Sunday, 14 August 2011

Νάντια Μπένετ Παιδικά Χρόνια:στη Βιρτζινια

Πάρις Ι.Μ.*
Σενάριο /SDS

ΗΠΑ, Βιρτζίνια
Στην άκρη του τραπεζίου η Νάντια Μπένετ, η νεαρή πράκτορας του FBI, παρακολουθεί αμίλητη εδώ και λίγη ώρα τα διαδραματιζόμενα σ’ αυτήν τη συνάντηση. Η αναφορά από την ομάδα στην ισλαμική οργάνωση τής φέρνει άσχημες μνήμες και εικόνες, τη γυρίζει στα ανέμελα, μέχρι κάποια στιγμή, παιδικά της χρόνια στο Ράντφορντ της Βιρτζίνια, μια όμορφη πόλη με λιγότερο από 16.000 κατοίκους. Το μικρό αγρόκτημα, στο οποίο τότε έμενε η οικογένεια Μπένετ, βρισκόταν λίγο έξω από τη πόλη και ακριβώς δίπλα από το Νιού Ρίβερ. Ο πατέρας της, Έντουαρντ Μπένετ, διάσημος καθηγητής και ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Ράντφορντ συνήθιζε να παίρνει τη μικρή Νάντια μαζί του στους μακρινούς περιπάτους που έκανε δίπλα στο πανέμορφο ποτάμι.

Έτσι περνούσαν ήρεμα οι μέρες στο μικρό μεν αλλά πολύ γραφικό αγρόκτημα των Μπένετ. Η μικρή Νάντια συχνά τα βράδια καθισμένη δίπλα στο παλαιό τζάκι άκουγε τον πατέρα της να περιγράφει τόσο γλαφυρά και ζωντανά ιστορίες των πρώτων αποίκων στην Αμερική, τότε που στην άγρια δύση επικρατούσε πανσπερμία γλωσσών και διαλέκτων. «Η επικοινωνία τότε μεταξύ των πολυεθνικών εποίκων μεταναστών από κάθε γωνία της γης», έλεγε ο πατέρας της, «ήταν πρακτικά αδύνατη και μόνον τα ρεβόλβερ μιλούσαν». Ένα βράδυ της μίλησε για πρώτη φορά για έναν πανέξυπνο Έλληνα ναυτικό, το πλοίο του οποίου είχε χτυπήσει, λόγω κακοκαιρίας, σε βραχώδεις ακτές της Νέας Αγγλίας.
«Αυτός ο ναυτικός, λοιπόν» άρχισε να της εξιστορεί, «βρέθηκε ξαφνικά από το καράβι, στο οποίο περνούσε υπέροχα τις μέρες του και διασκέδαζε με τα ανέκδοτα της παρέας του, σε μια χώρα που κανείς δεν καταλάβαινε τη γλώσσα του. Αντιμετωπίζοντας μεγάλο πρόβλημα επικοινωνίας, άρχισε να ζητάει από τους ντόπιους λίγο φαΐ κάνοντας διάφορες κινήσεις Ούτε φαΐ του έδιναν ούτε και καρέκλα για να ξαποστάσει, όχι επειδή δεν ήθελαν, αλλά επειδή πολύ απλά κανείς δεν μπορούσε να τον καταλάβει. Και τότε μέσα στην απελπισία του τού ήρθε μια ιδέα: Τη γλώσσα τους δεν την ξέρω, σκέφθηκε, να τους δώσω να με καταλάβουν δεν μπορώ, να κατανοήσω όμως τι άνθρωποι είναι και πώς περνούν τη μέρα τους μπορώ. Άρα, αφού εγώ μπορώ, πρέπει και εκείνοι να μπορούν!
»Αφιέρωσε, λοιπόν, όλο το χρόνο του και συγκέντρωσε όση δύναμη του είχε απομείνει να καταλάβει τον τρόπο της καθημερινής ζωής των ντόπιων της περιοχής. Όταν άρχισε να αντιλαμβάνεται πώς ζούσαν και πώς λειτουργούσαν αυτοί οι άνθρωποι εκεί, μπόρεσε επιτέλους να επικοινωνήσει μαζί τους και να τους δώσει να καταλάβουν τι ήθελε».
Στη μικρή Νάντια άρεσε η ιστορία, αλλά δεν είχε καταλάβει το νόημά της.
«Άκουσε, παιδί μου», της είπε κάποια στιγμή ο πατέρας της με λόγια που χαράχτηκαν έντονα στη μνήμη της και τα οποία σημάδεψαν την μετέπειτα ζωή της, «εάν θέλεις να σε καταλάβει κάποιος, αλλά και εάν θέλεις εσύ να τον καταλάβεις, προσπάθησε πρώτα να εννοήσεις πώς εκείνος αντιλαμβάνεται και αντιδρά στην καθημερινή του ζωή. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί για να επικοινωνεί με άλλους ανθρώπους είναι μια προέκταση του τρόπου που εκείνος σκέπτεται και αντιλαμβάνεται τη ζωή. Η ίδια μας η ζωή μας οδηγεί και σιγά σιγά τροποποιεί τη γλώσσα που εμείς εκείνη τη στιγμή χρησιμοποιούμε».
Η Νάντια, επηρεασμένη από τις συναρπαστικές διηγήσεις του πατέρα της, είχε αρχίσει δειλά δειλά να ερευνάει και να μελετάει τον κόσμο με άλλη ματιά, να ψάχνει για υπεύθυνες απαντήσεις και να ακολουθεί τα χνάρια του. Εκείνος την έπαιρνε μαζί του αρκετές φορές στο πανεπιστήμιο που δούλευε και την άφηνε συχνά στη μεγάλη βιβλιοθήκη. Εκεί η μικρή χανόταν στα «βουνά» όπως χαρακτήριζε τα πανύψηλα και μεγάλα ράφια με τα βιβλία του. Εκεί άρχισε να ξεδιπλώνεται η ερευνητική πλευρά της, κάτι που δεν άργησαν να προσέξουν οι υπόλοιποι καθηγητές και ερευνητές του πανεπιστημίου.
Ένα μεσημέρι του Απρίλη, η Νάντια στην προσπάθειά της να προετοιμαστεί για το πανεπιστήμιο, βρέθηκε πάλι στη βιβλιοθήκη του, όταν κάποια στιγμή αντιλήφθηκε ότι δίπλα της είχε δημιουργηθεί μια ολόκληρη παρέα καθηγητών του πανεπιστημίου. Μόλις τους μέτρησε έναν έναν συνειδητοποίησε ότι είχε μπροστά της την η ίδια τη σύγκλητο!
Τότε ο πρύτανης παίρνοντας το λόγο, της είπε: «Νάντια, σε γνωρίζουμε εδώ και χρόνια, και παρακολουθούσαμε από κοντά την εξέλιξή σου. Ήρθε η ώρα να διαλέξεις πού θέλεις να πας. Πιστεύουμε, όμως, ότι αυτό που θέλεις να γίνεις, δεν υπάρχει εδώ. Από την μια πλευρά θα θέλαμε πολύ να σε κρατήσουμε, αλλά από την άλλη δεν πρέπει να στερήσουμε την επιστήμη και την κοινωνία από ένα τέτοιο ταλέντο. Είναι πολύ μικρό το Ράντφορντ για σένα. Άνοιξε τα φτερά σου και πέταξε μακριά», είπε και αφήνει μπροστά της ένα φάκελο με το λογότυπο του πανεπιστημίου του Harvard.
«Εδώ μέσα θα βρεις ό,τι χρειάζεσαι. Καλή επιτυχία», και στρεφόμενος προς τους υπόλοιπους καθηγητές είπε: «Κύριοι, η αποστολή μας εξετελέσθη. Εμπρός στις αίθουσές μας. Έχουμε πολύ, μα πολύ δουλειά μπροστά μας».

Από Σειρα Σεναριων "Ο Τρόμος"
* Ο Πάρις Ι.Μ.είναι Φυσικός Ιατρικής Ακτινοφυσικός

No comments: