Saturday, 21 May 2011

Η ειρήνη στη Μέση Ανατολή απαιτεί την αυτοκριτική των Παλαιστινίων

Haaretz 11.5.2011
Του Shlomo Avinery
Εάν πρόκειται να υπάρξει μια λύση δύο κρατών, θα έπρεπε ν’ αναμένεται κάποια παραδοχή ενοχής από την Αραβική πλευρά που θα καθιστούσε ευκολότερο για τους Ισραηλινούς να μοιραστούν τον Παλαιστινιακό πόνο.
Οι προσπάθειες μελών της Ισραηλινής ακροδεξιάς ν’ απαγορεύσουν στους Άραβες πολίτες της χώρας να γιορτάζουν τη Nakba είναι μοχθηρές, ανόητες και καταδικασμένες ν’ αποτύχουν. Αντίστοιχα, και οι πρωτοβουλίες της άκρας αριστεράς για μετατροπή της Ημέρας της Nakba σε μια κοινή Ημέρα Μνήμης για όλους τους πολίτες του Ισραήλ είναι επίσης καταδικασμένες σε αποτυχία. Το Ισραήλ δεν είναι ένα κράτος δύο εθνοτήτων και, μ’ όλον τον οφειλόμενο φιλελευθερισμό και ανθρωπισμό, είναι δύσκολο ν’ αντιμετωπιστούν παρόμοια η νίκη και η ήττα.
Αυτό που μπορεί να ζητηθεί από την Εβραϊκή πλειοψηφία είναι να δείξει τον απαιτούμενο σεβασμό για το πένθος των Παλαιστινίων. Αυτό όμως έχει καταστεί δύσκολο εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο έχει μέχρι σήμερα παρουσιάσει τη Nakba η Παλαιστινιακή ιστορική αφήγηση. Οι Ισραηλινοί φιλελεύθεροι λοιπόν πρέπει να είναι αρκετά ειλικρινείς στην ενασχόλησή τους με το συγκεκριμένο ζήτημα.
Πρώτον, η ίδια η έννοια της Nakba - της Αραβικής λέξης για την καταστροφή ή τον όλεθρο λες και τα γεγονότα του 1948 ήταν μια φυσική καταστροφή κι όχι το αποτέλεσμα ανθρώπινων ενεργειών - θολώνει το ιστορικό πλαίσιο των γεγονότων. Η λεγόμενη Nakba δεν ήταν μια φυσική καταστροφή. Ήταν το αποτέλεσμα της στρατιωτικής και πολιτικής ήττας που προκλήθηκε από πολιτικές αποφάσεις για τις οποίες ευθύνονταν συγκεκριμένοι άνθρωποι.
Δεύτερον, στον Αραβικό κόσμο γενικά και στους Παλαιστινίους ειδικότερα, υπάρχει μεγάλη απροθυμία στην αναγνώριση του Ολοκαυτώματος. Παρ’ όλα αυτά, επιχειρούνται κάποιες φορές συγκρίσεις μεταξύ της Nakba και του Ολοκαυτώματος. Η σύγκριση όμως αυτή είναι ηθικά ανόητη: Αυτό που συνέβη στους Παλαιστινίους το 1947-1948 ήταν αποτέλεσμα της ήττας τους σ’ έναν πόλεμο ενώ το Ολοκαύτωμα αποτέλεσε τη σχεδιασμένη, μεθοδική μαζική δολοφονία αμάχων. Τα 6 εκατομμύρια των Εβραίων της Ευρώπης που σκοτώθηκαν στο Ολοκαύτωμα δεν είχαν πάει σε πόλεμο κατά της Γερμανίας. Οι Γερμανοεβραίοι ήταν στην πραγματικότητα καλοί πατριώτες και πολλοί από τους Εβραίους της Ανατολικής Ευρώπης θεωρούσαν τη Γερμανική κουλτούρα ως τον κολοφώνα του Ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Τρίτον και σημαντικότερο: Η Παλαιστινιακή οπτική δεν εξετάζει το γεγονός ότι οι Αραβικές πολιτικές αποφάσεις ήταν αυτές που έφεραν την τρομερή καταστροφή στους Παλαιστίνιους. Υπάρχουν εκατοντάδες - αν όχι χιλιάδες - άρθρα και βιβλία στ’ Αραβικά σχετικά με τον πόλεμο του 1948 καθώς και αναλύσεις ειδικών για τους λόγους της στρατιωτικής αποτυχίας των Αράβων. Όμως, μέχρι σήμερα, δεν φαίνεται να υπάρχει προθυμία ν’ αντιμετωπιστεί ένα απλό γεγονός: Η απόφαση για πόλεμο κατά του ψηφίσματος των Ηνωμένων Εθνών για διχοτόμηση της υπό Βρετανική Εντολή Παλαιστίνης ήταν ένα τρομερό πολιτικό και ηθικό λάθος εκ μέρους του Αραβικού κόσμου.
Αν οι Παλαιστίνιοι και οι Αραβικές χώρες είχαν αποδεχθεί το σχέδιο διχοτόμησης, το 1948 θα είχε ιδρυθεί το Αραβικό κράτος της Παλαιστίνης και δεν θα υφίστατο σήμερα πρόβλημα προσφύγων. Δεν ήταν η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ που δημιούργησε το πρόβλημα των προσφύγων αλλά, μάλλον, το γεγονός ότι οι Άραβες επέλεξαν ν’ αντιταθούν στην ίδρυση ενός Εβραϊκού κράτους σε τμήμα της Παλαιστίνης.
Ισραηλινοί που επιδιώκουν τη συμφιλίωση ίσως μπορέσουν να ζητήσουν από την Αραβική πλευρά να εξετάσει αυτά τα ζητήματα. Ακριβώς όπως είναι αδύνατο ν’ αποσυνδέσει κανείς την απέλαση 12 εκατομμυρίων Γερμανών από την Ανατολική Ευρώπη μετά το 1945 από την επίθεση της Γερμανίας στην Πολωνία το 1939, έτσι είναι αδύνατο ν’ αγνοήσουμε την ηθική διάσταση της Αραβικής απόφασης ν’ αντιταχθεί στην ιδέα της διχοτόμησης. Όταν πας σε πόλεμο και ηττάσαι, υπάρχουν συνέπειες, ακόμη κι αν πρέπει να καταλογιστούν ευθύνες στους νικητές για τις δικές τους πράξεις.
Αν όντως βαδίζουμε προς μια λύση δύο κρατών, θα έπρεπε ν’ αναμένεται λίγη αυτοκριτική από την Αραβική πλευρά, κάτι σαν αυτό που συμβολίζει για την Ισραηλινή οπτική το βιβλίο του S. Yizhar "Η ιστορία του Hirbet Hizah" που αναφέρεται στην εκδίωξη Αράβων χωρικών από μονάδα του Ισραηλινού Στρατού που ενεργούσε κάτω από διαταγές. Αυτό θα καθιστούσε ευκολότερο για τους Ισραηλινούς να μοιραστούν τον Παλαιστινιακό πόνο.
Οι δημοκρατικοί άνεμοι που αρχίζουν να φυσούν στον Αραβικό κόσμο θα έπρεπε ν’ αυξάνουν τις ελπίδες ότι, ένα από τα βήματα μετά την Πλατεία Tahrir, θα είναι η ανάπτυξη μιας κριτικής συζήτησης - η έναρξη της απελευθέρωσης, όχι μόνο από τ’ αυταρχικά καθεστώτα αλλά και από την ανικανότητα για μια προσεχτική ματιά στον καθρέφτη.

http://www.haaretz.com/print-edition/opinion/mideast-peace-requires-palestinian-self-criticism-1.360974
Apo ZAN KOEN

No comments: