Wednesday, 25 November 2009

Από τους Απελευθερωτές των Gulag ως τους Υποτακτικούς των Σαουδαράβων, το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει προδώσει την αρχική αποστολή του.

Nationalreview ONLINE
Του Gerald M. Steinberg*

Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ιδρύθηκε το 1978 στη Νέα Υόρκη (ως Παρατηρητήριο του Ελσίνκι) με αποστολή τη χρησιμοποίηση λαϊκών διαδηλώσεων και άλλων μορφών “κατονομασίας και εξευτελισμού” ώστε να επιτευχθεί η απελευθέρωση κρατουμένων συνείδησης στην Σοβιετική Ένωση και την Ανατολική Ευρώπη. Πολλοί κάτοικοι των Gulag, συμπεριλαμβανομένου του Anatoly (τώρα Natan) Sharansky, αναγνώρισαν αργότερα το ρόλο του HRW στην απελευθέρωσή τους. Λίγο μετά, το HRW άρχισε να συνηγορεί υπέρ πολιτικών κρατουμένων και θυμάτων βασανισμών άλλων απολυταρχικών καθεστώτων όπως της Χιλής, της Αργεντινής και της Ελλάδας.

Από τότε όμως, το HRW έχει χάσει την ηθική του πυξίδα και η οργάνωση χρησιμοποιεί τον αξιόλογο προϋπολογισμό της ($42 εκατομμύρια το 2008) για να επιτίθεται επανειλημμένα κατά του Ισραήλ εκμεταλλευόμενη τη γλώσσα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου. Χρησιμοποιώντας στρεβλή νομική ρητορική στη θέση των αξιόπιστων αποδεικτικών στοιχείων, προβαίνει σε υποβολιμαία δημοσιεύματα, αναφορές και συνεντεύξεις τύπου που βάζουν στο στόχαστρο τις Ισραηλινές αντιδράσεις στις τρομοκρατικές επιθέσεις του Arafat, της Hamas και της Hezbollah.

Η οργάνωσή μου, NGO Monitor, δημοσιοποιεί κάθε χρόνο μια συστηματική ανάλυση της ατζέντας του HRW που διαχωρίζει σαφώς το Ισραήλ στη Μέση Ανατολή. Για χρόνια, αυτοί οι τιμητές της διεθνούς ηθικότητας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων είχαν πολύ λίγα να πουν για τη Λιβύη, τη Σαουδική Αραβία ή τους Παλαιστίνιους τρομοκράτες. Η πρόσφατη επιφυλακτική κριτική που άσκησε το HRW στη Σαουδική πολιτική ήρθε μόνο μετά την αναδιοργάνωση του διοικητικού συμβουλίου της οργάνωσης και την ανεπιθύμητη κριτική που δέχτηκε για αυτή τη σκόπιμη εθελοτυφλία απέναντι στα κακώς κείμενα που υπάρχουν στη χώρα. Το Μάιο του 2009, η Arab News ανέφερε ότι αξιωματούχοι του HRW πήγαν στη Σαουδική Αραβία για να συγκεντρώσουν πόρους διαφημίζοντας τις πολυάριθμες καταδίκες και ψευδο-ερευνητικές εκθέσεις κατά του Ισραήλ στον πόλεμο στη Γάζα. Κάποιοι πάντως από τους ιδρυτές της οργάνωσης, συμπεριλαμβανομένου του Robert Bernstein, διαφωνούν έντονα με τη σημερινή στάση της.

Πώς και γιατί αυτή η υπερδύναμη των ανθρώπινων δικαιωμάτων μετατράπηκε σ’ έναν βασικό πολέμιο του Ισραήλ όπως έγινε και με την Διεθνή Αμνηστία που εδρεύει στο Λονδίνο και η οποία ξεκίνησε την ίδια σχεδόν περίοδο με μια παρόμοια αποστολή; Και γιατί τέτοιες οργανώσεις δείχνουν αξιόπιστες και ηθικές — αν και όχι τόσο ηχηρές — μόνο όταν πρόκειται για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκτός Μέσης Ανατολής όπως αυτές που συμβαίνουν στην Κίνα;

Μέρος της απάντησης αποτελεί ο εθισμός στην επιρροή, την εξουσία και τα χρήματα που κρύβονται πίσω από αυτό το δήθεν ηθικό προσωπείο. Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ανάγκασε οργανώσεις σαν το HRW να δημιουργήσουν νέους στόχους προκειμένου να εξακολουθήσουν να λαμβάνουν τις δωρεές (Και το πέτυχαν. Ο διευθυντής της οργάνωσης Ken Roth παίρνει μισθό $350,000). Ο αγώνας κατά του Νοτιοαφρικανικού απαρτχάιντ δεν ήταν παρά ένα βραχύβιο υποκατάστατο.

Το HRW και η Αμνηστία μετατράπηκαν από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε “διερευνητικές οργανώσεις” ισχυριζόμενες εμπειρογνωμοσύνη στις πολυπλοκότητες του διεθνούς δικαίου και των κανόνων της ένοπλης σύρραξης. Πρόσθεσαν μερικούς αυτοδιορισμένους ειδικούς σε αυτούς τους τομείς και άρχισαν να παρουσιάζουν κάποιες εντυπωσιακές αναφορές πεδίων μαχών βασισμένες σε αναπόδεικτες “καταθέσεις αυτοπτών μαρτύρων” και συγκινητικά γραφικά. Η Αραβο-Ισραηλινή διαμάχη ήταν ένας πρωταρχικός στόχος — και η ατζέντα του HRW ταίριαξε γάντι στην Παλαιστινιακή στρατηγική απομόνωσης και δαιμονοποίησης του Ισραήλ μέσω της φρασεολογίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η εκστρατεία χαρακτηρισμού του Σιωνισμού ως ρατσισμού, την οποία υιοθέτησε ο ΟΗΕ στα μέσα της δεκαετίας του 1970, επέστρεψε στα τέλη του 1990 οπότε καταρρίφθηκε η διαδικασία του Όσλο δίνοντας μια ισχυρή πλατφόρμα στο δίκτυο των ΜΚΟ. Για τους Άραβες και το Ιράν, ακτιβιστές αντι-Ισραηλινών ΜΚΟ που ονομάτιζαν το Σιωνισμό ως “νέα αποικιοκρατία” και “νέο απαρτχάιντ” έγιναν βολικοί σύμμαχοι. Διπλά στάνταρντ που προωθούσαν αντι-Ισραηλινές θέσεις παρείχαν άμεση πρόσβαση στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ (τώρα Συμβούλιο), με ηγέτες ηθικά στοιχεία όπως το Ιράν, τη Λιβύη, το Πακιστάν και την Κούβα. Σε κάθε γύρο βίας, συμπεριλαμβανομένου του μύθου της “σφαγής” της Jenin το 2002, του πολέμου του Λιβάνου το 2006 και διάφορων άλλων, οι αξιωματούχοι του HRW ζητούσαν τη διερεύνηση των Ισραηλινών “εγκλημάτων πολέμου” και των “παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου”. Εν τω μεταξύ, το ετήσιο εισόδημα του HRW μεγάλωσε με ρυθμούς αντίστοιχους αυτού του Bernie Madoff.

Πιο πρόσφατα, κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα, το Παρατηρητήριο διόρισε ως επικεφαλής της έρευνας τον δικαστή και μέλος του συμβουλίου του Richard Goldstone. Η κίνηση αυτή τόνισε τη συμβιωτική σχέση που υπάρχει μεταξύ των ισχυρών πολιτικών ΜΚΟ και των αντι-δυτικών και αντι-Ισραηλινών καθεστώτων που ελέγχουν τα σχετικά πλαίσια του ΟΗΕ. Ως ΜΚΟ με έδρα την Αμερική και πολλούς Εβραίους δωρητές, το HRW ήταν ένας καλοδεχούμενος σύμμαχος στην επίθεση κατά του Ισραήλ. (Ο Goldstone παραιτήθηκε από το HRW και το όνομά του διαγράφτηκε γρήγορα από την ιστοσελίδα της οργάνωσης μόλις η NGO Monitor επισήμανε τη σχετική σύγκρουση συμφερόντων).

Καθώς ο ΟΗΕ ενισχύει το ρόλο των ΜΚΟ, οι οργανώσεις αυτές λαμβάνουν αυξημένη δημοσιογραφική κάλυψη και ασκούν “ήπια δύναμη”. Οι δημοσιογράφοι συνήθως αποδέχονται και επαναλαμβάνουν τις εμμονές και τις αυτόματες καταδίκες που εκτοξεύουν οι υπερδυνάμεις αυτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων χωρίς να ενδιαφέρονται να ελέγξουν τα “αποδειχτικά στοιχεία” που αυτές παρουσιάζουν. Αυτή η προβολή στα ΜΜΕ, με τη σειρά της, βοηθά τις κορυφαίες ΜΚΟ να συγκεντρώνουν περισσότερα κεφάλαια από ιδρύματα που προωθούν ριζοσπαστικές ατζέντες (όπως το Ινστιτούτο Ανοικτής Κοινωνίας του George Soros και το Ίδρυμα Ford), από αφελείς δωρητές και τώρα ίσως και από τη Σαουδική Αραβία. (Το HRW έχει επίσης εδραιώσει μια σχέση με τον Καντάφι της Λιβύης εγκωμιάζοντας το “μεταρρυθμιστικό του πνεύμα”).

Αλλά η ισχύς και τα χρήματα αποτελούν μόνο τμήμα της εξήγησης για την ακραία πολιτική ατζέντα. Το HRW, όπως κι άλλες κάποτε φιλελεύθερες οργανώσεις, έχει καταληφθεί από ακτιβιστές με αντιδημοκρατικές ιδεολογίες, ισχυρά εγώ και γερά διαπραγματευτικά χαρτιά. Μετά τους Noam Chomsky, Edward Said, Joseph Massad και άλλους, ο κόσμος των ΜΚΟ έχει γεμίσει με αντιεθνικιστές και αναρχικούς που ορίζουν τη στρατιωτική ισχύ ως ένα εγγενές κακό και τη θυματοποίηση ως κάτι ηθικό ανεξαρτήτως πλαισίου συμπεριφοράς. Έτσι, ένα Ισραήλ που μπορεί να υπερασπίζεται τον εαυτό του θεωρείται, μαζί με τις ΗΠΑ, ανήθικο ενώ οι Παλαιστίνιοι — τα πιο επιτυχημένα θύματα παγκοσμίως — απαλλάσσονται με συγκατάβαση από κάθε υποχρέωση να ενεργούν ηθικά.

Ένας άλλος παράγοντας της δυσανάλογης έμφασης που δίνει το HRW στο Ισραήλ είναι ο αριθμός των αντι-Ισραηλινών Εβραίων που συγκαταλέγονται μεταξύ των υψηλόβαθμων αξιωματούχων του με πρώτον και κύριο τον Γενικό Διευθυντή Kenneth Roth. Ο Roth έχει δώσει συχνά συνεντεύξεις τύπου από το “American Colony Hotel” της Ιερουσαλήμ, έδρα των φιλο-Παλαιστινιακών ΜΜΕ, προκειμένου να επιτεθεί στο Ισραήλ. Ενώ οι βομβιστές αυτοκτονίας κατάσφαζαν εκατοντάδες Ισραηλινούς, η λύση του Roth ήταν να σταλεί η αστυνομία στις φτωχογειτονιές της Γάζας για να συλλάβει τους υπαίτιους και να τους οδηγήσει σε δίκη. Το 2006, ο Roth καταδίκασε την Ισραηλινή απάντηση στις πυραυλικές επιθέσεις της Hezbollah και τις απαγωγές Ισραηλινών στρατιωτών χαρακτηρίζοντας τες ως προσέγγιση του τύπου “οφθαλμός αντί οφθαλμού” που εκπηγάζει από κάποια “πιο πρωτόγονη ηθική”.

Ο Reed Brody, ένας άλλος Εβραίος, οδήγησε το 2001 την αντιπροσωπεία του HRW στη διαβόητη Διάσκεψη Durban του ΟΗΕ που χαρακτήρισε το Ισραήλ ως “ένα κράτος απαρτχάιντ”. Ο Brody είχε επίσης ενεργό ρόλο στη δίκη του Πρωθυπουργού Sharon στο Βέλγιο τη στιγμή μάλιστα που εκατοντάδες Ισραηλινοί σκοτώνονταν στην εκστρατεία τρομοκρατίας που είχε εξαπολύσει ο Arafat.

Για πολλά χρόνια, οι ιδρυτές και τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου του HRW έδιναν μικρή προσοχή στις παραμέτρους αυτές βασιζόμενοι στις ψύχραιμες διαβεβαιώσεις του Roth, τη σκηνική παρουσία του από τα στούντιο NPR στα σαλόνια του Davos και την ανεπανάληπτη επιτυχία του στη συγκέντρωση χρημάτων. Κάποιες μικρές εμμονές σχετικά με το Ισραήλ παραβλέπονταν μπροστά στο κύρος του HRW ως ηθικού κριτή και υπερδύναμης στο χώρο των ΜΚΟ.

Τώρα όμως το προσωπείο καταρρέει και το HRW δείχνει να έχει πλέον γίνει εξάρτημα της Σαουδικής Αραβίας, μιας χώρας που ευθύνεται για σωρεία παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σύμφωνα με την Arab News, η Sarah Leah Whitson - γενική διευθύντρια του τμήματος του Παρατηρητηρίου για τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική (MENA) - και ο Hassan Elmasry - μέλος τόσο του διοικητικού συμβουλίου του HRW όσο και της συμβουλευτικής επιτροπής του MENA - παρέστησαν σε “δείπνο καλωσορίσματος” και προέτρεψαν “εξέχοντα μέλη της Σαουδικής κοινωνίας” ν’ αναπληρώσουν την “έλλειψη πόρων” που έχει προκύψει λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και “των ερευνών για το Ισραήλ και τη Γάζα που μείωσαν τον προϋπολογισμό του HRW για την περιοχή”. Η Whitson φαίνεται πως προσπάθησε να προσελκύσει τους Σαουδάραβες διαλαλώντας τα (επινοημένα) “αποδεικτικά στοιχεία που έχει συγκεντρώσει το HRW για χρήση από το Ισραήλ βομβών λευκού φωσφόρου και εξαπόλυση συστηματικών καταστρεπτικών επιθέσεων κατά αμάχων” και επικαλούμενη τις “φιλο-Ισραηλινές ομάδες πίεσης” που “αντιτάχθηκαν έντονα στην έκθεση και επιχείρησαν να την δυσφημίσουν”.

Απαντώντας σε εκτεταμένους εμπαιγμούς που δέχτηκαν, οι Whitson και Roth επιτέθηκαν στους επικριτές τους (κατηγόρησαν τη NGO Monitor ότι ψεύδεται) χωρίς όμως να προσφέρουν καμία απόδειξη που να αντικρούει αυτήν την εκδοχή των γεγονότων ή τη συστηματική ανάλυση που εξέθετε τη στοχευμένη επίθεση του HRW κατά του Ισραήλ. Επιχείρησαν επίσης να κάνουν μια διαφοροποίηση μεταξύ της προσέγγισης του Σαουδικού καθεστώτος για χρήματα και του καλοπιάσματος εύπορων ατόμων και θρησκευτικών αξιωματούχων Wahhabi της χώρας που - όπως μας διαβεβαιώνουν - ενδιαφέρονται πραγματικά για τ’ ανθρώπινα δικαιώματα. Σωστά.

Σε σχέση με τον προϋπολογισμό και την ιδεολογική του ατζέντα, ο εναγκαλισμός των Σαουδαράβων από το HRW έχει νόημα επειδή αποτελεί ανταμοιβή για την απώλεια στήριξης των φιλελεύθερων Εβραίων. Επιπλέον, αυτή η νέα συνεργασία βασίζεται σε μια κοινή ατζέντα επιθέσεων κατά του Ισραήλ και αμφισβήτησης της νομιμότητας ενός Εβραϊκού εθνικού κράτους — τη στιγμή που αναγνωρίζονται επίσημα πάνω από 50 Ισλαμικές χώρες σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ως εκ τούτου όμως, το φωτοστέφανο του HRW έχει αμαυρωθεί ίσως ανεπανόρθωτα. Παρά τη μακραίωνη ιστορία κυνικών μεθοδεύσεων και ηθικολογίας, ο παραλογισμός ενός στηριζόμενου από τη Σαουδική Αραβία οργανισμού ανθρωπίνων δικαιωμάτων που βάζει στο στόχαστρο το Ισραήλ φέρνει τα πράγματα στα άκρα. Για πρώτη φορά, οι Roth και Whitson βρέθηκαν οι ίδιοι υπαίτιοι και υπόλογοι αντί να παριστάνουν τους εισαγγελείς, τους δικαστές και τους ενόρκους. Αν κάτι τέτοιο συμβεί και στη Διεθνή Αμνηστία και άλλες υπερδυνάμεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έχουν χάσει το στόχο τους, τότε θα δρομολογηθεί μια διαδικασία αποκατάστασης της ηθικής θεμελίωσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε παγκόσμιο επίπεδο.

* Ο Καθ. Gerald Steinberg είναι διευθύνων σύμβουλος της NGO Monitor και Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Bar Ilan.

http://article.nationalreview.com/?

Απο Ιστοσελιδα ΖΑΝ ΚΟΕΝ

1 comment:

Anonymous said...

Γνωστο παραμαγαζο της CIA για να ασκει πολιτικη πιεση με το προσχημα των ανθρωπινων δικαιωματων .Το κακο ειναι οτι εχουμε και στην Ελλαδα το πρακτορι τον ΔΗΜΗΤΡΑ και δεν τον εχουμε τουλαχιστον γιαυρτωσει προσφιλη μεθοδος απαξιας της δεκαετιας του 60.