Friday, 27 December 2013

ΑΠΟΨΗ : «Για να πάμε μπροστά, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τα παλιά»

Ο τομέας υγείας σήμερα παρουσιάζει μια πολύπλοκη προβληματική κατάσταση «μη-ελεγχόμενη» και «μη-διαχειριζόμενη» μέσα στην οποία οι επαγγελματίες εργάζονται σε δύσκολες συνθήκες και η εξυπηρέτηση των ασθενών γίνεται με ολενα κσι μεγαλύτερα εμπόδια. Θέλουμε να αποφασίσουμε για το μέλλον μας αλλά το παρελθόν μας κυνηγά δεν μας αφήνει ήσυχους.

Το μήνα Δεκέμβριο του 2013 κατεγράφησαν δυο σχετικά γεγονότα που αξιζει να συζητήσουμε 1] Ένα Συνέδριο [5-7] της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας πάνω στα 30 χρόνια από την ίδρυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας [ΕΣΥ, 1983] και 2] Μια υψηλού επιπέδου Διάσκεψη [12-13] του Υπουργείου Υγείας πάνω στη μεταρρύθμιση του τομέα του, με σκοπό τη βελτίωση της υγείας του πολίτη. Το πρώτο ψηλάφισε το παρελθόν του ΕΣΥ ενώ το δεύτερο σκιαγράφησε το πολιτικό όραμα για το μέλλον του τομέα υγείας της Ελλάδας. Και τα δυο έδωσαν χρήσιμες πληροφορίας που θα μας βοηθήσουν στους σχεδιασμούς μας άφησαν όμως και πολλά ερωτήματα.

Στο μεν Συνέδριο ειπωθήκαν πολλά ενδιαφέροντα πάνω στο ΕΣΥ δεν αναφέρθηκαν όμως στις διαφωνίες που εμφανίστηκαν πάνω στη πορεία του ΕΣΥ, ούτε δόθηκαν σοβαρές εξηγήσεις πάνω στα περίεργα του όπως τους «αδήλωτους» σκοπούς οι οποίοι ανέτρεψαν βασικές επιλογές στη υγεία. Κάτι ριζοσπαστικά καινούργιο χρειαζόταν το ΕΣΥ που όμως παρόλο τον αριθμό των γιατρών στη Βουλή δεν εμφανίστηκε κάτι τέτοιο.

Αντιφάσεις πολλές όπως ενώ δεν γίνονταν προσλήψεις βίο-ιατρικών μηχανικών, η τεχνολογία σκορπιζόταν αβέρτα. Αυτό όμως που καταλάβαιναν οι πολίτες ήταν η Σταδιακή αύξηση του οικονομικού βάρους στη τσέπη τους, ενώ ταυτόχρονα ελλείψεις στην οργάνωση και στη λειτουργία άρχισαν να τους ταλαιπωρούν. Το αποτέλεσμα ήταν για οι Έλληνες ασθενείς να εξυπηρετούνται όχι μόνο λιγότερο καλά, αλλά και με δυσανάλογο υψηλότερο κόστος, συγκριτικά με τους άλλους Ευρωπαίους.

Ερωτήματα που πλανώνται και ποτέ δεν έχουν απαντηθεί είναι, που και πως σκόνταψε το “φωτεινό σημείοo” του ΕΣΥ και ποιες ήταν οι δυνάμεις που το έφεραν τη κατάσταση όπως παρουσιάζεται σήμερα; Για να μπορέσουμε να σχεδιάσουμε το μέλλον θα πρέπει οπωσδήποτε να δώσουμε απάντηση σε αυτό τα ερωτήματα.

Δεν θα πρέπει να κατηγορούμε μόνο το ΕΣΥ για το σημείο που έφτασαν τα πράγματα. Τα επιτεύγματα του δεν είναι και λίγα: εξασφάλισε πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας στην επαρχία ενώ κατάφερε στα 2008 να έχει αυξήσει κατά 2-3 χρόνια το προσδόκιμο ζωής των Ελλήνων. Όμως αναγκαίες πολιτικές, δομές, παρεμβάσεις και καινοτομίες ακόμα απουσιάζουν.

Η Διάσκεψη από την άλλη αποτέλεσε μια εντυπωσιακή άσκηση δημοσίων και διεθνών σχέσεων με σωρό σημαντικών προσωπικοτήτων επίσης και από την Παγκόσμιο Οργάνωση Υγείας και από τη Τρόικα. Ενώ προταθήκαν αναγκαίες δράσεις, δεν αγγίχτηκε καν το ζήτημα της αξιολόγησης του σημερινού τομέα υγείας. Από άποψη ανάληψης δράσης η πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας βρίσκεται ξανά ψηλά στην ημερήσια διάταξη.

Σωστά τονίστηκε ότι, οι πολυδιάστατες προκλήσεις στη υγεία πρέπει να αντιμετωπιστούν με ανάλογες πολύπλοκες δράσεις. δεν τονίστηκε ομως η διεπιστημονική διάσταση της δημόσιας υγείας μολονότι η προτεινόμενη ενίσχυση της εστιάζεται σχεδόν μόνο στα φάρμακα. Δεν ασχολήθηκαν τόσο σοβαρά με τα πιεστικά προβλήματα του νοσηλευτικού τομέα και την προβληματική ανανέωση του τεχνολογικού εξοπλισμού του δημόσιου τομέα υγείας, όπως για παράδειγμα την εγκατάσταση νέας δαπανηρής τεχνολογίας σε παλαιές και ακατάλληλες εγκαταστάσεις.

Πολλά θέματα απαιτούν έλεγχο στα νοσοκομεία από τη ασφάλεια των ασθενών και τη ποιότητα εξετάσεων μέχρι τη διαχείριση αποβλήτων τους [βιολογικών, χημικών, ραδιολογικών] που όμως παρά τις μεγάλες προσπάθειες του προσωπικού γενναίες επενδύσεις απαιτούνται για την επίλυση τους.

Το ερώτημα που μπαίνει είναι ποιες δυνάμεις, πολιτικές, επαγγελματικές, εκπαιδευτικές και κοινωνικές θα οδηγήσουν το όραμα που βάζει η σημερινή υγειονομική ηγεσία; Πότε θα υπάρξει επιτέλους μια Βουλή που δεν θα παθαίνει ιλαρά από σαθρές ιδέες και τοποθετήσεις όποτε ασχολείται με τη δημόσια υγεία; Πότε το κράτος θα ενισχύσει την ισότητα στην υγεία και τα δικαιώματα των ασθενών αλλά και θα μειώσει την ταλαιπωρία των ευάλωτων ανθρώπων; Αλλά και πότε θα εμφανιστεί αυτός ο ηγέτης που θα συνειδητοποιήσει τον σημαντικό αναπτυξιακό ρόλο της Σχολής Δημόσιας Υγείας;

H διάθεση αλλαγης στην υγεια και στη τριτοβάθμια εκπαίδευση ομως δεν φαινεται αρα η μεταβολη της εικονας του χωρου υγειας, η ανθιση της λογοδοσίας στη διαχειρηση του ασθενη και του συστηματος και η εμπέδωση κράτους δικαίου με την υποεπεξεργασια θεσμική μεταρρύθμιση δεν υπάρχουν.

Δύσκολος όντως δρόμος υπάρχει στα πλαίσια διαχωρισμού θεσμών και αρμοδιοτήτων : μεταξυ διαχειριστικες και πολιτικες διαστασεις. Θα πρέπει να σιγουρέψουμε, να προσέχουμε αυτή τη φορά στις νέες επιδιώξεις μας να μην θυσιάσουμε την ακαδημαϊκή ελευθερία και αυτονομία των θεσμών, ενθυμούμενοι πάντα τις αρχικές αξίες του ΕΣΥ. Δύσκολα θα εξαφανιστούν οι ρωγμές στην υγεία που προέρχονται από την παγκόσμια κρίση, ρωγμές που στην Ελλάδα έχουν εμφανιστεί μετά από μακρά περίοδο προόδου, όπως δείχνουν οι δείκτες υγείας. Ανάπτυξη δεν γίνεται χωρίς επενδύσεις στις ικανότητες των επαγγελμάτων υγείας τόσο στη ιατρική και νοσηλευτική όσο και στη διοίκηση και πληροφορική αλλά και στη τεχνολογία.

Για έναν χωρο υγείας βυθισμένο στη κρίση, υπάρχουν επιλογές και λύσεις. Ασφαλώς απαιτείται άλλο πνεύμα, νέα ηθική και διαφορετική νοοτροπία. Τα προβλήματα είναι τόσο σοβαρά που ίσως απαιτείται μια νέα «επανάσταση» στη πολιτική υγείας, όμοια με αυτή που είχε φέρει κάποτε ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Ανάμεσα στα αναγκαία μέτρα που θα πρέπει να παρθούν περιλαμβάνονται: 1] η θεσμική ανανέωση της δημόσιας υγείας μαζί με την αναβάθμιση του ρόλου της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας, 2] τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης ερευνητικής ομάδας για την ανάπτυξη και επεξεργασία νέας πολιτικής υγείας 3} τη χρησιμοποίηση νέων πιο αποτελεσματικών εργαλείων στην εφαρμογή της νέας πολιτικής υγείας και διακυβερνηση του χώρου με αλλαγή στο μοντέλο διοίκησης και 4] την επεξεργασία πολυδιάστατων σχεδίων για την εξασφάλιση της ανθρώπινης ασφάλειας και της προστασίας των Ελλήνων στα πλαίσια της δημόσιας υγείας και της διαχείρισης κρίσεων.

Θα τα καταφέρουμε σίγουρα, δεν έχουμε άλλη επιλογή. Για να το καταφέρουμε όμως δεν θα πρέπει να επαναλάβουμε τα ίδια λάθη. Έχουμε όμως μάθει από αυτά;

Καθηγητής Τζεφρεύ Λεβετ
Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας
e-mail jeffrey.levett@gmail.com

τηλ: 2103641607/2132010195
Press to Continue.......

Wednesday, 17 July 2013

Ελλάδα: Η Περιπέτεια (The Adventure)

Του Καθηγητή Jeffrey Levett
  Ομολογώ ότι η Ελλάδα μου έχει προσφέρει μια ενδιαφέρουσα, δύσκολη και ελκυστική οδύσσεια. Στο Δημοτικό στην Αγγλία άκουσα πρώτη φορά για αρχαιολογικές ανασκαφές, για την ελληνική μυθολογία και την Ελληνική κουλτούρα. Ως παιδί ήθελα να επαναλάβω το μεγάλο ταξίδι επιστροφής του Οδυσσέα από την Τροία στην Ιθάκη. Στο μυαλό μου φύτρωσαν οι έννοιες του Πολιτισμού και της Βαρβαρότητας. 

Στο Λύκειο είχα την ευκαιρία να ακούσω την σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας μέχρι τον Εμφύλιο και να μαθαίνω περιπέτειες του Ελληνισμού μετά την Επανάσταση του 1821. H Ελλάδα θεωρήθηκε ως το φωτεινό πρωί του δυτικού κόσμου και η ιστορία της, ο φάρος του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Η Αρχαία Ελλάδα έχει επηρεάσει το δυτικό κόσμο αφάνταστα σε πολλά θέματα, με το πιο σημαντικότερο τις έννοιες της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας, βασικά στοιχεία για παράδειγμα της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας.

Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ μου πήρε σάρκα και οστά όταν προσκλήθηκα από την ιατρική σχολή του πανεπιστήμιου Αθηνών και συνεχίζοντας την ωραία περιπέτεια μου στην Υγειονομική Σχολή Αθηνών.

Η σχολή αυτή είναι μοναδική στη δημόσια υγεία. Ιδρύθηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο επηρεασμένος, κοιτάτε σύμπτωση, από τις τότε απίστευτα τραγικές συνθήκες εξαθλίωσης του πληθυσμού.

Η Σχολή αυτή βοήθησε τα μέγιστα στην ανάδυση της σύγχρονης Ελλάδας, βάζοντας την ανάμεσα στα σύγχρονα κράτη της Ευρώπης. Πολλά έχουν γίνει από την Υγειονομική Σχολή για τα Βαλκάνια με εκπληκτικές δραστηριότητες και συμμετοχές για τις οποίες η Ελλάδα είναι περήφανη.

Με την υποστήριξη της Σχολής έχουν δημιουργηθεί Σχολές ΔΥ στη περιοχή μας όπως Αλβανία ΦΥΡΟΜ ενώ επεξεργάζεται ένα καινοτόμο πρόγραμμα στη Κροατία σε θέματα Βιοατρικης και Δημόσιας Υγείας.

Συνιστά μια θαρραλέα προσπάθεια συμφιλίωσης μεταξύ ιδρυμάτων στη Σερβία και Κροατία με τη συμμετοχή της Ελλάδας.

Δυστυχώς η Ελλάδα ακροβατεί (περπατεί) σε ένα τεντωμένο σχοινί, χωρίς να υπάρχει ένας πόλος για να ισορροπήσει.

Έχει φαίνεται ανάγκη για μια ακόμη φορά την Σχολή αυτή για να σταθεί στα πόδια της. Υποστηρίζω ότι μια σιγανή και βαθμιαία καταστροφή εξελίσσεται στο χώρο υγείας που βαραίνει το ίδιο το Σύστημα Υγείας στην Ελλάδα και βλάπτει το επίπεδο υγείας του πληθυσμού.

Όπως θα έχετε καταλάβει μιλάμε πια για τα Βαλκάνια. Είναι η πρώτη περιοχή στην Ευρώπη στην οποία έχουμε καταγράψει ιστορία, που εάν δεν προσέξουμε όμως, μπορεί να είναι και η τελευταία.

Τόσα πολλά έχουν συμβεί, μεγάλα και δραματικά, που έχουν σημαδέψει ανεξίτηλα τις κοινωνίες μας, και έχουν αφήσει και τη σφραγίδα τους πάνω μας.
Όπως επίσης θα έχετε καταλάβει μιλάμε για καταστροφές που προκαλούνται από τον άνθρωπο και όχι για φυσικές καταστροφές.

Αλήθεια προσπάθησα πολλές φορές να καταλάβω τι γίνεται, όχι μόνο εγώ, εμείς όλοι, να κατανοήσουμε με κάποιο τρόπο το πολύπλοκο πάζλ των Βαλκανίων και δυστυχώς σκοντάψαμε με πάταγο.

• Δε λέμε πολλές φορές: ΒΑΛΚΑΝΙΑ -ΤΙ ΜΠΕΡΔΕΜΑ;

 Jeffrey Levett* Διαχείριση Δημόσιας Υγεία και Διεθνή Υγεία
Press to Continue.......

Ο Συγγραφέας Paris J.M.

Του καθηγητη Τζεφρευ Λεβετ
(Απο ομιλια του)

..........σε αυτή την μακρόχρονη πορεία μου, συνάντησα τον J.M. Paris, συγγραφέα του βιβλίου «Τρόμος στα Βαλκάνια». Τον γνωρίζω ως επιστήμονα, συνεργάτη αλλά και ως φίλο. Η συνεργασία μας καλύπτει 30 και πλέον χρόνια. Πολλά κάναμε μαζί. Τελευταία μάλιστα παρουσιάσαμε στην Αγγλία μελέτες πάλι σχετικά με τα Βαλκάνια αλλά και την Ελλάδα.
Το πρώτο που κατάλαβα για την ταραχώδη περιοχή των Βαλκανίων είναι η έλλειψη συνεργασίας που υπάρχει.

Για τη διαχείριση όμως μιας καταστροφής το πρώτο που χρειάζεται είναι συνεργασία. Έψαχνα να βρω όλα αυτά τα χρόνια τρόπους συνεργασίας των βαλκανικών λαών μεταξύ τους.

 Τρόπους που ο Συγγραφέας μας υπέδειξε και έχει αναπτύξει με γεωπολιτικους όρους. Σχετικά έχω συντάξει δυο πολύ σημαντικά μανιφέστα τόσο πάνω την ανθρώπινη ασφάλεια όσο και πάνω στα ανθρώπινα δικαιώματα στα Βαλκανια.

Ο συγγραφέας σαν Φυσικός Ιατρικής και Ακτινοφυσικός, ειδικός στη διαχείριση καταστροφών, έχει την ικανότητα να συλλάβει σε όλες του τις διαστάσεις τις συνέπειες μιας ραδιολογικής καταστροφής, όπως φαίνεται εξάλλου στο βιβλίο.

Έχοντας ασχοληθεί με θέματα Πυρηνικής και Ακτινοβολιών είναι σε θέση να προσδιορίσει την αξία της επιστημονικής συνεισφοράς στη διαχείριση μιας καταστροφής με ακτινοβολίες αλλά και να εκτιμήσει τις δυνατότητες της προηγμένης τεχνολογίας και των υπολογιστικών συστημάτων και φυσικά να τα περιγράψει όλα αυτά μυθιστορηματικά................
Press to Continue.......

Monday, 15 April 2013

ΕΝΑΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΜΕΝΟΣ ΘΕΣΜΟΣ

Οι Σχολές Δημόσιας Υγείας διεθνώς λειτουργούν στο τριτοβάθμιο επίπεδο παιδείας με μεταπτυχιακό και διεπιστημονικό χαρακτήρα. Υπό την αιγίδα του τομέα Υγείας η Παιδείας έχουν συνήθως πλήρη αυτονομία. Συνδέονται και προστατεύουν την υγεία του πληθυσμού όπως και την χάραξη πολιτικής υγείας. Από τους στόχους είναι η μετεκπαίδευση επαγγελματιών υγείας, η αναβάθμιση λειτουργίας των υπηρεσιών υγείας και προώθηση έρευνας για τη διαμόρφωση της πολιτικής δημόσιας υγείας.

Ιστορικά έχουν καταγραφεί αρκετές δυσκολίες στην ενσωμάτωση τους στο κοινωνικό και επιστημονικό ιστό κυρίως λόγο των αντιρρήσεων του ιατρικού κατεστημένου αλλά και του βάρους κάποιων αυταρχικών καθεστώτων. Σήμερα όμως διεθνώς οι περισσότερες από τις δυσκολίες έχουν ξεπεραστεί.

Σήμερα, η εταιρική σχέση μεταξύ ΠΟΥ[WHO] και την Ένωση των Σχολών Δημόσιας Υγείας στην Ευρωπαϊκή Περιοχή (ASPHER) ενισχύεται ενώ το σχετικό Ευρωπαϊκό πρόγραμμα δράσης καλεί την Ελληνική κυβέρνηση να καταβάλει προσπάθεια για την ενίσχυση των ικανοτήτων της δημόσιας υγείας συμφώνα με τις οδηγίες της ASPHER.

Στην Ελλάδα η Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας (1994), πρώην ΥΣΑ (1929-1994), είναι μοναδική στο είδος της και επίσης μία από τις πρώτες σχολές στην Ευρώπη. Ιδρύθηκε ως μέρος της κοινωνικής πολιτικής του Ελευθέριου Βενιζέλου, επηρεασμένη από τις τότε απίστευτα τραγικές συνθήκες εξαθλίωσης του Ελληνικού πληθυσμού.

Η Σχολή αυτή έχει πλούσια δράση, αξιόλογα πρόσωπα και δυνατή παρουσία στα Βαλκάνια αλλά και γενικότερα διεθνώς. Έχει δώσει το στίγμα στη χώρα ως ένας σημαντικός καταλύτης για την βελτίωση της ποιότητας της ζωής αλλά και την αύξηση της. Μια Σχολή που βοήθησε τα μέγιστα στην ανάδυση της σύγχρονης Ελλάδας, βάζοντας την ανάμεσα στα σύγχρονα κράτη της Ευρώπης.

Όμως παραδόξως, από τη γέννησή του και μέχρι σήμερα, o θεσμός αυτός ταλαιπωρείται αφάνταστα.

Η Σχολή ήταν πάντα παρούσα στις κοινωνικές δυσκολίες και αναταραχές που αντιμετώπιζε κατά καιρούς η χώρα από την εποχή του Δάγκειου πυρετού και της εκρίζωσης της ελονοσίας, μέχρι πιο πρόσφατα κατά τη δημιουργία και παρακμή του ΕΣΥ. Είναι φυσικά παρούσα και στην σημερινή ΕΠΟΧΗ της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ κρίσης, προσπαθώντας να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της αναδυόμενης έρπουσας καταστροφής στο χώρο της υγείας, μιας καταστροφής με σοβαρές δυστυχώς επιπτώσεις και στο επίπεδο υγείας.

Έτσι έχουμε να διαχειριστούμε μια κρίση που ταλαιπωρεί τον γενικό πληθυσμό, ειδικά τους πιο ευάλωτους και φτωχότερους ανθρώπους, αποδυναμώνει τη μεσαία κοινωνική τάξη και μετατρέπει σιγά-σιγα το ΕΣΥ σε ένα σύστημα πιο άδικο. Σε πολλούς δεν είναι ακόμα κατανοητό ότι η Δημόσια Υγεία είναι και εργαλείο στην εξωτερική πολιτική και έξυπνο όπλο ως καταλύτης για την ειρήνη. Βλέπετε Διμερής Ε&Τ Συνεργασία Ελλάδας-Τουρκίας 2013-14.

Στη χώρα που γεννήθηκε η θεά ΥΓΕΙΑ τα πράγματα για την Σχολή δεν ήταν απλά. Επηρεάστηκε κατά καιρούς από άτομα, ιδρύματα και πολιτικές που δεν γνώριζαν τι είναι ή ακόμα δεν ήθελαν να γνωρίζουν τη σημασία της Σχολής. Είναι τουλάχιστον αξιοπερίεργο ότι μετά από τόσες εξελίξεις η πολιτεία ακόμα παραμένει στην αδράνεια, όντας δέσμια της άγνοιας [της όσον αφορά τη Δημόσια Υγεία]. Είναι όμως ανησυχητικό ότι μέσα στην παρούσα κρίση η λειτουργία της Σχολής παραμένει υποανάπτυκτη και μετέωρη. Ούτε μπορεί να εξηγήσει κανείς εύκολα το γιατί η δεξιά πολιτική προσφέρει πότε-πότε κάποια μικρή έστω υποστήριξη, ενώ η αριστερή πολιτική εμφανίζεται συνήθως αρνητική.

Κάθε υγειονομική ηγεσία είχε την τάση να εκμεταλλεύεται αυτόν το θεσμό προς όφελος προσωπικών επιδιώξεων, και όχι μόνο. Εκτοξεύονταν αόρατες και ανόητες απειλές για δήθεν κλείσιμο ή μεταφορά της Σχολής σε άλλο ίδρυμα, ενέργειες που φαίνονταν καθαρά ότι εξυπηρετούσαν πάλι προσωπικές φιλοδοξίες και όχι εθνικά συμφέροντα.

Μετά από τη δικτατορία, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έθεσε προτεραιότητα τη λειτουργία της Σχολής ενώ ο υπουργός του στην υγεία o Σπύρος Δοξιάδης έθεσε πλαίσιο για την ανάδυση μίας σύγχρονης Σχολής Δημόσιας Υγείας. Υπέκυψε όμως σε υπηρεσιακές, πολιτικές και ακαδημαϊκές πιέσεις με αποτέλεσμα τη δέσμευση της Σχολής στο ζυγό της γραφειοκρατίας, σε μορφή αποκεντρωμένης υπηρεσίας του Υπουργείου Υγείας. Στα θετικά των προσπαθειών του Δοξιάδη ήταν το ΠΔ του 1981 που επέτρεψε να μπουν στη Σχόλη νέα πρόσωπα, γνωστικά αντικείμενα, προγράμματα και αντιλήψεις και το 1984 πείρε ξανά την θέση στην Ευρώπη που της αρμόζει.

Το 1994 επί υπουργίας Δ. Κρεμαστινού σύμφωνα με την ώριμη πρόταση του αείμνηστου Ακαδημαϊκού Γεώργιου Μερίκα, η Σχολή, τότε ΥΣΑ, μετατράπηκε σε Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας παρά τις έντονες αντιδράσεις της πανεπιστημιακής κοινότητας καθώς και παράδοξων πολιτικών πιέσεων. Ο νομοθέτης τότε προέβλεπε μέσω του Άρθρου 3 του Νόμου 2194/1994 την ολοκλήρωση της μεταρρύθμισης με προεδρικά διατάγματα, που δυστυχώς δεν έχουν εφαρμοστεί ακόμα, λόγω διαφόρων ακαδημαϊκών πιέσεων και πολιτικές ασάφειες.

Ως Κοσμήτορας του Ιδρύματος τότε είχα στείλει, μετά από εκτεταμένη επεξεργασία, το πρώτο πλήρες σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος, που όμως δυστυχώς από πολλούς πολεμήθηκε. Από τότε η Σχολή ως θεσμός, λειτουργεί κουτσός αναμένοντας με βάση του νόμου ένα Προεδρικό Διάταγμα. Πιο πρόσφατα έγιναν προσπάθειες για τη σύνδεση μεταξύ τη δημόσια υγείας και την διαχείριση καταστροφών καλύπτοντας και η παρακολούθηση και αντιμετώπιση καταστάσεων, έκτακτων αναγκών καθώς και η εξέταση των κινδύνων και απειλών στην υγεία του πληθυσμού.

Δυστυχώς, με δεδομένη την απουσία ευθείας η στα πλαίσια σαύρας συζήτησης πάνω στην ανάγκη στρατηγικής αντιμετώπισης των θεμάτων Δημόσιας Υγείας και με βάση την περιρρέουσα φημολογία, το μέλλον της ΕΣΔΥ παραμένει με βεβαιότητα σε πλήρη αβεβαιότητα.

Μέχρι σήμερα παραμένει έτσι και σε μέρες που η χώρα την έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ στη συνεχιζόμενη κρίση, η Σχολή που δημιουργήθηκε από τον «δαγκειόπληκτο», Ελευθέριο Βενιζέλο, πρέπει να ανανεωθεί και το ρόλο της ως “φάρος” της δημόσιας υγείας απαιτεί αναγνώριση.
Press to Continue.......