Friday, 8 July 2011

IMF ΙΙ* και Μνημονιο: η λύση βρέθηκε

Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ- ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ
Πάρις Ι.Μ.**
Τα τελευταία χρόνια ήταν κοινό μυστικό σε όλους τους διεθνείς οικονομικούς κύκλους, ότι η Ελλάδα ασκούσε όχι απλά μια ανεύθυνη, αλλά μια σχεδόν εχθρική αναπτυξιακή πολιτική, οδηγώντας τα δημοσιονομικά της μεγέθη, σε ιστορικά παγκοσμίως πρωτόγνωρα αρνητικά επίπεδα. Οι Ελληνικές αρχές μέχρι πρόσφατα βασιζόμενες σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα κοινοτικής αλληλεγγύης, μια ατμόσφαιρα που χαρακτήριζε μια Ευρωπαϊκή Κοινότητα που συνεχώς μεγάλωνε, αλλά και που προσπαθούσε να συναρμολογηθεί, περίμεναν ότι στις δύσκολες στιγμές, όπως αυτή που περνούν σήμερα, οι κοινοτικοί θα επενέβαιναν και θα σφουγγάριζαν τα χάλια της, θα διόρθωναν τα πράγματα.

Πράγματι πιο παλιά και για μεγάλο διάστημα έτσι γινόταν. Όποτε τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά για μια χώρα, ερχόταν η Κοινότητα προκειμένου να δώσει ένα χέρι βοήθειας. Οι κυβερνόντες στην Ελλάδα είχαν πολύ καλά βολευτεί με τη κατάσταση και δεν προχωρούσαν σε αλλαγές, όποτε και όπου αυτές χρειάζονταν. Ήξεραν πολύ καλά να δίνουν μόνο πολιτικές λύσεις στα προβλήματα της χώρας, έχοντας εξορίσει πρακτικές, αντιλήψεις και έννοιες όπως παραγωγή, ανάπτυξη, αποδοτικότητα. Δεν έβλεπαν τα προβλήματα που συνεχώς συσσωρεύονταν στον οικονομικό τομέα περιμένοντας πάντα από την υποχρεωμένη όπως πίστευαν σε αυτούς Ευρώπη, να δώσει λύσεις, να διορθώσει τη κατάσταση. Κατέφευγαν συχνά στην εύκολη λύση των παροχών και δεν προσπαθούσαν σχεδόν ποτέ να διορθώσουν τη άσχημη ρότα που είχε πάρει εδώ και καιρό η χώρα. Το περίφημο πολιτικό κόστος και ο αγώνας για τη καρέκλα, είχε γίνει πια κοινό πιστεύω σχεδόν όλων.

Κάποια στιγμή όμως, το παγκόσμιο σκηνικό άλλαξε, αλλά οι έλληνες κυβερνόντες μέσα στον οχαδερφικό μικρόκοσμο τους δεν είχαν καταλάβει τίποτα. Μια νέα τάξη είχε πάρει τα ηνία της Ευρώπης, ενώ στο παιγνίδι είχαν μπει δυναμικά οικονομικοί παράγοντες, κυρίως χρηματοπιστωτικοί οίκοι, που άρχισαν να ταρακουνούν τη γηραιά ήπειρο, επηρεάζοντας δραματικά τη φιλοσοφία και τις αποφάσεις της. Οι προτεραιότητες και οι λειτουργίες της Ενωμένης Ευρώπης είχαν αλλάξει. Οι αρχές αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, είχαν δώσει τη θέση τους σε ανταγωνιστικές και αφοριστικές για τους αδύναμους πρακτικές. Έτσι ήταν δυστυχώς νομοτελειακό, κάποια στιγμή-πριν ένα χρόνο- η Ελλάδα να φτάσει στο απροχώρητο, να αγγίξει τη χρεωκοπία. Αυτή χτύπησε μεν τη πόρτα της, αλλά ευτυχώς για αυτήν, τη τελευταία ακριβώς στιγμή έστω και μετά από υστερόβουλες καθυστερήσεις τη γλίτωσε, το σωσίβιο ρίχτηκε και είχε όνομα: Μνημόνιο!

Απέφυγε λοιπόν η Ελλάδα τη χρεωκοπία, αλλά ας μη γελιόμαστε δεν τη γλύτωσε, ούτε ο κίνδυνος πέρασε. Απλά κέρδισε λίγο χρόνο μέχρι να βάλει σε τάξη τα του οίκου της. Συνεχίζει μεν να κολυμπά, αλλά με σωσίβιο, μέχρι να ξαναποκτήσει θεσμούς σύγχρονου κράτους. Ψάχνεται μέχρι να βρει τι πήγαινε τόσα χρόνια λάθος με τα οικονομικά της και να το διορθώσει.

Μέχρι όμως να γίνει αυτό, η κοινωνία περνά δύσκολες στιγμές, υποφέρει. Όλοι ψάχνουν να βρουν λύση, αλλά μάταια. Το πρόβλημα είναι τόσο μεγάλο και το νέο διεθνές σκηνικό τόσο άκαμπτο, που μόνο σε απελπιστικά συμπεράσματα όλοι καταλήγουν. Αναρωτήθηκαν όμως όσοι ψάχνουν μήπως η λύση υπάρχει εδώ, μήπως είναι καταχωνιασμένη σε κάποιο συρτάρι;

Η χώρα έχει αντιμετωπίσει και στο παρελθόν παρόμοιες καταστάσεις. Θυμίζουμε ότι δεν πάνε πολλά χρόνια, και το θυμόμαστε πολύ καλά, πως κατά τη πορεία ολοκλήρωσης των ολυμπιακών έργων της Αθήνας ο Διεθνής Τύπος κατακλυζόταν από δημοσιεύματα, πάνω στη ανικανότητα ολοκλήρωσης των ολυμπιακών εγκαταστάσεων από τις ελληνικές αρχές και συνεπώς την αδυναμία τέλεσης των Αγώνων. Όμως τελικά διαψεύστηκαν και η Ελλάδα τα κατάφερε θαυμάσια, τέλεσε με επιτυχία τους αγώνες. Έτσι πιστεύουμε ότι και σήμερα η Ελλάδα τελικά παρά το διεθνές εχθρικό σκηνικό, θα τα καταφέρει. Τι προσέφερε όμως η εποχή εκείνη που σήμερα μπορούμε να αξιοποιήσουμε;

Στη πορεία προς τους αγώνες αυτούς, η Ελλάδα προετοιμάστηκε σκληρά και ανάμεσα τους ήταν και το σύστημα υγείας της χώρας. Για τις μέρες των αγώνων επιλεγμένα νοσοκομεία, τα αποκαλούμενα "ολυμπιακά", ειδικά προετοιμασμένα θα περιέθαλπαν, αν τους το ζητούσαν, επίσης ολυμπιακό προσωπικό. Ανάμεσα τους ήταν και μεγάλο πολύ σημαντικό νοσοκομείο της πρωτεύουσας, που είχε επιλεγεί να περιθάλψει υψηλούς καλεσμένους. Για το σκοπό αυτό ζητήθηκε συνεργασία και εστάλη ειδική ομάδα στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας, προκειμένου να οργανωθούν κατάλληλα οι υπηρεσίες του νοσοκομείου, ώστε να είναι αυτές έτοιμες να δεχτούν ένα ενδεχόμενο μεγάλο κύμα ασθενών στο νοσοκομείο, αποτέλεσμα πιθανής κακόβουλης ενέργειας. Από η συνεργασία επέφερε πραγματικά εξαιρετικά αποτελέσματα στη διαχείριση καταστροφών. Αλλά όχι μόνο.

Παράλληλα με τις διαδικασίες στην εκπαίδευση και στην οργάνωση που αναφέραμε προηγουμένως, ενδιαφέρουσες εξελίξεις στο επενδυτικό τομέα της Υγείας, ελάμβαναν χώρα ξεχωριστά εκείνο το διάστημα. Αυτές τις εξελίξεις όμως, αν και τρομακτικά σημαντικές, δεν μπορούσαμε σαν χώρα να τις αξιοποιήσουμε, να τις εκμεταλλευτούμε. Εκείνο το διάστημα, αμερικανική εταιρεία στο τομέα της υγείας, είχε παρουσιαστεί στη Σχολή ψάχνοντας για επενδύσεις στην Ελλάδα, προσφέροντας ταυτόχρονα προηγμένη τεχνογνωσία στην οργάνωση νοσοκομειακών μονάδων. Η επαφή μαζί της ήταν πολύ χρήσιμη, το επενδυτικό και νομικό πλαίσιο όμως της Ελλάδας τότε δεν μπορούσε να προσφέρει πολλά. Παρότι σχεδιάστηκε πολύ καλά ολόκληρο επενδυτικό σύστημα, η έλλειψη τελικά έστω και κάποιας προοπτικής τους ανάγκασε να το εγκαταλείψουν. Μπορεί να μην ευοδώθηκαν οι δικές τους επιδιώξεις, έδωσαν όμως σε εμάς πολλές νέες ιδέες στη διαχείριση μιας καταστροφής, όπως φάνηκε από το σύστημα που επινοήθηκε, Έτσι οι αμερικανοί επενδυτές έφυγαν. Εμείς έντονα απασχολημένοι με τα ολυμπιακά μας καθήκοντα στην Υγεία, δεν είχαμε όπως είπαμε, πολύ χρόνο να ασχοληθούμε.

Είναι αλήθεια ότι στα νοσοκομεία, πάντα μας άγγιζε ο τεράστιος πόνος που άφηναν οι ασθενείς κατά την επαφή τους μαζί μας και αναρωτιόμαστε για τις λύσεις που η κοινωνία προσφέρει στο δράμα τους. Μας απασχολούσε από τότε η προβληματική και αρκετές φορές ανύπαρκτη κοινωνική παρέμβαση, η οποία σχεδόν πάντα είχε σαν αποτέλεσμα την δημιουργία εκρηκτικών κοινωνικών καταστάσεων. Σε στιγμές δε καταστροφής οι παρεμβάσεις αυτές συνήθως κατακόρυφα αυξάνονται. Τη λύση στο πρόβλημα αυτό, απρόσμενα μας πρόσφεραν οι επαφές με την αμερικανική πλευρά. Δείτε παρακάτω πως έγινε:

Η αμερικανική εταιρεία όπως είπαμε έψαχνε για επενδύσεις, ενώ εμείς μέσα από τις επαφές αυτές, αναρωτιόμαστε μήπως παράλληλα μπορέσουμε να βρούμε λύσεις για τα δικά μας επείγοντα «ολυμπιακά» ζητήματα, δηλαδή τη διαχείριση προβλημάτων υγείας του ελληνικού πληθυσμού σε μια ενδεχομένη κατά την διάρκεια των ολυμπιακών αγώνων καταστροφή. Από την άλλη η εκκλησία όπως είναι γνωστό, έχει τρομακτικές δυνατότητες, αναξιοποίητες ακόμα, όπως και η δημόσια υγεία έχει τις δικές της, οι οποίες σε καταστροφές πρέπει επίσης να ικανοποιηθούν. Η λύση δεν άργησε να βρεθεί και άκουγε στο όνομα «Συμμετοχικό». Επρόκειτο για της αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας μέσα από μια μερική ιδιωτικοποίηση του ίδιου του ΕΣΥ ή κάποιων Μονάδων ή Υπηρεσιών του. Γρήγορα αντιληφτήκαμε ότι το σχέδιο μπορούσε να πάρει πολύ μεγάλες διαστάσεις (εθνικές) και ότι μόνο μια πολύ καλά οργανωμένη ομάδα κρούσης θα μπορούσε να το αξιοποιήσει. Πολλά προταθήκαν, αλλά εκεί δυστυχώς έμειναν, δίνοντας όμως πάντα μεγάλη προσοχή ώστε το κράτος να μην χάσει το ρόλο του ως ρυθμιστή των λειτουργιών του συστήματος υγείας, προκειμένου αυτό να μην χάσει και τον υποχρεωτικά κοινωνικό του χαρακτήρα- «βεβαίως ανάλογα με το νομικό πλαίσιο θα μπορούσαν να συμμετέχουν αναλογικά και Μη Κερδοσκοπικοί Οργανισμοί και Κοινωνικές Οργανώσεις», όπως αναφέρεται στο σχέδιο. Πως ήρθε όμως η ιδέα.

Εξετάζαμε τις ανάγκες διαχείρισης έκτακτων αναγκών της ελληνικής περιφέρειας, αλλά και αυτές του αδικημένου από πολλές απόψεις επαρχιακού πληθυσμού, με την τεράστια έλλειψη που υπήρχε και υπάρχει ακόμα σε υποστηρικτικές υπηρεσίες. Ψάχναμε να βρούμε λύσεις στο πρόβλημα της υποστήριξης όπως είπαμε των ασθενών μας, όταν πληροφορηθήκαμε εκπληκτικές ιστορίες φτωχών και πεινασμένων χωρικών, που άφησαν με οδύνη το αγαπημένο τους χωριό, προκειμένου να βρουν τη τύχη τους σαν μετανάστες πια στο εξωτερικό. Αυτές οι ιστορίες ήρθαν να κολλήσουν με τις αντίστοιχες πονεμένες ιστορίες των αρρώστων στα νοσοκομεία μας, να δέσουν μεταξύ τους και τελικά να υποδείξουν τη λύση: τη δημιουργία, κάτω από ορισμένες συνθήκες, φορέων αξιοποίησης και ενίσχυσης της περιουσίας της εκκλησίας στην Ελλάδα σε συνδυασμό με αντίστοιχες δυνατότητες στο εξωτερικό των ελλήνων μεταναστών. Η δημιουργία της υποδομής αυτής περνά και μέσα από ένα μηχανισμό οικονομικής διαχείρισης και ενίσχυσης υποστηρικτικών μονάδων της εκκλησίας μας από ομογενείς.

Στο Συμμετοχικό σύστημα, εκκλησία κράτος και ιδιώτες κατέχουν ποσοστά 30-40-30 αντιστοίχως. Τα κατάλληλα κίνητρα, που θα συνεχίζονται να δίνονται στην Εκκλησία, θα αφορούν στην αξιοποίηση της ήδη υπάρχουσας περιουσίας της, αλλά και αυτής που θα αποκτηθεί μετά από νέες δωρεές. Θα βοηθήσει πολύ ο μη κερδοσκοπικός χαρακτήρας των λειτουργιών της, όπως και η συνέχιση της πολιτικής των φοροαπαλλαγών προς τις επιχειρηματικές της δραστηριότητες. Ιδιαίτερες προσπάθειες και ενημέρωση θα πρέπει να γίνει για την προσέλκυση οποιαδήποτε μορφής χρηματοδοτήσεων από την αλλοδαπή προς την εκκλησία, κάνοντας γνωστό ότι οι χρηματικές αυτές συνεισφορές προς αυτήν θα χρησιμοποιηθούν για την απόκτηση μονάδων η υπηρεσιών του συστήματος υγείας και βελτίωση αυτού. Στη μελέτη αναφέρεται ότι «Η ταυτόχρονη αναβάθμιση όχι μόνον των Μονών αλλά και των επαρχιακών νοσηλευτικών μονάδων έτσι θα είναι εμφανής. Η μέριμνα της Εκκλησίας για την νοσηλεία απόρων ανέργων και αναξιοπαθούντων είναι άλλωστε πάντα εγγύηση για την κοινωνική αποστολή του Συστήματος Υγείας».
Το «Συμμετοχικό» εκτιμά ότι μέσα από την οικονομική ενίσχυση και αναβάθμιση των μονών, θα μπορούσε να δημιουργηθεί ο φορέας και το πλαίσιο εκδήλωσης και ανάπτυξης του επενδυτικού σχεδίου. Εδώ σημειώνουμε ότι λόγω της ανυποληψίας στην οποία έχει διεθνώς πέσει το ελληνικό πολιτικό σύστημα και της εκτίμησης που χαίρει η εκκλησία καθώς και της θετικής εικόνας που απολαμβάνει στο εξωτερικό, θα μπορεί αυτή να αποτελέσει το πυλώνα γύρω από τον οποίο θα εφαρμοστούν τα σχέδια του Συμμετοχικού. Στο σημείο αυτό έρχεται το σύστημα Υγείας με το εκπληκτικό επιστημονικό και κοινωνικό δυναμικό του, αλλά και την τεράστια κοινωνική εμπειρία του, το οποίο σημειωτέον επιθυμεί να λύσει τα τόσα προβλήματα που έχει καταγράψει του αρρώστου πληθυσμού, όπως προαναφέραμε. Κινητήριος δύναμη του Σχεδίου θα είναι η μετανάστευση, η οποία θα αντιστρέψει την ροη των πραγμάτων στην Ελλάδα. Εάν τα δούμε μαζί, προκειμένου να βρεθεί η διπλή αυτή λύση, θα πρέπει να εισαχτεί η αντίληψη της προηγμένης περι-μοναστηριακής διαβίωσης δηλαδή η δημιουργία εγκαταστάσεων πέριξ του μοναστηριού στο οποίο διάφοροι ταλαιπωρημένοι συνάνθρωποι μας όπως άνεργοι, μανάδες με παιδιά, ορφανά, αποφυλακισμένοι, άρρωστοι, συνταξιούχοι, μετανάστες, μοναχικοί άνθρωποι, κατατρεγμένοι και όσοι είναι απογοητευμένοι από τη κατάσταση της σημερινής κοινωνίας θα μπορούσαν να καταφύγουν. Αλλά και να δώσουν ζωή στα προαναφερθέντα Σχέδια.

Το σύστημα προβλέπει τη βοήθεια και η συνεργασία των Μονών με τους γειτονικούς αγροτικούς συνεταιρισμούς και τις ατομικές αγροτικές καλλιέργειες, μέσα από την συνεκμετάλλευση του παραγόμενου αγροτικού προϊόντος. Θα δίδεται η δυνατότητα πχ η αγροτική σοδειά ενός παραγωγού να είναι προϊόν συνεκμετάλλευσης με την Μονή, η οποία θα διαθέτει και προσωπικό για την περεταίρω επεξεργασία του προϊόντος (και όχι μόνο), κάνοντας χρήση των υπαρχουσών φοροαπαλλαγών από την χώρα με τελικό αποτέλεσμα μεγάλο κέρδος τόσο για τη Μονή όσο και για τον παραγωγό τον ίδιο.
Επίσης το σύστημα προβλέπει ότι οι λαϊκοί που θα διαμένουν στην Μονή και διαθέτουν ιδιαίτερα χαρίσματα, πχ φωτογραφίας και ζωγραφικής, θα μπορούν να συνεκμεταλλευονται το αποτέλεσμα της ατομικής εργασίας τους με την Μονή, σε ποσοστό για παράδειγμα 40-60. Η μονή θα τους διαθέτει όλα εκείνα τα αναγκαία πχ. χώρους και υλικά για την παραγωγή εκ μέρους των ιδιωτών αντικειμένων αποτέλεσμα της ιδιαίτερης εργασίας τους και κατόπιν να πωλούνται αυτά στο κοινό. Οποίο το ‘όφελος για όλους από μια τέτοια συνεργασία!.

Γνωρίζοντας τις τεράστιες ανάγκες για νέα κέντρα αποκατάστασης στην χώρα, εξετάσαμε στα πλαίσια του Σχεδίου το πρόβλημα και βρήκαμε ότι η λύση περνά μέσα από τη δημιουργία αντίστοιχων εγκαταστάσεων υπό τον έλεγχο των διαφόρων Μονών. Το ενδιαφέρον όλων μας για την αξιαγάπητη και πολύπαθη τάξη των ατόμων με αναπηρίες θα αποδειχτεί με την δημιουργία τέτοιων μονάδων

Επί πλέον η υπόθεση «μεταβίβαση νοσοκομειακής περιουσίας» θα γίνει μόνο μετά από σύμφωνη γνώμη του κατά τόπους ενδιαφερόμενου πληθυσμού και όχι μέσα από αυθαίρετη κυβερνητική εξαγγελία. Ο πληθυσμός του νομού στον οποίο βρίσκεται το νοσοκομείο θα είναι υπεύθυνος στην επιλογή ή μη της λύσης που προτείνεται. Ο πληθυσμός αυτός θα αποφασίσει θετικά ως προς την προτεινόμενη λύση μόνο όταν είναι βέβαιος ότι αυτή θα είναι καλύτερη από την υπάρχουσα. Η δημιουργία της υποδομής αυτής ενδέχεται να περνά μέσα από τη ανάπτυξη ενός μηχανισμού οικονομικής ενίσχυσης των υποστηρικτικών μονάδων της εκκλησίας μας από ομογενείς.

Η σύντομη παρουσίαση του Σχεδίου θα ήταν όμως ημιτελής, εάν δεν ρίχναμε λίγο φως, έστω και μικρό, στις δυνάμεις που κάποια στιγμή αναδείχτηκαν και άρχισαν να κινούν τα νήματα του. Καλά όλα τα περί αξιοποίησης, συνεργασίας και συνεκμετάλλευσης. Πίσω όμως από αυτά κρυβόταν ένα μεγάλο μήνυμα. Ένα μήνυμα προς τον ταλαιπωρημένο Έλληνα μετανάστη απανταχού της γης, αυτόν που άφησε κάποτε κάτω από δραματικές συνθήκες το τόπο του. Αυτόν που αναζητούσε, ακόμα και την τελευταία στιγμή, με απελπισία ένα χέρι να τον κρατήσει στη πατρίδα, και δυστυχώς δεν το έβρισκε. Θέλαμε μέσα από το Σχέδιο να του πούμε ότι μπορεί στην περήφανη τότε Ελλάδα των πανάκριβων ολυμπιακών αγώνων να γυρίσει στη γενέτειρα του. Αυτό μπορούσαμε εμείς σαν ομάδα εκείνες τις μέρες να του πούμε. Οι δραματικές σημερινές εξελίξεις όμως με το Μνημόνιο στην Ελλάδα και την επαπειλουμένη χρεωκοπία, κάνει το μήνυμα δυστυχώς πιο επίκαιρο, αλλά με άλλες διαστάσεις πλέον. Έτσι σήμερα θα του λέγαμε, σε άλλο τόνο όμως, ότι όπως δυστυχώς εκείνος έφυγε πικραμένος και απελπισμένος από το τόπο του, προκειμένου να ξεφύγει από τον εφιάλτη που μέχρι εκείνη τη στιγμή ζούσε, έτσι και σήμερα νέοι άνθρωποι με τις ίδια αισθήματα, επίσης απελπισμένοι, παίρνουν ή ετοιμάζονται να πάρουν και αυτοί το δρόμο της ξενιτιάς. Όπως και εκείνος, έτσι και αυτά τα παιδιά, αναζητούν ένα άλλο χέρι επίσης να τους κρατήσει, αλλά δυστυχώς και πάλι κάτι τέτοιο δεν βρίσκεται. Του ζητάμε όμως να αναρωτηθεί, μήπως αυτό το χέρι, που τα παιδιά μας σήμερα ψάχνουν, αυτός μπορεί να το δώσει; ΜΗΠΩΣ ΤΕΛΙΚΑ ΑΥΤΟΣ ΚΡΑΤΑ ΤΗ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ;


* IMF ΙΙ: International Monastery Fund

** Ο Πάρις Ι.Μ. είναι Φυσικός Ιατρικής-Ακτινοφυσικός




1 comment:

Nuclear & Radiological Disasters said...

Επεξεργασία από το Φάκελο “Πυρηνικές & Ραδιολογικές Καταστροφές 2004 II”, Αναδημοσίευση