Thursday, 19 November 2009

O Abbas είναι νεκρός – Τον σκότωσαν οι Netanyahu και Barak

HAARETZ
Του Yossi SaridΟ Mahmoud Abbas μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί νεκρός. Τον σκότωσαν οι Benjamin Netanyahu και Ehud Barak. Μετά από μια σύντομη και οργισμένη συνάντηση, του άφησαν ένα χάπι υδροκυανίου στο τραπέζι και βγήκαν από την αίθουσα. Κατάφερε, ωστόσο, να κάνει δυο-τρία υπερατλαντικά τηλεφωνήματα και, σε μια στιγμή απελπισίας, αποδέχτηκε την έκθεση Goldstone την οποία προσπαθεί τώρα να θέσει εκ νέου στο προσκήνιο στη Γενεύη.

Το να εξαναγκάσεις τον Πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής - απ’ όλον τον κόσμο - ν’ αποσύρει το αίτημά του για συζήτηση της έκθεσης ισοδυναμεί με μια Ισραηλινο-Αμερικανική εντολή για χαρακίρι. Ο εκβιασμός μέσω απειλών απέδωσε και, για μια ακόμη αφορά, δεν υπάρχει εταίρος για συνομιλίες - ούτε και θα υπάρξει στο άμεσο μέλλον. Αυτό συμβαίνει όταν κάποιος μετατρέπει έναν εταίρο σε συνεργάτη.

Σήμερα βέβαια γίνονται προσπάθειες επαναφοράς του Abbas (Abu Mazen) – γίνεται λόγος ακόμη και για απομάκρυνση δύο-τριών οδοφραγμάτων που θα βοηθήσουν στην αποκατάσταση του σφυγμού του.

Ο Netanyahu όμως δεν θέλει απλώς να νικήσει, θέλει και να ταπεινώσει. Δεν θέλει απλώς να καρφώσει ένα μαχαίρι στην πλάτη, θέλει και να το γυρίσει στο στομάχι. Ο Bibi κατανοεί τη φύση της ψυχής του άγριου ζώου – της Ισραηλινής κοινής γνώμης που επευφημεί τον ταυρομάχο που βάζει το πόδι του πάνω στον ήδη νεκρό ταύρο.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται αλλά δεν διδάσκει μαθήματα. Βρίθει παραδειγμάτων κοντόφθαλμης ανοησίας – παραδειγμάτων για το πώς οι άνθρωποι δεν αρκούνται στη νίκη αλλά επιμένουν στην κακοποίηση του πτώματος του ταύρου. Αυτή η αλαζονική κακομεταχείριση δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για καταστροφή και πάντα καταλήγει στην καταβολή ενός υψηλού τιμήματος.

Η Γερμανία είχε ηττηθεί στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκείνη την εποχή, ο Woodrow Wilson είχε τη διορατικότητα ν’ απευθύνει έκκληση για μια "ειρήνη χωρίς νικητές και ηττημένους". Ο Βρετανός όμως David Lloyd George, ο Ιταλός Vittorio Orlando και, ιδιαίτερα, ο Γάλλος Georges Clemenceau ήταν πλεονέκτες. Ήθελαν και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο με αποτέλεσμα να σπάσουν τον βραχίονα της Γερμανίας στην προσπάθειά τους να τον λυγίσουν. Δεν τους έφτανε να την βλέπουν γονατισμένη, ήθελαν να τη δουν να σέρνεται. Έτσι υπογράφτηκε στις Βερσαλλίες η συμφωνία ειρήνης και ταπείνωσης. Έτσι στρώθηκε το έδαφος στην άλλη πλευρά του Ρήνου για την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. Έτσι φυτεύτηκε ο σπόρος για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Και ο Clemenceau, που μέσα στην ανοησία του πίστευε ότι θα μπορούσε να διασφαλίσει την ασφάλεια της Γαλλίας για πολλές γενιές, έφερε τελικά στο λαό του μια μεγάλη καταστροφή μόλις μια γενιά αργότερα.

Και η Αίγυπτος ηττήθηκε στον Πόλεμο των Έξι Ημερών. Μία ήττα που αποθανατίσαμε σε κομψά λευκώματα που απεικόνιζαν ξυπόλυτους στρατιώτες να προχωρούν με πόδια που έτρεμαν και χέρια υψωμένα, πλάι σε ντροπιαστικές φωτογραφίες με πεταμένες μπότες στο δρόμο της φυγής τους. Όμως ο εξευτελισμός τους δεν είχε ολοκληρωθεί – όχι εντελώς. Γι’ αυτό αγνοήσαμε τις ειρηνευτικές βολιδοσκοπήσεις του Anwar Sadat και ρίξαμε αλάτι στις πληγές του. Ήμασταν αποφασισμένοι να ανεγείρουμε "ένα βαθύ λιμάνι" στο Yamit. Εκείνοι οι Αιγύπτιοι θα έβλεπαν κατά που φυσάει ο άνεμος στα νερά του Bardawil, σκεφτήκαμε. Κάπως έτσι λοιπόν ο Πόλεμος των Έξι Ημερών οδήγησε στον Πόλεμο του Yom Kippur, ο οποίος δεν τελείωσε με φωτογραφικά λευκώματα αλλά με πληθώρα βιβλίων που τιμούσαν τη μνήμη των πεσόντων στρατιωτών.
Ο Abu Mazen όμως είναι αυτός που ταπεινώθηκε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον από τότε που ο Ariel Sharon τον αποκάλεσε "μαδημένο κοτόπουλο". Αργότερα, θα επιχειρήσουν ακόμα και να ζωγραφίσουν βούλες λεοπάρδαλης στο σώμα του όπως ακριβώς ζωγραφίζουν λωρίδες ζέβρας σε γαϊδάρους στο ζωολογικό κήπο της Γάζας. Οι πραγματικές ζέβρες που υπήρχαν εκεί και που χαροποιούσαν τα θλιμμένα παιδιά, πέθαναν κατά τη διάρκεια του τελευταίου πολέμου μαζί με τις καμήλες.

Όταν βρεθεί ο διάδοχός του – αυτού του λογικού ανθρώπου, αυτού του καλού Παλαιστίνιου – τότε μόνο θα πάρουμε για άλλη μια φορά το μάθημά μας με το δύσκολο τρόπο: "Μην είσαστε πολύ καλοί και μην είσαστε πολύ κακοί". Κυρίως όμως, μην είσαστε πολύ νικηφόροι.

http://www.haaretz.com/hasen/spages/1121555.html
Από Ιστοσελιδα ΖΑΝ ΚΟΕΝ

No comments: