Sunday, 14 August 2011

Συζήτηση μεταξύ Ισλαμιστών τρομοκρατών:

Πάρις Ι.Μ.*
Σενάριο /SDS

 ΒΟΣΝΙΑ, Μόσταρ, Ιούνιος 2003 
Η παλαιά πόλη του Μόσταρ, με κύριο χαρακτηριστικό της τα πολλά αλλά κατεστραμμένα κτήρια, και με ορατές ακόμα τις ουλές που δημιουργήθηκαν από τα γεγονότα του 1990, έδινε στην ατμόσφαιρα τριγύρω έναν παράξενο μελαγχολικό τόνο. Πάνω από αυτά τα κτήρια ξεπροβάλουν μιναρέδες, ενώ στον ορίζοντα φαίνονται τα βουνά που περιτριγυρίζουν την πόλη ρίχνοντας τη σκιά τους πάνω της.


Σε μια όμορφη πλατεία, κοντά στον ποταμό Νερέτβα, υπάρχουν αρκετά σιντριβάνια με υπέροχα τρεχούμενα νερά, μικρές ομάδες παιδιών που παίζουν μπάλα και αρκετοί άνθρωποι που απολαμβάνουν το απόγευμά τους κάνοντας βόλτες. Άλλοι πάλι, διασχίζοντάς την, κατευθύνονται προς το ποτάμι ή το κέντρο της πόλης.
Είναι ένα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα. Σ’ ένα απόμερο τραπέζι ενός μικρού καφενείου κάθονται δυο άνδρες, απλοϊκά ντυμένοι. Πίνοντας τον καφέ τους, ρίχνουν φευγαλέες ματιές στα παιδιά που παίζουν στην πλατεία. Η συζήτησή τους θα πρέπει να είναι πολύ ενδιαφέρουσα γιατί τους έχει απορροφήσει τόσο πολύ που δείχνουν σαν να μην έχουν επαφή με το περιβάλλον τριγύρω τους. Κάτι σημαντικό φαίνεται να τους απασχολεί. Λίγο πιο πέρα, σ’ ένα ξύλινο τραπέζι, ένας άλλος άνδρας με σκουρόχρωμη φόρμα, έχει στρέψει την προσοχή του στο γέρικο δένδρο της πλατείας.
«Ξέρεις, Σουλεϊμάν, στην Ευρώπη ο καφές άργησε να κάνει την εμφάνισή του. Στην Κωνσταντινούπολη μέχρι την πρώτη χιλιετία δεν υπήρχε καφές, και φυσικά ούτε καφενεία».
«Δίκιο έχεις, αδελφέ Μπάχντρι. Είναι τότε που κάποιος Χακάμ, αν θυμάμαι καλά το όνομά του, έφτασε στην Πόλη και άνοιξε ένα μεγάλο κατάστημα εφοδιάζοντας όλη την περιοχή με καφέ».
Ο Σουλεϊμάν τον άκουγε με προσοχή, και μετά από ένα σχεδόν ηδονικό ρούφηγμα του καφέ, σχολίασε: «Σε κάποιους αρέσει ο αραβικός καφές, ενώ σε κάποιους άλλους όχι. Ναι, έχεις δίκιο, αδελφέ. Κανείς δεν μπορεί να βρει πουθενά σαν και αυτόν εδώ».
«Πράγματι. Ευτυχώς, όμως, εδώ σε αυτό το καφενεδάκι υπάρχει ακόμη!»
Στην άκρη της πλατείας έχει τώρα σταθμεύσει ένα φορτηγάκι που μεταφέρει φρούτα. Στη θέση του οδηγού ένας άνδρας μεταδίδει μέσα από τον ασύρματο: «Ναι, έτσι είναι! Πρόκειται για τους δυο τρομοκράτες Μουτζαχεντίν, οικογενειάρχες πια στη Βοσνία, που εδώ και καιρό αναζητούμε. Είναι αυτοί οι Ισλαμιστές που απέμειναν μετά τον πόλεμο ενάντια στους Σέρβους, το 1990. Φαίνεται ότι συζητούν την ενεργοποίησή τους ξανά, ή νομίζω κάτι τέτοιο. Η εντολή δόθηκε από υψηλά ιστάμενο της βοσνιακής κυβέρνησης. Συνεχίζω την παρακολούθηση».
Οι δυο άνδρες εδώ και αρκετή ώρα συζητούσαν για τους αγώνες ενάντια στους αλλόθρησκους Σέρβους και θυμούνταν ξανά την ιερή αποστολή τους τα προηγούμενα χρόνια, την απελευθέρωση των αδελφών μουσουλμάνων της Βοσνίας από τους καταπιεστές χριστιανούς. Όμως ο αγώνας τους δεν είχε τελειώσει, γι’ αυτό και αποφάσισαν να μείνουν στη Βοσνία. Λένε πως με αυτόν τον τρόπο θα βοηθήσουν τους νέους αγώνες που απ’ ό,τι φαίνεται πρόκειται να ξαναρχίσουν πολύ γρήγορα.
«Οι παλιές καλές μέρες του πολέμου απέναντι στους χριστιανούς Σέρβους πέρασαν. Τα καταφέραμε και οι αδελφοί μας σώθηκαν», απάντησε με στόμφο ο Σουλεϊμάν. Το μυαλό και οι σκέψεις του είναι ακόμα στην εποχή που στη Βοσνία οι χριστιανοί, διασπασμένοι, πολεμούσαν ο ένας εναντίον του άλλου.
«Βέβαια. Το τζιχάντ νίκησε, μπήκε στην Ευρώπη και δε φεύγει πια», είπε ο ένας. «Κοιμόμασταν για πολύ καιρό, αδελφέ μου. Ξενιτευτήκαμε για χάρη του Ισλάμ, αφήσαμε τις οικογένειές μας πίσω στη πατρίδα μας…, αλλά ας γίνει το θέλημα του Αλλάχ!»
«Η ώρα έφθασε! Οι άθεοι θα πληρώσουν! Ήρθε καιρός να δράσουμε», συμπληρώνει με έμφαση ο άλλος.
«Ναι! Να μην παραπονούνται βέβαια τα σκυλιά, οι χριστιανοί, γιατί αυτοί μας κάλεσαν να έρθουμε εδώ. Τι νόμισαν ότι θα καθόμασταν να ψηφίζουμε στις εκλογές και να πηγαίνουμε εκδρομές;» Το μεγάλο λάθος των χριστιανών της Δύσης έγινε όταν αυτοί μέσα στην απελπισία τους να νικήσουν τον «εχθρό» χριστιανό, που άκουγε στο όνομα Σέρβος, άρχισαν να προσκαλούν αλλόθρησκους.
«Ο ιερός στρατός του πολέμου φτιάχνεται ξανά. Ένδοξες μέρες μας περιμένουν, αλλά ο αγώνας θα είναι πιο δύσκολος τώρα από ποτέ. Τότε στη Βοσνία τους πιάσαμε στο ύπνο τους άπιστους! Ήταν διχασμένοι και το εκμεταλλευτήκαμε πολύ καλά».
«Δόξα σοι ο Αλλάχ! Οι ένδοξες μέρες του ’90 ξανάρχονται. Αυτήν τη φορά οι άπιστοι θα χτυπηθούν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Επιτέλους, θα τελειώσουμε με οτιδήποτε είχαμε αρχίσει».
«Άκου, αδελφέ, περιμέναμε πολύ καιρό, και φαίνεται πως άξιζε τον κόπο». Και φέρνοντας το φλιτζάνι κοντά στα χείλη του, άρχισε να μονολογεί: «Μμμ…, αυτός ο καφές εδώ είναι όπως στην πατρίδα μας. Οφείλω να το επαναλάβω ότι πουθενά αλλού, εκτός από αυτήν εδώ την πόλη, δεν μπορείς να τον βρεις για να τον ευχαριστηθείς».
«Μην ανησυχείς, σε λίγο καιρό δε θα είναι μόνον εδώ, αλλά ολόκληρη η Ευρώπη θα πίνει αραβικό καφέ!» Και αφού σώπασε για λίγο, άρχισε και πάλι να λέει: «Σε λίγες μέρες εγώ θα φύγω για την πατρίδα. Θα ξανάρθω όμως σύντομα».

Από Σειρα Σεναριων "Ο Τρόμος"
* Ο Πάρις Ι.Μ.είναι Φυσικός Ιατρικής Ακτινοφυσικός

No comments: