Friday, 16 January 2015

Διλήμματα ψεύτικα η Μη? Να ψηφίσω η Όχι?

Αισθάνομαι άστεγος, πολιτικά άστεγος, όσον αφορά τη ψήφο μου! Δεν ανήκω σε κανένα πολιτικό κόμμα διότι ήθελα πάντοτε να είμαι ελεύθερος και όχι σε κώμα! Το δικομματικό σύστημα, μαζί με την εφαρμογή ενός αφόρητου κομματικού τρόπου σκέψεως, έχει βλάψει σοβαρά την ελληνική κοινωνία. Ο δικομματισμός έχει αφαιρέσει την αυτονομία των θεσμών. Έχει οδηγήσει σε ένα κράτος καταστολής και όχι πρόληψης, ένα κράτος που ο λαϊκισμός ανανεώνεται με την ενίσχυση της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς. Έτσι δημιουργούνται φανατισμοί που μας φέρνουν ένα βήμα πριν την καταστροφή. Η πληροφόρηση ξεφεύγει από τον στόχο της ενημέρωσης και η ικανοποίηση προσωπικών συμφερόντων επιδιώκεται

. Έχει δημιουργηθεί μια παράξενη κατάσταση στην οποία «σοσιαλιστές» συμπεριφέρονται σαν μικροί καπιταλιστές, ενώ άνθρωποι της αγοράς δουλεύουν σε ένα σύστημα με αδύναμες υποδομές και ελάχιστο ανταγωνισμό με συνδικαλιστές να ανακατεύονται στη διοίκηση των θεσμών. Πιο σοβαρό όμως είναι η έλλειψη κοινωνικό-πολιτικης πυξίδας και μια αναπτυγμένη επιστημονική κουλτούρα που να οδηγούν στη αξιοκρατία και στην εφαρμογή αξιών. Δυστυχώς, οι δικλείδες ασφάλειας που ορίζονται από την ακαδημαϊκή κοινότητα και τονίζω δυστυχώς δεν έχουν λειτουργήσει προς όφελος της ανάπτυξης με αποτέλεσμα η διανόηση της χώρας να έχει σημαντικό μέρος της ευθύνης για τη κατάντια της χώρας. Παντού γίνονται στρεβλώσεις και σκόπιμες διαστρεβλώσεις, ενώ η συνεργασία δυσκολεύεται. Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά εάν η Ελλάδα θα βρεθεί σε πλήρη οικονομική πτώχευση ή εάν η νέα κυβέρνηση θα τα καταφέρει καλύτερα στην Ευρώπη. Δεν πρέπει όμως να χάνουμε την ελπίδα μας, ειδικά το αίσθημα ελπίδας. Με ποιητική έκφραση ο Πέρσι Σέλλεϋ οραματίσθηκε μια άλλη Αθήνα, και λέω εγώ μια διαφορετική Ελλάδα.

Θα έλεγα ότι υπάρχουν σημαντικές ικανότητες και δυνατότητες σε όλους τους τομείς, όμως η ομαδική προσέγγιση λείπει και η έννοια της συστημικής σκέψης είναι αδύναμη, πολιτικά και διοικητικά. Προκύπτουν δυσλειτουργίες, μποτιλιάρισματα και χαοτικές καταστάσεις. Αναρωτιέμαι αν οι νέες πολιτικές δομές που έχουν βρει καταφύγιο και οι «κατασκευαστές» του ελληνικού δράματος μπορούν να συνεισφέρουν στην επίλυση των προβλημάτων με μια μάλιστα τόσο μεγάλη κρίση αξιών. Σε μια κατάσταση διάλυσης-ισοπέδωσης των θεσμών προβληματίζομαι με την πόλωση της κοινωνίας και ανησυχώ με τις πολλές και βάσιμες ανησυχίες του κόσμου. Ο κόσμος πραγματικά απασχολείται με το ποιο κόμμα θα κερδίζει τις εκλογές και αν η νέα κυβέρνηση απλά θα συμφωνήσει σε όλα, με τους δανειστές. Αυτό όμως θα σημαίνει νέο μνημόνιο και νέες περιπέτειες. Σε αυτήν την περίπτωση η Ελλάδα δύσκολα θα σώζεται. Ποιος θέλει άραγε κάτι τέτοια?

Παρόλα, τα κάποια θετικά βήματα, η ιστορία με το success story δεν με πείθει! Αν και δεν ξέρω ακόμα τι προτείνει ο Σύριζα και δεν ξέρω επίσης τι μπορώ να κάνει, μαχόμενος κόντρα στο ρεύμα και στα συμφέροντα, παραμένω εγώ αντί-μνημονιακός. Από την άλλη δεν γνωρίζω αν το ΠΑΣΟΚ ή το νέο ΠΑΣΟΚ έχουν κάτι καινούρια να προσφέρουν. Για το ΚΚΕ ακούω ότι βάζει φραγμό προς την Ευρώπη αλλά εγώ δηλώνω Ευρωπαϊστής. H Χρυσή Αυγή πιστεύω ότι δεν ανήκει και δεν έχει θέση στην σύγχρονη Ευρώπη. Όσο δε αφορά τους ανεξάρτητους εγώ δεν τους βρίσκω και τόσο ανεξάρτητους. Το Ποτάμι βλέπω μαζεύει νερό, αλλά που θα το πάει; Στην «αφήγηση της επιτυχίας» δεν διαβάζω καμιά βελτίωση στις υποδομές, δεν βλέπω ίxνη ανάπτυξης.

Όπου η «μπίλια καθίσει» στις εκλογές αυτές θα έχουμε νικητή, ο οποίος όμως θα πρέπει να είναι πανέτοιμος να απαιτήσει κάτι ουσιαστικό από την Ευρώπη. Εξ αιτίας της λιτότητας οι περισσότεροι έχουν κάνει μεγάλες θυσίες δίχως όμως να έχουν δει ανάπτυξη με αυτό που τους μένει είναι να διατηρούν ό, τι τους απέμεινε. Ας ελπίσουμε ότι η Ευρώπη θα ενισχύσει ουσιαστικά και ρεαλιστικά αυτή τη φορά για να ενθαρρυνθεί η πραγματική ανάπτυξη. Ο πλουτισμός των λίγων με την βοήθεια ισχυρών εμπορικών συμφερόντων και υπεράκτιων μηχανισμών πρέπει να σταματήσει. Δεν είναι μόνο ο φόβος των Ελλήνων που δωροδοκούν αλλά επίσης των Ευρωπαίων που κρύβουν δώρα.

Εάν θα μπορούσα να προτείνω κάτι στους ηγέτες των κομμάτων είναι σε περίπτωση μη αυτονομίας να είναι προετοιμασμένοι να συνεργαστούν και να ΣΥΜΦΩΝΗΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΩΡΑ ότι νέες εκλογές πρέπει να αποφευχθούν με κάθε τρόπο.

Ίσως για να σωθεί η Ελλάδα, καλύτερα θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να μείνει στην θέση της αντιπολίτευσης? Μήπως η Ευρώπη για να λύσει τα προβλήματα της απαιτεί ένα δικό της ΣΥΡΙΖΑ; Η Ελλάδα κάποια στιγμή θα προχωρήσει, η Ευρώπη όμως θα έχει αλλάξει;

Σήμερα η ΕΕ είναι γεμάτη από τεχνοκράτες, όταν για να ανταποκριθεί στα προβλήματα των καιρών χρειάζεται μάλλον «σοσιοκράτες». Η ΕΕ σκέπτεται με αριθμούς και κέρδος χωρίς κοινωνικά αντανακλαστικά και αίσθηση της ιστορίας. Στο ξεκίνημα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ειπώθηκε ότι τίποτε δεν γίνεται χωρίς τον άνθρωπο και τίποτε δεν είναι βιώσιμο χωρίς ανεξάρτητους θεσμούς.

Σαν πείραμα σκέψης ρωτώ τι πρέπει ο νικητής των εκλογών να διεκδικήσει και να [ανά]διαπραγματευτεί με την Ευρώπη? Γιατί να μην επιστρέψει η Ελλάδα στη Δημοκρατία με ένα αντίο στη τρόικα. Γιατί όχι ένα λογικό κούρεμα στους οφειλέτες για να καταστεί το χρέος βιώσιμο; Γιατί να μην δοθούν οι αποζημιώσεις που παραμένουν από τον πόλεμο;

Όλα μαζί μπορούν να λύσουν την κρίση του ελληνικού χρέους, ώστε να αποτελέσουν το σπινθήρα της ανάπτυξης, να μειώσουν την αβεβαιότητα, να αυξήσουν το χαμηλό και συνεχώς μειούμενο ΑΕΠ, να αναστρέψουν την τεράστια ανεργία και να κρατήσουν τους επιστήμονες της στην Ελλάδα. Γιατί όχι ένα Ευρωπαϊκό ταμείο ανάπτυξης της νεολαίας, της εκπαίδευσης, της έρευνας, και γιατί όχι και για τη δημόσια υγεία; Επένδυση σε σχολές δημόσιας υγείας φέρνει πλούσιες κοινωνικές ανταμοιβές.

Οι τρεις μου πυξίδες στο πείραμα σκέψης στα πάτρια εδάφη είναι η δικαιοσύνη, η παιδεία και η υγεία. Ο νικητής των εκλογών πρέπει να είναι πανέτοιμος να λύσει τα προβλήματα στις τρεις αυτές τομές, με νέες πολιτικές και νέα εργαλεία. Σχετικά με την υγεία, απαιτείται μια διεπιστημονική προσέγγιση, όπως αυτή στη δημόσια υγεία. Η θεά Υγιεινή είναι μια καλή οδηγός για να διορθωθούν πολλές καταστάσεις, πολιτικές, πρακτικές και ηθικές. Τα δημόσια νοσοκομεία απαιτούν αύξηση της μισθοδοσίας του προσωπικού, ενίσχυση των εφοδίων, αλλαγή στη διοίκηση αλλά κυρίως νέα εργαλεία διαχείρισης τους. Γνωρίζω από κοντά την ηρωική πάλη που γίνεται από τα επιτελεία τους καθώς και τα προβλήματα στην ασφάλεια: των ασθενών και του προσωπικού, του επισκεπτηρίου, της τεχνολογίας και των αποβλήτων. Τα νοσοκομεία σήμερα προκειμένου να ανταποκριθούν στις προκλήσεις του κοινού απαιτούν αναβαθμισμένες διαδικασίες που χωρίς την κατάλληλη τεχνολογία δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν: νοσοκομείο χωρίς λειτουργικό ακτινολογικό δεν έχει νόημα

Καλύτερη ρύθμιση της ιατρικής και του ιατρικού σώματος δεν έχει επιτευχτεί ενώ αν και υπάρχουν τόσο πολλοί γιατροί στη Βουλή των Ελλήνων δεν υπάρχει η απαιτουμένη πολιτική υγείας. Ο δικομματισμός έθαψε την συνεισφορά της ιστορικής Σχολής Δημοσίας Υγείας [ΥΣΑ] που η παρουσία της σήμερα είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία.

Με λίγες εξαιρέσεις οι πολιτικοί άνδρες δεν ενδιαφέρθηκαν για την υγεία η έδωσαν μεσοβέζικες λύσεις. Το Κόμμα που δημιούργησε το ΕΣΥ το εγκατάλειψε. Μνημονιακές πολιτικές λιτότητας και η αναβάθμιση του τομέας υγείας δεν συμβαδίζουν, ενώ η «απόσυρση» του κράτους από την υγεία θα είναι μέγα λάθος. Στο χώρο της υγείας υπάρχουν μεν δομές, αλλά χρειάζεται νέο πνεύμα προσέγγισης και νέες αντιλήψεις καθώς και έξυπνες κινήσεις.

Με την πυξίδα μου ως οδηγό επιχειρώ να ανιχνεύσω προθέσεις από τους σημερινούς ηγέτες με παράδειγμα της πρωτοποριακή ΥΣΑ, που σήμερα λειτουργεί ακόμα ως θαύμα. Κανείς δε την υποστήριζε όπως θα έπρεπε και ούτε έδωσαν την απαιτουμένη σημασία: ο κ Σαμαράς και ο κ Παπανδρέου είχαν κάθε ευκαιρία!: ο κ Θεοδωράκης μίλησε πρόσφατα σε σχετικό συνέδριο χωρίς να πάρει θέση, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ακόμα πάρει θέση. Το ΚΚΕ καταψήφισε στη βουλή την έννοια της αλλαγής της ΥΣΑ σε ΕΣΔΥ μαζί με κάποιους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, όταν αυτές προτάθηκαν, ενώ πήρε θετικό ψήφο από Βουλευτή της ΝΔ. Είναι τόσα τα παράδοξα της Ελλάδας!

Σήμερα περπατάμε πάνω σε τεντωμένο σχοινί ενώ ο δρόμος προς το μέλλον δεν γίνεται με ρουσφέτια και εγκάθετους. Χρειάζεται αξιολόγηση, ιεραρχία και ειδικοί, στην υγεία και στη παιδεία. Πρέπει να περιμένουμε ότι τα προβλήματα θα λυθούν? Δεν ξέρω! Σε μια ομιλία μου για την ανάπτυξη της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας [1981] έκλεισα με την ερώτηση η αλλαγή έχει έρθει, είμαστε έτοιμοι για την αλλαγή και απάντησα ο ίδιος όχι! Ο Richard Feynman νομπελίστας παρατήρησε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα στέλνει το μήνυμα στα Ελληνόπουλα ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα που θα ξεπεράσει τα επιτεύγματα των προγόνων τους. Σήμερα, χρειάζονται μεγάλες ικανότητες για να ισορροπούμε και να ερμηνεύουμε τη πραγματικότητα χωρίς ούτε να μας κοροϊδεύουν ούτε εμείς να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Καλό Ψήφο, αλλά με όραμα και στόχο.

Professor Dr. Jeffrey Levett
Athens 16/1/2015

No comments: