και να το αποδέχεται κατά γράμμα. Άρα είναι υποψήφιος για να εφαρμοστεί εναντίον του η ποινή του θανάτου από οποιονδήποτε αυτόκλητο τιμωρό – ζηλωτή. Καλά ξεμπερδέματα, Αχμέτ! Το εντελώς απίθανο είναι να πει “διαφωνώ με τις βασικές εντολές του Κορανίου (ο ιερός πόλεμος είναι μία από αυτές) και δεν τις εφαρμόζω, αλλά πειθαρχώ στη μαντήλα!” όταν – τι έκπληξη! – πουθενά το Κοράνιο δεν την προβλέπει κι ούτε την περιγράφει, γι’ αυτό άλλωστε υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί τύποι ισλαμικής ενδυμασίας.

Ο Αχμέτ λοιπόν και κάθε μουσουλμάνος που αποδέχεται τις φιλοπολεμικές σούρες του Κορανίου θα μπορούσε να μηνυθεί για απειλή, διαφωνεί κανένας; Αλλά αν η απειλή επισύρει ποινή ενός έτους το πολύ, υπάρχει ένα άλλο αδίκημα που επισύρει δεκαετή κάθειρξη: η σύσταση συμμορίας. Το άρθρο 187 του ΠΚ ορίζει ως συμμορία μια δομημένη ομάδα με διαρκή δράση από τρία ή περισσότερα άτομα με στόχο τη διάπραξη κακουργημάτων όπως η ανθρωποκτονία, η βαρειά σωματική βλάβη, η αρπαγή ανηλίκων, το εμπόριο ανθρώπων, ο βιασμός, η ληστεία κ.λπ. πράξεις που, όλες, όχι μόνο επιτρέπονται εις βάρος των απίστων, αλλά εντέλλονται στον πιστό από το Κοράνι. Η συμμορία δεν είναι ανάγκη να ασχολείται μόνο με κακουργήματα. Μια ομάδα τριών ατόμων που ακούν Μοντεβέρντι και έχουν ως στόχο να σκοτώσουν όσους δεν ακούν Μοντεβέρντι, είναι συμμορία. Η δυσκολία της νομικής απόδειξης έγκειται στο ότι καμμία συμμορία δεν φτιάχνει καταστατικό στο οποίο να δηλώνει γραπτώς τις προθέσεις της και να βάζει τα μέλη της να υπογράψουν! Γι’ αυτό οι συμμορίες δικάζονται και καταδικάζονται, αφού πρώτα εγκληματήσουν. Όμως στην περίπτωση των μη εκκοσμικευμένων μουσουλμάνων η απόδειξη των προθέσεών τους υπάρχει ήδη καταγεγραμμένη: λέγεται Κοράνι.

Ρωτάω λοιπόν όσους θεωρούν πως αρκεί η απλή εφαρμογή των νόμων για να αντιμετωπιστεί ο ισλαμικός φονταμενταλισμός, γιατί στην περίπτωση που εξετάζουμε δεν εφαρμόζεται; Κι αν η απειλή χρειάζεται μήνυση του θιγόμενου, η σύσταση συμμορίας διώκεται αυτεπάγγελτα. Γιατί κανένας εισαγγελέας μέχρι σήμερα σε κανένα κράτος δεν άσκησε δίωξη κατά των επισήμων τουλάχιστον εκπροσώπων μιας ομάδας ανθρώπων οι οποίοι ορκίζονται απόλυτη πίστη και αφοσίωση σε ένα βιβλίο που διατάζει ανθρωποκτονίες;

Καταλαβαίνω όσους φοβούνται ότι μια περισσότερο σθεναρή στάση της Δύσης θα αυξήσει την αντιπαλότητα. Δυστυχώς για τις αυταπάτες μας, μια λιγότερο σθεναρή θα την αυξήσει ακόμα περισσότερο, όπως τον Χίτλερ η πολιτική κατευνασμού του Τσάμπερλαιν. Οι δυτικές κοινωνίες θα έπρεπε να απαιτήσουν από τους θρησκευτικούς ηγέτες των ευρωπαίων τουλάχιστον μουσουλμάνων να δηλώσουν ευθαρσώς ότι τα συγκεκριμένα χωρία του Κορανίου δεν αφορούν τον πιστό του 2016, κι ότι επιπλέον κάθε μουσουλμάνος που ζει στην Ευρώπη α) θεωρεί το νομικό σύστημα της χώρας που ζει και της Ε.Ε. γενικότερα ως το μοναδικό που αναγνωρίζει και β) θεωρεί τη γυναίκα ίση με τον άντρα και έχουσα τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις. Και να εκπαιδεύσουν σ΄αυτή την οπτική τις νέες γενιές τους.

Θα έπρεπε να το είχαν κάνει ήδη, αυθορμήτως και αυτοβούλως, μαζί με τις καταδίκες των βομβιστικών επιθέσεων. Δυστυχώς, για την προοπτική της συνύπαρξης μαζί τους, καμμία αποκήρυξη της τρομοκρατίας εκ μέρους τους δεν θίγει το θεωρητικό της υπόβαθρο, τον “ιερό” πόλεμο του Κορανίου, καταδεικνύοντας το πρόβλημα της “στενής” ερμηνείας των στίχων του. Όσο υπάρχει αυτή η “παράλειψη”, οι φραστικές καταδίκες θα είναι υποκριτικές. Και η απειλή, όπως την αντιλαμβάνεται ο κάθε πολίτης της Ευρώπης – υποψήφιο θύμα των μαχητών του Αλλάχ, κι όπως την περιγράφει ο Ποινικός μας Κώδικας, μόνιμη.

Πηγη Liberal
Press to Continue.......