Saturday, 27 December 2014

The Empire of Chaos: Book

From Syria and Iraq to Ukraine, from AfPak to Libya, from Iran to Russia, and from the Persian Gulf to China, foreign correspondent Pepe Escobar, author of The Roving Eye column for Asia Times/Hong Kong, crisscrosses what the Pentagon calls the "arc of instability."

As Escobar tells it in the introduction, "the columns selected for this volume follow the period 2009-2014 - the Obama years so far. A continuum with previous volumes published by Nimble Books does apply. Globalistan, from 2007, was an extended reportage/warped travel book across the Bush years, where I argued the world was being plunged into Liquid War - alluding to energy flows but also to the liquid modernity character of post-modern war. Red Zone Blues, also from 2007, was a vignette - an extended reportage centering on the Baghdad surge. And Obama does Globalistan, from 2009, examined how the hyperpower could embark on a "change we can believe in". The outcome, as these columns arguably reflect, is Empire of Chaos - where a plutocracy progressively projects its own internal disintegration upon the whole world."



"You will find some key overlapping nations/themes/expressions/acronyms in these columns; Iran, Iraq, Syria, Afghanistan, Pakistan, Central Asia, China, Russia, Ukraine, Pipelineistan, BRICS, EU, NATO, GCC, the Global South, GWOT (the global war on terror), The New Great Game, Full Spectrum Dominance. You will also find a progressive drift towards not conventional war, but above all economic war - manifestations of Liquid War."

Incrementally, I have been arguing that Washington's number one objective now is to prevent a full economic integration of Eurasia that would leave the U.S. as a non-hegemon, or worse still, an outsider. Thus the three-pronged strategy of "pivoting to Asia" (containment of China); Ukraine (containment of Russia); and beefing up NATO (subjugation of Europe, and NATO as Global Robocop)."

Book the ultimate trip to the Empire of Chaos, and see how the U.S. - and the West - are tackling the emergence of a multipolar world.

amazon
Press to Continue.......

Ρωσία: Ετοιμάζει την «κιβωτό του Νώε» για την ημέρα της καταστροφής!- Τι φοβούνται τα κράτη του κόσμου;

Σκέψεις και προβληματισμό προκαλεί η σημερινή ανακοίνωση της Ρωσίας για την δημιουργία μιας «κιβωτού» όπου θα είναι συγκεντρωμένα όλα τα δεδομένα έμβιας ζωής του πλανήτη, ως αυτά να μπορούν να αναπαραχθούν ύστερα από μια μεγάλη φυσική καταστροφή.
Πιο συγκεκριμένα και όπως αναφέρει ο ρωσικός Τύπος μια σύγχρονη «κιβωτό του Νώε» πρόκειται να κατασκευάσει στη Ρωσία το πανεπιστήμιο της Μόσχας, στην οποία θα περιέχεται το DNA όλων ζωντανών οργανισμών στη Γη ακόμη και αυτών που έχουν εξαφανιστεί.
Των γιγαντιαίων διαστάσεων φιλόδοξο αυτό πρόγραμμα πρόκειται να εισέλθει στη φάση της υλοποίησης με εξαιρετικά επείγουσες διαδικασίες έτσι ώστε να είναι έτοιμο το 2018.
«Ονομάζω το πρόγραμμα η “κιβωτός του Νώε”. Θα περιλαμβάνει τη δημιουργία μιας βάσης πληροφοριών γενετικού υλικού κάθε ζωντανού οργανισμού στον πλανήτη, όχι μόνο των ζωντανών αλλά και αυτών που έχουν εξαφανιστεί.
Αυτή είναι η πρόκληση που έχουμε θέσει ως στόχο» δηλώνει ο πρύτανης του πανεπιστημίου της Μόσχας Viktor Sadivnichy.
Σύμφωνα με τον ίδιο η τεράστια έκταση της βάσης αυτής του DNA θα είναι 430 τ. χλμ.(!) και θα βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του πανεπιστημίου σε υπόγειες εγκαταστάσεις ασφαλείς από οποιαδήποτε εξωτερική απειλή.
«Θα μας επιτρέψει την κρυογονική αποθήκευση διάφορων κυτταρικών οργανισμών οι οποίοι στη συνέχεια θα μπορούν να αναπαραχθούν. Ενώ θα περιλαμβάνει και το απαραίτητο πληροφοριακό σύστημα», συμπλήρωσε ο Sadivnichy.
Η γραμματεία του πανεπιστημίου έχει επιβεβαιώσει πως η βάση δεδομένων θα περιέχει συγκεντρωμένα βιουλικά από όλα τα τμήματα του πανεπιστημίου της Μόσχας συμπεριλαμβανομένων και αυτών που προέρχονται από τον βοτανικό κήπο, το ανθρωπολογικό Μουσείο, το ζωολογικό Μουσείο, και άλλα.
Όλα τα τμήματα του πανεπιστημίου θα αναμιχθούν στο κολοσσιαίο αυτό έργο το οποίο έχει χρηματιοδοτηθεί εκτάκτως από το ρωσικό προϋπολογισμό με το ύψος των 3 δισ. ρουβλίων (194 εκατ. $)
Ο Sadovnichy δήλωσε πως η τράπεζα αυτή θα είναι συνδεδεμένη με άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
«Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το έργο αυτό θα είναι ένα τεράστιο άλμα στη ρωσική ιστορία καθώς η χώρα είναι η πρώτη που δημιουργεί μια “κιβωτό του Νώε”», σημείωσε ο Ρώσος πρύτανης.
Αν και η Ρωσία δεν είναι η πρώτη χώρα που επιχειρεί τη δημιουργία ενός τέτοιου έργου καθώς είναι γνωστή η προσπάθεια της Βρετανίας για την «παγωμένη κιβωτό» όπου φυλάσσεται το γενετικό υλικό υπο εξαφάνιση ειδών ή το θησαυροφυλάκιο των σπόρων στην Νορβηγία «Svalbard Global Seed» ή ένα ανάλογο σχέδιο το “Millennium Seed Bank” στη Βρετανία αλλά όλα δείχνουν πως ο κόσμος προετοιμάζεται για κάτι που κανείς δεν αποκαλύπτει, αλλά όλα κρύβονται πίσω από την ουδέτερη περιγραφή της «επιστημονικής έρευνας».
Στις ΗΠΑ τεράστιες σε μήκος έκτασης σήραγγες κατασκευάζονται από την Περιοχή 51 μέχρι το αεροδρόμιο που είναι ανεπίσημα γνωστό ως το «αεροδρόμιο της ημέρας της καταστροφής» ή το «καταφύγιο των περιούσιων» στο Ντένβερ και από το Maine στην Ουάσιγκτον μέχρι το Λευκό Οίκο.
Στη Ρωσία 5.000 καταφύγια ικανά να φιλοξενούν 60.000 άτομα έχουν ολοκληρωθεί στην Κίνα αντίστοιχα έργα έχουν πραγματοποιηθεί ενώ κατά δεκάδες ίσως και εκατοντάδες πόλεις «φαντάσματα» δημιουργούνται σε περιοχές σε μεγάλο υψόμετρο και μακριά από ακτογραμμές.
Αυτό που ξενίζει είναι η ξαφνική απόφαση του Κρεμλίνου να δημιουργήσει μια τέτοια βάση δεδομένων όλων των ζωντανών οργανισμών και μάλιστα σε χρόνο ρεκόρ με ολοκλήρωση το 2018. Για πιο λόγο η Ρωσία αποφασίζει τη δημιουργία ενός κολοσσιαίου έργου και μάλιστα που η οικονομία δοκιμάζεται;
Για ποιο λόγο οι «πληροφορίες» για μια επερχόμενη καταστροφή πολλαπλασιάζονται στο διαδίκτυο άσχετα από το όσο έγκυρες ή μη μπορεί να είναι αυτές καταστροφή η οποία δε θα προέλθει από ένα γεγονός όπως ένας παγκόσμιος πόλεμος αλλά μια «φυσική» καταστροφή η οποία θα πυροδοτηθεί από ένα εξώτερο γεγονός;
Και ποιο μπορεί να είναι αυτό το γεγονός;
Κανείς φυσικά δεν πρόκειται να δώσει μια πειστική απάντηση ενώ οι απορίες και τα ερωτήματα μεγαλώνουν για ποιο λόγο η ανθρωπότητα προετοιμάζεται για κάτι που επισήμως δεν υφίσταται καν ούτε καν ως θεωρεία.
defencenet
Press to Continue.......

Sunday, 14 December 2014

Πολ Μέισον : Ο πλανήτης ένα παιχνίδι Risk για την κυριαρχία !!

Πέντε ισχυρές «αυτοκρατορίες» σε όλον τον κόσμο επιδίδονται σε έναν οικονομικό πόλεμο στον οποίο δύσκολα θα υπάρξουν νικητές, υποστηρίζει ο δημοσιογράφος και συγγραφέας και συγκρίνει την παγκόσμια πολιτικό με το γνωστό ΠΑΙΧΝΊΔΙ «Ο Πούτιν εκφωνεί μια ομιλία και το ρούβλι πέφτει. Ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας εκφωνεί μια ομιλία και οι κεφαλαιαγορές κινούνται καθοδικά. Ο OPEC συναντάται στη Βιέννη και η τιμή του πετρελαίου κατρακυλάει. Ο πρωθυπουργός της Ιαπωνίας προκηρύσσει πρόωρες εκλογές και η κάθοδος του γεν έναντι του δολαρίου επιταχύνεται. Ολα αυτά συνέβησαν τις τελευταίες έξι εβδομάδες, ενός ήδη δύσκολου έτους»υποστηρίζει σε άρθρο του στη βρετανική εφημερίδα «The Guardian» o έγκριτος δημοσιογράφος και συγγραφέας Πολ Μέισον, συγκρίνοντας την παγκόσμια πολιτική με το γνωστό παιχνίδι στρατηγικής Risk.

Και εξηγεί: «Ξαφνικά ξεσπούν πολλαπλές συγκρούσεις στις διεθνείς αγορές, συγκρούσεις που οι κανόνες του παγκόσμιου παιχνιδιού δεν έχουν θεσπιστεί για να μπορούν να τις διαχειριστούν. Η πρώτη σύγκρουση αφορά ένα ξεκάθαρο παιχνίδι της πολιτικής "beggar-thy-neighbour" (σ.σ.: η εξαγωγή της κρίσης στον γείτονά σου) μεταξύ της Κίνας και της Ιαπωνίας. Από το 2012 η Ιαπωνία τυπώνει χρήμα με σκοπό να δώσει ώθηση στην οικονομία της. Με την ανάπτυξη στάσιμη για τρίτη φορά το τελευταίο τρίμηνο του 2014, ο πρωθυπουργός Σίνζο Αμπε τύπωσε κι άλλο. Η Κίνα θεωρεί ότι αυτό είναι αθέμιτος ανταγωνισμός και με τη δική της ανάπτυξη να επιβραδύνεται απάντησε τον περασμένο Νοέμβριο με μια μείωση-έκπληξη των επιτοκίων. Αυτό πολλοί πιστεύουν ότι είναι η αρχή ενός κλασικού νομισματικού πολέμου, όπως εκείνου της δεκαετίας του 1930, στον οποίο αντίπαλοι οικονομικοί γίγαντες επιδίδονται σε ένα χωρίς νόημα παιχνίδι υποτίμησης του νομίσματός τους - ενισχύοντας τις εξαγωγές αλλά πλήττοντας την αγοραστική δύναμη των λαών τους - σε μιαν αμοιβαία φθορά. Πλήττοντας τη δυνατότητα εξαγωγών του άλλου, στέλνουν την περιοχή προς την αποπαγκοσμιοποίηση».

Το «ΠΑΙΧΝΊΔΙ του δειλού» με το πετρέλαιο
Η δεύτερη σύγκρουση, σύμφωνα με το άρθρο, είναι το «game of chicken» (σ.σ.: το «παιχνίδι του δειλού», ποιος θα δειλιάσει πρώτος) για την τιμή του πετρελαίου μεταξύ της Αμερικής, της Ρωσίας και του OPEC. Η ζήτηση για πετρέλαιο μειώνεται επειδή η ανάπτυξη στις αναδυόμενες αγορές - Κίνα, Βραζιλία και άλλες - επιβραδύνεται. Ωστόσο η διάθεση αυξάνεται - κατά 11 εκατ. βαρέλια, στα 92 εκατ. βαρέλια την ημέρα, από τότε που ξεκίνησε η οικονομική κρίση. Η Αμερική έχει γίνει ο μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου στον κόσμο εξαιτίας του σχιστολιθικού πετρελαίου και αερίου και του πετρελαίου βαθιά στη θάλασσα. Από τον Ιούλιο του 2014 η τιμή του βαρελιού στο πετρέλαιο τύπου Brent έχει πέσει από τα 115 δολάρια στα 68 - και έπειτα από τη συνάντηση του OPEC τον Νοέμβριο κάποιοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι θα φτάσει ως και τα 40 δολάρια.

Η Σαουδική Αραβία και άλλες μοναρχίες του Κόλπου έπαιξαν μεγάλο ρόλο στη διατήρηση της υψηλής παραγωγής και της χαμηλής τιμής και κανένας δεν αμφιβάλλει ότι οι λόγοι ήταν πολιτικοί, καθώς επηρεάζει άμεσα τη Ρωσία, τη Βενεζουέλα και το Ιράν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οΒλαντίμιρ Πούτιν να παραδεχθεί ενώπιον του ρωσικού λαού ότι ο συνδυασμός των δυτικών κυρώσεων και της στρατηγικής για το πετρέλαιο από τη Σαουδική Αραβία θα ρίξει τη Ρωσία σε ύφεση τον επόμενο χρόνο.

«Σε αυτό το σημείο οι οικονομολόγοι προσφεύγουν στη Θεωρία Παιγνίων, προειδοποιώντας τις χώρες που φιλονικούν ότι σε ένα παιχνίδι όπου όλοι προσπαθούν να περιορίσουν κάτι - είτε πρόκειται για τιμές είτε για νομίσματα - όλοι χάνουν. Ας το θέσουμε με όρους παιχνιδιού - όχι με την απόλυτη γλώσσα της θεωρίας αλλά με εκείνη των δημοφιλών παιχνιδιών κατασκευής αυτοκρατοριών» γράφει ο Μέισον. Πέντε αυτοκρατορίες: Ιαπωνία, Κίνα, Ρ...., Ευρώπη, Αμερική

Η «Αυτοκρατορία Α» είναι μια πλούσια, στάσιμη και γηρασμένη χώρα, που πληρώνει υψηλά κοινωνικά επιδόματα αλλά το χρέος της αγγίζει το 250% του ΑΕΠ της. Αυτή είναι η Ιαπωνία.

Η «Αυτοκρατορία Β» είναι μια σχετικά φτωχή και επίσης γηρασμένη χώρα, που κυβερνάται από δικτατορία και έχει επιτύχει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης αλλά τώρα έχουν επιβραδυνθεί. Αυτή είναι η Κίνα.

Η «Αυτοκρατορία Γ» κυβερνάται από έναν τρελό. Εισέβαλε σε γειτονική χώρα δύο φορές μέσα σε δύο μήνες, τα πολεμικά της αεροσκάφη ενοχλούν έναν ιστορικό εχθρό - και προκάλεσε κατάσταση πανικού στην ανώτερη μεσαία τάξη, καθώς το νόμισμά της βυθίζεται. «Δεν χρειάζεται να ονοματίσω αυτή τη χώρα, αλλά αν είχατε την ατυχία να τη συναντήσετε στο ΠΑΙΧΝΊΔΙ, σίγουρα σας έχει προκαλέσει ανησυχία» εξηγεί ο Μέισον.

Για να συνεχίσει με τις υπόλοιπες αυτοκρατορίες: «Τώρα ας δούμε την "Αυτοκρατορία Δ". Αν παίζατε με αυτή την πλευρά σε ένα παιχνίδι πριν από 800 χρόνια, ονομαζόταν Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και θα ανησυχούσατε για τον μόνιμο κατακερματισμό της. Τις εθνικές και θρησκευτικές συγκρούσεις της - και την ευθραυστότητα των κυβερνητικών συστημάτων της. Αυτή είναι η Ευρώπη και είναι ο μοναδικός από όλους τους παίκτες που δεν υποστηρίζει τον εαυτό του τυπώνοντας χρήμα.

Τέλος, υπάρχει και η "Αυτοκρατορία Ε". Εχοντας γυρίσει τον κόσμο σε αναζήτηση πετρελαίου, τώρα είναι αυτάρκης. Εχει ένα παραλυμένο κυβερνητικό σύστημα και μια κατακερματισμένη κοινωνία αλλά τίποτε που δεν μπορούν να το κατευνάσουν οι τηλεοράσεις plasma μαζί με την καταστολή μερικών τέιζερ. Αυτή είναι η Αμερική».

Οσο το ΠΑΙΧΝΊΔΙ είναι συνεργατικό, οι τέσσερις από τους πέντε παίκτες μπορούν να επιδιώξουν τα συμφέροντά τους από κοινού και να επωφεληθούν όλοι. Η Ιαπωνία να απολαμβάνει την ευτυχή στασιμότητά της.

Η Κίνα την μπρουταλιστική ανάπτυξή της. Η ΕΕ τη μεταπήδησή της από κρίση σε κρίση. Η Αμερική να συνεχίζει να πυροβολεί τους πολίτες της και να χτυπάει με μη επανδρωμένα αεροσκάφη τους εχθρούς της. Μόνο η Ρωσία θα είχε πρόβλημα. Ωστόσο, όταν το περιβάλλον είναι ανταγωνιστικό και οι παίκτες ανταγωνίζονται για τους συρρικνούμενους πόρους και τη συρρικνούμενη ανάπτυξη, η ιδανική στρατηγική για όλους είναι η επιδίωξη καθαρά εγωιστικών στόχων. Και αυτή η κατ' όνομα «ιδανική» στρατηγική είναι που εξηγεί όλο το 2014, καταλήγει ο βρετανός δημοσιογράφος.

HeliosPlus
Press to Continue.......

Tuesday, 11 November 2014

Δημόσια Υγεία στην Ελλάδα: Όχι άλλες αναβολές

Τζεφρευ Λεβεττ*

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, λόγω του ιού Έμπολα, έχει δημιουργηθεί μια σοβαρή κρίση που οι υπεύθυνοι αδυνατούν να προβλέψουν την πορεία της. Παράλληλα, η Διεθνής Ημέρα των Ηνωμένων Εθνών για τη Μείωση των Καταστροφών (φυσικές, περιβαλλοντικές, υγειονομικές και τεχνολογικές) στέλνει το μήνυμα: «συμμετέχετε όλοι στην αντιμετώπιση των κρίσεων». Πολίτες, κοινότητες και κυβερνήσεις, όλοι, πρέπει να συνεισφέρουν περισσότερο στην οικοδόμηση και ισχυροποίηση του συστήματος αντιμετώπισης εκτάκτων αναγκών.
Διεθνώς, αλλά και στην Ελλάδα, υπάρχουν πολλά κενά και μεγάλες ανάγκες να καλυφθούν προκειμένου να έχουμε επιτυχή αντιμετώπιση τέτοιων έκτακτων καταστάσεων και απαιτείται να δουλέψουμε πολύ περισσότερο προκειμένου να επιτύχουμε μεγαλύτερους βαθμούς ετοιμότητας. Πρέπει επίσης να δημιουργήσουμε αποτελεσματικότερους μηχανισμούς περιορισμού των επιπτώσεων των καταστροφών, μηχανισμούς εστιασμένους στις ανάγκες ασφάλειας, ανακούφισης και περίθαλψης των θυμάτων, προς όφελος πάντα μιας πιο ανθεκτικής κοινωνίας.

Είναι επιτακτική ανάγκη να ενισχυθούν όλες οι υπάρχουσες υποδομές που στοχεύουν στην διαχείριση και αντιμετώπιση των συνθηκών εκτάκτου ανάγκης και καταστροφών. Η στόχευση αυτή πρέπει να αρχίσει με την ενίσχυση τόσο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας στην Ελλάδα όσο και των σχετικών κυβερνητικών και μη κυβερνητικών οργανώσεων αλλά και αυτών που έχουν να κάνουν με την εκπαίδευση και την έρευνα. Πρέπει επίσης να ενισχυθεί ο συνεχής έλεγχος και επανέλεγχος της καλής λειτουργίας όλων αυτών των δομών για μεγαλύτερη παραγωγικότητα, δεδομένου ότι υπάρχουν εκτιμήσεις για καταστροφές που θα κτυπούν με αυξανόμενη συχνότητα και υψηλότερο κοινωνικό κόστος.
Χρειάζεται να καθοριστεί στα πλαίσια του συστήματος υγείας όχι μόνο ποιος φορέας θα είναι υπεύθυνος για την αντιμετώπιση της εκάστοτε έκτακτης ανάγκης, αλλά και πόσο καλά θα είναι προετοιμασμένο. Θα πρέπει δηλαδή, όλες οι δομές να περάσουν από ένα στρες-τεστ για να μπορέσουμε να εκτιμήσουμε την ανθεκτικότητα, την αντοχή και την προσαρμοστικότητα τους σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης. Κάθε νοσοκομείο θα πρέπει να έχει ένα δικό του σχέδιο αντιμετώπισης τέτοιων συνθηκών, το οποίο όμως θα πρέπει να ελέγχεται περιοδικά από κάποιο εξωτερικό φορέα.

Η Ελλάδα δεν είναι άπειρη σε τέτοιες καταστάσεις. Το 1928, σε περιβάλλον ενδημικής ελονοσίας και λοιμωδών νόσων ο πληθυσμός της χτυπήθηκε από τον δάγκειο πυρετό που είχε φτάσει από τη Συρία μέσω του Λίβανου, με την Ευρώπη στη συνέχεια να πανικοβάλλεται τόσο από τη ξαφνική εμφάνιση του πυρετού όσο και με τη ταχεία εξάπλωση του σε επίπεδο πανδημίας. Είναι τότε που ξεκίνησε στη Ελλάδα μια επανάσταση στη δημόσια υγεία με την υποστήριξη της Κοινωνίας των Εθνών, που ανέλαβε πολυδιάστατες δράσεις, βάζοντας τα θεμέλια της οργάνωσης της δημόσιας υγείας. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι α προβλήματα σήμερα όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως είναι τόσο μεγάλα και κρίσιμα που για να αντιμετωπιστούν απαιτείται κατά την γνώμη μας η υποστήριξη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Στην εποχή του Ελευθέριου Βενιζέλου έλεγαν «Χωρίς Υγεία Άβιος Βιος» ενώ σήμερα λέμε «Υγεία ίσον Πλούτος». Αντί όμως η υγεία να αποτελεί μοχλό ανάπτυξης και εξέλιξης της κοινωνίας, θεωρείται δευτερεύουσας σημασίας, την στιγμή μάλιστα που ο Έλληνας βιώνει την συνεχή υποβάθμισή της. Αυτή η συνεχής υποβάθμιση που είναι απόρροια της οικονομικής και πολιτιστικής κρίσης, έχει στη δημόσιας υγεία δραματικά αποτελέσματα: την εμφάνιση νέων ευπαθειών στο πληθυσμό και ελλιπή αντιμετώπιση των εκάστοτε νοσούντων. Λόγω της οικονομικής στενότητας δημιουργούνται όλο και περισσότεροι ανασφάλιστοι, η νεολαία και οι άνεργοι σταματούν να παρακολουθούν την υγεία τους λόγω ανέχειας, ενώ χρονίως πάσχοντες που είναι ταυτόχρονα και ανασφάλιστοι διακόπτουν την φαρμακευτική αγωγή τους.

Σε μια εποχή μεγάλων κλιματολογικών αλλαγών που μάλλον θα έχει σαν συνέπεια να προκληθεί αύξηση στις μολυσματικές ασθένειες και εμφάνιση πανδημιών, όπως του Έμπολα, απαιτείται ισχυρή κρατική οργάνωση και διοίκηση. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων θα έχει θετικό αντίκτυπο σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, μιας και οι καταστροφές και οι έκτακτες ανάγκες δεν κάνουν διάκριση μεταξύ πλούσιων και φτωχών. Στην Ελλάδα σήμερα υπάρχουν αρκετά μέτωπα εκτάκτου ανάγκης ανοικτά: οι άστεγοι των πόλεων κυρίως Αθήνας και Θεσσαλονίκης, οι μετανάστες, οι άσχημες συνθήκες παροχής υπηρεσιών υγείας και οι αυξανόμενες διακρίσεις (οικονομικές ρατσιστικές μειονοτικές κλπ). Ενώ χιλιάδες άστεγοι κοιμούνται στους δρόμους και στα πάρκα των μεγάλων πόλεων, η πολιτεία παραμένει άπραγη. Τα άτομα με ειδικές ανάγκες, οι ψυχικά ασθενείς και οι έγκλειστοι στο σωφρονιστικό σύστημα αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα υγειονομικής περίθαλψης. Η συνολική κατάσταση στο σύστημα υγείας θέτει επιτακτικά θέματα ανάπτυξης και βελτίωσης υποδομών, εξεύρεση πόρων και κυρίως αλλαγή της συμπεριφοράς των προσφερόντων τις υπηρεσίες προς τον χειμαζόμενο και ασθενή πολίτη αυτής της χώρας.

Αν και η πολιτική ηγεσία της χώρας φαίνεται να έχει πάρει σωστά μέτρα πάνω στη διαχείριση του προβλήματος του Έμπολα, απαιτούνται να γίνουν ακόμη περισσότερα. Απαιτούνται α) βελτιώσεις στην ετοιμότητα του κράτους σε προνοσοκομειακό επίπεδο και στην επείγουσα ιατρική περίθαλψη, β) εφαρμογές πιο αποτελεσματικών τρόπων στην αντιμετώπιση και στην αποκατάσταση των ζημιών γ) οργάνωση και καλύτερο συντονισμό των υπηρεσιών και μονάδων που εμπλέκονται [εντατικές μονάδες νοσοκομείων ΕΣΥ, ΕΚΑΒ, ΚΕΕΛΠΝΟ, ΕΣΔΥ, ΕΚΔΥ κλπ], και κυρίως δ) να αρχίσει να γίνεται ένας συνεπής έλεγχος και αποτίμηση της αποτελεσματικότητας των ενεργειών κάθε ενός φορέα που παίρνει μέρος στην παροχή υπηρεσιών υγείας και στην αντιμετώπιση των συνθηκών έκτακτης ανάγκης. Στην σχετική επιστημονική έρευνα πολλά επίσης μπορούν και πρέπει να γίνουν, ακόμη και σε νέα μεταπτυχιακά προγράμματα διαχείρισης καταστροφών και ανάπτυξης δεξιοτήτων - ικανοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού.

Όμως η εμπειρία δείχνει ότι μόλις μια κρίση φύγει από την δημοσιότητα και μοιάζει σαν να τελείωσε, αμέσως παραμερίζονται οι καλές προθέσεις, ξεχνιούνται οι υποσχέσεις που δόθηκαν, οι Κυβερνήσεις και οι πολίτες χάνονται στα ουσιώδη και επουσιώδη προβλήματα της καθημερινότητας τους, ενώ τα θύματα που επέζησαν προσπαθούν να επουλώσουν τις πληγές τους, και όλα αυτά μέχρι την επομένη κρίση. Όμως δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για εφησυχασμό.

Εάν θα μπορούσα να συμβουλέψω σε κάτι τις επίσημες αρχές αυτό θα ήταν μη αναβάλετε άλλο: προχωρήστε ΤΩΡΑ στην ενίσχυση και οργάνωση των υποδομών δημόσιας υγείας και στο έξυπνο και χρήσιμο πάντρεμα τους με τις γνώσεις που υπάρχουν από την διαχείριση των καταστροφών καθώς και στην εφαρμογή των αρχών υγείας σε κάθε νέα σχεδιαζόμενη πολιτική.
Μη διστάζετε!

Καθηγητής Τζεφρευ Λεβετ*
E-mail:email: jeffrey.levett@gmail.com
Ε
Press to Continue.......

Sunday, 2 November 2014

Στροφή στη θρησκεία… λόγω κρίσης

Βλέπουν δίπλα τους πολλά από εκείνα που θεωρούσαν δεδομένα να καταρρέουν, ανησυχούν για το μέλλον των παιδιών τους λόγω οικονομικής κρίσης ενώ μερικοί στρέφονται ακόμη και στην αυτοκτονία. Την ίδια στιγμή, οι εκκλησίες γεμίζουν από Έλληνες και Ελληνίδες που αναζητούν ελπίδα στο υπερβατικό και αρχίζουν να διακατέχονται από μια έντονη διάθεση προσφοράς στον συνάνθρωπο. Την τάση αυτή διαπιστώνουν οι ειδικοί που συζητούν μεταξύ τους, σε μια προσπάθεια να προσδιορίσουν τις πραγματικές διαστάσεις του φαινομένου. 

 «Υπάρχει μια έντονη στροφή στη θρησκεία για το λόγο ότι και η ίδια η κρίση προκαλεί τη θρησκευτική ανάγκη του ανθρώπου να αναζητήσει ελπίδα μέσα στην οριακότητα, μέσα στην οποία ζει καθημερινά» εξηγεί ο αναπληρωτής καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), Ιωάννης Κουρεμπελές. Όπως επισημαίνει, ο κόσμος στρέφεται πλέον στο χώρο της θρησκείας, ένα χώρο που μπορεί να του προσφέρει διεξόδους, ώστε να μην κλειστεί στον εαυτό του αλλά να προτάξει την πραγματική κοινωνία με τον άνθρωπο.

 Το γεγονός επιβεβαιώνει και ο καθηγητής ποιμαντικής και κοινωνικής Θεολογίας του ΑΠΘ, Ηρακλής Ρεράκης, τονίζοντας ότι πράγματι, ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο, έχει αυξηθεί ο πληθυσμός που επισκέπτεται την εκκλησία, αναζητώντας παρηγοριά και ανάπαυση. Ο ίδιος αποδίδει το ενδιαφέρον αυτό και στην ενεργοποίηση της επίσημης χριστιανικής Εκκλησίας στον τομέα της κοινωνικής προσφοράς, κυρίως με την διοργάνωση συσσιτίων και διανομής ειδών πρώτης ανάγκης. Παράλληλα, διαπιστώνεται ότι έχει ενταθεί η ευαισθησία των πολιτών που, είτε έχουν πολλά είτε λιγότερα, προτίθενται να προσφέρουν σε εκείνους που χρήζουν βοήθειας, οικονομικής ή ψυχολογικής. Στο πλαίσιο αυτό η φιλανθρωπία αντιμετωπίζεται ως πρακτική που απορροφά τους κραδασμούς της οικονομικής κρίσης στην κοινωνική ζωή.

 «Είναι κάτι αξιοθαύμαστο και αξιόλογο. Μπορεί, όμως, να θεωρηθεί ως μία αρχή καθώς από εκεί και πέρα είναι ζήτημα της επίσημης Εκκλησίας το πώς θα διαχειριστεί το θέμα» αναφέρει ο κ. Ρεράκης και δεν παραλείπει να αναφερθεί «σε περιπτώσεις που οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας απομάκρυναν τους πιστούς από κοντά τους». Το ζήτημα, σύμφωνα με τον κ. Κουρεμπελέ, είναι αν εκεί που στρέφεται πλέον ο κόσμος υπάρχει προοπτική ή αν υπάρχουν ελλείμματα που θα ήταν καλό να συζητηθούν. Για το λόγο αυτό, το ζητούμενο είναι ο διάλογος, προκειμένου να καταφέρει η χριστιανική Εκκλησία να προτάξει τη δική της οντολογία, εκείνη της πνευματικότητας και της ανοιχτής προσφοράς, μακριά από ακρότητες και σχετικοποιήσεις. 

 Σε ό,τι αφορά τις διαστάσεις της κρίσης, ο καθηγητής ποιμαντικής και κοινωνικής Θεολογίας του ΑΠΘ, κάνει λόγο για πνευματική και όχι οικονομική κρίση καθώς, όπως εκτιμά, εδώ και 40 χρόνια στην Ελλάδα υπήρχε πρόβλημα στους θεσμούς και την εξουσία που οδήγησε τελικά στη σημερινή κατάσταση. Σε αυτό, άλλωστε, το γεγονός αποδίδει τον αποκαλούμενο «ευρωπαϊκό χειμώνα», έναν όρο που περιγράφει την γενικότερη απομάκρυνση του ευρωπαϊκού κόσμου από την θρησκεία εδώ και πολλά χρόνια. Ενδεικτικό είναι, εξάλλου, ότι στις ευρωπαϊκές καθολικές και προτεσταντικές χώρες όπου επιβάλλεται εκκλησιαστικός φόρος, οι πολίτες «αποχρωματίζονται», δηλαδή δηλώνουν ότι αποσύρονται από τη θρησκεία για να μην κληθούν παράλληλα να καταβάλλουν το αντίτιμο. Το ποσοστό των ανθρώπων αυτών υπολογίζεται σε 5 με 7% του πληθυσμού κάθε χρόνο.

 Σε αντίθεση με τον «ευρωπαϊκό χειμώνα», ο όρος «αραβική άνοιξη» εκφράζει την ενότητα και σταθερότητα του ισλαμισμού και του μουσουλμανισμού, δεδομένων των χαρακτηριστικών της θρησκείας και της αυξημένης κοινωνικής συνοχής και πίστης των αντίστοιχων πληθυσμών. Τα θέματα αυτά τίθενται, μεταξύ άλλων, στο διεθνές διεπιστημονικό συνέδριο με θέμα τις «αβρααμικές θρησκείες και την ευθύνη τους για τον κόσμο» που ολοκληρώνεται απόψε στη Θεσσαλονίκη, με συμμετοχές από την Ιρλανδία, τη Γερμανία, την Αυστρία, την Ελβετία, το Ισραήλ, την Τουρκία και την Ελλάδα

rodopinews.gr/32140
Press to Continue.......

Friday, 24 October 2014

Αμφίπολη: Η μεγαλύτερη πλεκτάνη της Ιστορίας που έστησε η Ολυμπιάδα;

Η Ιστορία δεν μνημονεύει πάντα αυτούς που κινούν τα νήματα. Πολλές φορές λησμονεί , ξεχνάει και αφήνει για πάντα στην λήθη λεπτομέρειες, που όμως στην εποχή τους ήταν αυτές που μπορεί να άλλαξαν τον ρου ολόκληρης της Ιστορίας.
Ενώ το εντυπωσιακό μνημείο της Αμφίπολης αρχίζει σιγά – σιγά και σπάει την σιωπή του φανερώνοντας τα καλά κρυμμένα μυστικά του, δεν συμβαίνει το ίδιο και με την Ιστορία της εποχής. Oι σχεδόν ανύπαρκτες πηγές μας αφήνουν στο σκοτάδι για το τι μπορεί να ακολούθησε του θανάτου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μία περίοδο που ταυτίζεται χρονολογικά με το μνημείο, καθώς είμαστε γύρω στο 320 π. Χ.Οι διαμάχες και οι κόντρες μεταξύ των διαδόχων πήραν ανεξέλεγκτες διαστάσεις, μετά τον θάνατο του στρατηλάτη, που η παρουσία του αποτελούσε εγγύηση ενότητας στο αχανές βασίλειο του.
Στο σημείο αυτό αξίζει μία επισήμανση: O Μέγας Αλέξανδρος για τους περισσότερους διαδόχους δεν ήταν παρά το «λάφυρο» για την δική τους εξουσία. Ο νεκρός όσο σημαντικός και αν είναι δεν παύει να είναι νεκρός.Πάνω στα δικά του κατορθώματα, άλλοι ήθελαν να χτίσουν την δική τους μικρή δόξα και άλλοι απλά επεδίωκαν να περάσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στην λήθη, καθώς τα όσα είχε καταφέρει θα επισκίαζαν κάθε νέα προσπάθεια που θα γινόταν στο εξής, αφού οι κατακτήσεις του είχαν ήδη αρχίσει να ντύνονται με το πέπλο του μύθου.
Η μόνη που πενθούσε πραγματικά τον θάνατο του Αλεξάνδρου και το μόνο που την ενδιέφερε είναι να επιστρέψει στην Μακεδονία ο γιος της, ήταν η Ολυμπιάδα. Και προφανώς θα έκανε τα πάντα για να επιστρέψει.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ:

Εκείνη την περίοδο λαμβάνουν χώρα πολλά πολιτικά γεγονότα με την μορφή καταιγίδας. Για έναν περίεργο λόγο οι πηγές της εποχής, κόβονται, χάνονται και είναι συγκεχυμένες και αλληλοαντικρουόμενες μεταξύ τους. Σαν κάποιος να ήθελε να «ελέγξει την πληροφορία» της εποχής και οι μεταγενέστεροι να ψάχνουν να βρουν την σειρά των γεγονότων. Δεν είναι τυχαίο ότι το θέμα της ταφής του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αποτελεί μέχρι σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια παγκοσμίως, αφού πρόκειται για τον πρώτο «κοσμοκράτορα».

Ας κάνουμε μια βουτιά στον χρόνο προσπαθώντας να συνθέσουμε κάποια κομμάτια του παζλ με τα όσα λιγοστά μας λένε οι πηγές.

Ο Πτολεμαίος ο επονομαζόμενος Σωτήρ, κλέβει την σορό του Μεγάλου Αλεξάνδρου, προφανώς θέλοντας να κερδίσει χρόνο εναντίον του Περδίκκα, ο οποίος είχε την «επίσημη» εξουσία. Ο λόγος που το έκανε αυτό ήταν ίσως για να προλάβει να γεννήσει η Ρωξάννη και να γίνει διάδοχος του θρόνου ο Αλέξανδρος ο Δ’, γιος του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Ο Περδίκκας αξίζει να σημειωθεί ότι ήταν ο επίσημος επιμελητής της αυτοκρατορίας και είχε αναδειχτεί σε πρωταγωνιστή της πρώτης φάσης του ανταγωνισμού των διαδόχων. Κάτι το οποίο δεν άρεσε καθόλου στον Αντίπατρο (πατέρα του Κασσάνδρου) που έβλεπε να χάνει το «τρένο» της διαδοχής. Για αυτό και συντάσσεται με τον «αντάρτη» Πτολεμαίο τον Σωτήρα, ο οποίος κατείχε την σορό. Αξίζει ακόμα να σημειώσουμε πως ο Αντίπατρος ήταν έμπιστος του Φιλίππου του Β’ , ο οποίος συνήθιζε να λέει ότι «κοιμάμαι ήσυχα, γιατί είναι ξάγρυπνος ο Αντίπατρος», ενώ ο Αλέξανδρος όταν ξεκίνησε την εκστρατεία , του ανέθεσε την αντιβασιλεία του Βασιλείου της Μακεδονίας και καθήκοντα επιμελητή του κράτους «τά κατά Μακεδονίαν τε καί τούς Έλληνας Αντιπάτρω επιτρέψας».

Σε αυτή τη θέση, ο Αντίπατρος παρέμεινε σε όλη τη διάρκεια της μεγάλης εκστρατείας του Αλεξάνδρου στην Ασία. Αυτά για να καταλάβουμε τις συμμαχίες της εποχής, οι οποίες ωστόσο δεν είχαν τίποτα άλλο ως κίνητρο, παρά μόνο την εξουσία που άφησε πίσω του ο Μέγας Αλέξανδρος.

ΑΡΙΣΤΟΝΟΥΣ: ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ - ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ

Η εκστρατεία του Περδίκκα εναντίον του Πτολεμαίου με σκοπό να ανακτήσει την σορό του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αποτυγχάνει παταγωδώς. Ο ίδιος ο Περδίκκας δολοφονείται από τους αξιωματικούς του , οι οποίοι αυτομολούν στο πλευρό του Πτολεμαίου. Και οι αξιωματικοί όμως του Περδίκκα δεν έχουν καλύτερη τύχη και θανατώνονται.

Διασώζεται όμως ένας. Το όνομα του άγνωστο στην Ιστορία. Πρόκειται για τον Αριστόνοα τον Πελλαίο . Ελάχιστες πληροφορίες έχουμε για αυτόν, αλλά γνωρίζουμε ίσως το πιο σημαντικό. Ότι ο Αριστόνους ο Πελλαίος ΔΙΟΡΙΣΤΗΚΕ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ το 321 π. Χ. , ενώ διατηρούσε άριστες σχέσεις με την μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου , την Ολυμπιάδα, η οποία του είχε αναθέσει όλες τις πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον του Κασσάνδρου.

Από τις ελάχιστες αναφορές που φτάνουν μέχρι εμάς για τον Αριστόνοα είναι από τον Αρριανό (6 βιβλίο, 28 κεφάλαιο, 4 παράγραφος) και από τον Διόδωρο τον Σικελιώτη (19 βιβλίο, 50 κεφάλαιο) . Σχετικά μας ενημερώνει πως ο "οΑριστόνους, ένας από τους σωματοφύλακες του Έλληνα στρατηλάτη, πήρε υπό τον έλεγχο του την Αμφίπολη. Η μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Ολυμπιάδα, του είχε αναθέσει τις πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον του Κασσάνδρου. Ο τελευταίος έστειλε τον στρατό του εναντίον της Αμφίπολης υπό την ηγεσία του στρατηγού Κρατεύα. Ο Μακεδόνας στρατηγός εισέβαλε στην Βισαλτία. Ο Αριστόνους, έμπειρος στρατηγός, αρχικά απώθησε τα στρατεύματα του Κασσάνδρου και στην τελική μάχη που δόθηκε στην Βεδυνδία της Βισαλτίας, ο στρατός του Κρατεύα διαλύθηκε. Ο ίδιος ο Κρατεύας έπεσε στην μάχη»

Η πληροφορία είναι πολύ σημαντική: Μαθαίνουμε πως σε μία περίοδο που είναι πολύ πιθανόν, σύμφωνα με τους ανασκαφείς να έχει φτιαχτεί ο τύμβος της Αμφίπολης, δηλαδή το 321 π. Χ , παίρνει τα ηνία της πόλης ένας πρώην σωματοφύλακας του Μεγάλου Αλεξάνδρου και άνθρωπος εμπιστοσύνης της μητέρας του Ολυμπιάδας, ο οποίος ήταν σε ανοιχτή κόντρα με τον Κάσσανδρο. Οι πηγές αναφέρουν μάλιστα τον Αριστόνοα, ως αριστοκρατικής καταγωγής και πιστό στα Μακεδονικά ήθη και έθιμα. Αυτός ήταν πιθανότατα και ο λόγος που είχε πάει με τον πλευρό του Περδίκκα και όχι του Πτολεμαίου, καθώς ο τελευταίος ήταν ο «αντάρτης» με σημερινούς όρους.

Η ΠΛΕΚΤΑΝΗ ΤΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑΣ

Η τοποθέτηση του Αριστόνοα ως διοικητή της Αμφίπολης δεν πρέπει να είναι καθόλου τυχαία και είναι πιθανόν να έχει την σφραγίδα της Ολυμπιάδας.Πότε όμως μπορεί να πάρθηκε αυτή η απόφαση και για ποιο λόγο;

Μετά την λήξη των «εχροπραξιών» μεταξύ Περδίκκα – Πτολεμαίου, γίνεται η σύσκεψη στον Τριπαράδεισο, εκείνη την εποχή, για την οποία δεν γνωρίζουμε καθόλου τι αποφασίστηκε, αφού λείπουν οι αρχαίες πηγές.Εκεί προφανώς έγινε κάποια συμφωνία για να «πέσουν οι τόνοι» , μοιράστηκε σε κομμάτια η αυτοκρατορία και στα ελάχιστα που μας έχουν σωθεί από τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, ξέρουμε ότι αποφασίστηκε η επιστροφή των βασιλιάδων στην Μακεδονία. Τα γεγονότα πάντως έχουν μία αλληλουχία και μία χρονική σύνδεση μεταξύ τους που μας επιτρέπει να κάνουμε την εξής εικασία:

Στην σύσκεψη τέθηκε και το βασικό αίτημα της Ολυμπιάδας για επιστροφή του νεκρού Αλέξανδρου στην Μακεδονία. Για την εκτέλεση του συγκεκριμένου σχεδίου ορίστηκε διοικητής ο Αριστόνοας, ο οποίος είχε στενή σχέση με την μητέρα του Αλεξάνδρου. Στην ίδια σύσκεψη αποφασίστηκε η κατασκευή του τύμβου της Αμφίπολης με «εκτελεστή» τον Πτολεμαίο και σχεδιαστή τον Δεινοκράτη. Αν μεταφέρθηκε τελικά ο Αλεξανδρος στην Αμφίπολη δεν το ξέρουμε. Είναι πάντως πολύ πιθανόν η δημιουργία του τύμβου να έγινε για αυτόν.

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΤΥΜΒΟΣ ΣΤΗΝ ΑΜΦΙΠΟΛΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΙΓΕΣ;

Η υπόθεση μπορεί να έχει μεγάλη βάση αν σκεφτεί κανείς την τοποθέτηση του Αριστόνοα , ως διοικητή της Αμφίπολης και την επιθυμία της Ολυμπιάδας να επιστρέψει ο Αλέξανδρος στην Μακεδονία, κάτι που το είχε ως αυτοσκοπό μέχρι να πεθάνει. Το ερώτημα που προκύπτει όμως είναι γιατί στην Αμφίπολη και όχι στις Αιγες;

Και εδώ μπορούμε εύκολα να απαντήσουμε αν λάβουμε υπ’ οψιν μας τις ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ εξελίξεις της εποχής.

Η Μακεδονία εκείνη την περίοδο δεν ήταν ενιαία και ταλανιζόταν από μεγάλες έχθρες. Το βασίλειο των Αιγών το ήλεγχε ο Φίλιππος ο Αριδαίος ο οποίος είχε έρθει σε συμφωνία με τον Κάσσανδρο (η συμφωνία έγινε με την σύζυγο του Ευριδίκη, καθώς ο Φίλιππος ο Αριδαίος ήταν τύποις βασιλιάς καθότι πνευματικά καθυστερημένος) και έγινε αντιβασιλιάς.

Για να καταλάβουμε ακόμα καλύτερα τις πολιτικές ισορροπίες της εποχής, τόσο ο Φίλιππος ο Αριδαίος όσο και η σύζυγος του φονεύτηκαν με εντολή της Ολυμπιάδας το 317 π.Χ, η οποία είχε καταφύγει μέχρι εκείνη την περίοδο στο βασίλειο των Μολοσσών της Ηπείρου και είχε πάρει υπό την προστασία της τόσο την Ρωξάννη όσο και τον εγγονό της Αλέξανδρο τον Δ’.

Άρα οι Αιγές ήταν εντελώς ξένες πλέον για την Ολυμπιάδα, που εάν τυχόν ο Αλέξανδρος επέστρεφε στην Μακεδονία θα έπρεπε να βρεθεί ένα άλλο μέρος για να γίνει η ταφή του. Για αυτό εκείνη όρισε διοικητή έναν έμπιστο δικό της άνθρωπο , τον Αριστόνοα, που είχε τιμηθεί και από τον γιο της με το υψηλό αξίωμα του σωματοφύλακα, ώστε να εκτελέσει το μυστικό σχέδιο της ταφής του Αλεξάνδρου.

Η Αμφίπολη εξυπηρετούσε και έναν ακόμη σκοπό: Ήταν λιμάνι και δεν θα γινόταν αντιληπτή η μεταφορά του υψηλού νεκρού και δεν θα προκαλούσε νέα πάθη, καθώς δεν θα περνούσε καθόλου κάποια νεκρική πομπή από στεριά.

Όποιος έχει επισκεφτεί την Αμφίπολη σήμερα, θα έχει διαπιστώσει πως το λιμάνι της δεν απέχει παρά ελάχιστα από το σημείο που έχει φτιαχτεί ο τύμβος.

Σε όλα αυτά θα πρέπει να συνυπολογίσουμε ένα ακόμα στοιχείο: H Ολυμπιάδα, ήταν μία γυναίκα που πετύχαινε πάντα αυτό που ήθελε. Έτσι περιγράφεται από τις ιστορικές πηγές και έχει συνδεθεί με ουκ ολίγες δολοπλοκίες, όπως η δολοφονία του συζύγου της, η δηλητηρίαση του Φίλιππου του Αριδαίου, που του άφησε και την πνευματική αναπηρία, ενώ ήταν ιέρεια στα Καβείρια μυστήρια για τα οποία ελάχιστα πράγματα γνωρίζουμε , καθώς καλύπτονται από έντονο μυστήριο. Προφανώς για να επιστρέψει ο Αλέξανδρος στην Μακεδονία θα έκανε τα πάντα , ακόμα και μια τόσο υψηλού επιπέδου συνωμοσία.

ΓΙΑΤΙ ΜΥΣΤΙΚΑ Η ΤΑΦΗ;

Η Ολυμπιάδα γνώριζε ότι ο γιος της είχε πάρει ήδη τεράστια φήμη σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο. Προφανώς την ενδιέφερε περισσότερο να επιστρέψει στην Μακεδονία και να ταφεί όπως εκείνη ήθελε, παρά ο τάφος του να γίνει προσκύνημα ανά τους αιώνες. Εξάλλου το αντάλλαγμα για να γίνει η μεταφορά στην Αμφίπολη, πιθανόν να ήταν να κρατηθεί μυστικό, καθώς αυτό βόλευε και τους διαδόχους τόσο στην Μακεδονία όσο και στην Αίγυπτο. Μην ξεχνάμε ότι ο Πτολεμαίος ο Σωτήρ είχε τον γιο του Πτολεμαίο τον Φιλάδελφο, ο οποίος ισχυριζόταν ότι κυβερνούσε την Αίγυπτο με την δύναμη που του έδινε η σορός του Μεγάλου Αλεξάνδρου , που ήταν θαμμένη στην Αλεξάνδρεια, σύμφωνα με τα θρυλούμενα. Άρα μιλάμε για μία τέλεια συνωμοσία , τέλεια εκτελεσμένη από την Ολυμπιάδα με έναν μόνο στόχο: Να επιστρέψει ο Αλέξανδρος στην Μακεδονία.

Μια επισήμανση που αξίζει: Όταν λέμε μυστική ταφή εννοούμε, να μην αποτυπωθεί στις πηγές, οι οποίες προφανώς έπεσαν σε "λογοκρισία" . Δεν εξηγείται αλλιώς ότι καμία πηγή δεν αναφέρεται στην κατασκευή του τύμβου. Η μυστική ταφή δεν περιλαμβάνει την επιχωμάτωση καθώς προφανώς σε πρώτη φάση η Ολυμπιάδα θα ήθελε να μπορεί το μνημείο να είναι επισκέψιμο, τουλάχιστον από την ίδια. Άλλο ένα στοιχείο που δένει απόλυτα με τις εικασίες της ανασκαφικής ομάδας. Ότι το μνημείο δεν επιχωματώθηκε εξ αρχής και η άμμος είναι μεταγενέστερη. Οι ημερομηνίες πάντως συμπίπτουν για μία ακόμη φορά. Καθώς η Ολυμπιάδα χωρίς κανένα προφανή λόγο επιστρέφει ξαφνικά το 317 π. Χ στην Μακεδονία. Πάμε να δούμε τα γεγονότα της επιστροφής της

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑΣ ΣΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Το συγκεκριμένο σενάριο, ενισχύεται από ένα ακόμα γεγονός. Η Ολυμπιάδα είχε επιστρέψει στην Μακεδονία, το 317 π. Χ μετά από 13 χρόνια στο "δικό της" βασίλειο των Μολοσσών της Ηπείρου, το οποίο μάλιστα είχε αναδιοργανώσει πλήρως.

Γιατί επέστρεψε στην Μακεδονία το 317 π.Χ και σε ποια πόλη πήγε , αφού οι Αιγές ήταν αδύνατο να την «φιλοξενήσουν»; Προφανώς επέστρεψε γιατί είχε ολοκληρωθεί η κατασκευή του τύμβου της Αμφίπολης , που θα υποδεχόταν τον νεκρό γιο της και εκείνη φυσικά πήγε στην Αμφίπολη, η οποία ήταν φιλική προς αυτήν, αφού είχε διοικητή τον Αριστόνοα. Η άφιξη της Ολυμπιάδας στην Μακεδονία εξάπτει ξανά τα πολιτικά πάθη και αναλαμβάνει ενεργό δράση ο Κάσσανδρος, ο οποίος φοβάται ότι θα χάσει οριστικά το τρένο της εξουσίας (μην ξεχνάμε ότι ήταν γιος του Αντίπατρου, του "απόλυτου αντιβασιλιά" της Μακεδονίας κατά την διάρκεια της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου), άρα εθισμένος στην εξουσία. Οι ιστορικές πηγές μας διαφωτίζουν ευτυχώς σε αυτό το σημείο, επιβεβαιώνοντας την θεωρία.

Ο Κάσσανδρος επιστρέφει δυναμικά στο προσκήνιο. Κάνει συμφωνία με τον Αριστόνοα να του παραδόσει την Αμφίπολη και παρά το γεγονός ότι είχε έρθει σε συμφωνία μαζί του και του είχε εγγυηθεί την ασφάλεια του με αντάλλαγμα (Διοδ. 19.50.8), τον ξεγέλασε. Ο Αριστόνους παρέδωσε την πόλη, αλλά τελικά ο Κάσσανδρος αθέτησε την συμφωνία και τον σκότωσε το 315 π.Χ, μειώνοντας τους κινδύνους για την εξουσία του. Το σχετικό απόσπασμα αναφέρει:

Το 315 π.Χ. και με την συνδρομή μελών της οικογένειας του Κρατεύα, δολοφονείται και ο Αριστόνους και η Αμφίπολη περνάει επιτέλους κάτω από τον έλεγχο του Κασσάνδρου.

Eίχε προηγηθεί η δολοφονία της Ολυμπιάδας που ήταν και ο μεγαλύτερος κίνδυνος η άφιξη της στην Μακεδονία για κάποια συνωμοσία.Ο Κάσσανδρος την κυνηγάει (προφανώς από την Αμφίπολη ) και αυτή καταφεύγει στην Πύδνα. Εκεί πεθαίνει δια λιθοβολισμού το 316 π.Χ.

Μένει η Ρωξάννη με τον Αλέξανδρο τον Δ’. Ο Κάσσανδρος τους φυλάκισε στην Αμφίπολη (Διοδ. 19.52.4) όπου παρέμειναν, μέχρι και την δολοφονία τους από τον Γλαυκία (Διοδ. 19.105.1-2, Παυσ. 9.7.2) το 313 π.Χ.

Αποκλείεται με βάση τις ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ εξελίξεις και το μίσος μεταξύ Κάσσανδρου και Ολυμπιάδας, Ρωξάννης και Αλέξανδρου του Δ’ ο τύμβος να φτιάχτηκε προς τιμήν τους επί βασιλείας Κάσσανδρου.

Ο τυμβος της Αμφίπολης είχε ΗΔΗ ΦΤΙΑΧΤΕΙ ΜΕΤΑΞΥ 321 π. Χ και 317 π.Χ , επί Αριστόνοα, μέχρι να αναλάβει δράση ο Κάσσανδρος, ο οποίος αφού τελείωσε διαδοχικά με ολόκληρη την οικογένεια του Μεγάλου Αλεξάνδρου, πήρε οριστικά την εξουσία στα χέρια του.

Δεν αποκλείεται ωστόσο ο Κάσσανδρος να έθαψε μέσα στον τύμβο που προοριζόταν για τον Μέγα Αλέξανδρο και την Ολυμπιάδα και την Ρωξάννη και τον γιο του ή κάποια από αυτά τα μέλη της βασιλικής οικογένειας. Αφού τοποθετήθηκαν μέσα όλοι οι νεκροί, ο τύμβος επιχωματώθηκε περίπου 10 χρόνια μετά την κατασκευή του για να περάσει οριστικά στην λήθη και ο Κάσσανδρος να εξουσιάσει την Μακεδονία ,μακρυά από τον ενοχλητικό μύθο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και της οικογένειας του.

ΣΥΝΔΕΣΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ - ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑΣ:

Η συγκεκριμένη θεωρία που βασίζεται σε έναν συνδυασμό λίγων ιστορικών πηγών και λογικής αλληλουχίας γεγονότων , φαίνεται να συμπίπτει και με τις αρχαιολογικές ανακοινώσεις του υπουργείου. Η μεγάλη μαρμάρινη πόρτα φαίνεται να έχει ανοίξει πολλές φορές. Αυτό μπορεί να έγινε είτε για να τοποθετηθούν παραπάνω νεκροί, είτε για να εισέλθει στο εσωτερικό του τάφου η Ολυμπιάδα για να δει τον νεκρό γιο της. Επίσης η επιχωμάτωση φαίνεται να είναι μεταγενέστερη, κάτι που μπορεί να δικαιολογηθεί από την επιθυμία του Κάσσανδρου να απαλλαγεί άπαξ δια παντός από το "ενοχλητικό" μνημείο και μαζί του και από τον βασιλιά για τον οποίο φτιάχτηκε: τον Αλέξανδρο τον Γ' του Φιλίππου.

www.parapolitika.gr


Press to Continue.......

Friday, 10 October 2014

Press to Continue.......

Tuesday, 7 October 2014

Athens the Eternal City: Columns of Resilience, Symbols of Health and Unity

Jeffrey Levett
With poetic vision, Percy Bysshe Shelley anticipated that another Athens shall arise and to remoter time, bequeath, like sunset to the skies, the splendor of its prime. When the Athenians established democracy and began to build new temples to brighten the city, the first one was the Parthenon or ACROPOLIS whose aesthetic refinement and its general admiration, placed it in a category above the 7 Wonders of the World. An earlier Parthenon, was burnt down in 480 BC and in destructive fury by Xerxes I, when the Persians occupied Athens. The Athenians buried the remains of destruction as if burying the dead, and used the debris as material for new buildings. The Acropolis of Pericles became a renewed religious edifice, a sacred site and a refuge for the people when Athens was raided by hostile forces as well as a sanctuary in which abused slaves were granted asylum. Such distinction never stopped owls from roosting in its rafters.

The Acropolis survived virtually intact until the late 17th Century, when an exploding Venetian cannon ball damaged parts of the temple. It was at a time when the Parthenon was used as a gunpowder store by the Ottomans. In the 1800’s Elgin, bribed the Turkish commander and removed various sculptures from the Acropolis to be transported to Scotland. When he tried to sell them the parliamentary commission in London decided on a price much less than what Lord Elgin wanted and he ended up bankrupt.

In a competition to become the protector of Athens, men voted for Poseidon with his gift of a spring of salted water and a horse both gushing from the rock struck by his trident. Women voted for Athena and her gift of an olive tree which also sprang from the rock. The olive tree provides oil to sustain the Mediterranean diet and its branch as a symbol of peace. The city took its name from Athena since women outvoted men by just one vote, and the ever-present owl sacred to its patron goddess, Athena became the symbol of the city. Reasons behind the association of Athena and the owl and its association with wisdom are lost in time. Perhaps the best explanation is the poetic explanation, only when dusk starts to fall does the owl of Minerva [Athina] spread its wings and fly [Hegel], suggesting that only with age comes wisdom. The owl was frequently featured on coins from silver mined in Attica and minted in Athens. Today ancient Athenian Owls are the single most often counterfeited ancient coin. Although almost in the city center, the Acropolis has a rich biodiversity and it is necessary to protect its flora and fauna. Since Athens is lacking in greenery this is of great importance today.

This month [October 2014] marks a celebration of 25 years of WHO’S Healthy Cities Program. A Conference in Athens [Health and the City : Urban Living in the 21st Century] will mark its passage and the implementation of WHO’s agenda, “Health 2020”. It takes place 25 centuries after the erection of the Acropolis, which should be seen and promoted as a symbol of Athenian resilience and global harmony and unity. Among the roster of renowned speakers is Professor Evelyne de Leeuw of the Faculty of Health, Public Health and Health Policy, La Trobe University. 22 years ago, the Athens School hosted her under the Acropolis and next to the Tower of the Winds, when she assumed the office of ASPHER Secretary General. The Acropolis contained altars, shrines and a spring named Clepsydra some erected by the municipality of Athens. Close to the Propylaea, a small temple was dedicated to Athena and to Hygiene, daughter of Asclepius, goddess of public health. It is symbolic of wellbeing and was erected as a result of famine. A surviving portion of the sacred altar and a marble bronze base of a statue of Athena is also a reference to work place safety and the salvation of the chief workman, injured during the construction of the Propylaea.

Over historical time, Athens and the Acropolis have weathered the forces of nature and the ravages of disaster, remarkably well. 2500 years separate the Plague of Athens from a pandemic of dengue fever. At the time of Pericles, plague came from Ethiopia having passed through Egypt and coincided with war [Athens and Sparta]. Retreating behind the city walls caused food shortages and poor hygiene. Mortality was high. Pericles and his family perished.

The Ottoman Empire was in collapse and Greece desperately tried to accommodate one and a half million refugees from Turkey when dengue fever came from Syria via Lebanon. It closed shops and theatres, judges went absent from the bench, the draft was suspended and rail transport came to a standstill. Morbidity reached 80% with 6% mortality. The excruciating pain was felt more by the vulnerable refugee. Greece shut down for several months. Priests suggested that prayers would help to end the epidemic. One positive result was a revolution in Greek public health and the inauguration of the Athens School. It was a time when the Mayor of Athens [Spiro Mercouri], which showed then that Mayors can make a difference. It was the social policy of Eleftherios Venizelos that made the greater difference. After bragging that dengue would never touch him he was hospitalized for many days.

All cities have dimensions of complexity and a capacity to continue to function in spite of internal and external shocks. One way to boost resilience and reduce vulnerability of contemporary Athens is to strengthen Greek public health and the Athens School. It can provide vision, concepts and solutions for Athens and for a Greece committed to health and well-being. Public Health and its related School, which made a major contribution to the eradication of malaria and to the NHS are well proven forces for the fulfilment of the stated goals of the above mentioned Conference, namely, to design and plan a healthier Athens and to improve health and the health sector for all by reducing health inequity, improving public health leadership and participatory governance. To train or not to train should no longer be left in limbo.

The WHO is at the moment struggling to set in place progressive machinery for public health and primary health care. It should also address health disaster management. This is of vital importance, since austerity has induced a creeping health crisis by increasing vulnerability and reducing resilience. Excellent health indicators are under threat, suicide is emergent and there are growing considerations for human security. In spite of this Athens is still a relatively safe and friendly city.

If modern poetry can help, then Cavafy, provides a poetic expression of the psychological dimensions of his city, of Alexandria, You say you’ll leave, cross other seas to find a better city than your own. New places you’ll not find, nor seas, The city that you left will leave with you. Or for a more modern city, you can take the boy out of Chicago but you can’t take Chicago out of the boy.

To echo Byron, as mountains look on Marathon and Marathon looks on the sea, in Greece it is still dreamt that austerity will let it be. If Europa of the wide-eyed gaze, has any humanitarian message for Europe and its wonderful cities, it is that the gods in their wisdom left a butterfly of hope to bring relief to man’s mortal suffering.

References
Levett Jeffrey, From Cradle of European Civilization to Grave Austerity: Does Greece Face a Creeping Health Disaster? Prehospital and disaster medicine 2014. v. 29 (1) p. 2-3,
Levett Jeffrey, Letter from Greece (2004). World Shattering Events as Teaching Material for Public Health ASPHER IJPHE, 5 March 2004,
Levett Jeffrey Athens: A case of large-scale system failure? WHO Symposium, «Urbanisation-A Global Health Challenge», Kobe-Japan, March (1996), Tsouros A.D. The WHO Healthy Cities Project. Health Promotion International 1995.

Dedicated to ATHENS and to WHO Healthy Cities
Press to Continue.......

Wednesday, 10 September 2014

Ρωσικές μυστικές υπηρεσίες : Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος ραδιενεργά υλικά να καταλήξουν στα χέρια των μαχητών του ISIS

Σύμφωνα με τον επικεφαλής του Ρωσικού κέντρου αντιτρομοκρατίας των χωρών της ΚΑΚ, Andrei Novikov ( το οποίο διασυνδέεται άμεσα με την FSB), το τελευταίο διάστημα πραγματοποιείται «μυστική διαμετακόμιση» πυρηνικών υλικών πιθανότατα προς τους μαχητές του ISIS.
Όπως γίνεται κατανοητό το γεγονός έχει σημαίνει συναγερμό στις Ρωσικές και όχι μόνο υπηρεσίες ασφαλείας, ειδικά μετά την κλοπή ραδιενεργού υλικού στο Καζακστάν
Σύμφωνα με τον ίδιο, πρόσφατα, από διάφορες περιοχές του κόσμου, κατέφθασαν πληροφορίες, σχετικά με τις περιπτώσεις της κλοπής υλικών ιονίζουσας ακτινοβολίας, αλλά και ραδιενεργών υλικών.

Ένα σαφές παράδειγμα αποτελεί δήλωση, που έγινε τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους, από την τρομοκρατική οργάνωση «Ισλαμικό κράτος», ότι έχει πρόσβαση σε πυρηνικά όπλα και σκοπεύει να τα χρησιμοποιήσει. Υπενθυμίζουμε ότι οι μαχητές της οργάνωσης κατέλαβαν την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο Ιράκ, την Μοσούλη, όπου άρπαξαν από τοπικό πανεπιστήμιο, δεκάδες κιλά ραδιενεργών ουσιών.

«Οι ισλαμιστές αντάρτες , κατάφεραν να έχουν επίσης στην κατοχή τους, περιουσιακά στοιχεία αξίας περίπου 1,000,000,000 δολαρίων, κάτι από το οποίο θα μπορούσε εύλογα να υποτεθεί ότι, οι τρομοκράτες δεν θα αντιμετωπίσουν σημαντικά προβλήματα, σε επικείμενη προσπάθεια τους να προσελκύσουν εξειδικευμένους επαγγελματίες, για την ΑΓΟΡΆ ειδικού εξοπλισμού», κατέληξε ο επικεφαλής του ATC.

«Είναι σε γνώση μας, και μια άλλη πιθανή απειλή, η οποία αφορά την μεταφορά αυτών πυρηνικών υλικών σε εδάφη των κρατών της ΚΑΚ, και ιδίως, στην περιοχή της Κεντρικής Ασίας. Γνωρίζουμε την μυστική διαμετακόμιση πυρηνικών ουσιών και άλλων επικίνδυνων υλικών, καθώς και τεχνολογίας και εξοπλισμού που σχετίζονται με την κατασκευή όπλων μαζικής καταστροφής», δήλωσε ο Novikov.

Υπενθυμίζεται ότι οι αρχές του Καζακστάν από τις 03 Σεπ 2014, βρίσκονται σε ύψιστη επιφυλακή, μετά την «απώλεια» δοχείου 50kg έως 60kg. με άκρως ραδιενεργό και επικίνδυνη ουσία, (καίσιο-137) που εξαφανίστηκε στα δυτικά της χώρας, σύμφωνα με την τοπική αστυνομία. Σύμφωνα με την αστυνομία το δοχείο «έπεσε» από ειδικό όχημα που το μετέφερε !!!.

Εκπρόσωπος της αστυνομίας στην περιοχή Mangistau, δήλωσε την Τρίτη ότι το υλικό αυτό χρησιμοποιείται για ιατρικούς σκοπούς, αλλά και σαν υποπροϊόν των πυρηνικών αντιδραστήρων.

Σύμφωνα με τον Novikov , η σημερινή κατάσταση ασφαλείας παγκοσμίως δεν εμπνέει καθόλου αισιοδοξία, ειδικότερα στην περιοχή των χωρών της ΚΑΚ, που υπολείπεται αρκετά σε θέματα αντιμετώπισης της παράνομης διακίνησης πυρηνικών και ραδιενεργών υλικών, κατά μήκος των συνόρων της. Σύμφωνα με τα ρωσικά ΜΜΕ, οι υπηρεσίες ασφαλείας της χώρας φοβούνται για την μεταφορά υλικού στα χέρια και των Τσετσένων ανταρτών, γεγονός που θα ανυπολόγιστες συνέπειες στην ασφάλεια της χώρας.

http://www.gazeta.ru/politics/news/2014/09/09/n_6463237.shtml

Μετάφραση – Απόδοση Γ. Μοτσάκος Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών


Press to Continue.......

Εντατική δράση κατά των τζιχαντιστών θέλουν οι Αμερικανοί

Δεν σκοπεύει να κάνει χερσαία επιχείρηση ο Ομπάμα
Υπέρ της εντατικοποίησης των αεροπορικών πληγμάτων κατά των θέσεων των τζιχαντιστών στο Ιράκ τάσσεται η πλειοψηφία των Αμερικανών, σύμφωνα με τα αποτελέσματα δημοσκόπησης του CNN που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα.

Περισσότερες αεροπορικές επιθέσεις υποστηρίζουν τα τρία τέταρτα και πλέον των ερωτηθέντων, ενώ το 62% τάχθηκε υπέρ της αποστολής περισσότερης στρατιωτικής βοήθειας. Το 83% τάχθηκε υπέρ της αποστολής περισσότερης ανθρωπιστικής βοήθειας στην περιοχή. Ωστόσο, το 61% αντιτίθεται στην αποστολή αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων, ενώ το 38% είναι υπέρ.

Η δημοσκόπηση έδειξε ακόμη ότι 70% των Αμερικανών φοβούνται ότι το Ισλαμικό Κράτος αντιπροσωπεύει μία ευθεία απειλή, με δυνατότητα να πραγματοποιήσει τρομοκρατική επίθεση στις ΗΠΑ.

Ο αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα τόνισε σε συνέντευξή του που προβλήθηκε την Κυριακή ότι δεν θα εξετάσει το ενδεχόμενο χερσαίας επέμβασης στο πλαίσιο του σχεδίου του για την αντιμετώπιση της οργάνωσης. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ πρόκειται να ανακοινώσει αύριο Τετάρτη τη στρατηγική που θα ακολουθήσουν οι ΗΠΑ κατά των τζιχαντιστών του

NEWSBEAST
Press to Continue.......

Μετατρέπουν τη δημόσια υγεία σε επιχείρηση

Με νομοσχέδιο που ψηφίζεται σήμερα στη Βουλή το υπουργείο Υγείας προωθεί τη σύσταση της ανώνυμης εταιρείας ΕΣΑΝ, που θα διαχειρίζεται τα οικονομικά των νοσοκομείων. Η λειτουργία των δομών του ΕΣΥ θα εξαρτάται από τα κέρδη τους.

Την άγρια λιτότητα στα νοσοκομεία αλλά και τη μισθολογική εξαθλίωση των εργαζομένων θα επιτείνει η Ανώνυμη Εταιρεία ΕΣΑΝ, τη σύσταση της οποίας προωθεί το υπουργείο Υγείας με νομοσχέδιό του που ψηφίζεται σήμερα (Τετάρτη. Ενα νομοσχέδιο του οποίου η πατρότητα ενδέχεται να είναι γερμανική, όπως αποκάλυψε χθες ο υπουργός Υγείας, γεγονός που δεν θεωρεί «φρικώδες ή έγκλημα καθοσιώσεως». Γερμανικά είναι τα θεραπευτικά πρωτόκολλα (DRGs) και ηεφαρμογή τους, που συνολικά κοστίζουν στο ελληνικό Δημόσιο 600.000 ευρώ .

Ενα νομοσχέδιο του οποίου η πατρότητα ενδέχεται να είναι γερμανική, όπως αποκάλυψε χθες ο υπουργός Υγείας, γεγονός που δεν θεωρεί «φρικώδες ή έγκλημα καθοσιώσεως». Γερμανικά είναι τα θεραπευτικά πρωτόκολλα (DRGs) και ηεφαρμογή τους, που συνολικά κοστίζουν στο ελληνικό Δημόσιο 600.000 ευρώ.

Η Εταιρεία Συστήματος Αμοιβών Νοσοκομείων Α.Ε., σε κάθε περίπτωση, θα «εμβαθύνει» κι άλλο στον προσδιορισμό των παροχών υγείας με συντελεστές κόστους, περιστέλλοντας, εν τέλει, το δικαίωμα του πολίτη στη δημόσια δωρεάν υγεία.

Όπως εξηγείται στον προτεινόμενο νόμο, «εισάγεται στον χώρο της υγείας το Σύστημα Αμοιβών Νοσοκομείων (ΣΑΝ), ένα καθολικό σύστημα αμοιβών, οικονομικών πόρων μεταξύ νοσοκομείων, δημόσιων και ιδιωτικών».

Για τον λόγο αυτό «συστήνεται νομικό πρόσωπο με τη μορφή ανώνυμης εταιρείας μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα», η ΕΣΑΝ Α.Ε., η οποία θα μαζεύει και θα μοιράζει το χρήμα ανάμεσα στα δημόσια νοσοκομεία και τον ιδιωτικό τομέα.

Με την κίνηση αυτή η κυβέρνηση εισάγει ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια στη λειτουργία των νοσοκομείων του ΕΣΥ, κλείνοντας μια για πάντα το κεφάλαιο δημόσια υγεία. Τα δημόσια νοσοκομεία θα λειτουργούν ως οικονομικά αυτοτελείς επιχειρήσεις, με τη συνέχιση της λειτουργίας τους να εξαρτάται από τα έσοδα και τα κέρδη τους, ανταγωνιζόμενα μεταξύ τους αλλά και με τα ιδιωτικά.

Θα διαμορφωθούν ενιαίοι κανόνες κοστολόγησης των υπηρεσιών υγείας, με βάση τους οποίους τα ασφαλιστικά ταμεία και οι ασθενείς θα αγοράζουν τις υπηρεσίες υγείας από τα δημόσια και τα ιδιωτικά νοσοκομεία, όπως εξήγησε χθες ο υπουργός Υγείας Μ. Βορίδης. Δηλαδή, η χρηματοδότηση του ΕΣΥ παύει να είναι υποχρέωση του κράτους και εξαρτάται από τις αποφάσεις μιας ιδιωτικής εταιρείας.

http://www.efsyn.gr/?p=232310
Press to Continue.......

Thursday, 4 September 2014

Πρέπει να γυρίσουμε σελίδα. Επειγόντως

Του Τζεφρευ Λεβετ

Κε Υπουργέ Υγείας, αξιότιμε κε Βοριδη

Όπως γνωρίζετε ως έγκριτος νομικός και ενεργός πολίτης, η πολιτική ηγεσία έχει ευθύνη για την ύπαρξη και επιβίωση του συστήματος διαχείρισης της δημόσιας ζωής περιλαμβανομένης και της δημόσιας υγείας και των ανθρωπίνων πόρων της, ειδικά σε περιόδους κρίσης και ανατροπών Στην Ελληνική Δημόσια Διοίκηση σήμερα, μετά από 40 χρόνια διαπλοκής και ευνοιοκρατίας οι ανθρώπινοι πόροι μπορεί να χωριστούν σε τρεις αδρές κατηγορίες : α] εκείνους, που τοποθετήθηκαν ευνοϊκά σε θέσεις επιρροής και έχουν προσόντα συχνά δυσανάλογα με τις απαιτούμενες ευθύνες, β] εκείνους, που έχουν μεν γνώσεις και σημαντική εμπειρία αλλά δρουν εξαρτώμενοι λίγο ή πολύ από το υπάρχον πολιτικό σύστημα και γ] όσους έχουν μεν τεχνογνωσία και ειδίκευση αλλά είναι ανεξάρτητοι και δεν ανήκουν σε κάποιο πολιτικό χώρο.

Για να αλλάξει η ως άνω κατανομή του ανθρώπινου δυναμικού που ουσιαστικά προκαλεί (κατά την γνώμη μας), και τις στρεβλώσεις στην δημόσια διοίκηση, απαιτείται η διείσδυση στην δημόσια ζωή μιας «επιστημονικής κουλτούρας», σε ευθυγράμμιση με τα πορίσματα των νέων τεχνολογιών διοίκησης που έχουν αναπτυχθεί στις προηγμένες δυτικές χώρες και τώρα στην άπω ανατολή. Το μπόλιασμα της αξιολόγησης των δημόσιων υπηρεσιών με πιο αντικειμενικά – επιστημονικά κριτήρια θα επιδράσει θετικά και θα φέρει οφέλη στη λειτουργία των θεσμών και των υπηρεσιών αλλά και στη διαφάνεια των ενεργειών, εξαναγκάζοντας αυτόν που ζητά εξυπηρετήσεις να κρίνει μόνος του και να αποφασίζει εάν οι προτάσεις του είναι εφαρμόσιμες και με ποιους τρόπους θα προωθήσει τα συμφέροντα του, αποφεύγοντας καταστάσεις που εξοργίζουν το περί δικαίου αίσθημα! Τότε μόνο, η χώρα θα μπορεί να υπάρξει και να κερδίσει στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της γνώσης.

Ο πολύπλοκος τομέας της υγείας στον οποίο έχετε τεθεί επικεφαλής, χρειάζεται ορθολογικές και καλά μελετημένες δράσεις. Πρέπει να βελτιωθούν οι επιδόσεις των μελών της παραπάνω πρώτης κατηγορίας στελεχών, να ενισχυθεί η αυτονομία των μελών της δεύτερης και μεγαλύτερης κατηγορίας και να δοθούν ευκαιρίες για συμμετοχή των ανεξάρτητων ανθρώπων της γνώσης και τη τεχνογνωσίας.


Χωρίς την εμπέδωση στο δημόσιο χώρο της «επιστημονικής κουλτούρας», το άλογο θα συνεχίσει να κουτσαίνει-τρέχοντας πίσω από το κάρο, η τριτοβάθμια εκπαίδευση θα παραμένει εκτός στόχων και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα δεν θα παράγουν την σύγχρονη γνώση που έχει ανάγκη η Ελλάδα. Η πολιτική της υγείας δεν θα εξυπηρετεί τον ασθενή, αλλά τους διαπλεκόμενους και θα είναι εκτός τόπου και χρόνου και θα διασύρεται. Ο εμπειρογνώμονας σε κάθε τομέα θα περιορίζετε ασφυκτικά σε ένα δευτεροκλασάτο περιβάλλον και θα αδυνατεί ολοένα και περισσότερο να προσφέρει την γνώση και γνώμη του για την καλύτερη λειτουργία του συστήματος, ενώ οι αλεξιπτωτιστές της εξουσίας και της γνώσης θα αυξάνουν την επιρροή τους.

Στον χώρο της Υγείας ο ασθενής και οι ανάγκες του θα πρέπει να πάρουν κεντρική θέση. Η αποστολή θεσμών, ιδρυμάτων και οργάνων ζωτικής σημασίας στη δημόσια υγεία [ΕΣΔΥ, ΚΕΕΛΠΝΟ, NBPH] θα πρέπει να ενισχυθεί, ενώ η επικυριαρχία της πολιτικής ηγεσίας επάνω τους να μειωθεί. Η προαγωγή της υγείας και η σχετική ενημέρωση του πολίτη απαιτείται να βρίσκονται σε ψηλότερη θέση στην ιεραρχία των στόχων. Αν δεν εξασφαλιστεί χρηματοδότηση για την έρευνα με εξοικονομήσεις από αντιπαραγωγικές δαπάνες και μεταφορά πόρων στην ορθολογική ανάπτυξη του συστήματος υγεία, η πορεία θα είναι δύσκολη. Η επιτυχία θα είναι εξασφαλισμένη όταν εντοπιστούν οι λάθος πολιτικές αποφάσεις και δεν επαναληφθούν. Το υπάρχον ανθρώπινο δυναμικό αν και υψηλού επιπέδου είναι ανεπαρκές και πρέπει να ενισχυθεί. Είναι επιτακτική ανάγκη να αναπτυχθούν αποτελεσματικές διαδικασίες στη διαχείριση κρίσεων και καταστροφών πριν έρθουν τα χειρότερα.

Κύριε Υπουργέ, από την επιφανή θέση σας μπορείτε και ελπίζω να κάνετε, πολλά για τους σκοπούς αυτούς καθώς επίσης και να βοηθήσετε στον ερχομό και στην επικράτηση της «επιστημονικής κουλτούρας» στη διαχείριση των προβλημάτων της υγείας. Η πολιτική μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην αντιστροφή της τρέχουσας κατάστασης.

Καθηγητής Τζεφρευ Λεβετ*
E-mail:email: jeffrey.levett@gmail.com



*Διετέλεσε καθηγητής Βιοϊατρικής Τεχνολογίας (ΗΠΑ και Ελλάδα), Διευθυντής Τμήματος Δημογραφίας και Οικονομικών Υγείας (ΗΠΑ), Συντονιστής Ιατρικής Τεχνολογίας σε Διεπιστημονικό Καρδιολογικό Κέντρο (ΗΠΑ), Εμπειρογνώμονας Βιοτεχνολογίας στο Υπουργείο Συντονισμού (Ελλάδα), Υπεύθυνος Ασφάλειας Ασθενών Δικτύου Νοσοκομείων (ΗΠΑ) καθώς και επισκέπτης Καθηγητής και Σύμβουλος Ευρωπαϊκού Κέντρου Ειρήνης και Ανάπτυξης στα Ενωμένα Έθνη. Κατά την περίοδο 1991-1994 διετέλεσε Πρόεδρος της ASPHER (Association of Schools of Public Health in the European Region). Στην Ελλάδα διετέλεσε Καθηγητής Οργάνωσης και Διοίκησης Υπηρεσιών Υγείας στην Εθνική Σχολή Δημόσια Υγεία από το 1984 αναπτύσσοντας το πρόγραμμα σπουδών στο τμήμα Διοίκησης Υπηρεσιών Υγείας. Διετέλεσε Διευθυντής Σπουδών του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Διοίκησης Υπηρεσιών Υγείας από το 1994 έως το 1999.

Press to Continue.......

Tuesday, 2 September 2014

Αλαλούμ με τις αρμοδιότητες στο υπουργείο Υγείας...

Aimilios Negis
Η ανάθεση αρμοδιοτήτων στους Λεωνίδα Γρηγοράκο και Κατερίνα Παπακώστα – έπειτα από δυστοκία εβδομάδων - έγινε στις 31 Ιουλίου, ενώ μόλις είχαν ξεκινήσει οι διακοπές μου.

Το γεγονός πέρασε στα ψιλά, ενώ κρύβει πολλά για τον τρόπο που κάποιοι θέλουν να διαχειρίζονται την εξουσία..

Η ουσία είναι ότι οι αρμοδιότητές τους είναι τόσο «κουτσουρεμένες», που περισσότερο… πεθαίνεις! Θα ξεκινήσω από τη φιλότιμη κα Παπακώστα. Διότι στο κείμενο της ανάθεσης των αρμοδιοτήτων της περιλαμβάνεται μία διατύπωση που δεν την έχω ξαναδεί στα 22 χρόνια, που καλύπτω το ιατρικό ρεπορτάζ.

Ενώ λοιπόν στην κα Παπακώστα ανατέθηκαν - μεταξύ των άλλων - η ψυχική υγεία και τα ναρκωτικά, η υφυπουργός δεν μπορεί να εκπροσωπεί το υπουργείο Υγείας στους αντίστοιχους διεθνείς οργανισμούς!

Το πιο εντυπωσιακό, δε, είναι ότι η κα Παπακώστα δεν μπορεί να συμμετέχει στην προβολή, επικοινωνία και προώθηση του έργου του υπουργείου Υγείας! Όσοι αμφιβάλουν μπορούν να δουν με τα μάτια τους το πρωτοφανές κείμενο του ΦΕΚ που έχω εσωκλείσει στο τέλος... Εύλογα μπορεί κάποιος να συμπεράνει ότι η συνέντευξη που παραχώρησε χθες στο πρωί στο ΣΚΑΪ η υφυπουργός Υγείας (απέστειλε και σχετικό επίσημο δελτίο τύπου) ήταν κατά παράβαση των αρμοδιοτήτων που της ανατέθηκαν…

Επίσης, δεν έχει κανένα νόημα για οποιονδήποτε δημοσιογράφο να απευθύνει ερωτήματα στην κα Παπακώστα, καθώς εκείνη δεν έχει την αρμοδιότητα για προβολή, επικοινωνία και προώθηση του έργου της κυβέρνησης ακόμη και όσον αφορά στην ψυχική υγεία και στα ναρκωτικά!

Ας έλθω τώρα στον κ. Γρηγοράκο. Ειπώθηκε και έμεινε η εντύπωση ότι ο κ. Γρηγοράκος ανέλαβε την εποπτεία των νοσοκομείων. Στα χαρτιά φαίνεται ότι έγινε αυτό. Επί της ουσίας, όμως, δεν ισχύει. Η πραγματικότητα είναι ότι πρακτικά ανέλαβε δύο διευθύνσεις: 1. Τη Διεύθυνση Προσωπικού Νομικών Προσώπων (εδώ ανήκουν οι γιατροί του ΕΣΥ, οι ειδικευόμενοι γιατροί, το υπόλοιπο προσωπικό των νοσοκομείων κ.ο.κ.) 2. Τη Διεύθυνση Ανάπτυξης Μονάδων Υγείας (εδώ ανήκουν η λειτουργία και οργάνωση των νοσοκομείων), αλλά ΠΡΟΣΟΧΗ εξαιρούνται οι ιδιωτικές κλινικές…

Φαίνεται λοιπόν ότι ο κ. Γρηγοράκος έχει ως αρμοδιότητα τα νοσοκομεία. Όμως, δεν έχει αρμοδιότητα για το πιο βασικό: τη χρηματοδότηση των νοσοκομείων. Δηλαδή, τις προμήθειες και την παρακολούθηση των προϋπολογισμών των νοσοκομείων. Δεν είναι τυχαίο ότι πρόσφατα ο Μάκης Βορίδης υπέγραψε απόφαση (την είχε ετοιμάσει ο Άδωνις), που αφορούσε την ίδρυση της κρατικής εταιρείας με την επωνυμία «Εταιρεία Συστήματος Αμοιβών Νοσοκομείων» (ΕΣΑΝ). Ουσιαστικά η εταιρεία αυτή θα φτιάξει το νέο σύστημα με το οποίο τα νοσοκομεία και οι ιδιωτικές κλινικές θα αμείβονται από τον ΕΟΠΥΥ. Γι αυτό θα σας αποκαλύψω στο μέλλον το παρασκήνιο…

Καλά φανταστήκατε οι πιο καχύποπτοι: Ο κ. Γρηγοράκος δεν είχε ιδέα για το περιεχόμενο της απόφασης και απ’ όσο πληροφορούμαι εκ των υστέρων το επιτελείο του επιχειρεί να διαχειριστεί το θέμα…

Το μείζον ερώτημα που γεννιέται εύλογα είναι: Πώς είναι δυνατόν έπειτα απ' όλα αυτά, να πιστέψουμε ότι σκοπός της κυβέρνησης στην υγεία είναι να αναδιοργανωθεί το σύστημα, να ελεγχθεί η σπατάλη και να αξιοποιηθούν καλύτερα τα χρήματα από τις εισφορές των πολιτών; Φανταστείτε να μην υπήρχε και η τρόικα, τι είχε να γίνει…

ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ PRESS GR.

Press to Continue.......

Οι αλληλένδετες προκλήσεις της Ε.Ε.

Ο απερχόμενος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ο Χέρμαν βαν Ρομπέι, δήλωσε το Σαββατοκύριακο πως ο πρώην Πολωνός ομόλογος και διάδοχός του στην Ε.Ε., Ντόναλντ Τουσκ, είναι αντιμέτωπος με τρεις προκλήσεις: τη στασιμότητα στην Ευρωζώνη, την κρίση Ουκρανίας - Ρωσίας, που περιέγραψε ως τη χειρότερη απειλή στην ασφάλεια της Ευρώπης από τον Ψυχρό Πόλεμο, και τον κίνδυνο αποχώρησης της Βρετανίας από την Ε.Ε (Brexit). Ολα αυτά τα προβλήματα είναι αλληλένδετα. H οικονομική αδυναμία της Ευρωζώνης είναι ένας λόγος που η Ε.Ε. διστάζει να λάβει σκληρά μέτρα εναντίον της Ρωσίας. Οι ρυθμοί ανάπτυξης είναι αναιμικοί, οδηγώντας την Ευρωζώνη σε στασιμότητα το β΄ τρίμηνο του 2014. Ο πληθωρισμός συνεχίζει την πτωτική πορεία του, φθάνοντας το 0,3%. Η ανεργία παραμένει πεισματικά χαμηλά στο 11,5%.

Με την Ιταλία να διανύει την τρίτη ύφεση στο διάστημα των τελευταίων ετών, τη Γερμανία να συρρικνώνεται και τη Γαλλία να είναι στάσιμη, η κρίση δεν περιορίζεται σε μικρότερα κράτη-μέλη με υψηλά δημοσιονομικά ελλείμματα και χρέος – δηλαδή την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Ελλάδα και την Ισπανία. Αντίθετα, έχει διεισδύσει στις τρεις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρωζώνης. Η Ευρωζώνη δεν έχει τα περιθώρια να υποστεί ένα ακόμη βαρύ πλήγμα. Εξ ου και η Ε.Ε. υιοθετεί μια μαλθακή στάση απέναντι στη Ρωσία, θέτοντας κλιμακωτά κυρώσεις σε βάρος της Μόσχας παρά την, επί της ουσίας, εισβολή στην Ουκρανία. Δραστικά μέτρα με βαριές επιπτώσεις σε βάρος της Ρωσίας θα είχαν αντίστοιχες συνέπειες και στην Ε.Ε., όπως ο αποκλεισμός από το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα ή ένα εμπάργκο στις εισαγωγές φυσικού αερίου. Ηδη, οι ηπιότερες κυρώσεις που έχουν εφαρμοστεί ώς σήμερα έχουν προκαλέσει επιπτώσεις στη ρωσική οικονομία και την Ε.Ε., επηρεάζοντας βαρέως την εμπιστοσύνη των επιχειρήσεων. Παράλληλα, οι αδύναμες οικονομικές επιδόσεις στην Ευρωζώνη αυξάνουν τον κίνδυνο αποχώρησης της Βρετανίας από την Ε.Ε.

Ο Βρετανός πρωθυπουργός, Ντέιβιντ Κάμερον, σχεδιάζει δημοψήφισμα επί του θέματος προς τα τέλη του 2017, υπό την προϋπόθεση ότι θα επανεκλεγεί. Εάν η Ευρωζώνη συνεχίσει μέχρι τότε να είναι εγκλωβισμένη σε ύφεση ή αποπληθωρισμό, οι ευρωσκεπτικιστές θα βρουν πρόσφορο έδαφος για να θεμελιώσουν το πολιτικό επιχείρημα για έξοδο της Βρετανία από την Ε.Ε. Εάν το σενάριο «Brexit» επαληθευτεί, τότε η Ευρώπη θα μείνει πολιτικά ανοχύρωτη για να αντιμετωπίσει τη Μόσχα. Η Βρετανία, μαζί με τη Γαλλία, είναι οι ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις στην Ε.Ε. Επιπροσθέτως, η Βρετανία είναι ιδιαίτερα δραστήρια στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής.

Μετά μια «Brexit», η Ε.Ε. θα επισκιαστεί ακόμη περισσότερο από τη Γερμανία και τις μη παρεμβατικές πολιτικές προτιμήσεις του Βερολίνου. Οι Βρετανοί ευρωσκεπτικιστές υποστηρίζουν πως το επιχείρημα αυτό είναι ανεδαφικό διότι το ΝΑΤΟ εγγυάται τη στρατιωτική ασφάλεια της Ευρώπης, με την Ε.Ε. να διαδραματίζει δευτερεύοντα ρόλο στη διπλωματία. Μπορεί, ωστόσο, η Ε.Ε. να μην έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής, αλλά αρχίζει να διαμορφώνει κοινό μέτωπο έστω και με βραδείς ρυθμούς. Μια «Brexit» θα υποβάθμιζε την ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική με δύο τρόπους. Πρώτον, θα είναι πολύ δύσκολος ο συντονισμός των Ευρωπαίων ηγετών χωρίς την παρουσία του Βρετανού πρωθυπουργού. Δεύτερον, θα μεταφερόταν σε φίλους και εχθρούς το δυσάρεστο μήνυμα μιας διασπασμένης Ευρώπης.

Για να αντιμετωπιστεί αυτή η τριπλή πρόκληση, οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα πρέπει να ανεβάζουν τον πήχυ. Ο Μ. Ντράγκι ξεκαθάρισε τους στόχους που θα πρέπει να τεθούν: υιοθέτηση μιας χαλαρής νομισματικής πολιτικής, λιγότερα μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας και ολοκλήρωση διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων με μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Η Ε.Ε. θα πρέπει να λάβει τα κατάλληλα μέτρα για να γίνει πιο ανταγωνιστική και λιγότερο γραφειοκρατική, δίνοντας προτεραιότητα σε μια ενιαία αγορά παροχής υπηρεσιών και κεφαλαίου. Κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαλλε στη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη της Ε.Ε., αλλά θα δημιουργούσε πρόσθετα κίνητρα για να παραμείνει η Βρετανία στην Ε.Ε.

Καθημερινη
Press to Continue.......

Saturday, 30 August 2014

Πρωτοφανής «πυρηνική» προειδοποίηση από Β.Πούτιν: «My finger is on the button»!

H πλέον ευθεία πυρηνική απειλή που έχει ακουστεί εδώ και δεκαετίας από μια εκ των πυρηνικών δυνάμεων, διατυπώθηκε σήμερα από τον πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλάντιμιρ Πούριν κατά την ομιλία του στο ετήσιο forum των νέων Ρώσων που διοργανώθηκε στη Μόσχα. Μιλώντας για την κρίση στην Ουκρανία και για τις σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και των δυτικών συμμάχων αναφέρθηκε ανοικτά στην «απευκταία αλλά υπαρκτή επιλογή που διατηρεί η Ρωσία για την χρήση πυρηνικών όπλων», περιγράφοντας στην ουσία ένα δόγμα πρώτης χρήσης πυρηνικών όπλων σε ενοπλη σύγκρουση!





Εμφανιζόμενος γα πρώτη φορά τόσο σκληρός στις δηλώσεις του απέναντι σε ΗΠΑ και ΝΑΤΟ από τις όχθες της λίμνης λίγο πιο έξω από τη Μόσχα όπου γινόταν δήλωσε προς «κάθε αποδέκτη» πως «Οι ένοπλες της χώρας μας υποστηριζόμενες από το πυρηνικό οπλοστάσιό τους είναι έτοιμες να απαντήσουν σε κάθε επιθετική κίνηση κατά της Ρωσίας! Δεν θέλουμε κάτι τέτοιο, αλλά είναι υπαρκτή η επιλογή μας για χρήση πυρηνικών όπλων»! για να καταλήξει: «Είναι καλύτερα να μην τα βάλετε μαζί μας»!

Συγκεκριμένα είπε «Οι εταίροι της Ρωσίας πρέπει να αντιληφθούν ότι είναι καλύτερα για αυτούς να μην τα βάζουν μαζί μας. Δόξα τω Θεώ νομίζω ότι κανείς δεν σκέφτεται να ξεκινήσει μια σύγκρουση πλήρους κλίμακας με την Ρωσία. Θέλω να υπενθυμίσω πως η Ρωσία είναι μια από τις ηγέτιδες δυνάμεις με πυρηνικό οπλοστάσιο»,

Τέτοιου είδους προειδοποιήσεις έχουν να ακουστούν από την εποχή του Χρουτσόφ, αφού ούτε ο Μπρέζνιεφ, ούτε ο Αντρόποφ, ούτε φυσικά ο Γκορμπατσόφ είχαν τολμήσει να κάνουν αναφορά στο δικαίωμα της Ρωσίας να χρησιμοποιήσει πρώτη πυρηνικά όπλα!

Αναφερόμενος στην υπόθεση Κριμαία και την ένταξή της στην Ρωσική Ομοσπονδία ο Ρώσος πρόεδρος είπε πως «Αυτή ήταν απαραίτητη για την διάσωση του ρωσικού πληθυσμού από την βιαιότητα της ουκρανικής κυβέρνησης», ενώ για την κατάσταση στην Ανατολική Ουκρανία είπε πως «Αυτή είναι αποτέλεσμα της άρνησης του Κιέβου να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις με το ρωσόφωνο στοιχείο».

Ο Ρώσος πρόεδρος αναφέρθηκε και στο γενικότερο κλίμα που έχει διαμορφωθεί ανάμεσα στις σχέσεις ΝΑΤΟ- ΗΠΑ και Ρωσίας:
«Η Ρωσία δεν πρόκειται να εμπλακεί σε συγκρούσεις μεγάλης κλίμακας. Δεν το θέλουμε και δεν το σχεδιάζουμε. Φυσικά όμως είμαστε σε θέση να αποτρέψουμε κάθε επιθετική κίνηση εναντίον της Ρωσίας», είπε ο Πούτιν στους νέους του forum, φορώντας ένα απλό τζιν και ένα γκρι μπλουζάκι.

Στην ίδια ομιλία επίσης εντύπωση έκανε π παραλληλισμός του Ρώσου προέδρου αυτού που συμβαίνει στο Ντόνετσκ και το Λουγκάνσκ με ότι είχε συμβεί κατά τη διάρκεια του Β΄ΠΠ στο Λένινγκραντ:
«Μικρά χωριά και μεγάλες πόλεις είναι περικυκλωμένα από τον ουκρανικό στρατό ο οποίος βάλλει εναντίον κατοικημένων περιοχών με στόχο να καταστρέψει τις υποδομές. Δυστυχώς αυτό μου θυμίζει γεγονότα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, όταν Γερμανοί φασίστες πολιορκούσαν τις πόλεις μας όπως το Λένινγκραντ» με την τελευταία αυτή παρατήρηση να έχει ως αποδέκτη το Βερολίνο και μόνο



Ολα αυτά σε απάντηση των σημερινών … απειλών κρατικών οντοτήτων επιέδου Λουξεμβούργου και Εσθονίας κατά της Ρωσίας και του ανύπαρκτου προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο.

Ο πρόεδρος της Κομισιόν εξέφρασε στον Πούτιν τη βαθιά ανησυχία της ΕΕ για τις πληροφορίες ότι ρωσικά στρατεύματα εμπλέκονται σε μάχες στην Ουκρανία και καταδίκασε σθεναρά τις επιχειρήσεις ρωσικών στρατιωτικών μονάδων στο ουκρανικό έδαφος.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της Επιτροπής, ο Μπαρόζο κάλεσε τον Πούτιν να αντιστρέψει την πορεία των πραγμάτων επισημαίνοντας ότι «είναι δύσκολο να συνεχίζουμε να συνηγορούμε υπέρ μιας συνεργασίας όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την παρούσα κλιμάκωση».

Ο υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου, Ζαν Άσελμπορν (ναι της κυβέρνησης που ηγείται ο τύπος που παντρεύτηκε τον σύντροφό του), δήλωσε ότι «Εξετάζονται όλες οι πιθανότητες, εκτός από την στρατιωτική δράση (σ.σ.: δηλαδή ο ένδοξος λουξεμβουργιανός Στρατός δεν θα προελάσει στην ουκρανική στέππα;), για να τιμωρηθεί η Ρωσία επειδή επέλεξε τον λάθος δρόμο».

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να είναι έτοιμη να προχωρήσει με πιθανά νέα μέτρα κατά της Ρωσίας, καθώς η κατάσταση γίνεται όλο και χειρότερη» δήλωσε και ο Εσθονός υπουργός Εξωτερικών Ούρμας Παέτ του οποίου η χώρα είναι σαν σκουπιδάκι στον χάρτη στην άκρη της ρωσικής επικράτειας…

defencenet.gr

Press to Continue.......

Wednesday, 20 August 2014

Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπιστικής

Ο Δρ Jeffrey Levett *

Την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπιστικης Βοηθειας προτείνω να φανταστούμε ένα πολύ πιο δίκαιο κόσμο, ένα κόσμο χωρίς φόβο και θέλω ειδικά αυτή την εποχή της αυξανόμενης ανισότητας και φτώχειας και των νέων και αναδυόμενων απειλών. Θα πρέπει να θυμηθούμε τα κέρδη που αποκομίσαμε όταν αναπτύξαμε πρόληψη και διεπιστημονική δημόσια υγεία με επίκεντρο τον άνθρωπο, αλλά και την προώθηση των αρχών της διαχείρισης καταστροφών και ανθρώπινης ασφάλειας με αποδεδειγμένη μειωμένη ευπάθεια,αυξάνοντας την ανθεκτικότητα των ικανοτήτων στην κοινωνία. Όλα τα παραπάνω είναι απαραίτητα για έναν κόσμο, που αναζητά την ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα

Η Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπιστικής Βοήθειας το 2014 συμπίπτει με την 100η επέτειο της έναρξης του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου, η οποία προκλήθηκε όταν ο Γκαβρίλο Πρίντσιπ δολοφόνησε τον αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου στο Σεράγεβο, με σκοπό να διασυρθούν τα Βαλκάνια και να προκαλέσει το μήνυμα μιας μεπαπολεμικής γενιάς από γυναίκες χωρίς άνδρες και άνδρες χωρίς άκρα. Στο καθεδρικό ναό του Manchester στο Α' Παγκόσμιο Πόλεμο θυμάται με πικρία ο Επίσκοπος David Walker σαν μια εποχή «ανεπανόρθωτης απώλειας», υπενθυμίζοντας ο ίδιος τη λάσπη και το αίμα των χαρακωμάτων. Ο ίδιος υπέδειξε μια τρομερή σύνδεση με τη Γάζα και τους δεκάδες άλλους τοπικά μαινόμενους πολέμους με αναρίθμητα τα θύματα τους, με το μήνυμά της ενίσχυσης της κοινής μας ανθρωπιάς αντλώντας δύναμη από την πολυμορφία της ανθρωπότητας και γνωρίζοντας ότι όταν στην πολιτική ζωή επικρατεί βία σε όλες τις ηλικίες,τότε η παιδική ηλικία είναι αδύνατη.

Την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπιστικής Βοήθειας του 2014 θα πρέπει να διευκολύνεται η καλύτερη πρόσβαση της ανθρωπιστικής βοήθεια όταν υπάρχουν καταστροφικές επιπτώσεις στην υγεία και να είμαστε ευγνώμονες στη διεθνή κοινότητα [ΟΗΕ, UNICEF, UNDP, ΠΟΥ] για τις προσπάθειές τους να συμπληρωθούν τα δύσκολο κενά. Εάν η Παγκόσμια Υγεία στηριζόταν στα πλαίσια του Συμβουλίου Ασφαλείας, μια αξιέπαινη πρωτοβουλία αλτρουιστική, και ένα υψηλό ιδανικό και αν μπορούμε πραγματικά να «μαθαίνουμε από το παρελθόν», τότε ίσως, η αποστολή του ΟΗΕ θα μπορούσε να εκπληρούται καλύτερα.
* Καθηγητής Διαχείρισης Δημόσιας Υγείας και Διεθνούς Υγείας [Αθήνα, Βελιγράδι]
Μελος, Τιμητική Επιτροπή Δημόσιας Υγείας, ASPHER, Βρυξέλλες
ECPD Ακαδημαϊκό Συμβούλιο, Πανεπιστήμιο ΟΗΕ, Σερβία.
Press to Continue.......

On World Humanitarian Day

Dr Jefrey Levett

On World Humanitarian Day I suggest we contemplate a much fairer world, one without fear and want especially at this time of growing inequality and poverty and of new and emerging threats. We should recall the gains from people-centered prevention and interdisciplinary public health and also promote the principles of disaster management and human security with their proven vulnerability reducing, resilience raising competences for society. All of the above are necessary for a world, seeking peace and human rights.

World Humanitarian Day 2014 coincides with the 100th anniversary of the beginnings of WWI, which was set in motion when Gavrilo Princip assassinated Archduke Franz Ferdinand in Sarajevo, to malign the Balkans and to precipitate a post war generation of women without men and men without limbs. In Manchester Cathedral WWI was dramatically and bitterly remembered by Bishop David Walker as a time of ‘irretrievable loss’ as he recalled the mud and blood of the trenches. As he forged a dread and terrible link to Gaza and the dozens of other locally raging wars with their numberless casualties his message was that we should reinforce our common humanity and draw strength from mankind’s diversity knowing that where civilian life is violently cut short at all ages, childhood is impossible.

On World Humanitarian Day 2014 we should better facilitate humanitarian access when disaster devastating to health strikes and be thankful to the international community [UN, UNICEF, UNDP, WHO] for their efforts to fill in difficult voids. If the World’s Health rested within the Security Council, a praiseworthy altruistic initiative, and a lofty ideal and if we can really ‘learn from the past’, then perhaps, the UN mission might yet be fulfilled.


*Professor, Management Public Health and International Health [Athens, Belgrade]
Member, Honorary Committee Public Health, ASPHER, Brussels
Member, ECPD Academic Council, UN UoP, Serbia.
Press to Continue.......

Η Ύπατη Αρμοστεία αποτίει φόρο τιμής στο θάρρος και τη θυσία των εργαζομένων πάνω στην ανθρωπιστική βοήθεια

Ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες António Guterres αποτίει φόρο τιμής στην τεράστια συμβολή κάθε χρόνο των εργαζόμενων στον ανθρωπιστικό τομέα, επισημαίνοντας παράλληλα ότι η δουλειά τους γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνη. "Μόνο το προηγούμενο έτος, περίπου 250 περιστατικά ασφαλείας αναφέρθηκαν, με ανάμεσα τους δολοφονίες, τραυματισμοί ή με κάποιο τρόπο βλαπτικές ενέργειες 457 εργαζόμενων στην ανθρωπιστική βοήθεια», είπε σε ένα προσωπικό του μήνυμα προσωπικό για την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπιστικής Βοήθειας. "Ποτέ πριν η ανθρωπιστική κοινότητα δεν υπέστη τέτοιες απώλειες. Φέτος, οι απειλές συνεχίστηκαν στο Αφγανιστάν, το Νότιο Σουδάν, τη Σομαλία, την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, τη Μιανμάρ, την Κένυα και άλλου.

Guterres said that one UNHCR staff member had been killed in May this year. "Our colleague Aboudalaye Sall was brutally murdered in the Central Africa Republic," during the height of the inter-communal violence that had reflared in December 2013 in Bangui and other towns.

The High Commissioner urged staff to remember and pay tribute to those, like Sall, who "paid the ultimate price in the service of humanity. We honour their memory and stand in solidarity with the families of the victims and with the survivors."

He said that World Humanitarian Day provided an opportunity for UNHCR staff "to pause and reflect on the personal and professional challenges facing many of our colleagues and their families, especially at this moment when simultaneous crises are unfolding and the world seems to be a more dangerous and unpredictable place than ever."

Guterres said that as the humanitarian challenges grew, humanitarians were more needed than ever. "World Humanitarian Day is also an important vehicle to raise public awareness of the critical role played by aid workers in providing protection and life-saving assistance to millions of people affected by conflict and disasters worldwide, and helping them to rebuild their lives."

People around the world are holding commemorative events today to mark World Humanitarian Day, which this year has the theme: "The World Needs More Humanitarian Heroes." As part of this year's activities, a global online community has been launched. These Messengers of Humanity will be called upon to take action on humanitarian crises by sharing inspired content on social media platforms.

In Geneva, staff at UNHCR's headquarters will hold one minute's silence to remember UN colleagues who have given their lives in the line of duty.

In 2008, the UN General Assembly designated August 19 as World Humanitarian Day in honour of the 22 people who lost their lives in the bombing of the UN headquarters in Baghdad on August 19, 2003. It highlights the vital and often dangerous work conducted worldwide by aid workers.

For stories about the daily work of UNHCR staff, go to stories.unhcr.org

For the World Humanitarian Day website, go to http://worldhumanitarianday.org/
Press to Continue.......

Foreign Minister Sergey Lavrov’s PHONE conversation with President of the International Committee of the Red Cross Peter Maurer 1933-19-08-2014

INFORMATION FOR THE MEDIA
On 19 August, Foreign Minister of the RUSSIAN Federation Sergey Lavrov had a phone conversation with President of the International Committee of the Red Cross (ICRC) Peter Maurer, who highly praised Russia’s humanitarian relief to the population of south-east Ukraine. Mr Maurer pointed out that the Russian side and self-defence forces have fully envisaged all aspects of ensuring security of the humanitarian convoy and of the ICRC personnel involved in the action. At the same time, the Ukrainian side has not yet given the required guarantees for the security of the convoy’s passage and subsequent distribution of humanitarian aid.

Mr Lavrov and Mr Maurer acknowledged the urgent need to settle the outstanding security issue with the Ukrainian side.
Mr Lavrov expressed hope that the alarming delay in providing security guarantees is not an attempt on the part of Kiev or other forces to wreck the crucial humanitarian action. He recalled that food, water and electricity supplies are diminishing in the area of hostilities with every passing day. The infrastructure is being destroyed, sick people have no medicine, and children have no food. Many cities and villages lack essentials. Urgent delivery of Russian humanitarian aid is more important than ever before. It was emphasised that the Russian side agreed from the beginning to the convoy’s route suggested by Kiev. However, later on the Ukrainian side suggested changing the route because it was not confident of its ability to ensure the convoy’s security, and the Russian side agreed to this, too.

Mr Lavrov and Mr Maurer agreed to take active measures in the next few hours with a view to settling the issue of delivering the Russian humanitarian aid to its destination as soon as possible.
Press to Continue.......

Tuesday, 19 August 2014

Demented Choirs of Wailing Shells Martin Hall blog [Aug.11, 2014]: Words of Inspiration and Dreadful Sounds from the Cloisters

Dr. Jeffrey Levett*

Vice Chancellor Martin Hall [University of Salford] called attention to Britain’s declaration of war on Germany. Its 100th anniversary was commemorated in Manchester Cathedral in ‘radical fashion’, a commemoration of ‘irretrievable loss’. Bishop David Walker remembered the mud and blood of the trenches, the rats and the fear as he marked the roles of ordinary men and women. He pointedly focussed on the need to reinforce our common humanity, draw strength from mankind’s diversity and to foster altruism. The sounds of gunfire and shelling echoed across the nave to open the commemoration and to forge a dread and terrible link to Gaza, now under bombardment as well as to the dozens of other locally raging wars and their numberless casualties. Where civilian life is violently cut short at all ages, childhood is impossible.

WWI was set in motion on a pleasant summer day one hundred years ago when Gavrilo Princip assassinated Archduke Franz Ferdinand in Sarajevo, to malign the Balkans and precipitate a post war generation of women without men and men without limbs. Days after the assassination the Russian Minister left his Belgrade Delegation for vacation, noting that ‘no important events can now be expected’. Gavrilo, a student, freedom fighter and terrorist told his prosecutors, “I am not a criminal”….“I destroyed that which was evil” only to die peacefully of tuberculosis in an Austrian prison hospital. Yet to come, evil inconceivable, indescribable evil: gas, tanks, aerial bombardments, strafing of civilians, battles and massacres and much more. “Only the monstrous anger of the guns…only the stuttering rifles rapid rattle”. The horrors of appalling casualties, endless and useless infantry assaults where no blood and mud splattered trench should ever fall, to a background of dysentery, typhoid, typhus and the ‘stench of rotting flesh’ were penned by the war poets, no more heart wrenching though than the long sad moment, when George Barnes, Britain’s first Minister of Pensions and one of the founding fathers of the International Labour Organisation [ILO, LoN] should have addressed WWI war casualties. Rising to speak, he stood long in silence, and then retreated in tears. No word was ever said. He left the casualties assembled on the hospital lawn with their crutches, eye patches, head bandages, in wheelchairs, with empty sleeves and trouser legs. Even so, in the Balkans [mentioned by the Bishop]and in Britain, home front misery was great.

As we reflect on war and contemplate a fairer world, one without fear, one without want, one without ‘physical and mental scars, for life’ we should recall the gains from public health and demand humanitarian access when disaster, devastating to health, strikes. Public health development can help rein in inequality and vulnerability and build more resilient societies. We should be thankful to the international community [UN, UNICEF, UNDP, WHO] for all and any effort to fill in difficult voids when disaster strikes. At the same time however, we should not lose sight of failures to act, dulling of transparency or when politics compromises health. If the world’s health rested within the Security Council, a praiseworthy altruistic initiative, and lofty ideal and if we can really ‘learn from the past’, then perhaps, the UN mission might yet be fulfilled.


*Professor, Management Public Health and International Health [Athens, Belgrade]
Member, Honorary Committee Public Health, ASPHER, Brussels
Member, ECPD Academic Council, UN UoP, Serbia.
Press to Continue.......

Saturday, 16 August 2014

Η Κατοχή της Κύπρου υπογραμμίζει την υποκρισία για το αίσχος της Γάζας

Jewish World Review 14.8.2014
Του Victor Davis Hanson*

Η Κύπρος είναι ένα όμορφο νησί. Όμως δεν συνήλθε ποτέ από την τουρκική εισβολή του 1974. τα τουρκικά στρατεύματα ακόμη ελέγχουν σχεδόν το 40 τοις εκατό του νησιού, το πιο εύφορο και μέχρι πρόσφατα, το πλουσιότερο τμήμα του.
Περίπου 200.000 Έλληνες πρόσφυγες δεν επέστρεψαν ποτέ στην πατρίδα τους αφότου εξεδιώχθησαν από τα σπίτια τους και τα κτήματά τους στη Βόρεια Κύπρο.
Η πρωτεύουσα Λευκωσία παραμένει ακόμη διαιρεμένη. Μία αποστρατικοποιημένη ”πράσινη γραμμή”, μήκους 112 μιλίων, διασχίζει την πόλη και διατρέχει ολόκληρο το νησί.


Χιλιάδες έποικοι από την Ανατολία εστάλησαν από τη τουρκική κυβέρνηση για να καταλάβουν τα πρώην ελληνικά χωριά και να αλλάξουν την κυπριακή δημογραφία, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που η κατακτήτρια Οθωμανική Αυτοκρατορία έκανε το ίδιο κατά τον 16ο αιώνα. Ούτε ένα κράτος δεν αναγνωρίζει τη νομιμότητα του τουρκοκυπριακού κράτους. Αντίθετα, η ελληνική Κύπρος είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Γιατί τότε η παγκόσμια κοινή γνώμη δεν εξοργίζεται με την κατεχόμενη Κύπρο, όπως ας πούμε εξοργίζεται με το Ισραήλ;

Η Λευκωσία είναι βεβαίως περισσότερο διαιρεμένη από την Ιερουσαλήμ. Εκατοντάδες Έλληνες πρόσφυγες έχασαν τα σπίτια τους το 1974 όπως έγινε και με τους Παλαιστίνιους το 1947.

Η Τουρκία διατηρεί πολύ περισσότερο στρατό στη Βόρεια Κύπρο από ό,τι το Ισραήλ στη Δυτική όχθη. Οι Ελληνοκύπριοι, σε αντίθεση με τους Παλαιστίνιους, είναι πολύ περισσότεροι αριθμητικά από τους αντιπάλους τους. Όντως, μία μειονότητα που αντιστοιχεί περίπου στο ένα τέταρτο του συνολικού πληθυσμού του νησιού ελέγχει σχεδόν το 40 τοις εκατό του εδάφους. Πόσο μάλλον που το Ισραήλ είναι μέλος του ΟΗΕ ενώ τη τουρκική Κύπρος είναι ένα μη-αναγνωρισμένο παράνομο κράτος.

Οιοσδήποτε Ελληνοκύπριος αποπειραθεί να επανενώσει το νησί θα συντριβεί από έναν αξεπέραστο τουρκικό στρατό, με τον ίδιο βάρβαρο τρόπο, όπως έγινε στο σύντομο πόλεμο του 1974. Οι Τούρκοι στρατηγοί προφανώς δεν θα τηλεφωνήσουν τους Έλληνες ιδιοκτήτες σπιτιών για να τους προειδοποιήσουν να εκκενώσουν τα σπίτια τους εν όψη των οβίδων που εξαπολύει το τουρκικό πυροβολικό.

Το νησί παραμένει υπό κατοχή όχι επειδή οι Έλληνες τα έχουν παρατήσει, αλλά επειδή η αντίστασή τους είναι ανώφελη εναντίον της ισχύος ενός κράτους του ΝΑΤΟ, με περίπου 70 εκατομμύρια κατοίκους. Οι Έλληνες ξέρουν πως λίγο απασχολεί την Τουρκία τι σκέφτεται η διεθνής κοινή γνώμη για την κατοχή.

Οι Έλληνες στην Κύπρο και στην κυρίως Ελλάδα, όλοι μαζί, δεν ξεπερνούν τα 13 εκατομμύρια άτομα. Αυτοί είναι πολύ λιγότεροι από τα 300 εκατομμύρια αραβόφωνων, πολλοί εκ των οποίων προέρχονται από πετρελαιοπαραγωγές χώρες, και στηρίζουν τους Παλαιστίνιους.

Κανείς ευρωπαίος δημοσιογράφος δεν φοβάται ότι Έλληνες τρομοκράτες θα τον παρακολουθούν εάν γράψει κάτι επικριτικό εναντίον τους για το κυπριακό πρόβλημα. Οι Ελληνοκύπριοι δεν θα τρομοκρατήσουν κανένα δημοσιογράφο εν μέσω εκπομπής σημαντικού ρεπορτάζ, όπως θα κάνει σίγουρα η Χαμάς σε οποιονδήποτε έντιμο ρεπόρτερ στη Γάζα.

Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει πολύ μεγάλο πρακτικό πλεονέκτημα ή ενδιαφέρον στην προώθηση του ελληνοκυπριακού ζητήματος.

Αντίθετα με το Ισραήλ, η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και αυτή τη στιγμή γίνεται όλο και περισσότερο ισλαμική και αντι-δυτική, υπό τον πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταΐπ Έρντοαν. Αν είναι εύκολο για τις Ηνωμένες Πολιτείες να φιμώσει το μικροσκοπικό Ισραήλ, είναι από γεωστρατηγική άποψη ασύνετο να κάνει το ίδιο στην Τουρκία για το θέμα της Κύπρου.

Η Τουρκία είναι επίσης λιγότερο συμβολική στη Δύση από ό,τι το Ισραήλ. Στη ρατσιστική τους συνήθεια να έχουν μικρές προσδοκίες για τους μη-Δυτικούς, η ευρωπαϊκή ελίτ δεν έχει για την Τουρκία τα ίδια στάνταρντ που έχει για το Ισραήλ.

Βλέπουμε τόση υποκρισία όταν η Δύση παραμένει σιωπηλή όταν μουσουλμάνοι αλληλοσφάζονται κατά χιλιάδες στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στο Λίβανο, στη Λιβύη και στη Συρία. Μόνο όταν μια δυτικοποιημένη χώρα, όπως το Ισραήλ, προξενεί πολύ λιγότερη ζημία σε μουσουλμάνους εξοργίζεται η Δύση. Το ίδιο παράδοξο φαίνεται να ισχύει για τα θύματα. Προφανώς, οι δυτικοί χριστιανοί Έλληνες δεν είναι τα ρομαντικά θύματα που είναι οι παλαιστίνιοι μουσουλμάνοι.

Τα τελευταία 40 χρόνια, από τότε που έχασαν την πατρίδα τους, οι Ελληνοκύπριοι έχουν μετατρέψει τον εξαθλιωμένο νότο σε πολύ πιο ευημερούσα γη, από την κάποτε εύπορο αλλά τώρα τελματωμένο τουρκοκρατούμενο βορά, σε αντίθεση με τους Παλαιστίνιους που δεν χρησιμοποίησαν τη τεχνογνωσία τους για να μετατρέψουν τη Γάζα ή τη Ραμάλα, σε μια πόλη όπως η Λεμεσός.

Η αναζωπύρωση του Αντισημιτισμού τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στην Ευρώπη μεταφράζεται σε υπέρμετρη κριτική εναντίον του Ισραήλ. Λίγοι είναι αυτοί που συνδέουν την κατοχή της Κύπρου από την Τουρκία με κάποια ευρύτερα ρατσιστικά σχόλια με το υποτιθέμενο βάρβαρο παρελθόν των Τούρκων.

Την επόμενη φορά που αντι-ισραηλινοί διαδηλωτές θα φωνάζουν για διαιρεμένες πόλεις, για πρόσφυγες, για τείχη, για εποίκους και κατεχόμενα, ας καταλάβουν ότι αυτά δεν συνιστούν κατ΄ ανάγκη ζητήματα της Μέσης Ανατολής. Αν ήταν, η κυπριακή τραγωδία θα ήταν στο επίκεντρο. Παρομοίως, πλήθη θα καταδίκαζαν την Κίνα για την κατοχή του Θιβέτ ή ακόμη θα ένοιωθαν συμπάθεια για εκατομμύρια Γερμανούς που εξορίστηκαν από την ανύπαρκτη πλέον Πρωσία ή για τις απαράδεκτες θρησκευτικές κάστες στην Ινδία ή θα εξοργίζονταν με τις σκληρές αντιδράσεις της Ρωσίας στη Γεωργία, την Κριμαία και την Ουκρανία ή τους απαράδεκτους αποκεφαλισμούς στο βόρειο Ιράκ.

Αντίθετα· παραδεχτείτε ότι στη Μέση Ανατολή δεν πρόκειται απλά μια διένεξη για εδάφη. Το Ισραήλ καταδικάζεται υπερβολικά γι΄ αυτό που υποτίθεται ότι κάνει, επειδή έχει λίγους φίλους, ο πληθυσμός του είναι μικροσκοπικός και οι αντίπαλοί του πέρα από τη Γάζα πολυάριθμοι, επικίνδυνοι και συχνά ισχυροί.

Και, φυσικά, επειδή είναι εβραϊκό.

*Ο Victor Davis Hanson, κλασικός φιλόλογος και ιστορικός στρατιωτικής ιστορίας, είναι συνεργάτης στο Ινστιτούτο Hoover και έχει τιμηθεί με το Εθνικό Μετάλλιο Ανθρωπιστικών Επιστημών το 2007.

http://www.jewishworldreview.com/0814/hanson081414.php3v
Press to Continue.......

Thursday, 7 August 2014

Ο ρωσικός στρατός θολώνει τα νερά

Réseau International (Γαλλία)
(μτφ. Κριστιάν)
Πρώτον, υπήρχε η ανακοίνωση ότι το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας θα οργανώσει ασκήσεις για τους έφεδρους σε όλα τα στρατόπεδα της χώρας, κατά το χρονικό διάστημα από τον Αύγουστο έως τον Οκτώβριο. Τώρα ανακοινώνεται ότι η Ρωσία θα πραγματοποιήσει στρατιωτικές ασκήσεις αυτή την εβδομάδα οι οποίες θα περιλαμβάνουν 100 αεροσκάφη στα δυτικά της χώρας, κοντά στα ουκρανικά σύνορα. Τέτοιες ενέργειες, ωστόσο, δεν σημαίνουν ότι η Ρωσία προσπαθεί να εκφοβίσει, ούτε ότι απειλεί κανένα, και ακόμη λιγότερο ότι προετοιμάζεται για πόλεμο εναντίον του ΝΑΤΟ.
Αλλά πράγματι η Ρωσία θολώνει τα νερά.

Αυτές οι ασκήσεις έχουν σχεδιαστεί κυρίως για να δοκιμαστεί η ετοιμότητα και η ικανότητα απάντησης των ενόπλων δυνάμεων, και είναι πολύ πιθανό ότι πρόκειται πράγματι για το πρωταρχικό στόχο τους.

Αλλά μπορούμε επίσης να παρατηρήσουμε ότι όλη αυτή η δραστηριότητα θα πρέπει να υπερβαίνει τις δυνατότητες παρακολούθησης του ΝΑΤΟ / ΕΕ υπερφορτώνοντας τις οθόνες παρακολούθησης της συμμαχίας, κρύβοντας έτσι εύκολα κάτι σημαντικό. Αλλά τι ακριβώς;

Προφανώς, μερικές προετοιμασίες για ορισμένες στρατιωτικές δράσεις.

Ωστόσο, εγώ προσωπικά δεν πιστεύω ότι σε αυτό το στάδιο, η Ρωσία θα εισέλθει στη Ντονμπάς.

Αυτό το είδος δραστηριότητας θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί για να αυξήσει μια διακριτή υποστήριξη στη Ντονμπάς ή ακόμα και μια μυστική επιχείρηση.

Θα πρέπει επίσης να θεωρηθεί ως μια επιλογή ότι αυτός ο «θόρυβος» θα γίνει για να μεταβληθεί η διάταξη των ρωσικών δυνάμεων.

Όποιος και αν είναι ο λόγος για όλα αυτά, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι οι Ρώσοι προσπαθούν να δημιουργήσουν πονοκεφάλους στη συμμαχία του ΝΑΤΟ και Ε.Ε. / και να τους φέρει στο σημείο να αναρωτηθούν για το τι σκοπεύει να κάνει η Ρωσία.

Μεταφράστηκε από Lionel Πηγή: Ο ρωσικός στρατός θολώνει τα νερά http://www.vineyardsaker.fr/2014/08/05/larmee-russe-brouille-les-pistes/
Press to Continue.......