Thursday, 23 December 2010

Η συµφωνία Κύπρου - Ισραήλ αλλάζει το σκηνικό στην Ανατ. Μεσόγειο.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΙΑ ΠΕΛΩΝΗ-NEA
Νέες ισορροπίες, αλλά και νέο σκηνικό έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο διαµορφώνει η συµφωνία Κύπρου - Ισραήλ για την οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονοµικής Ζώνης (ΑΟΖ), µε στόχο την εκµετάλλευση των µεγάλων κοιτασµάτων φυσικού αερίου που εκτιµάται ότι βρίσκονται στα θαλάσσια σύνορα των δύο χωρών, καθώς η Τουρκία αντιδρά, ενώ ο Λίβανος διεκδικεί δικό του µερίδιο στην πίτα.

Οι λεπτοµέρειες της συµφωνίας που υπεγράφη πριν από λίγες µέρες, λένε διπλωµατικές πηγές, είχαν συµφωνηθεί εδώ και περισσότερες από δύο εβδοµάδες, αλλά η διαδικασία τηρήθηκε µυστική για να αποφευχθούν ακραίες κινήσεις και κυρίως παρενοχλήσεις της Τουρκίας. Η Αγκυρα, όπως ήταν αναµενόµενο, αντέδρασε έντονα µε διάβηµα προς το Ισραήλ και µε ανακοίνωση, σύµφωνα µε την οποία οι Ελληνοκύπριοι δεν µπορούν να προβαίνουν σε συµφωνίες για εκµετάλλευση φυσικών πόρων που ανήκουν σε ολόκληρο το νησί.
Η πραγµατικότητα ωστόσο, λένε οι ίδιες πηγές, είναι ότι η Τουρκία δεν επιθυµεί µε κανέναν τρόπο να µείνει εκτός του νέου «Μεγάλου Παιχνιδιού» που διαµορφώνεται σταδιακά στην περιοχή µετά τον εντοπισµό µεγάλων κοιτασµάτων φυσικού αερίου, όπως ο «Λεβιάθαν» και το κυπριακό «Οικόπεδο 12», καθώς η Κυπριακή ∆ηµοκρατία έχει ήδη υπογράψει συµφωνία µε την Αίγυπτο και δηλώνει ότι η περιοχή που κυρίως την ενδιαφέρει είναι αυτή µεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ. Το Ισραήλ, από την πλευρά του, έχει δείξει µε όλους τους τρόπους ότι στρέφει το βλέµµα του σε νέους συµµάχους στην περιοχή, όπως η Ελλάδα και η Κύπρος, χώρες τις οποίες θεωρεί πιο αξιόπιστους και σταθερούς εταίρους, λένε διπλωµατικές πηγές, ιδιαίτερα µετά την προσέγγιση της Τουρκίας µε το Ιράν. Ο εντοπισµός κοιτασµάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου στην περιοχή, εκτιµούν οι ίδιες πηγές, µπορεί να διαµορφώσει έναν νέο άξονα Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ.
Η ταχύτητα µε την οποία κλείστηκε η συµφωνία της προηγούµενης εβδοµάδας αλλά και ο «ξαφνικός έρωτας» του Ισραήλ µε την Ελλάδα, ο οποίος επισφραγίστηκε µε την επίσκεψη του ισραηλινού πρωθυπουργού Νετανιάχου στην Αθήνα, όπου, µεταξύ άλλων, πρότεινε στον Γ. Παπανδρέου το φυσικό αέριο να διοχετεύεται στην Ευρώπη µε υποθαλάσσιο αγωγό που θα περνά από την Ελλάδα, οφείλονται σε µεγάλο βαθµό στον «Λεβιάθαν» και στη δυνατότητα – αν επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις για τα κοιτάσµατα – ενεργειακής απεξάρτησης του Ισραήλ, το οποίο θα αποκτήσει στρατηγικό πλεονέκτηµα, αφού είναι αποκλεισµένο από τις ενεργειακές πηγές των Αράβων.

Προκλητικές ενέργειες
Στο παιχνίδι βρίσκεται και η Ελλάδα, καθώς η Τουρκία έχει καταστήσει σαφές µε προκλητικές ενέργειες, κυρίως γύρω από το Καστελλόριζο, ότι επιθυµεί να έχει λόγο στη χάραξη θαλάσσιων ζωνών στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.
Ωστόσο, για να καταλήξει η Ελλάδα σε συµφωνία ΑΟΖ µε την Κύπρο, θα πρέπει πρώτα να υπάρξει πρόοδος στον διάλογο για το Αιγαίο, καθώς εκ των πραγµάτων σε όποια οριοθέτηση ΑΟΖ στην περιοχή η Τουρκία εµπλέκεται ως γειτονική χώρα και, όπως σηµειώνουν διπλωµατικές πηγές,«τίποτα δεν θα µπορέσει να προχωρήσει στην πράξη, και κυρίως η εκµετάλλευση οποιωνδήποτε πόρων, χωρίς τη συναίνεσή της».
Το µέλλον, σύµφωνα µε διπλωµατικές πηγές, θα κρίνουν οι περιφερειακές συµµαχίες όχι µόνο της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά κυρίως της Τουρκίας, η οποία ήδη επεµβαίνει προκειµένου να µην επικυρωθεί η συµφωνία της Κύπρου µε τον Λίβανο. Οι δύο πλευρές έχουν καταλήξει στις λεπτοµέρειες της συµφωνίας, αλλά αυτή δεν υλοποιείται µε το πρόσχηµα από πλευράς του Λιβάνου ότι δεν έχει επικυρωθεί ακόµη από τη Βουλή. Η συµφωνία αυτή θα είναι καθοριστική για να αποδεσµευτεί για το Τελ Αβίβ η εκµετάλλευση των κοιτασµάτων, ενώ ταυτόχρονα ενισχύονται τα επιχειρήµατα της Λευκωσίας έναντι της Τουρκίας. Κι αυτό γιατί η Αγκυρα αµφισβητεί το δικαίωµα της Κυπριακής ∆ηµοκρατίας να συνάπτει τέτοιες συµφωνίες, µε το επιχείρηµα ότι οι ενεργειακοί πόροι του νησιού ανήκουν και στους Τουρκοκύπριους και άρα θα πρέπει να συνοµολογήσει και το κατοχικό καθεστώς.

Το Καστελλόριζο
Η Αγκυρα έχει καταστήσει σαφές µε τις κινήσεις της ότι δεν προτίθεται να µείνει εκτός της µοιρασιάς κι επιδιώκει να µείνει εκτός της χάραξης των θαλάσσιων ζωνών της Ελλάδας το Καστελλόριζο, σκοπεύοντας να καρπωθεί κι εκείνη µέρος των περιοχών οι οποίες ενδέχεται να εξελιχθούν σε ενεργειακά χρυσωρυχεία. Οι συστηµατικοί πλόες τουρκικών σκαφών στην περιοχή το αποδεικνύουν. Οι βόλτες που έκανε το «Πίρι Ρέις» το καλοκαίρι αλλά και η αποστολή τον Νοέµβριο του 2008 του νορβηγικού ερευνητικού σκάφους «Μalene Οstervold» για πετρελαϊκές έρευνες σε περιοχές της ελληνικής υφαλοκρηπίδας του Καστελλόριζου, όπως εκτιµάται και στην Αθήνα, αποτελούν µέρος ενός συνολικότερου σχεδίου. Ενώ µέχρι πρόσφατα η διαφορά µε την Ελλάδα ήταν επικεντρωµένη στην υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο, τα τελευταία χρόνια η Τουρκία διεύρυνε την περιοχή της κρίσης και των διεκδικήσεών της ανατολικά της Κρήτης και του Καστελλόριζου, στην περιοχή δηλαδή όπου ενώνεται η υφαλοκρηπίδα της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Αιγύπτου και της Κύπρου.
Μάλιστα, τον περασµένο Αύγουστο, όταν η Αθήνα προέβη σε διάβηµα προς την Αγκυρα για το «Πίρι Ρέις», το τουρκικό ΥΠ.ΕΞ. επιχείρησε να παγιδεύσει την ελληνική πλευρά, ζητώντας να δοθούν χάρτες για τα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στην περιοχή του Καστελλόριζου, τους οποίους πάντως δεν έλαβε. Εξάλλου, σε τουρκική παρέµβαση οφείλεται η έλλειψη προόδου στις ελληνοαιγυπτιακές συνοµιλίες για καθορισµό της ΑΟΖ, καθώς η Τουρκία απαιτεί να εξαιρεθεί από µια τέτοια οριοθέτηση το Καστελλόριζο.

«Κλειδί» ο Λίβανος
Χώρα-κλειδί είναι ο Λίβανος, καθώς για να προχωρήσει οποιοδήποτε εγχείρηµα εκµετάλλευσης υποθαλάσσιων πόρων θα πρέπει να προηγηθεί συµφωνία του Ισραήλ και της Κύπρου µε τον Λίβανο. Οι εκτιµήσεις για τα κοιτάσµατα έχουν ήδη προκαλέσει τριβές ανάµεσα στο Ισραήλ και τον Λίβανο, που ισχυρίζεται ότι µέρος των κοιτασµάτων ανήκει στη δική του υφαλοκρηπίδα. Το Ισραήλ υποστηρίζει ότι τα «οικόπεδα» στα οποία πραγµατοποιεί έρευνες δεν επεκτείνονται σε λιβανέζικα ύδατα. Το επόµενο βήµα, σύµφωνα µε πληροφορίες, θα είναι να επιχειρήσει το Ισραήλ να οριοθετήσει τα θαλάσσια σύνορά του µε τον Λίβανο, ζητώντας ακόµη και την παρέµβαση του ΟΗΕ. «Αγκάθι» πάντως αποτελεί το γεγονός ότι το Ισραήλ δεν έχει υπογράψει τη Σύµβαση για το ∆ίκαιο της Θάλασσας.
Πηγη Infognomon
Press to Continue.......

Wednesday, 13 October 2010

Χιλή: Συνεχίζεται ο απεγκλωβισμός των μεταλλωρύχων

cbsnews on livestream.com. Broadcast Live Free

Ζωντανά!
Ολοκληρώθηκε με επιτυχία ο απεγκλωβισμός των 12 πρώτων μεταλλωρύχων από το ορυχείο στη Χιλή.
Η υγεία των μεταλλωρύχων που μέχρι στιγμής έχουν διασωθεί από το ορυχείο Σαν Χοσέ στη νότια Χιλή είναι «αρκετά καλή», δήλωσε σήμερα ο Xιλιανός υπουργός Υγείας Τζέιμι Μάναλιχ.

Σε γενικές γραμμές πάσχουν από αύξηση της αρτηριακής πίεσης και της καρδιακής συχνότητας, όμως οι γιατροί δεν ανησυχούν.

«Σε όλες τις περιπτώσεις έχουν αναρρώσει ικανοποιητικά έπειτα από λίγη ξεκούραση χωρίς να χρειαστεί να τους χορηγηθούν φάρμακα», δήλωσε ο Μάναλιχ στους δημοσιογράφους.

Οι πρώτοι δύο μεταλλωρύχοι που βγήκαν στην επιφάνεια της γης, ο Φλορένσιο Άβαλος και ο Μάριο Σεπούλβεδα, έχουν ήδη εξεταστεί από δερματολόγο και οφθαλμίατρο στο νοσοκομείο της πόλης Κοπιάπο, ενώ έκαναν και ακτινογραφίες.

«Ολα πάνε εξαιρετικά καλά», υπογράμμισε ο υπουργός Υγείας.

Ο Μάναλιχ επισήμανε πάντως ότι μερικοί μεταλλωρύχοι που αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας, ανάμεσά τους και ο Μάριο Γκόμεζ, δεν έχουν βγει ακόμα στην επιφάνεια.

«Πιστεύουμε ότι δεν θα υπάρξουν δυσκολίες ούτε με εκείνους», πρόσθεσε ο Μάναλιχ, ενώ υπογράμμισε πως «τα πράγματα πηγαίνουν καλύτερα απ΄ότι τα είχαμε σχεδιάσει».

Οι μεταλλωρύχοι που παραμένουν στο ορυχείο είναι κουρασμένοι, όπως δήλωσε υπουργός, κυρίως επειδή έχουν κοιμηθεί λιγότερο τις τελευταίες ημέρες, ενώ αντιμετωπίζουν πολύ καλά την επιχειρήση διάσωσης παρόλο που αρκετοί θα παραμείνουν κάτω από την επιφάνεια της γης για ακόμα 24 ώρες.

Ο θαλαμίσκος Φοίνικας δεν έχει παρουσιάσει προβλήματα. Στη μέση της νύχτας της έγινε μία συντήρηση, «αλλά δεν έχει υποστεί βλάβες» και τα συστήματα επικοινωνίας του λειτουργούν πολύ καλά, υπογράμμισε ο υπουργός.

Ισχυρότεροι ή αποδυναμωμένοι; Αλλαγμένοι για πάντα

Μετά τη δοκιμασία των 68 ημερών στα 700 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης, τις 17 εκ των οποίων χωρίς καμία επαφή με τον έξω κόσμο, οι 33 μεταλλωρύχοι του Σαν Χοσέ θα βγουν, άλλοι πιο δυνατοί, άλλοι πιο εύθραυστοι, αλλά αλλαγμένοι για πάντα, σύμφωνα με τους ψυχολόγους.

Η ψυχολογική υποστήριξη που θα τους προσφερθεί για διάστημα τουλάχιστον έξι μηνών θα είναι εκτεθειμένη σε πλήθος παρεμβολών, από τους συγγενείς, από τα μέσα ενημέρωσης, και στην εφήμερη διασημότητα.

«Η προηγούμενη ζωή τους έχει τελειώσει», λέει ο Ενρίκε Τσία, ψυχολόγος του Καθολικού Πανεπιστημίου της Χιλής, σύμφωνα με τον οποίο οι μεταλλωρύχοι θα αντιμετωπίσουν το μεγάλο πρόβλημα της αναπροσαρμογής κατά τη διάρκειά μιας μετα-τραυματικής περιόδου «γεμάτης κινδύνους».

«Όταν σου αλλάζουν ξαφνικά όλες τις συνθήκες ζωής, πρέπει να ξαναπροσαρμοσθείς και να ανακαλύψεις τις δεξιότητες που σε βοηθούν να το αντιμετωπίσεις».

«Ένας άνθρωπος που έχει βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο έχει σκεφτεί την προσωπική του κατάσταση... τι έχει κάνει στη ζωή του και τι δεν έχει κάνει, και αυτό θα πρέπει επίσης να τους συνοδεύσει», επισημαίνει από την πλευρά της η Μαργκαρίτα Λούμπατ, ψυχολόγος του Πανεπιστημίου της Χιλής.

Οι 33 μεταλλωρύχοι διαχειρίσθηκαν με μεγάλη επιτυχία τον εφιάλτη επί σχεδόν δύο μήνες μέχρι τη σωτηρία τους.

Τώρα θα πρέπει να αντιμετωπισθούν οι πιθανοί κίνδυνοι για την υγεία τους, όπως κακώσεις των οφθαλμών, δερματικά προβλήματα, οδοντικοί πόνοι. Οι διασωθέντες μεταφέρονται στο νοσοκομείο όπου θα νοσηλευθούν επί 48 ώρες και θα υποβληθούν σε μία σειρά προγραμματισμένων εξετάσεων.

Παράλληλα, οι 33 θα δεχθούν ψυχολογική υποστήριξη επί τουλάχιστον έξι μήνες «κατά τη διάρκεια των οποίων είναι πιθανόν να υπάρξουν στιγμές θλίψης ή κατάθλιψης», σύμφωνα με τον υπουργό Υγείας Χάιμε Μανάλιτς.

Διασώστες κατέβηκαν στους μεταλλωρύχους

Ειδικοί του πολεμικού ναυτικού και διασώστες κατέβηκαν στη στοά για να ετοιμάσουν τους εργαζόμενους για την διαδικασία. Χρειάστηκαν 17 λεπτά για να κατέβει με το θαλαμίσκο, ενώ οι παγιδευμένοι εργαζόμενοι τον αγκάλιασαν ενθουσιασμένοι. Ο θάλαμος θα κινείται με 1 μ. το δευτερόλεπτο, ενώ μπορεί να επιταχύνει στα 3 μ./δευτερόλεπτο εάν κάποιος από τους παγιδευμένους αντιμετωπίσει πρόβλημα.

Σημειώνεται ότι η άνοδος αυτή καθ' εαυτή του κάθε μεταλλωρύχου θα πάρει 15 λεπτά αλλά η όλη προετοιμασία του καθενός για την άνοδο θα διαρκεί γύρω στα 45 λεπτά, συνολικά μία ώρα για τον καθένα, πράγμα που σημαίνει ότι για να ανέβουν όλοι θα χρειαστούν περίπου δύο ημέρες.

Σύζυγοι, παιδιά, γονείς και φίλοι των εργαζόμενων περιμένουν ανυπόμονα έξω από το ορυχείο και εκατοντάδες χιλιάδες παρακολουθούν την εξέλιξη από την τηλεόραση. Ο πρόεδρος Σεμπαστιάν Πινιέρα δήλωσε «η πίστη κίνησε βουνά».

«Να συνεχίσουν να με αντιμετωπίζουν ως εργάτη, μεταλλωρύχο»

Ο Μάριο Σεπούλβεδα, ο δεύτερος χιλιανός μεταλλωρύχος που έφθασε σήμερα στην επιφάνεια της γης, δήλωσε ότι κατά τη διάρκεια του 68ήμερου εφιάλτη ήταν μαζί «με τον Θεό και τον Διάβολο».

«Ήμουν με τον Θεό και με τον Διάβολο», είπε ο Μάριο Σεπούλβεδα έχοντας στο πλευρό του τη γυναίκα του και τα παιδιά του σε έναν ολιγόλεπτο μονόλογο μπροστά στις κάμερες, ο οποίος μεταδόθηκε από την τηλεόραση της Χιλής. «Τσακώθηκα μαζί τους».

«Έπιασα το χέρι του Θεού, ήταν το καλύτερο. Ήξερα πάντα ότι ο Θεός θα μας σώσει», είπε ο 39χρονος μεταλλωρύχος, φανερά συγκινημένος, σε υπερδιέγρεση και μιλώντας χωρίς διακοπή, ζήτησε να μην αντιμετωπίσουν τους 33 «σαν να είναι καλλιτέχνες ή δημοσιογράφοι» «...παρακαλώ. Θέλω να με αντιμετωπίσουν ως μεταλλωρύχο».

«Θέλω να συνεχίσουν να με αντιμετωπίζουν ως τον Μάριο Αντόνιο Σεπούλβεδα, εργάτη, μεταλλωρύχο. Θέλω να συνεχίσω να εργάζομαι διότι πιστεύω ότι έχω γεννηθεί για να πεθάνω στη δουλειά. Και είμαι υπερήφανος για την διαπαιδαγώγησή μου».

Ο μεταλλωρύχος απηύθυνε έκκληση «για μεταβολές στον κόσμο της εργασίας, που δεν μπορεί να παραμείνει στη σημερινή του κατάσταση».

Εκφράζοντας την απέραντη ευγνωμοσύνη του προς τους διασώστες, οι οποίοι αρχικά έκαναν έρευνες επί 17 ημέρες για να εντοπίσουν τους 33 μεταλλωρύχους ζωντανούς και στη συνέχεια έστησαν και πραγματοποίησαν αυτήν την τεράστια επιχείρηση σωτηρίας είπε: «Μας έβγαλαν. Εμείς βάλαμε τους εαυτούς μας, την τρέλα μας, την εμπειρία και την καρδιά μας του μεταλλωρύχου, αλλά οι επαγγελματίες έβαλαν όλα τα υπόλοιπα...Είναι απίστευτο, στα 700 μέτρα και μας έβγαλαν».

Ο μεταλλωρύχος τελείωσε τον μονόλογό του λέγοντας: «Η ζωή μού φέρθηκε σκληρά, αλλά έμαθα...».

Ο Μάριο Σεπούλβεδα μεταφέρθηκε μαζί με τον πρώτο διασωθέντα συνάδελφό του Φλορένσιο Αβαλος με ελικόπτερο στο νοσοκομείο της πόλης Κοπιάπο.

Ευφορία εξέφρασε ο πρόεδρος Πινιέρα

Δεν μπορούσε να συγκρατήσει την ευφορία του ο πρόεδρος της Χιλής Σεμπαστιάν Πινιέρα τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα Τετάρτη, μετά την ανάβαση του πρώτου μεταλλωρύχου από τους 33 που παρέμεναν παγιδευμένοι 622 μέτρα κάτω από τη γη εδώ και δύο μήνες στην επιφάνεια.

«Σε αυτή την επιχείρηση διάσωσης εμείς οι Χιλιανοί βγάλαμε τον καλύτερό μας εαυτό», είπε ο Πινιέρα σε συνέντευξη Τύπου στο ορυχείο χαλκού Σαν Χοσέ.

Η επιχείρηση καλύπτεται από εκατοντάδες Χιλιανούς και ξένους δημοσιογράφους.

Ο Πινιέρα περιέγραψε την εμπειρία λέγοντας ότι πρόκειται για «μια υπέροχη νύχτα που οι Χιλιανοί και όλος ο κόσμος δε θα ξεχάσει ποτέ... Ας μείνει πάντα μαζί μας το παράδειγμα των μεταλλωρύχων». Ευχαρίστησε «το θεό» και τους διασώστες για την επιχείρηση, η οποία είναι από τις πιο δύσκολες που έχουν γίνει ποτέ, και δήλωσε πως όταν βγήκε ο πρώτος εργαζόμενος «νοιώσαμε, όλοι οι Χιλιανοί, υπερήφανοι».

Η κυβέρνησή του, συνέχισε, θα επιδιώξει την επιβολή αυστηρότερων κανονισμών εργασιακής ασφάλειας στα ορυχεία καθώς και σε άλλους τομείς.

Ο Πινιέρα έκανε λόγο για το «μαγικό αριθμό 33»: 33 εργαζόμενοι, ενώ τα ψηφία της ημερομηνίας που άρχισε η επιχείρηση [13.10.10] αθροιζόμενα δίνουν 33.

«Θυμάμαι τις πρώτες ημέρες, που δεν ξέραμε αν είναι ζωντανοί, δεν ξέραμε αν είναι νεκροί... Δεσμευτήκαμε να τους αναζητήσαμε, και κάναμε πράξη την υπόσχεσή μας».

Ο Πινιέρα αγκάλιασε, μετά την οικογένειά του, τον πρώτο μεταλλωρύχο που διασώθηκε, Φλορένσιο Άβαλος, υπό τις επευφημίες των συγκεντρωμένων. Ο Άβαλος, πατέρας δύο παιδιών, που ανέπνευσε καθαρό αέρα για πρώτη φορά μετά από 68 ημέρες, φαινόταν πολύ καλά. «Είναι θαύμα», έλεγε ένας συγγενής του Άβαλος.

Ο Σεπούλβεδα, ο δεύτερος μεταλλωρύχος, είχε αρχίσει να φωνάζει από χαρά πριν καν φθάσει στην επιφάνεια -προκαλώντας γέλια στα μέλη της οικογένειάς του.

Η διαδικασία ήταν κάθε άλλο παρά εύκολη από τεχνικής πλευράς. Τις πρώτες 17 ημέρες οι μεταλλωρύχοι δεν είχαν καμιά επαφή με τον έξω κόσμο. Έτρωγαν μια κουταλιά τόνο και μια γουλιά γάλα, μια φορά την ημέρα. Τα βράχια στην έρημο Ατακάμα κάτω από οποία παγιδεύτηκαν είναι σκληρά και όχι πάντοτε σταθερά. Όταν οι διασώστες τους βρήκαν στις 22 Αυγούστου κι άρχισαν να σκάβουν για να τους φθάσουν, μια δεύτερη κατάρρευση τους ανάγκασε να σταματήσουν και να ξαναρχίσουν τα πάντα από την αρχή.

Επτά τρυπάνια έκαναν απεγνωσμένες προσπάθειες επί ημέρες. Φτιάχτηκαν τρεις στοές. Μεταφέρονταν, με «παλόμας» («περιστέρια», κάψουλες μήκους 1,5 μέτρου και πλάτους 10 εκατοστών) τρόφιμα, ιματισμός και άλλα αναγκαία ώστε οι παγιδευμένοι να ζήσουν.

Αρχικά πιστευόταν ότι η επιχείρηση θα διαρκούσε ως τον Δεκέμβριο -αλλά τελικά ένα από τα τρυπάνια κέρδισε τον αγώνα δρόμου. Χρησιμοποιήθηκαν ως και ειδικοί της NASA, της αμερικανικής υπηρεσίας διαστήματος, για να βοηθήσουν τους μεταλλωρύχους να αντιμετωπίσουν την απομόνωσή τους, γυμναστές, αλλά και ψυχολόγοι ώστε να αντιμετωπίσουν την πίεση των ΜΜΕ όταν βγουν στην επιφάνεια. Το πολεμικό ναυτικό της Χιλής και μηχανικοί της εταιρίας Codelco σχεδίασαν και κατασκεύασαν τρεις πρωτότυπους θαλάμους, με συσκευές οξυγόνου και εξοπλισμό, ειδικά για τις συνθήκες στο ορυχείο, υπό ασφυκτική πίεση -δεν υπήρχε χρόνος να δοκιμαστούν. Αλλά ο θάλαμος Φοίνιξ δούλεψε. Ειδικοί είχαν μελετήσει το ρυθμό της ανάβασης ώστε να μην αντιμετωπίσουν οι παγιδευμένοι πρόβλημα υγείας.

Θα παραμείνουν υπό ιατρική παρακολούθηση για τουλάχιστον δύο ημέρες.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ


Press to Continue.......

Tuesday, 5 October 2010

Terrorism, Vigilance and the Limits of the War on Terror


By George Friedman | October 5, 2010
The U.S. government issued a warning Oct. 3 advising Americans traveling to Europe to be “vigilant.” U.S. intelligence apparently has acquired information indicating that al Qaeda is planning to carry out attacks in European cities similar to those carried out in Mumbai, India, in November 2008. In Mumbai, attackers armed with firearms, grenades and small, timed explosive devices targeted hotels frequented by Western tourists and other buildings in an attack that took three days to put down.
European security forces are far better trained and prepared than their Indian counterparts, and such an attack would be unlikely to last for hours, much less days, in a European country. Still, armed assaults conducted by suicide operatives could be expected to cause many casualties and certainly create a dramatic disruption to economic and social life


The first question to ask about the Oct. 3 warning, which lacked specific and actionable intelligence, is how someone can be vigilant against such an attack. There are some specific steps that people can and should take to practice good situational awareness as well as some common-sense travel-security precautions. But if you find yourself sleeping in a hotel room as gunmen attack the building, rush to your floor and start entering rooms, a government warning simply to be vigilant would have very little meaning.

The world is awash in intelligence about terrorism. Most of it is meaningless speculation, a conversation intercepted between two Arabs about how they’d love to blow up London Bridge. The problem, of course, is how to distinguish between idle chatter and actual attack planning. There is no science involved in this, but there are obvious guidelines. Are the people known to be associated with radical Islamists? Do they have the intent and capability to conduct such an attack? Were any specific details mentioned in the conversation that can be vetted? Is there other intelligence to support the plot discussed in the conversation?

The problem is that what appears quite obvious in the telling is much more ambiguous in reality. At any given point, the government could reasonably raise the alert level if it wished. That it doesn’t raise it more frequently is tied to three things. First, the intelligence is frequently too ambiguous to act on. Second, raising the alert level warns people without really giving them any sense of what to do about it. Third, it can compromise the sources of its intelligence.

The current warning is a perfect example of the problem. We do not know what intelligence the U.S. government received that prompted the warning, and I suspect that the public descriptions of the intelligence do not reveal everything that the government knows. We do know that a German citizen was arrested in Afghanistan in July and has allegedly provided information regarding this threat, but there are likely other sources contributing to the warning, since the U.S. government considered the intelligence sufficient to cause concern. The Obama administration leaked on Saturday that it might issue the warning, and indeed it did.

The government did not recommend that Americans not travel to Europe. That would have affected the economy and infuriated Europeans. Leaving tourism aside, since tourism season is largely over, a lot of business is transacted by Americans in Europe. The government simply suggested vigilance. Short of barring travel, there was nothing effective the government could do. So it shifted the burden to travelers. If no attack occurs, nothing is lost. If an attack occurs, the government can point to the warning and the advice. Those hurt or killed would not have been vigilant.

I do not mean to belittle the U.S. government on this. Having picked up the intelligence it can warn the public or not. The public has a right to know, and the government is bound by law and executive order to provide threat information. But the reason that its advice is so vague is that there is no better advice to give. The government is not so much washing its hands of the situation as acknowledging that there is not much that anyone can do aside from the security measures travelers should already be practicing.

The alert serves another purpose beyond alerting the public. It communicates to the attackers that their attack has been detected if not penetrated, and that the risks of the attack have pyramided. Since these are most likely suicide attackers not expecting to live through the attack, the danger is not in death. It is that the Americans or the Europeans might have sufficient intelligence available to thwart the attack. From the terrorist point of view, losing attackers to death or capture while failing to inflict damage is the worst of all possible scenarios. Trained operatives are scarce, and like any strategic weapon they must be husbanded and, when used, cause maximum damage. When the attackers do not know what Western intelligence knows, their risk of failure is increased along with the incentive to cancel the attack. A government warning, therefore, can prevent an attack.

In addition, a public warning can set off a hunt for the leak within al Qaeda. Communications might be shut down while the weakness is examined. Members of the organization might be brought under suspicion. The warning can generate intense uncertainty within al Qaeda as to how much Western intelligence knows. The warning, if it correlates with an active plot, indicates a breach of security, and a breach of security can lead to a witch-hunt that can paralyze an organization.

Therefore, the warning might well have served a purpose, but the purpose was not necessarily to empower citizens to protect themselves from terrorists. Indeed, there might have been two purposes. One might have been to disrupt the attack and the attackers. The other might have been to cover the government if an attack came.

In either case, it has to be recognized that this sort of warning breeds cynicism among the public. If the warning is intended to empower citizens, it engenders a sense of helplessness, and if no attack occurs, it can also lead to alert fatigue. What the government is saying to its citizenry is that, in the end, it cannot guarantee that there won’t be an attack and therefore its citizens are on their own. The problem with that statement is not that the government isn’t doing its job but that the job cannot be done. The government can reduce the threat of terrorism. It cannot eliminate it.

This brings us to the strategic point. The defeat of jihadist terror cells cannot be accomplished defensively. Homeland security can mitigate the threat, but it can never eliminate it. The only way to eliminate it is to destroy all jihadist cells and prevent the formation of new cells by other movements or by individuals forming new movements, and this requires not just destroying existing organizations but also the radical ideology that underlies them. To achieve this, the United States and its allies would have to completely penetrate a population of about 1.3 billion people and detect every meeting of four or five people planning to create a terrorist cell. And this impossible task would not even address the problem of lone-wolf terrorists. It is simply impossible to completely dominate and police the entire world, and any effort to do so would undoubtedly induce even more people to turn to terrorism in opposition to the global police state.

Will Rogers was asked what he might do to deal with the German U-boat threat in World War I. He said he would boil away the Atlantic, revealing the location of the U-boats that could then be destroyed. Asked how he would do this, he answered that that was a technical question and he was a policymaker.

The idea of suppressing jihadist terrorism through direct military action in the Islamic world would be an idea Will Rogers would have appreciated. It is a superb plan from a policymaking perspective. It suffers only from the problem of technical implementation. Even native Muslim governments motivated to suppress Islamic terrorism, like those in Egypt, Saudi Arabia, Algeria or Yemen, can’t achieve this goal absolutely. The idea that American troops, outnumbered and not speaking the language or understanding the culture, can do this is simply not grounded in reality.

The United States and Europe are going to be attacked by jihadist terrorists from time to time, and innocent people are going to be killed, perhaps in the thousands again. The United States and its allies can minimize the threat through covert actions and strong defenses, but they cannot eliminate it. The hapless warning to be vigilant that was issued this past weekend is the implicit admission of this fact.

This is not a failure of will or governance. The United States can’t conceivably mount the force needed to occupy the Islamic world, let alone pacify it to the point where it can’t be a base for terrorists. Given that the United States can’t do this in Afghanistan, the idea that it might spread this war throughout the Islamic world is unsupportable.

The United States and Europe are therefore dealing with a threat that cannot be stopped by their actions. The only conceivably effective actions would be those taken by Muslim governments, and even those are unlikely to be effective. There is a deeply embedded element within a small segment of the Islamic world that is prepared to conduct terror attacks, and this element will occasionally be successful.

All people hate to feel helpless, and this trait is particularly strong among Americans. There is a belief that America can do anything and that something can and should be done to eliminate terrorism and not just mitigate it. Some Americans believe sufficiently ruthless military action can do it. Others believe that reaching out in friendship might do it. In the end, the terrorist element will not be moved by either approach, and no amount of vigilance (or new bureaucracies) will stop them.

It would follow then that the West will have to live with the terrorist threat for the foreseeable future. This does not mean that military, intelligence, diplomatic, law-enforcement or financial action should be stopped. Causing most terrorist attempts to end in failure is an obviously desirable end. It not only blocks the particular action but also discourages others. But the West will have to accept that there are no measures that will eliminate the threat entirely. The danger will persist.

Effort must be made to suppress it, but the level of effort has to be proportional not to the moral insult of the terrorist act but to considerations of other interests beyond counterterrorism. The United States has an interest in suppressing terrorism. Beyond a certain level of effort, it will reach a point of diminishing returns. Worse, by becoming narrowly focused on counterterrorism and over-committing resources to it, the United States will leave other situations unattended as it focuses excessively on a situation it cannot improve.

The request that Americans be vigilant in Europe represents the limits of power on the question of terrorism. There is nothing else that can be done and what can be done is being done. It also drives home the fact that the United States and the West in general cannot focus all of its power on solving a problem that is beyond its power to solve. The long war against terrorism will not be the only war fought in the coming years. The threat of jihadism must be put in perspective and the effort aligned with what is effective. The world is a dangerous place, as they say, and jihadism is only one of the dangers


Terrorism, Vigilance and the Limits of the War on Terror is republished with permission of STRATFOR.
Press to Continue.......

Saturday, 18 September 2010

Τομές - Σαρρής - Το μεγάλο δράμα της Τουρκίας

Press to Continue.......

Tuesday, 24 August 2010

Ελλάς-Ισραήλ: Αξίζει τον κόπο; Κι αν ναι, για ποιόν;

Του Ζαν Κοέν
“Nations have no permanent friends or allies, they only have permanent interests”
Lord Palmerston (1784-1802)

Τον Οκτώβριο του 2009 είχα γράψει ένα άρθρο για τις Ελληνο-Ισραηλινές σχέσεις (Το ερώτημα είναι πότε θα το καταλάβει;). Το κομμάτι τελείωνε με το εξής ερώτημα: «Το ότι η Ελλάδα θα αναγκαστεί να συμμαχήσει με το Ισραήλ είναι αναπόφευκτο. Τα ερωτήματα είναι δύο: πότε θα το καταλάβει και πότε επιτέλους θ’ αρχίσει ν’ ασκεί γενικότερα εξωτερική πολιτική με ρεαλισμό και χωρίς μύθους, συνθήματα, και συναισθηματισμούς». Και ξαφνικά, μέσα σ’ ένα μήνα, ήρθαν τα πάνω κάτω στις σχέσεις Ελλάδας-Ισραήλ.

Αμέσως μετά την επίσκεψη Νετανιάχου στην Ελλάδα (την πρώτη επίσημη επίσκεψη Ισραηλινού πρωθυπουργού αλλά όχι και την πρώτη ανεπίσημη καθώς, την 1η Δεκεμβρίου του 1950, ο τότε πρωθυπουργός του Ισραήλ David Ben-Gurion είχε επισκεφθεί ιδιωτικά την Ελλάδα για να πάει στην Ακρόπολη) υπήρξαν πολλές αναλύσεις στον Τύπο από δημοσιογράφους και καθηγητές πανεπιστημίων όπου ο καθένας, ανάλογα με την πολιτική του τοποθέτηση, πήρε θέση υπέρ ή κατά. Δεν έλειψαν βέβαια και οι διάφορες θεωρίες συνομωσίας (παρουσιαζόμενες ως δήθεν αναλύσεις) οι οποίες ενέπλεκαν Αμερική, Τουρκία, τρομοκρατίες κλπ. και όλα αυτά βέβαια με μοναδικό σκοπό την καταστροφή και υποδούλωση της Ελλάδας.

Ως κάποιος που παρακολουθεί από κοντά το θέμα των σχέσεων των δύο χωρών τα τελευταία 30 χρόνια, πιστεύω ότι έχω το δικαίωμα να εκφέρω κι εγώ την άποψή μου. Θα μου πείτε, εδώ την εκφέρανε τόσοι και τόσοι άσχετοι, γιατί όχι άλλος ένας;

Ας δούμε στα γρήγορα το γενικότερο περιβάλλον της περιοχής μέσα από το οποίο γεννήθηκε αυτή η προσέγγιση των δύο χωρών.

Η Τουρκία, γνωρίζοντας πως θα της πάρει μερικές δεκαετίες για να μπει στην Ε.Ε. και μη θέλοντας να παραγκωνιστεί ως περιφερειακή δύναμη, αποφασίζει να γίνει η πρώτη δύναμη καταρχήν στον Αραβικό και στη συνέχεια στον ευρύτερο Μουσουλμανικό κόσμο. Η Τουρκία όπως την ξέρουμε θα πέσει στα χέρια των Ισλαμιστών (μετριοπαθών ή μη) αρκετά σύντομα. Θα ρισκάριζα να πω μέχρι το 2015.

Από την άλλη έχουμε το Ιράν που προσπαθεί κι αυτό ν’ αναδειχθεί σε ηγέτιδα δύναμη της περιοχής και όχι μόνο. Ήδη δημιουργεί τεράστια προβλήματα στη Ρωσία με διάφορες Ισλαμιστικές οργανώσεις και ολόκληρες περιοχές να της έχουν «κηρύξει» ανταρτοπόλεμο.

Στην κούρσα για την πρωτοκαθεδρία συμμετέχουν και οι Αραβικές χώρες οι οποίες βλέπουν με φόβο δύο γαιδάρους να μαλώνουν σε ξένο αχυρώνα (το Ιράν και η Τουρκία δεν είναι Αραβικά κράτη.)

Επιπλέον, τ’ Αραβικά κράτη φοβούνται ότι τυχόν επικράτηση ενός εκ των δύο - ειδικά του Ιράν - μπορεί να προκαλέσει θρησκευτική αναταραχή που μπορεί να φτάσει μέχρι και την ένοπλη σύγκρουση εφόσον οι Ιρανοί Σηίτες σίγουρα θα θελήσουν να επιβάλουν το δικό τους Μουσουλμανικό δόγμα.

Μέσα σ’ αυτόν το γενικό χαμό, οι δύο χώρες της περιοχής που εξ ορισμού δεν μπορούν να εξισλαμιστούν (η Ελλάδα και το Ισραήλ) βλέπουν ν’ ανατρέπεται η βασική τους εξωτερική και εμπορική πολιτική.

Το Ισραήλ χάνει τις Τουρκικές αγορές, χάνει στρατιωτική συμμαχία, χάνει έδαφος για ασκήσεις, δηλαδή, με άλλα λόγια είναι μόνο του και απομονωμένο στην περιοχή.

Από την άλλη, η Ελλάδα βλέπει πως η στροφή της Τουρκίας προς τ’ Αραβικά και γενικότερα τα Μουσουλμανικά κράτη κάνει πιο δύσκολη την προσέγγισή της μ’ αυτήν. Τα οικονομικά της δεν πάνε καλά και οι επενδύσεις δεν έρχονται με το κιλό και όταν έρχονται είναι με το σταγονόμετρο. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα που μας δέρνει, η χώρα χρειάζεται κάποια επιτυχία για ν’ ανυψώσει το πεσμένο ηθικό των πολιτών της. Τι καλύτερο από το να πρωταγωνιστήσει, ή τουλάχιστον να το προσπαθήσει, στη Μέση Ανατολή, κάτι που αποτελεί την αιώνια ονείρωξη της χώρας.

Μέσα σ’ αυτό το γενικό κλίμα, η προσέγγιση των δύο χωρών αποτελεί μία πολύ καλή περίπτωση και για τους δύο με σημαντικά οφέλη.

1. Πρώτο και βασικότερο είναι τα οικονομικά. Εκτός από τους δεκάδες χιλιάδες (για μην πω εκατοντάδες χιλιάδες) τουρίστες που θα έρθουν στην Ελλάδα - όπως οι 2.000 που έφτασαν στα μέσα Αυγούστου στη Χαλκιδική - και θ’ αφήσουν τον οβολό τους, έχουμε και τη δημιουργία κοινών εταιριών που σημαίνει επενδύσεις, ανάπτυξη και μείωση της ανεργίας. ( Οι Ισραηλινοί, εξάλλου, έρχονται εδώ και το χειμώνα είτε για να πάνε στα μπουζούκια (ναι, καλά διαβάσατε) είτε για εκδρομές. Στη χώρα, λειτουργούν δύο Ισραηλινές εταιρίες που διοργανώνουν εκδρομές με τζιπ στη βόρεια Ελλάδα).

Από την άλλη, θ’ αυξηθεί ο θρησκευτικός και ιατρικός τουρισμός προς το Ισραήλ ενώ μία κοινή τουριστική πολιτική θα έχει οικονομικά οφέλη και για τους δύο.

2. Αμυντικά. Η κοινή παραγωγή οπλικών συστημάτων θα επιτρέψει στην Ελλάδα να γλυτώσει μερικά εκατομμύρια ευρώ σε εξοπλισμούς καθώς θα μπορεί, όπως και το Ισραήλ, ν’ αναβαθμίσει και να εκσυγχρονίσει τον υπάρχοντα εξοπλισμό της.

Χώρια ότι η Ελλάδα θα μπορεί και να εξάγει αυτά που παράγει σε άλλες χώρες - και δη Αραβικές - όπως έχει κάνει και στο παρελθόν όπερ μεθερμηνευόμενο σημαίνει ότι, εκτός από τα στρατιωτικά οφέλη, θα έχει και τεράστια οικονομικά, ενώ παράλληλα με τον τρόπο αυτό, το Ισραήλ θ’ αναπληρώσει την απώλεια της Τουρκικής αγοράς.

3. Διπλωματικά. Το Ισραήλ μπορεί να μην είναι έξυπνο αλλά δεν είναι και τόσο ηλίθιο που να περιμένει ή να ζητά από την Ελλάδα να παγώσει τις σχέσεις της με τον Αραβικό κόσμο.

Τουναντίον, είναι προς το συμφέρον του Ισραήλ να συσφίξει η Ελλάδα ακόμα περισσότερο τις σχέσεις της με τον Αραβικό κόσμο ώστε να μπορέσει να βοηθηθεί από αυτές τις σχέσεις.

Παράδειγμα. Μπορεί να ζητηθεί από την Ελλάδα να μεσολαβήσει στη Χαμάς για την απελευθέρωση του αιχμάλωτου Ισραηλινού στρατιώτη (πράγμα που δεν θα εκπλαγώ καθόλου αν γίνει). Σε τελική ανάλυση, η Γερμανία που απέτυχε καλύτερη είναι; Η Ελλάδα θα μπορούσε επίσης να μεσολαβήσει στην προσέγγιση Συρίας-Ισραήλ παίρνοντας τη θέση της Τουρκίας.

Μη ξεχνάμε ότι, σήμερα, οι σχέσεις του Ισραήλ με τ’ Αραβικά κράτη δεν είναι αυτές που ήταν πριν από 20 χρόνια. Το Ισραήλ έχει υπογράψει ειρήνη με την Ιορδανία και την Αίγυπτο, η φράση «ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος» δεν το φοβίζει πια, ταυτόχρονος προσπαθεί να λύσει το Παλαιστινιακό, συζητάει έστω και έμμεσα με τη Συρία, έχει αλλού επίσημες κι αλλού ανεπίσημες εμπορικές σχέσεις με Αραβικές χώρες ενώ, όπως έδειξε και η τελευταία σύνοδος του Αραβικού Συνδέσμου στο Κάιρο, οι Άραβες θέλουν να κλείσουν όσο μπορούν γρηγορότερα το Παλαιστινιακό για ν’ αντιμετωπίσουν το Ιράν και τις πυρηνικές του φιλοδοξίες.

Με άλλα λόγια, το Ισραήλ το συμφέρει να έχει η Ελλάδα στενότερες σχέσεις με τις Αραβικές χώρες όπως συμφέρει και τις Αραβικές χώρες να έχει η Ελλάδα στενές σχέσεις με το Ισραήλ, τη μόνη στρατιωτική δύναμη στην περιοχή που μπορεί ν’ αντισταθεί στο Ιράν και να κάνει (αν, ω μη γένοιτο, χρειαστεί) όλη τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό τους. Αφήστε που, σαν μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, επωφελούνται όλα τα κράτη της Μέσης Ανατολής. Όσο για την Ελλάδα μία επιτυχία της στη ισραηλινό-παλαιστινιακή διαμάχη θα την καταστήσει όχι μόνο παράγοντα στη περιοχή αλλά και στην Ε.Ε. γενικότερα

Τέλος, είμαι σίγουρος πως η εβδομαδιαία εφημερίδα «Το Ποντίκι» θα στεναχωρηθεί αφάνταστα με την παραπάνω ανάλυση. Στο τελευταίο της τεύχος, η εφημερίδα προέβλεψε ότι μόνο κακό θα βγει απ’ αυτήν την προσέγγιση. Από λιμούς και καταποντισμούς μέχρι καμικάζι αυτοκτονίας και τρομοκρατικές ενέργειες!!!!

Το συμπαθές τρωκτικό ξεχνά μάλλον ότι, τις χειρότερες Αραβικές τρομοκρατικές ενέργειες τις είχαμε στην Ελλάδα τη δεκαετία του 80 επί Ανδρέα Παπανδρέου όταν οι σχέσεις μας με τις Αραβικές χώρες ήταν όχι απλά στο ζενίθ αλλά στο ζενίθ συν.

Παρ’ όλα αυτά όμως, τη δεκαετία εκείνη, οι εμπορικές σχέσεις Ελλάδας-Αραβικών κρατών είχαν μειωθεί κατά 10% ενώ δεν είχε γίνει ούτε μία αξιόλογη Αραβική επένδυση στη χώρα μας.

Καλά να είμαστε και σ’ ένα-δυο χρόνια θα δούμε ποιος έχει δίκιο. Ένα πράγμα όμως είναι σίγουρο: σ’ ένα-δυο χρόνια, ένας από μας τους δύο θα φαίνεται γελοίος.
Από ιστολόγιο ΖΑΝ ΚΟΕΝ

Press to Continue.......

Israeli-Palestinian Peace Talks, Again

By George Friedman
The Israeli government and the Palestinian National Authority (PNA) have agreed to engage in direct peace talks Sept. 2 in Washington. Neither side has expressed any enthusiasm about the talks. In part, this comes from the fact that entering any negotiations with enthusiasm weakens your bargaining position. But the deeper reason is simply that there have been so many peace talks between the two sides and so many failures that it is difficult for a rational person to see much hope in them. Moreover, the failures have not occurred for trivial reasons. They have occurred because of profound divergences in the interests and outlooks of each side.

These particular talks are further flawed because of their origin. Neither side was eager for the talks. They are taking place because the United States wanted them. Indeed, in a certain sense, both sides are talking because they do not want to alienate the United States and because it is easier to talk and fail than it is to refuse to talk.

The United States has wanted Israeli-Palestinian talks since the Palestinians organized themselves into a distinct national movement in the 1970s. Particularly after the successful negotiations between Egypt and Israel and Israel’s implicit long-term understanding with Jordan, an agreement between the Palestinians and the Israelis appeared to be next on the agenda. With the fall of the Soviet Union and the collapse of its support for Fatah and other Palestinian groups, a peace process seemed logical and reasonable.

Over time, peace talks became an end in themselves for the United States. The United States has interests throughout the Islamic world. While U.S.-Israeli relations are not the sole point of friction between the Islamic world and the United States, they are certainly one point of friction, particularly on the level of public diplomacy. Indeed, though most Muslim governments may not regard Israel as critical to their national interests, their publics do regard it that way for ideological and religious reasons.

Many Muslim governments therefore engage in a two-level diplomacy: first, publicly condemning Israel and granting public support for the Palestinians as if it were a major issue and, second, quietly ignoring the issue and focusing on other matters of greater direct interest, which often actually involves collaborating with the Israelis. This accounts for the massive difference between the public stance of many governments and their private actions, which can range from indifference to hostility toward Palestinian interests. Countries like Pakistan, Saudi Arabia and Turkey are all prepared to cooperate deeply with the United States but face hostility from their populations over the matter.

The public pressure on governments is real, and the United States needs to deal with it. The last thing the United States wants to see is relatively cooperative Muslim governments in the region fall due to anti-Israeli or anti-American public sentiment. The issue of Israel and the United States also creates stickiness in the smooth functioning of relations with these countries. The United States wants to minimize this problem.

It should be understood that many Muslim governments would be appalled if the United States broke with Israel and Israel fell. For example, Egypt and Jordan, facing demographic and security issues of their own, are deeply hostile to at least some Palestinian factions. The vast majority of Jordan’s population is actually Palestinian. Egypt struggles with an Islamist movement called the Muslim Brotherhood, which has collaborated with like-minded Islamists among the Palestinians for decades. The countries of the Arabian Peninsula are infinitely more interested in the threat from Iran than in the existence of Israel and, indeed, see Israel as one of the buttresses against Iran. Even Iran is less interested in the destruction of Israel than it is in using the issue as a tool in building its own credibility and influence in the region.

In the Islamic world, public opinion, government rhetoric and government policy have long had a distant kinship. If the United States were actually to do what these countries publicly demand, the private response would be deep concern both about the reliability of the United States and about the consequences of a Palestinian state. A wave of euphoric radicalism could threaten all of these regimes. They quite like the status quo, including the part where they get to condemn the United States for maintaining it.

The United States does not see its relationship with Israel as inhibiting functional state-to-state relationships in the Islamic world, because it hasn’t. Washington paradoxically sees a break with Israel as destabilizing to the region. At the same time, the American government understands the political problems Muslim governments face in working with the United States, in particular the friction created by the American relationship with Israel. While not representing a fundamental challenge to American interests, this friction does represent an issue that must be taken into account and managed.

Peace talks are the American solution. Peace talks give the United States the appearance of seeking to settle the Israeli-Palestinian problem. The comings and goings of American diplomats, treating Palestinians as equals in negotiations and as being equally important to the United States, and the occasional photo op if some agreement is actually reached, all give the United States and pro-American Muslim governments a tool — even if it is not a very effective one — for managing Muslim public opinion. Peace talks also give the United States the ability, on occasion, to criticize Israel publicly, without changing the basic framework of the U.S.-Israeli relationship. Most important, they cost the United States nothing. The United States has many diplomats available for multiple-track discussions and working groups for drawing up position papers. Talks do not solve the political problem in the region, but they do reshape perceptions a bit at very little cost. And they give the added benefit that, at some point in the talks, the United States will be able to ask the Europeans to support any solution — or tentative agreement — financially.

Therefore, the Obama administration has been pressuring the Israelis and the PNA, dominated by Fatah, to renew the peace process. Both have been reluctant because, unlike the United States, these talks pose political challenges to the two sides. Peace talks have the nasty habit of triggering internal political crises. Since neither side expects real success, neither government wants to bear the internal political costs that such talks entail. But since the United States is both a major funder of the PNA and Israel’s most significant ally, neither group is in a position to resist the call to talk. And so, after suitable resistance that both sides used for their own ends, the talks begin.

The Israeli problem with the talks is that they force the government to deal with an extraordinarily divided Israeli public. Israel has had weak governments for a generation. These governments are weak because they are formed by coalitions made up of diverse and sometimes opposed parties. In part, this is due to Israel’s electoral system, which increases the likelihood that parties that would never enter the parliament of other countries do sit in the Knesset with a handful of members. There are enough of these that the major parties never come close to a ruling majority and the coalition government that has to be created is crippled from the beginning. An Israeli prime minister spends most of his time avoiding dealing with important issues, since his Cabinet would fall apart if he did.

But the major issue is that the Israeli public is deeply divided ethnically and ideologically, with ideology frequently tracking ethnicity. The original European Jews are often still steeped in the original Zionist vision. But Russian Jews who now comprise roughly one-sixth of the population see the original Zionist plan as alien to them. Then there are the American Jews who moved to Israel for ideological reasons. All these splits and others create an Israel that reminds us of the Fourth French Republic between World War II and the rise of Charles de Gaulle. The term applied to it was “immobilism,” the inability to decide on anything, so it continued to do whatever it was already doing, however ineffective and harmful that course may have been.

Incidentally, Israel wasn’t always this way. After its formation in 1948, Israel’s leaders were all part of the leadership that achieved statehood. That cadre is all gone now, and Israel has yet to transition away from its dependence on its “founding fathers.” Between less trusted leadership and a maddeningly complex political demography, it is no surprise that Israeli politics can be so caustic and churning.

From the point of view of any Israeli foreign minister, the danger of peace talks is that the United States might actually engineer a solution. Any such solution would by definition involve Israeli concessions that would be opposed by a substantial Israeli bloc — and nearly any Israeli faction could derail any agreement. Israeli prime ministers go to the peace talks terrified that the Palestinians might actually get their house in order and be reasonable — leaving it to Israel to stand against an American solution. Had Ariel Sharon not had his stroke, there might have been a strong leader who could wrestle the Israeli political system to the ground and impose a settlement. But at this point, there has not been an Israeli leader since Menachem Begin who could negotiate with confidence in his position. Benjamin Netanyahu finds himself caught between the United States and his severely fractured Cabinet by peace talks.

Fortunately for Netanyahu, the PNA is even more troubled by talks. The Palestinians are deeply divided between two ideological enemies, Fatah and Hamas. Fatah is generally secular and derives from the Soviet-backed Palestinian movement. Having lost its sponsor, it has drifted toward the United States and Europe by default. Its old antagonist, the Hashemite Kingdom of Jordan, is still there and still suspicious. Fatah tried to overthrow the kingdom in 1970, and memories are long.

For its part, Hamas is a religious movement, with roots in Egypt and support from Saudi Arabia. Unlike Fatah, Hamas says it is unwilling to recognize the existence of Israel as a legitimate state, and it appears to be quite serious about this. While there seem to be some elements in Hamas that could consider a shift, this is not the consensus view. Iran also provides support, but the Sunni-Shiite split is real and Iran is mostly fishing in troubled waters. Hamas will take help where it can get it, but Hamas is, to a significant degree, funded by the Arab states of the Persian Gulf, so getting too close to Iran would create political problems for Hamas’ leadership. In addition, though Cairo has to deal with Hamas because of the Egypt-Gaza border, Cairo is at best deeply suspicions of the group. Egypt sees Hamas as deriving from the same bedrock of forces that gave birth to the Muslim Brotherhood and those who killed Anwar Sadat, forces which pose the greatest future challenge to Egyptian stability. As a result, Egypt continues to be Israel’s silent partner in the blockade of Gaza.

Therefore, the PNA dominated by Fatah in no way speaks for all Palestinians. While Fatah dominates the West Bank, Hamas controls Gaza. Were Fatah to make the kinds of concessions that might make a peace agreement possible, Hamas would not only oppose them but would have the means of scuttling anything that involved Gaza. Making matters worse for Fatah, Hamas does enjoy considerable — if precisely unknown — levels of support in the West Bank, and Mahmoud Abbas, the leader of Fatah and the PNA, is not eager to find out how much in the current super-heated atmosphere.

The most striking agreement between Arabs and Israelis was the Camp David Accords negotiated by U.S. President Jimmy Carter. Those accords were rooted in the 1973 war in which the Israelis were stunned by their own intelligence failures and the extraordinary capabilities shown by the Egyptian army so soon after its crushing defeat in 1967. All of Israel’s comfortable assumptions went out the window. At the same time, Egypt was ultimately defeated, with Israeli troops on the east shore of the Suez Canal.

The Israelis came away with greater respect for Egyptian military power and a decreased confidence in their own. The Egyptians came away with the recognition that however much they had improved, they were defeated in the end. The Israelis weren’t certain they would beat Egypt the next time. The Egyptians were doubtful they could ever beat Israel. For both, a negotiated settlement made sense. The mix of severely shaken confidence and morbid admittance to reality was what permitted Carter to negotiate a settlement that both sides wanted — and could sell to their respective publics.

There has been no similar defining moment in Israeli-Palestinian relations. There is no consensus on either side, nor does either side have a government that can speak authoritatively for the people it represents. On both sides, the rejectionists not only are in a blocking position but are actually in governing roles, and no coalition exists to sweep them aside. The Palestinians are divided by ideology and geography, while the Israelis are “merely” divided by ideology and a political system designed for paralysis.

But the United States wants a peace process, preferably a long one designed to put off the day when it fails. This will allow the United States to appear to be deeply committed to peace and to publicly pressure the Israelis, which will be of some minor use in U.S. efforts to manipulate the rest of the region. But it will not solve anything. Nor is it intended to.

The problem is that neither the Israelis nor the Palestinians are sufficiently unsettled to make peace. Both Egypt and Israel were shocked and afraid after the 1973 war. Mutual fear is the foundation of peace among enemies. The uncertainty of the future sobers both sides. But the fact right now is that all of the players prefer the status quo to the risks of the future. Hamas doesn’t want to risk its support by negotiating and implicitly recognizing Israel. The PNA doesn’t want to risk a Hamas uprising in the West Bank by making significant concessions. The Israelis don’t want to gamble with unreliable negotiating partners on a settlement that wouldn’t enjoy broad public support in a domestic political environment where even simple programs can get snarled in a morass of ideology. Until reality or some as-yet-uncommitted force shifts the game, it is easier for them — all of them — to do nothing.

But the Americans want talks, and so the talks will begin.

Israeli-Palestinian Peace Talks, Again is republished with permission of STRATFOR.
Press to Continue.......

Thursday, 22 July 2010

Επίσκεψη με μεγάλες προσδοκίες

Εμβάθυνση της συνεργασίας Αθήνας - Τελ Αβίβ σε τομείς όπως οικονομία, εμπόριο, τεχνολογία και άμυνα ο στόχος του πρωθυπουργού. Σημαντική η επίσκεψη για την «επιστροφή» της Ελλάδας στον χώρο της Μέσης Ανατολής
Νέα διάσταση στις ελληνοϊσραηλινές σχέσεις δίνει η επίσκεψη που πραγματοποιεί από χθες στο Ισραήλ ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, η πρώτη από τότε που η Ελλάδα αναγνώρισε διπλωματικά το Ισραήλ στις αρχές της δεκαετίας του ΄90.

Η επίσκεψη αυτή, κατά τη διάρκεια της οποίας ο κ. Παπανδρέου έχει συναντήσεις και επαφές με το σύνολο της πολιτικής ηγεσίας του Ισραήλ αλλά και με την ηγεσία της Παλαιστινιακής Αρχής, μπορεί υπό όρους να σηματοδοτήσει την «επιστροφή» της Ελλάδας στον χώρο της Μέσης Ανατολής, όπου παραδοσιακά διατηρούσε ερείσματα.

Κυρίως όμως δημιουργεί το έδαφος για εμβάθυνση της συνεργασίας των δύο χωρών σε μια στιγμή που αναπόφευκτα οι συνειρμοί συνδέουν την προσέγγιση αυτή με την πλήρη και σε μεγάλο βαθμό στρατηγική ρήξη των τουρκοϊσραηλινών σχέσεων και του τι συνεπάγεται αυτή η εξέλιξη στις ισορροπίες στη Μ. Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η Αθήνα επιθυμεί την ολόπλευρη ανάπτυξη των διμερών σχέσεων σε τομείς όπως η οικονομία, το εμπόριο, η τεχνολογία αλλά και η στρατιωτική συνεργασία αποσυνδέοντας όμως τις σχέσεις αυτές από την τουρκοϊσραηλινή κρίση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, όπως δήλωνε ελληνική πηγή, σε αυτού του είδους τη στρατιωτική συνεργασία είναι σαφές ότι η μεν ισραηλινή πλευρά αναζητεί το συγκεκριμένο «τερέν» για τη διεξαγωγή των ασκήσεων, ενώ και η Ελλάδα μπορεί να επωφεληθεί από την υπερσύγχρονη τεχνολογία την οποία χρησιμοποιούν οι Ισραηλινοί. Δεν είναι τυχαίο ότι η ελληνοϊσραηλινή κοινή άσκηση που διεκόπη λόγω της αιματηρής επίθεσης στον «Στόλο για τη Γάζα», αλλά σύμφωνα με πληροφορίες θα επαναληφθεί το φθινόπωρο, ενώ ήδη είχε ζητηθεί η έκδοση ΝΟΤΑΜ για άσκηση ανεφοδιασμού στον αέρα της ισραηλινής αεροπορίας στο νότιο τμήμα του FIR Αθηνών.

Υπενθυμίζεται, πάντως, η πληροφορία που είχε αποκαλυφθεί από τον ισραηλινό Τύπο ότι σε τυχαία συνάντηση που είχαν σε πολυτελές εστιατόριο στη Μόσχα οι κ. Παπανδρέου και Νετανιάχου τον χειμώνα, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός είχε ενημερώσει για τη δυνατότητα της Τουρκίας να αποκτήσει πυρηνικό οπλοστάσιο.

Ιδιαίτερα στενή όμως είναι η συνεργασία και της Κύπρου με το Ισραήλ και ισραηλινών συμφερόντων εταιρείες για την έρευνα πετρελαϊκών κοιτασμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ιδιαίτερα σημαντική πάντως θα είναι για την Ελλάδα και η ενδεχόμενη μεταστροφή και διαφορετική προσέγγιση του πανίσχυρου εβραϊκού λόμπι στην Ουάσιγκτον στα ελληνοτουρκικά, καθώς μέχρι τώρα μάλλον καχυποψία υπήρχε έναντι της Ελλάδας. Η ελληνική κυβέρνηση πάντως επισημαίνει σε κάθε τόνο ότι η συνεργασία με το Ισραήλ δεν επηρεάζει στο ελάχιστο τις θέσεις αρχής τόσο για ζητήματα ανθρώπινων δικαιωμάτων όσο και για το Παλαιστινιακό.


Για τη Γάζα
Εξάλλου μέρος των συνομιλιών θα καλύψει η πρόταση Αθήνας και Λευκωσίας για διευκόλυνση της ροής ανθρωπιστικής βοηθείας προς τη Γάζα, με έλεγχους που θα γίνονται για «απαγορευμένα είδη» στα φορτία των πλοίων που θα ξεκινούν είτε από την Ελλάδα είτε από την Κύπρο.

Ο Γ. Παπανδρέου φθάνοντας χθες στο Ισραήλ είχε ιδιαίτερα θερμή συνάντηση με τον πρόεδρο της χώρας Σιμόν Πέρες, με τον οποίο συνδέεται με προσωπική και πολιτική φιλία λόγω και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Αργότερα χθες ο κ. Παπανδρέου επισκέφθηκε το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων όπου ο Πατριάρχης κ. Θεόφιλος τον παρασημοφόρησε με τον «Μεγαλόσταυρο του Πανάγιου Τάφου» και συναντήθηκε με ελληνικής καταγωγής εβραίους επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος.

Τον κ. Παπανδρέου συνοδεύουν στην επίσκεψη του στο Ισραήλ ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Δ. Δρούτσας και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ. Πεταλωτής.

ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11378&subid=2&pubid=22120966

Press to Continue.......

Tuesday, 20 July 2010

Χάος οι Αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες - έρχονται περικοπές δαπανών λόγω κρίσης!

Το αχανές δίκτυο των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών που δημιουργήθηκε ως απάντηση στις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 έχει εξαπλωθεί τόσο πολύ ώστε κανείς δεν γνωρίζει πόσα χρήματα κοστίζει, πόσους ανθρώπους απασχολεί και πόσες υπηρεσίες υπάρχουν, όπως αποκαλύπτει μεγάλη και αποκλειστική έρευνα της «Washington Ρost». Η έρευνα διήρκεσε δύο ολόκληρα χρόνια και άρχισε να δημοσιεύεται από το χθεσινό φύλλο.

Σύμφωνα με την έγκυρη εφημερίδα, σε διάστημα εννέα χρόνων οι κυβερνήσεις της Ουάσιγκτον κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα «άκρως απόρρητο» δίκτυο εκτεταμένο και αμφίβολης αποτελεσματικότητας. Υπολογίζεται ότι 1.271 κυβερνητικές υπηρεσίες και 1.931 ιδιωτικές εταιρείες εμπλέκονται στο έργο της καταπολέμησης της τρομοκρατίας και έχουν επεκταθεί σε πάνω από 10.000 τοποθεσίες στις ΗΠΑ.

Οπως προέκυψε, δισεκατομμύρια δολάρια δαπανώνται σε συμβόλαια υπό ελλιπέστατο καθεστώς ελέγχου, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει εποπτεία του συστήματος. Από το 2001 στην Ουάσιγκτον και στα περίχωρα κατασκευάζονται ή έχουν κατασκευαστεί περίπου 33 κτιριακά συγκροτήματα για τα διάφορα τμήματα των μυστικών υπηρεσιών, που συνολικά καταλαμβάνουν έκταση ίση με εκείνη που θα καταλάμβαναν τρία Πεντάγωνα ή 22 Καπιτώλια. Επιπλέον περίπου 854.000 άτομα- μιάμιση φορά ο πληθυσμός της πρωτεύουσας των ΗΠΑ!- διαθέτουν ειδική άδεια για πρόσβαση σε άκρως απόρρητες πληροφορίες.

Το «χαρτομάνι» είναι επισης τεράστιο: περίπου 50.000 εκθέσεις με εκτιμήσεις για την ασφάλεια των ΗΠΑ συντάσσονται κάθε χρόνο, με συνέπεια το μεγαλύτερο μέρος εξ αυτών να... αγνοείται. Πολλές υπηρεσίες ασφαλείας και πληροφοριών ασκούν παρόμοιες ή ακόμη και τις ίδιες αρμοδιότητες, δημιουργώντας σύγχυση και περιττές δαπάνες. Για παράδειγμα, 51 κυβερνητικές υπηρεσίες και στρατιωτικά διοικητήρια που λειτουργούν σε 15 αμερικανικές πόλεις παρακολουθούν τη ροή κεφαλαίων από και προς τρομοκρατικά δίκτυα. Στο Πεντάγωνο, όπου λειτουργούν τα δύο τρίτα των προγραμμάτων των μυστικών υπηρεσιών, ελάχιστοι ανώτατοι αξιωματούχοι διαθέτουν πρόσβαση σε όλες τις μυστικές δραστηριότητες του υπουργείου. Αλλά όπως οι ίδιοι παραδέχονται είναι σχεδόν αδύνατον να είναι συνεχώς ενημερωμένοι για την πιο «ευαίσθητη» δουλειά του κράτους. «Δεν θα μου φτάσει ο χρόνος που θα ζήσω για να ενημερωθώ υπηρεσιακώς» ομολογεί, ανωνύμως, ένας εξ αυτών σε συνέντευξή του.

Ο υπουργός Αμυνας Ρόμπερτ Γκέιτς δήλωσε ότι δεν θεωρεί ότι η γραφειοκρατία βρίσκεται σε τέτοια επίπεδα ώστε να μην μπορεί να ασκείται εποπτεία. Ωστόσο, υποστηρίζει ότι μερικές φορές είναι δύσκολο να λάβει κάποιος συγκεκριμένες πληροφορίες. «Εννέα χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου είναι λογικό να το βλέπουμε αυτό και να λέμε:“Εντάξει, φτιάξαμε ένα σύστημα με τεράστιες δυνατότητες. Αλλά μήπως παράγουμε περισσότερες πληροφορίες από όσες χρειαζόμαστε;”» . Πράκτορες ομολογούν ότι το σύστημα έχει «τρύπες», όπως φάνηκε τόσο στην περίπτωση του ισλαμιστή στρατιωτικού γιατρού που αιματοκύλισε τη βάση Φορτ Χουντ στο Τέξας όσο και του νεαρού από τη Νιγηρία που προσπάθησε να ανατινάξει στον αέρα αεροπλάνο της Delta.

Ο διευθυντής της CΙΑ Λίο Πανέτα δήλωσε στην «Washington Ρost» ότι σχεδιάζει μεταρρύθμιση σε βάθος πενταετίας, εκτιμώντας μάλιστα ότι οι δαπάνες για τις μυστικές υπηρεσίες θα περιορισθούν λόγω κρίσης.

Τμήμα ειδήσεων elliniki-stratigiki
Press to Continue.......

Δημιουργείται Αρχή Ασφάλειας Τροφίμων

Μετά την εκλογή της Δρος Στέλλας Καννά - Μιχαηλίδου στο Διοικητικό Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Αρχής Ασφάλειας Τροφίμων (EFSA) για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, η Κύπρος μπήκε πια στην πορεία διαμόρφωσης πολιτικής ασφάλειας των τροφίμων και προσανατολίζεται προς τη δημιουργία Αρχής Ασφάλειας των Τροφίμων.

Ο Υπουργός Υγείας Χρίστος Πατσαλίδης, μιλώντας σε διάσκεψη Τύπου για το θέμα της ασφάλειας των τροφίμων, είπε πως «η επιλογή της κ. Μιχαηλίδου στο ΔΣ της EFSA, μέσα από μια διαδικασία αξιολόγησης αρκετών υποψηφιοτήτων, τιμά ιδιαίτερα την Κύπρο, αλλά και το Υπουργείο Υγείας ειδικότερα, στο οποίο η Δρ Μιχαηλίδου υπηρέτησε για 30 χρόνια και αφυπηρέτησε από τη θέση του Αναπληρωτή Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου».

Ο κ. Πατσαλίδης εξέφρασε την ελπίδα ότι η παρουσία της Κύπρου στο ΔΣ της EFSA μπορεί να δημιουργήσει μια νέα δυναμική με προστιθέμενη αξία σε εθνικό επίπεδο, ιδιαίτερα στην επίτευξη των στόχων της μετεξέλιξης του Γενικού Χημείου του Κράτους σε περιφερειακό κέντρο στην Ανατολική Μεσόγειο σε θέματα ασφάλειας τροφίμων και περιβάλλοντος υγείας, καθώς επίσης και στη δημιουργία της Αρχής Ασφάλειας Τροφίμων.

Ο Υπουργός Υγείας επισήμανε ότι η Κύπρος είναι γέφυρα μεταξύ της Ευρώπης και της ανατολικής Μεσογείου, αλλά και το σημείο εισόδου των τροφίμων στην ΕΕ, αφού η Κύπρος είναι εξωτερικό σύνορο της Ευρώπης.

«Ως τέτοια χώρα και με αυτήν τη γεωγραφική μας θέση έχουμε σοβαρό ρόλο και ευθύνη για τον έλεγχο των προϊόντων που καταναλώνονται από τους πολίτες της Ε.Ε.

Η ευθύνη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην εξασφάλιση υγιεινών και ασφαλών τροφίμων και κατά συνέπεια στην εφαρμογή ενός αποτελεσματικού συστήματος ελέγχου είναι απόλυτα επιβεβλημένη», τόνισε.

Επιστημονικό υπόβαθρο για αποφάσεις

Από την πλευρά της, η κ. Μιχαηλίδου είπε πως επιθυμεί να συμβάλει στο ρόλο της EFSA στις νέες προκλήσεις, ώστε να ενισχυθεί ο αντίκτυπος εκτίμησης κινδύνου πάνω στη διαδικασία λήψης απόφασης».

«Να δίνουμε επιστημονικές γνωματεύσεις σε εκείνους που αποφασίζουν, μια πιο ξεκάθαρη εικόνα. Να μετουσιώνουμε, δηλαδή, την επιστημονική γνωμάτευση σ' ένα εργαλείο που θα βασίζεται στην επιστήμη και θα μπορεί εκείνος ο οποίος θα πάρει την απόφαση να έχει όλη την εικόνα μπροστά του», είπε, προσθέτοντας ότι επιθυμεί να προωθήσει την ένταξη των αρχών της προφύλαξης ιδίως σε ό,τι αφορά τα θέματα των νέων τεχνολογιών. Δεν τις αρνιόμαστε, όμως θα πρέπει να τις εκτιμήσουμε σωστά», συμπλήρωσε.

Εξάλλου, αναφερόμενη στις προκλήσεις της EFSA, η κ. Μιχαηλίδου αναφέρθηκε στην ανάγκη δημιουργίας κανονιστικού πλαισίου για τα αποκαλούμενα «νέα τρόφιμα» (novel foods).

Αναφέρθηκε στις νέες τεχνολογίες στην ασφάλεια τροφίμων, όπως τη νανοτεχνολογία, την κλωνοποίηση και τη γενετική μηχανική, υποδεικνύοντας την ανάγκη για την ύπαρξη σωστής εκτίμησης των κινδύνων, αλλά και της θεσμοθέτησης ενός κανονιστικού πλαισίου.

Σε εξέλιξη η δημιουργία της Αρχής

Σε ερώτηση, αν υπάρχει εξέλιξη στο θέμα της ίδρυσης Αρχής Ασφάλειας Τροφίμων, ο κ. Πατσαλίδης είπε πως το όλο θέμα είναι υπό εξέλιξη μαζί με το Υπουργείο Γεωργίας.

Είπε πως η δημιουργία της Αρχής συνεπάγεται αύξηση προσωπικού και δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, υπενθυμίζοντας ταυτόχρονα την απόφαση της Κυβέρνησης για πάγωμα των προσλήψεων.

Διευκρίνισε, όμως, ότι το ζήτημα δεν αναβάλλεται, προσθέτοντας ότι αναμένεται η μελέτη του Υπουργείου Οικονομικών για τον τρόπο στελέχωσης της Αρχής και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να υλοποιηθεί.

«Ήδη αναπτύχθηκε και θεωρώ ότι έχει αναβαθμιστεί η συνεργασία των διαφόρων φορέων και έχει σε μεγάλο βαθμό αναπτυχθεί. Εκείνο που απομένει τώρα, θα έλεγε κάποιος, είναι η ομπρέλα που θα καλύψει το συντονισμό», κατέληξε. \
http://www.sigmalive.com/simerini/news/local/288026
Press to Continue.......

Οι πιο εντυπωσιακές αποδράσεις στη ιστορία

Ο πιο διάσημος ληστής τραπεζών στη δεκαετία του 1930, ο Τζον Ντίλινγκερ, κατάφερε να αποδράσει από το Κράουν Πόιντ της Ιντιάνα όπου κρατείτο για τη δολοφονία ενός αστυνομικού. Την εποχή εκείνη οι φυλακές του Κράουν Πόιντ θεωρούνταν υψίστης ασφαλείας. Ωστόσο, η απόδραση του Ντίλινκερ απέδειξε το αντίθετο. Με ένα ξύλινο πιστόλι βαμμένο μαύρο με βερνίκι παπουτσιών, όχι μόνο κατόρθωσε να αποδράσει αλλά να κλειδώσει όλους τους φύλακες σε ένα κελί και να πάρει δύο ομήρους.

Ως δια μαγείας

Οι τρεις αποδράσεις του Άλφρεντ Χιντς από βρετανικές φυλακές ήταν αρκετές για να του χαρίσουν το προσωνύμιο «Χουντίνι». Η εμπλοκή του Χιντς με τη δικαιοσύνη ξεκίνησε το 1953 με την κλοπή κοσμημάτων αξίας 90 χιλιάδων λιρών. Τα κοσμήματα δε βρέθηκαν ποτέ με αποτέλεσμα να καταδικαστεί σε δώδεκα χρόνια. Σε μια από τις πιο εντυπωσιακές ενέργειες του κατάφερε να αποδράσει από ένα υψίστης ασφαλείας κελί και ως δια μαγείας να περάσει από ένα συμπαγή τοίχο 8 μέτρων.

Το 1956 και ενώ ήταν ήδη ένας επιτυχημένος διακοσμητής συνελήφθη από τη Σκότλαντ Γιαρντ στη Ευρώπη. Μετά τη σύλληψη του υπέβαλε μήνυση κατά το δημοσίου για παράνομη σύλληψη. Η ακροαματική διαδικασία δεν τελείωσε ποτέ αφού ο Χιντς προφασίστηκε σωματική ανάγκη και απέδρασε από τις τουαλέτες κλειδώνοντας μάλιστα τους φρουρούς σε ένα μπάνιο. Τελικά συνελήφθη μερικές ώρες αργότερα.

Μετά την τρίτη του απόδραση ήταν από τις φυλακές του Τσέλμσφορντ, πέρασε δύο χρόνια εμπορευόμενος μεταχειρισμένα αυτοκίνητα και τελικά συνελήφθη ξανά οδηγώντας ένα αυτοκίνητο χωρίς χαρτιά. Τελικά εξέτισε τρία χρόνια από την ποινή του για τη ληστεία των κοσμημάτων, αφέθηκε ελεύθερος, κέρδισε μια μήνυση κατά του ενός από τους αστυνομικούς που τον συνέλαβαν και έγινε σελέμπριτι πουλώντας την ιστορία του στο News of The World.

Η δύναμη του μυαλού

Στα 29 χρόνια της λειτουργίας του Αλκατράζ υπήρξαν 14 απόπειρες απόδρασης από συνολικά 36 κρατούμενους. 23 συνελήφθησαν, έξι πέθαναν από πυρά των φρουρών και τρεις πνίγηκαν (επιβεβαιωμένα) στη θάλασσα. Ωστόσο, στις 11 Ιουνίου 1962 ο Φράνκ Μόρις και ο Κλάρενς Άνγκλιν κατάφεραν το αδιανόητο σε μια από τις πιο περίτεχνες και καλοσχεδιασμένες ενέργειες στην ιστορία.

Οι δύο δραπέτες σκαρφάλωσαν σε μια από τι ς καμινάδες της φυλακής, πέρασαν τον τοίχο της φυλακής και διέφυγαν με πλαστικές λέμβους που είχαν κατασκευάσει οι ίδιοι από υλικά που βρήκαν εντός του καταστήματος.

Για να μη γίνουν αντιληπτοί από τους φρουρούς που επιθεωρούσαν τα κελιά και τη νύχτα είχαν κατασκευάσει ομοιώματα των προσώπων τους με ένα μείγμα σαπουνιού, χαρτιού υγείας και πραγματικές τρίχες.

Οι Άνγκλιν και Μόρις καταζητούνται ακόμα από το FBI και η πιθανότερη εκδοχή είναι ότι πνίγηκαν στον Κόλπο του Σαν Φρανσίσκο. Ωστόσο, η ευρηματικότητα και η μεθοδικότητα που έδειξαν στο σχεδιασμό και την υλοποίηση της απόδρασης ενισχύει την υπόθεση ότι είχαν μεθοδεύσει και την εξαφάνιση τους
http://akatallilo.pblogs.gr/2010/02/oi-pio-entypwsiakes-apodraseis-sth-istoria.html
Press to Continue.......

Αρχέγονη τρομοκρατία

ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΑΚΟΥΣΗΣ
Οσοι παρακολουθούν εκ του μακρόθεν τα πολλά αιματηρά τρομοκρατικά επεισόδια των τελευταίων δύο ετών, διαπορούν και εκπλήσσονται κάθε φορά από την ένταση και το βάρος των πράξεων.

Δεν κατανοούν τα γεγονότα, αδυνατούν να προσεγγίσουν το φαινόμενο και τον παραλογισμό της τυφλής βίας που τα συνοδεύει.
Και δικαίως, αφού η συμβατική σκέψη δεν επαρκεί να συλλάβει ότι αυτό που συμβαίνει στον διευρυνόμενο κύκλο της βίας είναι πολύ διαφορετικό και απόλυτα ξένο προς την κυρίαρχη πολιτική κουλτούρα της χώρας. Κακά τα ψέματα, η διαφορά συνετελέσθη από τον Δεκέμβρη του 2008 και εντεύθεν.


Είναι φανερό πια ότι τα καυτά βράδια που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου πυροδότησαν μια άλλη κατάσταση στον κύκλο του αντιεξουσιασμού.

Η φαντασίωση της εξέγερσης κατέλαβε πολλούς, κάποιοι πήδηξαν τον φράχτη, ξεπέρασαν αναστολές και φόβους, ομάδες και πρόσωπα νόμισαν πως ήλθε ο καιρός της ανατροπής και σημαντικός αριθμός νέων εξοικειώθηκε με πράξεις βίας και αντιπαράθεσης με το κράτος και τις Αρχές. Η μυθολογία της σύγκρουσης με την Αστυνομία συνεπήρε 19χρονα και 20χρονα παιδιά και οι αμετανόητοι της ένοπλης βίας βρήκαν πρόσφορο έδαφος προπαγάνδας και κρίσιμη μάζα προσηλυτισμού.

Εκ των υστέρων, αποδεικνύεται ότι εκείνες της νύχτες του Δεκέμβρη αναπτύχθηκαν πρωτοφανείς αντιθέσεις και διαμορφώθηκαν άκρως επιθετικές συνειδήσεις, αντίστοιχες με εκείνες που γνώρισε ο τόπος στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου.

Αν επιχειρήσει κανείς να προσεγγίσει τον διακινούμενο μέσω του Διαδικτύου αντιεξουσιαστικό και αντισυστημικό λόγο, θα νιώσει την ένταση και βεβαίως θα έχει την εξήγηση της μεγάλης αντίθεσης και των φοβερών πράξεων. Οι νέες ομάδες ένοπλης βίας που συγκροτήθηκαν μετά τον Δεκέμβρη του 2008 δεν έχουν καμία σχέση με τις προηγούμενες της «17 Νοέμβρη» και του ΕΛΑ. Πρόκειται για σχήματα πολύ διαφορετικά, με ευρύτερο δίκτυο υποστηρικτών και πολιτική κουλτούρα που ξεφεύγει από τη μαρξιστικολενινιστική ηθική της πρωτοπορίας.

Τα παρόντα σχήματα ένοπλης βίας είναι σχεδόν αρχέγονα. Ελκονται περισσότερο από τα τάγματα των ισπανών αναρχικών του Μεσοπολέμου, παρά από τις ιταλικές Ερυθρές Ταξιαρχίες ή τη «17 Νοέμβρη».

Δεν συζητάνε πολύ, δεν έχουν ενδοιασμούς ή επιφυλάξεις, δεν νοιάζονται για τα θύματα, μπορούν με άνεση να πολυβολήσουν ένα αστυνομικό τμήμα ή να χτυπήσουν τον πρώτο δημοσιογράφο που θα βρουν μπροστά τους, επειδή απλώς θεωρούν ότι κάθε μπάτσος είναι εχθρός και κάθε κονδυλοφόρος, πουλημένος. Είναι αυτή άλλη κατάσταση, πολύ πέρα από την αστυνομική εκδοχή των πραγμάτων. Η σύγχρονη τρομοκρατία πρώτα θα ηττηθεί πολιτικά και μετά αστυνομικά.

akarakousis@dolnet.gr


Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artId=344166&dt=20/07/2010#ixzz0uCNKNPo7
Press to Continue.......

Monday, 7 June 2010

Αλλάζουν οι γεωπολιτικές ισορροπίες στη Μεσόγειο;

Την Κυριακή, το πολεμικό ναυτικό του Ισραήλ επιτέθηκε εναντίον της τουρκικής μη κυβερνητικής οργάνωσης που μαζί με μια μικρότερη πολυεθνική ομάδα που την ακολουθούσε, είχε σκοπό να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα.
Το Ισραήλ είχε ζητήσει από τους Τούρκους να μην καταπλεύσουν απευθείας στη Γάζα αλλά σε γειτονικό λιμάνι του Ισραήλ όπου να ξεφορτώσουν τις προμήθειες και αυτές να μεταφερθούν εν συνεχεία στη Γάζα, αλλά η τουρκική ΜΚΟ αρνήθηκε και προσπάθησε να σπάσει τον αποκλεισμό.

Το σπάσιμο του αποκλεισμού ήταν ο διακηρυγμένος στόχος της και το Ισραήλ είχε καταστήσει σαφές με κάθε τρόπο πως θα την εμπόδιζε. Όταν ο Ισραηλινός στρατός προσπάθησε να συλλάβει τα πλοία και τους επιβάτες, οι Τούρκοι που επέβαιναν στο Mavi Marmara αντιστάθηκαν (όπως φαίνεται στο βίντεο του ισραηλινού στρατού). Οι Ισραηλινοί έκαναν χρήση των όπλων κατά του πλήθους και ακολούθησε αιματοχυσία.

Ο στολίσκος αποτελείτο από έξι πλοία που έπλεαν σε σχηματισμό στα διεθνή ύδατα, και στα οποία επέβαιναν εκτός από τους Τούρκους, ακτιβιστές από αραβικές χώρες από το Αλγέρι, η Μαλαισία την Ελλάδα, την Ισπανία, τη Σουηδία, τη Δανία και την Ιρλανδία.

Επικεφαλής του convoy ήταν το υπό τουρκική σημαία κρουαζιερόπλοιο Mavi Marmara που υπήρξε και το θέατρο της τραγωδίας. Επρόκειτο για αυτό που θα αποκαλούσαμε, αν επρόκειτο για μοίρα πολεμικών πλοίων, «διοικητόπλοιο».

Το πλοίο αυτό, μπορεί να φιλοξενήσει 1086 επιβάτες αναπτύσσει μέγιστη ταχύτητα 16 ν,μ., και είχε ναυλωθεί από την από την τουρκική ΜΚΟ (İnsani Yardım Vakfı) «Ίδρυμα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τις Ελευθερίες» μια ισλαμική φιλανθρωπική οργάνωση που συστήθηκε το 1995 για να παράσχει βοήθεια στους μουσουλμάνους της Βοσνίας.

Το Ισραήλ έχει απαγορεύσει τη δράση της στο έδαφός του από το 2008 και την θεωρεί τρομοκρατική οργάνωση και τροφοδότη της Χαμάς. Επικαλείται μια μελέτη του Ινστιτούτων Διεθνών Σπουδών της Δανίας του 2006 που καταλόγιζε στην οργάνωση ότι κάτω από την ομπρέλα της φιλανθρωπίας επιδιώκει την επαφή μαχητών της τζιχάντ και τρομοκρατικών ομάδων.

Οι ναυλώσεις τέτοιων πλοίων, η οργάνωση μιας αποστολής 680 ανθρώπων και 10 χιλιάδων τόνων ανθρωπιστικής βοήθειας, δεν είναι απλή υπόθεση.

Η κυβέρνηση της Τουρκίας επισήμως αρνείται ότι η υποστηρίζει την συγκεκριμένη οργάνωση, όταν όμως στις 27 Απριλίου στη Δυτική Όχθη συνελήφθη από τις ισραηλινές αρχές ο Ιζμέτ Σαχίν, εκπρόσωπος της οργάνωσης, και κρατήθηκε είκοσι μέρες στην έδρα του ισραηλινού στόλου, ο Ταγίπ Ερντογάν, είχε καταδικάσει την κράτηση του Σαχίν χαρακτηρίζοντας το Ισραήλ «απειλή για την ειρήνη και τον ανθρωπισμό».

Είχε μάλιστα προαναγγείλει ότι «η Τουρκία συνεργάζεται με διάφορες χώρες για να αρθεί ο αποκλεισμός».

Ο αποκλεισμός αυτός έχει επιβληθεί από το 2007 αμέσως μόλις η Χαμάς κέρδισε τις εκλογές. Στην Γάζα ζουν σε σκληρές συνθήκες μισό εκατομμύριο Παλαιστίνιοι που εξαιτίας του εμπάργκο αδυνατούν να επουλώσουν τις πληγές του πρόσφατου πολέμου.

Για όσους διαβάζουν την ιστορία μέσα από συμβολισμούς, όταν το Mavi Marmara έβγαινε από το Βόσπορο, μεταφέροντας τους 580 από τους 680 επιβαίνοντες της αποστολής, η εικόνα μιλούσε μόνη της.

Το «αυτοκρατορικό μεγαλείο» της νηοπομπής συνιστούσε επικοινωνιακή επίδειξη δύναμης και θύμιζε περισσότερο σταυροφορία.

Το Ισραήλ επέλεξε να απαντήσει με χρήση στρατιωτικής ισχύος. Ο έλεγχος χάθηκε. Η περιπέτεια του πολυεθνικού στολίσκου βάφτηκε με αίμα. Στη συνέχεια δεν μπόρεσε να πείσει ότι τα πλοία και οι επιβάτες αποτελούσαν απειλή για την ασφάλεια του. Δεν βρέθηκαν όπλα ούτε τρομοκράτες.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, «εξέφρασε τη λύπη του για την απώλεια ανθρώπινων ζωών και τους τραυματισμούς που προέκυψαν από τη χρήση βίας κατά τη διάρκεια της επιχείρησης του ισραηλινού στρατού στη διεθνή ύδατα εναντίον των πλοίων ανθρωπιστικής νηοπομπής με προορισμό τη Γάζα». Ήταν μια ήπια απόφαση.

Ο πρόεδρος Ομπάμα κράτησε ίσες αποστάσεις από τον Τούρκο Πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν και τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου, ενώ ζήτησε «να πληροφορηθεί όλα τα πραγματικά περιστατικά, και μάλιστα το συντομότερο δυνατόν».

Αλλά στη Δύση η κοινή γνώμη είναι εναντίον του Ισραήλ και οι πολιτικοί είναι εξαιρετικά ευαίσθητοι στην κοινή γνώμη. Η τουρκική «ναυαρχίδα», Mavi Marmara, προσπάθησε να αποκόψει το Ισραήλ από τους δυτικούς του συμμάχους.

Η Τουρκία, κερδίζει τον τίτλο του υπερασπιστή του μουσουλμανικού κόσμου και πολλά μπορούν να αλλάξουν.

http://antipolon.blogspot.com/2010/06/blog-post_02.html
Press to Continue.......

Friday, 4 June 2010

ΤΟΥΡΚΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΔΙΕΡΩΤΑΤΑΙ «Σε τι είδους καταστροφή παρασύρεται η Τουρκία;»

O Τούρκος δημοσιογράφος Oray Eğin σε άρθρο του στην εφημερίδα «Aksam» με τίτλο «Σε τι είδους καταστροφή παρασύρεται η Τουρκία;», μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής: Στην Τουρκία υπάρχει ένα ποσοστό ανθρώπων, της τάξης του 10%, το οποίο διακαώς επιθυμεί ένα θεοκρατικό κράτος. Έτσι χθες και προχθές, ένα μεγάλο μέρος της μάζας αυτής το είδαμε στους δρόμους.

Στα σπίτια τους περισσότερο από τουρκικές σημαίες διαθέτουν σημαίες της Παλαιστίνης. Έτσι, προκειμένου να εξασφαλιστούν οι ψήφοι της μάζας αυτής, η εξωτερική πολιτική μιας ολόκληρης χώρας σχεδιάζεται εκ νέου. Αλλάζουν τον άξονα της Τουρκίας, επαναπροσδιορίζοντας μάλιστα ακόμη και τη νέα θέση της χώρας μέσα στον κόσμο.

Τη δύναμη αυτή του 10%, την οποία προηγουμένως είχαν καταληστέψει με την υπόθεση-σκάνδαλο «Φάρος» [Deniz Feneri], τώρα με το έτσι θέλω την έστειλαν στο θάνατο, αυτή τη φορά εκ μέρους ενός [ισλαμικού] Ευαγούς Ιδρύματος [IHH], το οποίο όχι μόνο είναι ύποπτο, αλλά και αμφιλεγόμενο. Τους εξαπάτησαν με ηρωικά παραμύθια και, δυστυχώς, συνεχίζουν να το πράττουν ακόμη.

Όμως, το χειρότερο είναι ότι κάνουν πολιτική πάνω σε αυτούς που έστειλαν στο θάνατο. Βεβαίως, ουδείς μπορεί να αποδεχθεί όσα διέπραξε το Ισραήλ, όμως, ούτε και αυτοί, οι οποίοι χειροκροτούν το IHH, έχουν κάποια δικαιολογία. Το στοιχειωδέστερο καθήκον κάθε κράτους είναι να διαφυλάξει την ασφάλεια των πολιτών του, όμως το κράτος αυτό όχι μόνο δεν προειδοποιεί τους πολίτες του, αλλά ούτε καν προσπαθεί να τους αποτρέψει.

Ένα κράτος, το οποίο δεν αναφέρει τίποτε για τη δική του ευθύνη και δεν ζητεί συγγνώμη από τους δικούς του υπηκόους, στο μέτρο που του επιτρέπουν οι μεγάλοι αδελφοί της Δύσης επιτίθεται στο Ισραήλ, με κενές περιεχομένου εκφράσεις, αλλά και με τις γνωστές εκφράσεις μίσους. Τώρα με την επίθεση αυτή πραγματοποιεί και ψηφοθηρία.

Σκοπός ποιος είναι; Να τείνουμε το χέρι στους καταπιεσμένους μουσουλμάνους; Η Τουρκία γιατί δεν ενστερνίζεται και τον αγώνα άλλων μουσουλμάνων, οι οποίοι καταπιέζονται; Για παράδειγμα, γιατί δεν διεκδικεί και τα δικαιώματα του ιρανικού λαού, ο οποίος στενάζει κάτω από ένα θεοκρατικό κράτος; Τώρα προσπαθεί να γίνει ο ήρωας της Γάζας; Δεν πρέπει κι εμείς να ρωτήσουμε;

Αυτό αποτελεί μουσουλμανική αλληλεγγύη ή ανθρωπιστική ευαισθησία; Όχι, είναι μια καθαρά ψηφοθηρική κίνηση. Κλείνουν το μάτι σε αυτό το 10%. Γιατί και άλλες μουσουλμανικές χώρες, αλλά και ο αραβικός κόσμος, δεν παίρνει θέση στην αντιδικία Ισραήλ- Παλαιστίνης; Γιατί η Τουρκία προβάλλει στο προσκήνιο τον εαυτό της; Ακόμη και η Αίγυπτος τηρεί αποστάσεις. Η Τουρκία, η οποία δεν μπόρεσε να λύσει τα δικά της προβλήματα με το ΡΚΚ, και άρχισαν και πάλι οι απειλές, παρασύρεται με ταχύτητα μέσα στο τέλμα της Μέσης Ανατολής;

Η νέα εξωτερική πολιτική της Τουρκίας λαμβάνει θέση δίπλα στη Χαμάς. Αυτή είναι το ΡΚΚ του Ισραήλ και το Ισραήλ εδώ και χρόνια αντιπαλεύει μαζί της. Το Ισραήλ δεν επιθυμεί να αναμειχθεί κάποιος άλλος στη δική του υπόθεση. Όμως, εδώ και χρόνια το Ισραήλ αντιπαλεύει με αυτούς που προσπαθούν να παρεμβληθούν στην υπόθεση αυτή, όπως το Ιράν και η Ρωσία. Επιπλέον, δεν υπολογίζει ούτε και τα Η.Ε. Τώρα θα την ποδηγετήσει ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, η οποία έχει να αντιμετωπίσει τα δικά της προβλήματα;».
ΣΗΜΕΡΙΝΗ
Press to Continue.......

Wednesday, 2 June 2010

ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΑ – ΙΣΤΟΡΙΑ : ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΗΡΩΑΣ;

Ο 80ΧΡΟΝΟΣ ΛΑΚΗΣ ΣΑΝΤΑΣ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΤΙ ΗΡΩΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ 2 ΦΟΡΕΣ ΗΡΩΑΣ. ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΗΡΩΙΚΗ ΤΟΥ ΠΡΑΞΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ.
Η πιο γνωστή ηρωική πράξη του Λάκη Σάντα είναι ότι το ‘41 στις 30 Μαΐου μαζί με τον Μανώλη Γλέζο κατεβάσανε την γερμανική σημαία από την Ακρόπολη.
Από εκεί και πέρα η κορύφωση των ηρωικών πράξεων που ακολούθησε στην ζωή του είναι ότι ζει μόνος του με την ιστορία του χωρίς να την εξαργυρώνει σε κάποια κομματική καθημερινότητα. Στις εποχές της οικονομικής κρίσης όπου χρειαζόμαστε νέα πρότυπα ζωής και διακυβέρνησης η μίμηση αυτή των φωτεινών ανθρώπων αποτελεί το πρώτο παράδειγμα.

Από Neurotalks
Press to Continue.......

«Δημογραφική έκρηξη στη Μέση Ανατολή και περιφρούρηση των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ»

Ενδιαφέρουσα ημερίδα από το ΚΥΚΕΜ
Στις 19 Μαίου το Κυπριακό Κέντρο Μελετών (ΚΥΚΕΜ), σε συνεργασία με το Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως, διοργάνωσε στο ξενοδοχείο «Σαν Χωλ» στη Λάρνακα επιστημονική ημερίδα με θέμα «Δημογραφική έκρηξη στη Μέση Ανατολή και περιφρούρηση των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ». Η Ημερίδα τελούσε υπό την αιγίδα του υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης κου Λουκά, ο οποίος τόνισε στην εισαγωγική του ομιλία τη σημασία που δίδει το υπουργείο στο καυτό θέμα της λαθρομετανάστευσης καθώς επίσης και στη νέα πολιτική της ΕΕ για την περιφρούρηση των εξωτερικών της συνόρων (FRONTEX).

Πολύ ενδιαφέρουσες ήταν και οι εισηγήσεις και οι απόψεις που κατετέθησαν από τους ομιλητές. Ο διευθυντής του ΚΥΚΕΜ, Χρήστος Ιακώβου ανέπτυξε το θέμα: «Η δημογραφική έκρηξη στη Μέλη Ανατολή και οι μακροστρατηγικές της συνέπειες στην περιοχή». Ο κος Ιακώβου παρέθεσε τις δημογραφικές τάσεις της Μέσης Ανατολής μέχρι τα μέσα του 21ου αιώνα και συνέδεσε τις τάσεις αυτές με το φαινόμενο της διασποράς της πολιτικής συνείδησης, την αντιπαράθεση για τις πηγές νερού και το φαινόμενο της λαθρομετανάστευσης. Η διευθύντρια του τμήματος αρχείου πληθυσμού και μετανάστευσης, Άννυ Σιακαλλή, τόνισε τις αυξητικές τάσεις της μετανάστευσης και λαθρομετανάστευσης στην Κύπρο επισημαίνοντας τις επακόλουθες σταδιακές δημογραφικές αλλοιώσεις που επιφέρουν στην Κύπρο. Τέλος ο διοικητής της υπηρεσίας αλλοδαπών, Αιμίλιος Λάμπρου, παρέθεσε στατιστικά στοιχεία για τη λαθρομετανάστευση και τις αιτήσεις ασύλου για τα έτη 2005-2010, στα κριτήρια επιλογής της Κύπρου ως χώρας τελικού προορισμού, και στη δράση της αστυνομίας σε σχέση με το θέμα της παράνομης εργοδότησης και καταπολέμησης των κυκλωμάτων διακίνησης λαθρομεταναστών.
Από Geopolitics.gr
Press to Continue.......

Tuesday, 1 June 2010

Όταν η ηλιθιότητα σπάει καρύδια.

Τελικά τι ακριβώς συνέβη σήμερα τα ξημερώματα με το Τουρκικό πλοίο Μαβί Μάρμαρα? Για να καταλάβουμε καλύτερα το θέμα θα χωρίσουμε το πρόβλημα στα δύο βασικά του σημεία: τον αποκλεισμό της Γάζας γενικά, και το επεισόδιο με τους 19 νεκρούς μέχρι την ώρα που γράφεται το παρόν.

Ο αποκλεισμός της Γάζας
Η μεγαλύτερη βλακεία που έχει κάνει το Ισραήλ στο θέμα της Γάζας είναι να την αποκλείσει με τον τρόπο που την έχει αποκλείσει.

Εκτός του ότι από θέμα ασφαλείας δεν του προσφέρει τίποτα, από πολιτική άποψη είναι καταστροφική, από διπλωματική άποψη απαράδεκτη και από ηθική άποψη τουλάχιστον ανεπίτρεπτη.

Καταλαβαίνω πολύ καλά ότι η Χαμάς δεν είναι ακριβώς το τάγμα της Μητέρας Τερέζας και όπως έχει δηλώσει επανειλημμένα, και υπάρχει και στο καταστατικό της, ο σκοπός της οργάνωσης είναι η καταστροφή του Ισραήλ.

Όπως επίσης καταλαβαίνω ότι το Ισραήλ πρέπει να προστατέψει τους πολίτες της όπως την αδελφή μου και τα ανίψια μου που ζουν εκεί. Όπως επίσης καταλαβαίνω το Ισραήλ θεωρεί ότι βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με τη Γάζα.

Μέχρι εδώ όλα καλά. Αλλά δεν φαντάζομαι πως το Ισραήλ πραγματικά φοβάται μπας και η Χαμάς το διαλύσει ή το καταλάβει; Ούτε φαντάζομαι πως το Ισραήλ δεν μπορεί να αντιδράσει γρήγορα με ακρίβεια και θανατηφόρα αν χρειαστεί σε τρομοκρατική ενέργεια μέσα στο έδαφος του.

Οπότε προς τι ο αποκλεισμός;

Αφού έφυγε από τη λωρίδα, και άριστα έκανε, γιατί δεν συμπεριφέρεται όπως κάθε χώρα που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με τον γείτονα της. Να κλείσει τα σύνορα της και να πει της Χαμάς από εδώ δεν περνάει τίποτα. Αν θέλει να ανεφοδιαστεί ας το κάνει μέσω του λιμανιού της, του αεροδρομίου της ή από τους αδελφούς της τους Αιγύπτιους, που τόσο την αγαπάνε!!!!.

Με τον τρόπο αυτόν το Ισραήλ:

Δεν θα έχει την διεθνή κοινή γνώμη, και των κατοίκων της Γάζας εναντίον του.

Αν η Χαμάς του επιτεθεί, μιας και το Ισραήλ της φέρεται σαν ανεξάρτητη χώρα και όχι σαν υπόδουλους κατακτημένους, μπορεί να αντεπιτεθεί όπως γουστάρει.

Επειδή η πείρα μας δείχνει ότι η Χαμάς ενδιαφέρεται μόνο για τη Χαμάς σε λιγότερο από ένα χρόνο θα την πάρουν οι κάτοικοι της Γάζας με τις πέτρες αφού ενώ θα υπάρχει άφθονη βοήθεια και ανεφοδιασμός η ζωή τους δεν θα καλυτερεύει.

Δυστυχώς η ηλιθιότητα του Ισραήλ (για να μη πω κάτι άλλο που αρχίζει με Μ) σπάει καρύδια και γιαυτό βρίσκεται σε αυτήν την θέση. Το κράτος αυτό συνεχίζει και έχει το σύνδρομο του ολοκαυτώματος, δηλαδή τη φοβία ότι όποιος του λέει ότι θα τον εξαφανίσει να βλέπει αμέσως μπροστά του τον Χίτλερ και το Ολοκαύτωμα.

Προς μεγάλη μου λύπη για τους δύο αυτούς λαούς τα πράγματα δεν είναι όπως τα περιέγραψα παραπάνω αλλά δεν είναι και τόσο κακά όσο ορισμένοι πιστεύουν.

Είτε το λένε είτε όχι, ειδικά εδώ στην Ελλάδα, το Ισραήλ επιτρέπει 1500 τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας την εβδομάδα από τα σύνορα του με τη Γάζα σύμφωνα με στοιχεία διεθνών οργανισμών και ΜΚΟ που ελέγχουν τη διέλευση.

Τελευταία το Ισραήλ έχει άρει και την απαγορεύσει σε διάφορα προϊόντα και υλικά όπως για παράδειγμα τσιμέντο και σίδερο, υπό την προϋπόθεση ότι θα πάει σε συγκεκριμένο άτομο ή εταιρία για συγκεκριμένο σκοπό και υπό την επίβλεψη ΜΚΟ ή του ΟΗΕ και όχι στη Χαμάς που μπορεί να φτιάξει με αυτό πολέμιό υλικό. Έχουν καλυτερεύσει τα πράγματα για του κατοίκους της Γάζας; Η απάντηση είναι: Αρκετά αφού από τη λήξη του πολέμου τον Ιανουάριο του 2009 έχουν περάσει πάνω από 1 εκατομμύριο τόνους βοήθειας, αλλά όχι όσο θα έπρεπε.

Και τώρα ας έρθουμε στα σημερινά θλιβερά επεισόδια.

Τα γεγονότα
Όταν ο στολίσκος ξεκίνησε για τη Γάζα το Ισραήλ είχε προειδοποιήσει ότι δεν θα το επέτρεπε να διασπάσει τον αποκλεισμό. Μάλιστα είχε προτείνει στους διοργανωτές να έρθουν στο Ασντόντ και να μεταφέρουν την βοήθεια παρουσία τους μέσω των συνόρων Γάζας – Ισραήλ, πρόταση που οι διοργανωτές του Free Gaza, αρνήθηκαν.

Το τουρκικό πλοίο στο οποίο έγιναν τα επεισόδια, όπως και όλος ο στολίσκος, είχε πληρωθεί από την Τουρκική ΜΚΟ IHH.

Η οργάνωση, αυτή σύμφωνα με μελέτη του Danish Institute for International Strategy το 2006 χαρακτηρίστηκε σαν Ισλαμική οργάνωση που εκτός από ανθρωπιστική βοήθεια έχει διατελέσει και βιτρίνα για τρομοκρατικές οργανώσεις (the Role of Islamic Charities in International Terrorist Recruitment and Financing). Το 2008 το Ισραήλ τη χαρακτήρισε επίσης τρομοκρατική οργάνωση.

Όταν ο στολίσκος με επικεφαλείς το Τουρκικό πλοίο πλησίασε τη Γάζα από τις 12 το βράδυ και μέχρι τις 2 το πρωί αρνήθηκε να σταματήσει.

Να διευκρινίσω εδώ ότι σύμφωνα με τον διεθνή νόμο της ναυσιπλοΐας όταν ένα πολεμικό ασχέτου εθνικότητας ζητάει από εμπορικό σκάφος να σταματήσει είναι υποχρεωμένο το τελευταίο να σταματήσει έστω και αν βρίσκεται σε διεθνή ύδατα.

Όταν οι ισραηλινοί ανέβηκαν στο κατάστρωμα του τουρκικού πλοίου δέχτηκαν επίθεση από ορισμένους επιβάτες με μαχαίρια τσεκούρια λοστούς και σφαίρες τραυματίζοντας μερικούς στρατιώτες οι οποίοι άνοιξαν πυρ με τα θλιβερά αποτελέσματα (βλέπε video στα διάφορα ελληνικά και ξένα κανάλια.)

Μέχρι εδώ τα γεγονότα όπως τα ξέρουμε μέχρι την ώρα που γράφονται αυτέ οι γραμμές. Στα άλλα πλοία που δεν υπήρξε βία αντίδραση των επιβατών δεν άνοιξε μύτη.

Ήταν σωστή η ενέργεια των ισραηλινών; Όχι μόνο δεν ήταν σωστή αλλά ήταν και καταστροφική.

Τι μπορούσαν να κάνουν; Μπορούσαν να πουν πως θα ερευνήσουν τα πλοία και αν δεν έβρισκαν όπλα να τα αφήσουν να φτάσουνε στη Γάζα. Και αν δεν σταματούσανε θα μπορούσανε να αχρηστεύσουνε τις προπέλες του.

Τώρα έχουν την παγκόσμια κατακραυγή για μία παγίδα που τους έστησε η Τουρκία.

Ο μόνος τρόπος για να μειώσει τη ζημιά που έγινε είναι το Ισραήλ να ζητήσει από τον ΟΗΕ και την Ε.Ε. να στείλουν αντιπροσώπους σήμερα και όλας και να διεξαχθεί σοβαρή και σε βάθος έρευνα για το τι ακριβώς έγινε. Να μην διεξάγει την έρευνα μόνο του. Να την κάνει με διεθνείς οργανισμούς.

Τέλος γιατί η Τουρκία έστησε την προβοκάτσια είναι θέμα άλλου άρθρου.

Του Ζαν Κοέν απο ιστολογιο ΖΑΝΚΟΕΝ
Press to Continue.......

Monday, 31 May 2010

“Free Gaza”: Ανθρωπιστική Οργάνωση ή κίνημα νομιμοποίησης της Χαμάς.

Η οργάνωση Free Gaza και οι αποστολές σκαφών που έχει στείλει στη Γάζα, έχουν λάβει μεγάλη δημοσιότητα στην Ελλάδα. Παρουσιάζονται ως ανθρωπιστική προσπάθεια που στόχο έχει να προσφέρει βοήθεια στον δοκιμαζόμενο λαό της Λωρίδας και να σπάσει τον θαλάσσιο αποκλεισμό της. Μάλιστα, η οργάνωση προετοιμάζει και μια νέα αποστολή με έναν «στόλο» από πλοία στην περιοχή στα μέσα Απριλίου ως μέρος μιας διεθνούς εκστρατείας μαζί με οργανώσεις της Τουρκίας και της Ιρλανδίας. Προκειμένου να συγκεντρώσει χρήματα για τη νέα αποστολή της, η οργάνωση έχει διοργανώσει συναυλία στην Αθήνα και εκδηλώσεις ανά την Ελλάδα, ενώ έχει δημοσιεύσει εκκλήσεις σε εφημερίδες για καταθέσεις σε τραπεζικούς λογαριασμούς. Όμως μια σε βάθος έρευνα του «ΑΙΤ» αποκαλύπτει ότι στην πραγματικότητα οι ανθρωπιστικές δραστηριότητες της Free Gaza έχουν μόνο συμβολικό χαρακτήρα, ενώ ταυτόχρονα έχει σαφή πολιτική ατζέντα που προσφέρει πολιτική υποστήριξη και βήμα προβολής στη Χαμάς και το Ιράν. (http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=139584; http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=139486; http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=141828; http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11381&subid=2&pubid=10443030;
http://www.haniotika-nea.gr/index.php?artid=44029)

Η διακήρυξη αρχών, ελληνική συμμετοχή και πολιτική δράση
Η “Free Gaza” άρχισε να δραστηριοποιείται το 2008 με σκοπό όπως ισχυρίζεται η ίδια να σπάσει τον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας από το Ισραήλ, ο οποίος επιβλήθηκε μετά την κατάληψη της Λωρίδας από την ακραία παλαιστινιακή οργάνωση της Χαμάς και επιθέσεις με ρουκέτες εναντίον Ισραηλινών πολιτών.

Η αγγλόφωνη ιστοσελίδα της Free Gaza αναφέρει ότι πρόκειται για μια πολυεθνική οργάνωση που θέλει να στρέψει την διεθνή προσοχή στον αποκλεισμό της Γάζας με «κοινωνική βοήθεια» και «μη βίαια μέσα». Οι πηγές χρηματοδότησης της οργάνωσης δεν είναι σαφείς, όμως αυτοχαρακτηρίζεται ως φιλανθρωπική και έχει την βάση της στη Λευκωσία. Επίσης, έχει διοριστεί ένα διεθνές «Προσωρινό Διοικητικό Συμβούλιο» και διαθέτει έναν μεγάλο κατάλογο διεθνών υποστηρικτών.

Από την ίδρυση της η οργάνωση έχει πραγματοποιήσει 8 αποστολές στη Γάζα, 5 εκ των οποίων κατόρθωσαν να προσεγγίσουν την Λωρίδα. Οι άλλες τρεις εμποδίστηκαν από τις Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις. Σε δύο από αυτές τις περιπτώσεις, τα πλοία προσπάθησαν να προσεγγίσουν τη Γάζα κατά την διάρκεια του πολέμου εκεί τον Ιανουάριο του 2009, και στην άλλη περίπτωση μετά τον πόλεμο συνελήφθησαν και απελάθηκαν οι ακτιβιστές που επέβαιναν στο σκάφος.

Η ελληνική συμβολή στην οργάνωση είναι σημαντικότατη καθώς Έλληνες ακτιβιστές έχουν παίξει καταλυτικό ρόλο στην διοργάνωση αρκετών αποστολών. Σε κάποιες αποστολές τα πλοία έφεραν ελληνική σημαία, ενώ μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου συμμετείχαν σε μερικές απ’ αυτές. Σε τουλάχιστον δύο περιπτώσεις ο καπετάνιος ήταν Έλληνας. Ένα πρόσωπο κλειδί σε αυτές τις αποστολές από ελληνικής πλευράς φέρεται να είναι ο Βαγγέλης Πισσίας, καθηγητής ΤΕΙ, και μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη των μελών της τρομοκρατικής οργάνωσης ΕΛΑ. Ο Πισσίας είναι γνωστός για τις φιλο-παλαιστινιακές του απόψεις. Είναι επίσης μέλος του διεθνούς προσωρινού διοικητικού συμβουλίου της Free Gaza. (http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=356423; http://www.freegaza.org/ )

Η διακήρυξη αρχών της διεθνούς οργάνωσης αναφέρει ότι σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των εθνικοτήτων, καλεί το Ισραήλ να αποχωρήσει από τα εδάφη που κατέλαβε το 1967, ενώ αναφέρει ότι οι «νόμιμοι κάτοικοι» των εδαφών που κατελήφθησαν θα πρέπει να ελέγχουν την είσοδο και έξοδο απ’ αυτά τα εδάφη και να έχουν πρόσβαση στον διεθνή θαλάσσιο και εναέριο χώρο χωρίς ισραηλινές παρεμβολές. Η οργάνωση τάσσεται υπέρ της επιστροφής όλων των Παλαιστινίων προσφύγων στο Ισραήλ και τα παλαιστινιακά εδάφη, κάτι που ουσιαστικά θα ισοδυναμούσε με την καταστροφή του, όμως ταυτόχρονα αναφέρει ότι υποστηρίζει «την τήρηση της αρχής της μη βίας και της μη βίαιης αντίστασης.» ( http://www.freegaza.org/en/about-us/mission )

Η οργάνωση έχει διάφορα παραρτήματα ανά τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα. Η διακήρυξη αρχών της ελληνικής ιστοσελίδας της Free Gaza «Ένα Καράβι για την Γάζα» διαφέρει από αυτήν της διεθνούς ιστοσελίδας, καθώς δεν κάνει λόγο για «μη βίαια μέσα.» Αντίθετα, αναφέρει ότι υποστηρίζει «το δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού στην αντίσταση με κάθε μέσο για να απελευθερώσει την πατρίδα του από την κατοχή», δημιουργώντας ερωτηματικά για το αν οι Έλληνες διοργανωτές της “Free Gaza” υποστηρίζουν τις βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας σε καφετέριες, λεωφορεία, κτλ, και τις ρίψεις ρουκετών εναντίον αθώων Ισραηλινών πολιτών από ακραίες οργανώσεις σαν την Χαμάς. Αυτά τα εύλογα ερωτήματα ενισχύονται και από την συμπεριφορά και την δράση των Ελλήνων μελών των αποστολών της «Free Gaza». (http://www.shiptogaza.gr/Ποιοι-Είμαστε )

Οι δύο αποστολές της οργάνωσης που έχουν ιδιαίτερο ελληνικό ενδιαφέρον πραγματοποιήθηκαν τον Αύγουστο του 2008 και τον Ιανουάριο του 2009 (κατά την διάρκεια του πολέμου). Για την πρώτη αποστολή χρησιμοποιήθηκαν δύο ψαροκάικα, το «Δημήτρης Κ.» (Free Gaza) και το «Άγιος Νικόλαος» (Liberty). Σε αυτήν, συμμετείχε μεταξύ άλλων, o Πέτρος Γιώτης, εκδότης του περιοδικού «Κόντρα» που προβάλλεται πολύ σε ελληνικές ιστοσελίδες του αντιεξουσιαστικού χώρου και γνωστός μάρτυρας υπεράσπισης στην δίκη του μέλους της 17 Νοέμβρη, Δημήτρη Κουφοντίνα. Μαζί και στην πρώτη αποστολή και ο Κώστας Καλαρέμας, γνωστό άτομο του αναρχικού χώρου, ο οποίος στο παρελθόν έχει συλληφθεί και καταδικαστεί από την Ελληνική Δικαιοσύνη για ληστεία τράπεζας. (http://archive.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=13.06.2003,id=2149080:
http://archive.enet.gr/online/online_text?dt=29/01/2006&c=110&id=24260544)

Σε ότι αφορά τις δραστηριότητες των μελών της πρώτης αποστολής στη Γάζα, σε λεπτομερέστατη αφήγησή του που δημοσιεύθηκε στο Indy.gr, ο Πέτρος Γιώτης αναφέρει ότι τα μέλη της “Free Gaza” βρίσκονταν υπό την ένοπλη προστασία της αστυνομίας της Χαμάς, καθ’ όλη την διάρκεια της παραμονής τους εκεί, ότι συνάντησαν υψηλόβαθμο στέλεχος της Ισλαμικής Τζιχάντ, και ότι δεξιώθηκαν από τον Ισμαήλ Χανίγιε, τον Πρωθυπουργό της Χαμάς στη Γάζα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Χαμάς και η Ισλαμική Τζιχάντ έχουν χαρακτηριστεί ως τρομοκρατικές οργανώσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Υποστηρίζονται και χρηματοδοτούνται από το Ιράν και ευθύνονται για σωρεία τρομοκρατικών ενεργειών εναντίον εκατοντάδων αθώων Ισραηλινών πολιτών για να μην μιλήσουμε για την ρίψη χιλιάδων ρουκετών από την Γάζα προς το Ισραήλ.
(http://indy.gr/newswire/antapokrisi-apo-gaza-toy-petroy-giti/?searchterm=None; http://indy.gr/analysis/spazontas-ton-apokleismo-tis-gazas-1; http://www.mfa.gov.il/MFA/Terrorism-+Obstacle+to+Peace/Palestinian+terror+since+2000/Victims+of+Palestinian+Violence+and+Terrorism+sinc.htm )

Οι «ανθρωπιστικές δραστηριότητες» κάποιων Ελλήνων μελών της Free Gaza δεν σταματούν εδώ. Στην πρώτη αποστολή συμμετείχε και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Τάσος Κουράκης. Δεν είναι σαφές εάν ο Τ. Κουράκης συμμετείχε στη συνάντηση με το μέλος της Ισλαμικής Τζιχάντ, όμως σίγουρα συναντήθηκε με τον Πρωθυπουργό της Χαμάς στη Γάζα, Ισμαήλ Χανίγιε. Από την ιστοσελίδα του κ. Κουράκη μαθαίνουμε επίσης ότι τα μέλη της αποστολής έλαβαν τιμητικά παλαιστινιακά διαβατήρια σε τελετή που πραγματοποιήθηκε με υψηλόβαθμα στελέχη της Χαμάς. Είναι επίσης βέβαιο ότι ο Τάσος Κουράκης, μετά το ταξίδι του στη Γάζα, μετέβη στην Δαμασκό τον Μάρτιο του 2009 με ελληνική αντιπροσωπεία η οποία είχε συνάντηση με τον Χάλεντ Μεσαάλ, τον αρχηγό της Χαμάς στη Συρία. Ο Χαλέντ Μεσαάλ θεωρείται ότι ανήκει στην πιο σκληροπυρηνική πτέρυγα της οργάνωσης η οποία παίρνει εντολές κατευθείαν από την Τεχεράνη. (http://www.kourakis.gr/drasi/%CE%91%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%93%CE%AC%CE%B6%CE%B1%CF%82; http://mpostani.blogspot.com/2009/03/blog-post_4774.html )

Σε ότι αφορά άλλα μέλη της κοινοβουλίου, η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Σοφία Σακοράφα αναφέρεται αρχικά ως επιβάτης στην όγδοη αποστολή της “Free Gaza» κατά την διάρκεια του πολέμου με τον πλοίο «Αρίων» (Spirit of Humanity) τον Ιανουάριο του 2009. Δεν είναι όμως καθόλου βέβαιο εάν τελικά ταξίδεψε με το πλοίο. Πάντως, υποστηρίζει θερμά τις δραστηριότητες της οργάνωσης και στην ιστοσελίδα της προβάλλονται φωτογραφίες της δίπλα στο σκάφος. Είναι επίσης απόλυτα σαφές ότι η κ. Σακοράφα συμμετείχε στην ίδια ελληνική αποστολή με τον Τάσο Κουράκη που επισκέφθηκε την Δαμασκό τον Μάρτιο του 2009 και συναντήθηκε με διάφορες παλαιστινιακές οργανώσεις, αν και δεν είναι σίγουρο ότι ήταν παρούσα στην συνάντηση με την ηγέτη της Χαμάς, Χάλεντ Μεσαάλ. Είναι επίσης βέβαιο ότι η Σοφία Σακοράφα συμμετείχε σε συνέδριο για το παλαιστινιακό στην Τεχεράνη στις αρχές Μαρτίου του 2009, και σε εκδήλωση της Ιρανικής Πρεσβείας με θέμα την Γάζα τον Ιανουάριο του 2010. Στην ίδια εκδήλωση τον Ιανουάριο συμμετείχε και ο καθηγητής Βαγγέλης Πισσίας ενός των συντονιστών της Free Gaza στην Ελλάδα. Δηλαδή αυτοί οι δύο άνθρωποι που τόσο κόπτονται δήθεν για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των Παλαιστινίων, συμμετείχαν χωρίς αιδώ σε εκδηλώσεις του ιρανικού καθεστώτος μετά τα βίαια επεισόδια, τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τις προφυλακίσεις και τον βασανισμό αντιφρονούντων εκεί. Η απορία αυτή είναι ακόμα μεγαλύτερη για την Σοφία Σακοράφα που τυχαίνει να είναι γυναίκα. (http://www.freegaza.org/en/home/56-news/672-mercy-ship-departs-for-gaza-we-are-coming-in-on-tuesday; http://www.sakorafa.gr/pages/?id=100; http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/2010/01/gaza-symbol-of-resistance-organized-by.html; http://mpostani.blogspot.com/2009/03/blog-post_4774.html; http://www.sakorafa.gr/pages/?id=101; http://www.sakorafa.gr/pages/?id=102)

Ο αποκλεισμός της Γάζας, η ανθρωπιστική κατάσταση και δράση της Free Gaza: Ανθρωπιστική Βοήθεια ή συμβολική επικοινωνιακή κίνηση;
Ενώ είναι σαφές ότι μερικά μέλη της Free Gaza, και οπωσδήποτε κάποιοι Έλληνες εκπρόσωποι και υποστηρικτές της, είχαν επαφές με στελέχη ακραίων Παλαιστινιακών οργανώσεων και του Ιράν, αξίζει επίσης να εξεταστεί εάν πράγματι η οργάνωση προσφέρει κάποια σημαντική ανθρωπιστική βοήθεια στους κατοίκους της Γάζας.

Για να γίνει αυτό πρέπει να δοθεί ένα σύντομο ιστορικό για την παρούσα κατάσταση στη Λωρίδα.

Τον Σεπτέμβριο του 2005, το Ισραήλ απέσυρε όλες τις δυνάμεις του και τους οικισμούς του από την Λωρίδα της Γάζας. Οι επιθέσεις με ρουκέτες εναντίον Ισραηλινών πόλεων μέσα στο Ισραήλ από την Χαμάς και άλλες παλαιστινιακές οργανώσεις, που είχαν ξεκινήσει το 2001, εντάθηκαν. Τον Νοέμβριο του 2005 με την μεσολάβηση της τότε Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Κοντολίζα Ράις υπεγράφη συμφωνία για την διέλευση ανθρώπων από την Ράφα στα σύνορα με την Αίγυπτο υπό την επίβλεψη της Παλαιστινιακής Αρχής και επιθεωρητών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ προϊόντα περνούσαν από το σημείο ελέγχου του Κέρεν Σαλόμ υπό ισραηλινή εποπτεία.

Το 2006 η Χαμάς κέρδισε με συντριπτική νίκη τις εκλογές στα παλαιστινιακά εδάφη, και συγκεκριμένα τις εκλογές για το Παλαιστινιακό Νομοθετικό Συμβούλιο. Δημιουργήθηκε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας με το άλλο παλαιστινιακό κόμμα της Φατάχ, του Προέδρου Μαχμούντ Αμπάς, όμως η Χαμάς ουσιαστικά έλεγχε την Λωρίδα της Γάζας. Η Χαμάς είναι μία οργάνωση που απορρίπτει την ύπαρξη του Ισραήλ και τις προηγούμενες ειρηνευτικές συμφωνίες που έχει υπογράψει η Ισραηλινή Κυβέρνηση με την Παλαιστινιακή Αρχή. Ως αποτέλεσμα το 2006 – 2007, το Διεθνές Κουαρτέτο (ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Ένωση, Ρωσία και ο ΟΗΕ) μαζί με το Ισραήλ επέβαλαν οικονομικές κυρώσεις στην παλαιστινιακή κυβέρνηση με την απαίτηση η Χαμάς να αποδεχθεί τρεις όρους: να αποκηρύξει τη βία, να αναγνωρίσει το Ισραήλ, και να αποδεχθεί τις προηγούμενες συμφωνίες που υπέγραψε η Παλαιστινιακή Αρχή. Η Χαμάς δεν ανταποκρίθηκε σε αυτούς τους όρους.

Το 2007 η Χαμάς κατάλαβε δια της βίας την Λωρίδας της Γάζας, έπειτα από ένοπλη διένεξη με την Φατάχ. Κατά την διάρκεια των εχθροπραξιών η Χαμάς έδιωξε τους αξιωματούχους της Φατάχ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επιθεωρούσαν τα σύνορα με την Αίγυπτο. Είχε προηγηθεί και η απαγωγή του Ισραηλινού στρατιώτη Γκιλάντ Σαλίτ, από την Χαμάς, μέσα σε ισραηλινό έδαφος τον Ιούνιο του 2006.

Με δεδομένο ότι είχε να κάνει με μια εχθρική οργάνωση και τις συνεχιζόμενες ρίψεις ρουκετών από την Γάζα, ως μέσον πίεσης, η Κυβέρνηση του Ισραήλ αποφάσισε να επιβάλλει έναν αμφιλεγόμενο αποκλεισμό της Γάζας δια εδάφους και θαλάσσης.

Σε ότι αφορά τον αποκλεισμό και την ασφάλεια του Ισραήλ, ο θαλάσσιος χώρος της Γάζας αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση διότι χρησιμοποιείται συχνά για την μεταφορά παράνομων όπλων.

Ακολούθησε μια περίοδος με αυξανόμενες και μειωμένες εντάσεις με τις εκτοξεύσεις ρουκετών από την Χαμάς και άλλες οργανώσεις και ισραηλινές επιχειρήσεις στη Γάζα, καθώς και διαπραγματεύσεις για κατάπαυση του πυρός, με κύρια αυτή που διήρκησε από τον Ιούνιο μέχρι τον Δεκέμβριο του 2008. Η Χαμάς θεωρούσε ότι αυτή η εκεχειρία θα οδηγούσε σε άρση του αποκλεισμού, κάτι που δεν έγινε, ενώ η Ισραηλινή Κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι παρά την εκεχειρία συνέχιζε να εκτοξεύεται μεγάλος αριθμός ρουκετών από τη Γάζα εναντίον ισραηλινών πολιτών. Σύμφωνα με ισραηλινές πηγές, κατά την διάρκεια της παύσης του πυρός έπεσαν 543 ρουκέτες στο Ισραήλ. Η εκεχειρία κατάρρευσε τον Δεκέμβριο του 2008 με το Ισραήλ να δηλώνει ότι η Χαμάς αποφάσισε την παύση μονομερώς και την Χαμάς να κατηγορεί το Ισραήλ. Το βέβαιο όμως είναι ότι το Ισραήλ αποφάσισε να προχωρήσει σε μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση 20 ημερών στη Γάζα αφού δέχθηκε τουλάχιστον 12.000 χιλιάδες ρουκέτες στο έδαφός του από μία περιοχή από την οποία είχε αποχωρήσει το 2005 και όταν ήταν σαφές ότι η Χαμάς είχε εντείνει τις επιθέσεις της οι οποίες έγιναν καθημερινό φαινόμενο. http://en.wikipedia.org/wiki/2007%E2%80%932010_blockade_of_the_Gaza_Strip
http://www.mfa.gov.il/MFA/Terrorism-+Obstacle+to+Peace/Hamas+war+against+Israel/Operation_Gaza_Context_of_Operation_5_Aug_2009.htm)

Σε ότι αφορά την ανθρωπιστική βοήθεια μετά τον αποκλεισμό, το Ισραηλινό Υπουργείο Άμυνας αναφέρει ότι από τον Ιούλιο του 2007 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2008 μετά την επιβολή του αποκλεισμού μεταφέρθηκαν στη Γάζα πάνω από 800.000 τόνοι ανθρωπιστικής βοήθειας μέσω της (COGAT) (το Ισραηλινό κέντρο συντονισμού κυβερνητικών δραστηριοτήτων στα παλαιστινιακά εδάφη). (http://www.mfa.gov.il/MFA/Government/Communiques/2008/Humanitarian+assistance+transferred+to+Gaza+4-Mar-2008.htm;
http://www.mfa.gov.il/MFA/Government/Communiques/2008/Humanitarian_assistance%20_to_Gaza_since_June_19_calm_understanding_18_Nov_2008)

Η COGAT αναφέρει επίσης ότι κατά την διάρκεια του πολέμου μεταφέρθηκαν στην Λωρίδα πάνω από 37.000 τόνοι ανθρωπιστικής βοήθειας (τρόφιμα, φάρμακα και ιατρικός εξοπλισμός) σε 1503 φορτηγά. Επίσης μεταφέρθηκαν πάνω από 1,5 εκατομμύρια λίτρα βενζίνης στη Λωρίδα και παρέχει αναλυτικό κατάλογο της βοήθειας που διήρθε σε καθημερινή βάση. (http://www.mfa.gov.il/MFA/Government/Communiques/2009/Humanitarian_aid_to_Gaza_following_6_month_calm.htm?DisplayMode=print)

Κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις προέβαιναν σε τρίωρη μονομερή παύση των εχθροπραξιών προκειμένου να φτάσει η ανθρωπιστική βοήθεια στον άμαχο πληθυσμό

Τέλος η COGAT αναφέρει ότι μετά το πέρας του πολέμου έχουν μεταφερθεί στη Γάζα πάνω από 800.000 χιλιάδες τόνοι ανθρωπιστικής βοήθειας και πάνω από 120 εκατομμύρια λίτρα καυσίμων. Σε σχέση με τα καύσιμα, η COGAT δηλώνει ότι δεν υπάρχει περιορισμός σε αυτά για οικιακή χρήση (μαγείρεμα, κλπ.). Επίσης δηλώνει ότι προβλήματα στα καύσιμα έχουν προκληθεί και από επιθέσεις της Χαμάς στα διυλιστήρια Ναχάλ Όζ στα σύνορα με την Γάζα. (http://www.mfa.gov.il/MFA/Government/Communiques/2010/Increased_humanitarian_aid_Gaza_after_IDF_operation_Jan_2009 )

Όμως μετά τον πόλεμο οι Ισραηλινές Αρχές δεν επιτρέπουν την διέλευση δομικών υλικών (μέταλλα, τσιμέντο) στη Γάζα που είναι αναγκαία για την ανοικοδόμηση, με την αιτιολογία ότι μπορεί να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή ρουκετών που εκτοξεύονται κατά Ισραηλινών. Είναι γεγονός ότι απλά μέταλλα, όπως μεταλλικοί σωλήνες χρησιμοποιούνται για την κατασκευή των «Κασάμ», δηλαδή των ρουκετών που εκτοξεύει η Χαμάς, όμως δεν είναι σαφές εάν αυτό ισχύει και για το τσιμέντο. Ενδεχομένως το Ισραήλ να θέλει με αυτό τον τρόπο να διατηρήσει την πίεση που ασκεί στο καθεστώς της Χαμάς. (http://www.ochaopt.org/gazacrisis/admin/output/files/ocha_opt_gaza_humanitarian_situation_report_2009_03_30_english.pdf; http://blogs.howstuffworks.com/2008/02/28/how-kassam-rockets-work/ )


Μετά την επιβολή του αποκλεισμού και ιδιαίτερα κατά την διάρκεια του πολέμου, το Ισραήλ δέχθηκε έντονη κριτική από τον ΟΗΕ και ανθρωπιστικές οργανώσεις όπως η Human Rights Watch, Οxfam, και την Διεθνή Αμνηστία που έκαναν λόγο για «ανθρωπιστική καταστροφή» και «συλλογική τιμωρία» των Παλαιστινίων. Στην διάρκεια του πολέμου αυτές οι ανθρωπιστικές οργανώσεις ισχυρίστηκαν ότι οι κάτοικοι της Γάζας υπέφεραν από τρομερές ελλείψεις, δεν είχαν αρκετή ανθρωπιστική βοήθεια ή δεν μπορούσαν να αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτήν λέγοντας ότι τα μέτρα του Ισραήλ δεν ήταν επαρκή.
(http://en.wikipedia.org/wiki/2007%E2%80%932010_blockade_of_the_Gaza_Strip)

Η τελευταία αναφορά του Γραφείου για τον Συντονισμό Ανθρωπιστικών Υποθέσεων του ΟΗΕ (OCHA) η οποία συντάχθηκε τον Μάρτιου το 2009 δεν κάνει λόγο για έλλειψη τροφίμων στη Γάζα. Αντίθετα, δηλώνει ότι είναι επαρκή. Όμως κάνει λόγο για έλλειψη καυσίμων, για έλλειψη πετρελαίου για οικιακή χρήση, προβλήματα στην ηλεκτροδότηση, στην πρόσβαση στο νερό και την παροχή του σε μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού, για οικονομική κρίση καθώς και στην τρομερή ζημιά που προκλήθηκε στις υποδομές από τον πόλεμο οι οποίες δεν μπορούν να επισκευαστούν επειδή το Ισραήλ δεν επιτρέπει την διέλευση δομικών υλικών στην Λωρίδα. Αναφέρει δε ότι υπάρχουν στην Γάζα 600 χιλιάδες τόνοι χαλασμάτων. Επίσης, ισχυρίζεται ότι το Ισραήλ καθυστερεί ή δεν επιτρέπει την διέλευση κάποιων τροφίμων, ειδών καθαριότητας, παιχνίδια, κλπ. Παρόμοια αναφορά κάνει και η Human Rights Watch, η οποία σε έκθεσή της τον Δεκέμβριο του 2009, δηλώνει ότι στον πόλεμο καταστράφηκαν πάνω από 3.500 κατοικίες, 200 εργοστάσια, αποθήκες, σχολεία, υποδομές και αγροτικές εκτάσεις ενώ χιλιάδες άνθρωποι παραμένουν χωρίς ηλεκτροδότηση ή υποφέρουν από παύσεις στην παροχή της. Πάνω από 160 οικογένειες ζουν ακόμα σε σκηνές. (http://www.ochaopt.org/gazacrisis/admin/output/files/ocha_opt_gaza_humanitarian_situation_report_2009_03_30_english.pdf; http://www.hrw.org/en/news/2009/12/26/israelgaza-one-year-after-hostilities-abuses-unpunished)

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι κάτοικοι της Γάζας μπορεί ναι μεν να μην πεινάνε, όμως αντιμετωπίζουν την κακουχία της καταστροφής στις υποδομές τους και την οικονομία τους για να μην μιλήσουμε για την ανθρώπινη καταστροφή που προκάλεσε ο πόλεμος. Ταυτόχρονα, είναι επίσης αλήθεια ότι κάποια από τα δομικά υλικά που χρειάζονται για να οικοδομηθεί η Λωρίδα όντως χρησιμοποιούνται για την κατασκευή των ρουκετών Κασάμ που εκτοξεύονται εναντίον του Ισραήλ.

Σε ότι αφορά την συνεισφορά της “Free Gaza” σε ανθρωπιστική βοήθεια, η ελληνική και αγγλόφωνη ιστοσελίδα της οργάνωσης δεν δίνουν λεπτομερή αναφορά για την βοήθεια που έχει παραδώσει στη Γάζα σε όλες τις αποστολές. Σε κάποιες μόνο περιπτώσεις αναφέρουν το μέγεθος της βοήθειας οι οποίες σε όλες τις αποστολές σύμφωνα με αυτά που καταγράφονται στις ιστοσελίδες, φτάνουν περίπου τους 10 τόνους. Αυτό ακούγεται λογικό δεδομένο ότι τα σκάφη που πραγματοποίησαν τις αποστολές ήταν μικρά και δεν ξεπερνούσαν τα 20 μέτρα σε μέγεθος. Στην πρώτη αποστολή μάλιστα συμμετείχαν μόνο δύο ψαροκάικα. Ακόμα και κατά την διάρκεια του πολέμου στη Γάζα έφταναν 1.000 – 2.000 χιλιάδες τόνοι ανθρωπιστικής βοήθειας μέσω των επίσημων ισραηλινών διοδίων σε καθημερινή βάση. Μετά τον πόλεμο μέσα σε μία μόνο εβδομάδα πέρασαν στη Γάζα σχεδόν 14.000 τόνοι βοήθειας. Δηλαδή, σε ενάμιση χρόνο δράσης και 8 αποστολές η συνεισφορά της Free Gaza σε ανθρωπιστική βοήθεια σε σύγκριση με αυτήν που έχει περάσει μέσω του Ισραήλ, ακόμα και κατά την περίοδο του πολέμου και με όλα τα προβλήματα που ενδεχομένως να δημιουργούν οι ισραηλινές αρχές, είναι ελάχιστη. Βεβαίως, αξίζει να σημειωθεί ότι σε πολλές αποστολές της οργάνωσης συμμετείχαν γιατροί και μέλη ανθρωπιστικών οργανώσεων που ενδεχομένως να προσέφεραν την βοήθειά τους στη Γάζα. Επίσης σε κάποιες αποστολές η οργάνωση μετέφερε από την Γάζα προς την Κύπρο ασθενείς που χρειάζονταν βοήθεια. Βέβαια όλα αυτά θα ήταν αδύνατον να γίνουν χωρίς την άδεια των ισραηλινών αρχών, κάτι που παραλείπει να αναφέρει η οργάνωση. Επιπρόσθετα, δεν αναφέρει ότι σε μία αποστολή της που εμποδίστηκε από το Ισραήλ, η ανθρωπιστική βοήθεια που έφερε το πλοίο παραδόθηκε στη Γάζα από τις ισραηλινές αρχές μέσω των επίσημων διοδίων. (http://www.freegaza.org/en/boat-trips; http://www.shiptogaza.gr/Δράσεις/Προηγούμενες-αποστολές; http://www.mfa.gov.il/MFA/Government/Communiques/2009/Humanitarian_aid_to_Gaza_following_6_month_calm.htm?DisplayMode=print; http://www.mfa.gov.il/MFA/Government/Communiques/2010/Increased_humanitarian_aid_Gaza_after_IDF_operation_Jan_2009; )

Συμπεράσματα
Είναι σαφές ότι η ανθρωπιστική βοήθεια που προσφέρει η Free Gaza είναι μόνο συμβολική.

Η ελληνική ιστοσελίδα της οργάνωσης υποστηρίζει την «αντίσταση» των Παλαιστινίων «με όλα τα μέσα» σε αντίθεση με την αγγλόφωνη ιστοσελίδα.

Στις αποστολές της Free Gaza συμμετείχαν μάρτυρες υπεράσπισης ελληνικών τρομοκρατικών οργανώσεων. Επίσης συμμετείχαν και γνωστοί αναρχικοί που έχουν συλληφθεί και προφυλακιστεί για πράξεις ποινικού δικαίου.

Κάποια μέλη των ελληνικών αποστολών έχουν ταξιδέψει στο εξωτερικό για να συναντηθούν με τα πιο σκληροπυρηνικά στελέχη οργανώσεων όπως την Χαμάς που θεωρείται τρομοκρατική οργάνωση από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Κάποια μέλη των Ελληνικών αποστολών συμμετείχαν σε εκδηλώσεις είτε στην Τεχεράνη είτε στην Αθήνα του θεοκρατικού και αυταρχικού καθεστώτος του Ιράν για το παλαιστινιακό, η ηγεσία της οποίας πρεσβεύει την καταστροφή του Ισραήλ.

Είναι σαφές ότι η Free Gaza και σίγουρα το ελληνικό παράρτημα δεν είναι απλώς μια ανθρωπιστική οργάνωση, αλλά έχει μια συγκεκριμένη πολιτική στόχευση. Είναι επίσης βέβαιο ότι ηθελημένα τα μέλη της οργάνωσης, και δε ιδιαίτερα οι Έλληνες, προσέφεραν νομιμοποίηση στην κυβέρνηση της Χαμάς στις συναντήσεις τους με υψηλόβαθμους αξιωματούχους της οργάνωσης.. Δηλαδή, έδωσαν πολιτική στήριξη στη Χαμάς για μια κατάσταση που σε μεγάλο βαθμό έχει προκληθεί από την ίδια εξαιτίας της αδιάλλακτης στάσης της. Επίσης σε δύο περιπτώσεις, τα σκάφη της Free Gaza προσπάθησαν να προσεγγίσουν την Γάζα κατά την διάρκεια ενός πολέμου που προκλήθηκε από την ίδια την Χαμάς με τις ρίψεις ρουκετών. Αυτά τα δεδομένα οδηγούν στο εύλογο ερώτημα εάν στόχος της οργάνωσης είναι στην πραγματικότητα «Free Gaza» ή “Free Hamas”;

http://athensjerusalemnow.blogspot.com/2010/03/free-gaza.html

Από ιστολογιο ΖΑΝ ΚΟΕΝ
Press to Continue.......