Tuesday, 8 December 2009

Λέγοντας αντίο στη μαμά

Του Asaf Gefen
Η ψυχρή υποδοχή που έγινε στο Bibi πιθανόν να σημαίνει την επικείμενη αποδέσμευση των ΗΠΑ από το αδιέξοδο στη Μέση Ανατολή
Ο Πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu συνάντησε αυτήν την εβδομάδα στην Ουάσινγκτον την υποδοχή που επιφυλάσσεται συνήθως σ’ ένα ιδιαίτερα ανεπιθύμητο συγγενή. Το είδος του συγγενή που αναγκάζεσαι να συναντήσεις – στο κάτω-κάτω είναι μέλος της οικογένειας και η μαμά σε παρακάλεσε επίμονα να το κάνεις – αλλά φροντίζεις να το κάνεις σ’ ένα άγνωστο μέρος ώστε να μη σας δει κανείς.

Ο Λευκός Οίκος δεν έχει γνωρίσει τέτοια μυστικοπάθεια από την εποχή των συναντήσεων κορυφής μεταξύ του Bill Clinton και της Monica Lewinsky. Από την πλευρά του, ο Obama δεν έκανε καμία προσπάθεια να κρύψει ότι θα προτιμούσε μια καταπρόσωπο συνάντηση με τον φερόμενο δολοφόνο Damian Carlik - ο οποίος κατηγορείται ότι σκότωσε μια εξαμελή οικογένεια νότια του Τελ-Αβίβ - από τη συνάντησή του αυτή με τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό.

Ωστόσο, φαίνεται ότι κάτι μεγαλύτερο συμβαίνει εδώ. Όπως υπαινίχθηκε αυτήν την εβδομάδα ο δημοσιογράφος Thomas Friedman, οι Αμερικανοί είναι πιο κοντά από ποτέ στο να συνειδητοποιήσουν ότι θα κοιμηθούν καλά τη νύχτα ακόμη και χωρίς το Μεσανατολικό δηλητήριο και ότι έχουν καλύτερα πράγματα να κάνουν στη ζωή τους από το να παίζουν το ρόλο της νταντάς σε μας και τους Παλαιστίνιους (δύο παιδιά για τα οποία δεν αρκεί καμία ποσότητα Ritalin).

Ο καθένας μπορεί να καταλάβει τη θέση τους όπως άλλωστε και το δικό μας άγχος της εγκατάλειψης. Η απομάκρυνση των Αμερικανών, η οποία θα προστεθεί στο ήδη ασταθές διεθνές μας status, θα ενισχύσει τη θέση μας ως παγκόσμιου παρία από τον οποίο κάθε πολιτισμένος άνθρωπος θα έκανε καλά να κρατά αποστάσεις σπρώχνοντάς μας ακόμη βαθύτερα στο κρησφύγετό μας. Για να μην αναφερθούμε φυσικά στις οικονομικές επιπτώσεις που θα έχει μια τέτοια κίνηση.

Αναλαμβάνοντας την ευθύνη για τις πράξεις μας
Και όσο για τον χρόνιο πονοκέφαλο που είναι γνωστός ως “ειρηνευτική διαδικασία”, η αποστασιοποίηση του υπεύθυνου Αμερικανού ενήλικα ίσως αποτελέσει μια ευπρόσδεκτη αλλαγή. Αφού για χρόνια συνηθίσαμε μια παγκόσμια νταντά που μας άλλαζε την πάνα κάθε φορά που τα πράγματα αγρίευαν, έφτασε πλέον η ώρα να αναλάβουμε εμείς και οι αξιαγάπητοι γείτονές μας την ευθύνη για τις πράξεις μας.
Για πόσα ακόμη χρόνια μπορούμε να περιμένουμε από άλλους να λύνουν τα προβλήματά μας για λογαριασμό μας; Πόσο χρονών πρέπει να γίνουμε για να σταματήσουμε να πηγαίνουμε σε ραντεβού με τη συνοδεία των γονιών μας;

Μελετώντας σε βάθος την πραγματικότητα μιας Μέσης Ανατολής χωρίς ένα ξένο διαμεσολαβητή που θα μας επιβάλει λύσεις και με εμφανή την πιθανότητα εμείς και οι Άραβες γείτονές μας διαχειριζόμαστε τα πράγματα μόνοι μας και αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες και τις διαμάχες με το δικό μας τρόπο, ανακύπτει ένα ευρύ φάσμα ευκαιριών και πιθανών σεναρίων – τα οποία μπορούν όλα να συνοψιστούν σε δύο λέξεις: Μαμά, βοήθεια!

Ωστόσο, αντίθετα με ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν, αυτή τη φορά ακόμη κι αν την καλέσουμε, η μαμά δεν θα έρθει.

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3804670,00.html
Από Ιστοδελίδα ΖΑΝΚΟΕΝ

No comments: