Thursday, 19 November 2009

Μία πρωτοποριακή εικόνα για την κίνηση του Ηλιακού συστήματος παρουσιάζει ο ομογενής Ακαδημαϊκός Σταμάτης Κριμιζή


Μία πρωτοποριακή εικόνα για την κίνηση του Ηλιακού συστήματος (της Ηλιόσφαιρας) στο Γαλαξία και τις δυνάμεις που τη διαμορφώνουν παρουσιάζει ο διαπρεπής ομογενής Ακαδημαϊκός Σταμάτης Κριμιζής, με συνεργάτες από το Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής του Πανεπιστημίου Johns Hopkins (JHU/APL). Η σχετική εργασία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Science», που έχει τη μεγαλύτερη κυκλοφορία στον κόσμο (http://www.sciencemag.org/cgi/content/abstract/1181079), όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση της Ακαδημίας Αθηνών.


• Το διαστημόπλοιο Cassini προσδιορίζει το σχήμα του Ηλιακού Συστήματος

Εικόνες από την κάμερα ουδετέρων και φορτισμένων σωματιδίων (MIMI/INCA) του διαστημοπλοίου Cassini, υποδεικνύουν ότι η Ηλιόσφαιρα δεν έχει το σχήμα κομήτη που προβλέπουν τα υπάρχοντα θεωρητικά μοντέλα. «Οι εικόνες αυτές έχουν αναθεωρήσει όσα νομίζαμε ότι γνωρίζαμε τα τελευταία 50 χρόνια. Ο Ήλιος μας ταξιδεύει μέσα στο Γαλαξία όχι σαν κομήτης, αλλά πιο πολύ σαν μια τεράστια σφαιρική φυσαλίδα» λέει ο κ. Κριμιζής, επικεφαλής ερευνητής του οργάνου MIMI στο διαστημόπλοιο Cassini, που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο, συμπληρώνοντας: «Είναι εκπληκτικό πως μία και μόνη απλή παρατήρηση μπορεί να αλλάξει μια ολόκληρη αντίληψη που οι περισσότεροι επιστήμονες θεωρούσαν δεδομένη για μισό αιώνα».

Οι εικόνες ενεργητικών ουδετέρων ατόμων (MIMI/INCA) του διαστημοπλοίου Cassini υποδεικνύουν ότι το σχήμα της Ηλιόσφαιρας δεν μοιάζει μ’ εκείνο των κομητών. Τα όργανα εντόπισαν ένα πληθυσμό ιόντων υψηλής ενέργειας ακριβώς πέρα από την περιοχή όπου ο ηλιακός άνεμος συγκρούεται με το μεσοαστρικό υλικό σχηματίζοντας το «Κρουστικό Κύμα Παύσης» (Termination Shock). Αυτός ο πληθυσμός ιόντων εμφανίζεται να επηρεάζεται από το μεσοαστρικό μαγνητικό πεδίο εντονότερα απ’ ότι μέχρι τώρα πιστεύαμε, με αποτέλεσμα η Ηλιόσφαιρα να είναι πιο σφαιρική από ότι τα θεωρητικά μοντέλα προβλέπουν.

Καθώς ο ηλιακός άνεμος ρέει από τον Ήλιο, σχηματίζει μια «φυσαλίδα» στο μεσοαστρικό υλικό. Τα θεωρητικά μοντέλα που περιγράφουν τη διαχωριστική περιοχή ανάμεσα στην Ηλιόσφαιρα και το μεσοαστρικό υλικό στηρίζονται στην υπόθεση ότι η σχετική ροή του μεσοαστρικού υλικού και η σύγκρουσή του με τον ηλιακό άνεμο διαμορφώνουν την αλληλεπίδραση, και συνεπώς το σχήμα της Ηλιόσφαιρας. Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε μια συμπυκνωμένη «μύτη» στην κατεύθυνση της κίνησης του ηλιακού συστήματος και μια επιμηκυμένη «ουρά» προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Αντίθετα, οι εικόνες του INCA υποδεικνύουν ότι η αλληλεπίδραση του ηλιακού ανέμου με το μεσοαστρικό υλικό είναι σε μεγαλύτερο βαθμό ελεγχόμενη από τη σωματιδιακή πίεση και την πυκνότητα ενέργειας του μαγνητικού πεδίου. «Ο χάρτης που έχουμε δημιουργήσει από τις εικόνες του INCA υποδεικνύει ότι η πίεση από ένα θερμό πληθυσμό φορτισμένων σωματιδίων και η αλληλεπίδραση με το μαγνητικό πεδίο του μεσοαστρικού χώρου επηρεάζει ισχυρά το σχήμα της Ηλιόσφαιρας» λέει ο Dr. Don Mitchell, ερευνητής του MIMI/INCA στο JHU/APL.

Χάρτης του ουρανού (σε Γαλαξιακές συντεταγμένες), όπου αποτυπώνεται η ένταση των ενεργητικών ουδετέρων ατόμων που προέρχονται από τη ζώνη θερμών ιόντων που σχηματίζεται στην περιοχή όπου ο ηλιακός άνεμος συγκρούεται με το μεσοαστρικό υλικό (ηλιοφλοιός). Η εκπομπή εμφανίζεται ασθενέστερη στους Γαλαξιακούς πόλους, γεγονός που υποδεικνύει ότι το μεσοαστρικό μαγνητικό πεδίο (μωβ βέλος) επιδρά ισχυρά στην κατανομή των θερμών ιόντων στον ηλιοφλοιό.

Από τον Ιούλιο του 2004 το Cassini βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο και η κάμερα INCA χαρτογραφεί ενεργητικά ουδέτερα άτομα κοντά στον πλανήτη, αλλά και τη διασπορά τους σε ολόκληρο τον ουρανό. Τα ενεργητικά ουδέτερα άτομα παράγονται από θερμά πρωτόνια που είναι υπεύθυνα για την πίεση της Ηλιόσφαιρας πέρα από τη μεταβατική περιοχή όπου ο ηλιακός άνεμος συγκρούεται με το μεσοαστρικό υλικό. «Η απεικόνιση με τα ενεργητικά ουδέτερα άτομα έχει αποδείξει την αποτελεσματικότητά της στο να αποκαλύπτει την κατανομή των ενεργητικών ιόντων αρχικά στη δική μας γήινη μαγνητόσφαιρα, στη συνέχεια στη μαγνητόσφαιρα του γίγαντα πλανήτη Κρόνου και τώρα σε από τεράστιες δομές στο σύμπαν ως το πιο απόμακρο σημείο της αλληλεπίδρασης του Ήλιου μας με το μεσοαστρικό υλικό», αναφέρει o Ed Roelof, ερευνητής του MIMI/INCA στο JHU/APL.
http://omogeneia.ana-mpa.gr/press.php?id=7916

No comments: