Thursday, 17 September 2009

Φέρτε πίσω τον Gilad Shalit αλλά όχι με οποιοδήποτε τίμημα

Του Gideon LevyΔεν υπάρχει λόγος να ξοδέψουμε περισσότερα λόγια για να περιγράψουμε την επιθυμία όλων μας για την επιστροφή του Gilad Shalit στην πατρίδα. Δεν υπάρχει επίσης λόγος να κάνουμε οικονομία στα εγκώμια που αξίζουν στον ευγενή αγώνα που έχει εξαπολύσει η οικογένειά του. Ο Shalit πρέπει ν’ απελευθερωθεί με κάθε τίμημα αλλά ο αγώνας για την απελευθέρωσή του δεν χρειάζεται να διεξαχθεί με αυτόν τον τρόπο. Την περασμένη εβδομάδα, οι υπεύθυνοι της εκστρατείας απελευθέρωσής του έσφαλαν. Η συγκέντρωση διαμαρτυρίας στη φυλακή Megiddo που εμπόδισε τις επισκέψεις των οικογενειών των κρατουμένων ήταν κακόγουστη. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, είχαν, εξάλλου, διαδηλώσει στο συνοριακό πέρασμα Erez στη Γάζα εμποδίζοντας τη διέλευση τροφίμων και φαρμάκων στην πολιορκούμενη Λωρίδα.

Αυτός δεν είναι ο ενδεικνυόμενος τρόπος δράσης. Κανονικά, έπρεπε να ζητούν επισκέψεις για όλους: τόσο για τον Shalit όσο και για τους χιλιάδες Παλαιστίνιους κρατούμενους. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνει το αντίθετο. Το Ισραήλ δεν μπορεί να συμπεριφέρεται σαν τη Hamas. Δεν είναι μόνο θέμα αναποτελεσματικότητας των συγκεκριμένων μέτρων – η πολιορκία και η παρεμπόδιση επισκέψεων δεν θα φέρουν πίσω τον Shalit – αλλά και θέμα ανηθικότητας. Άτομα που θέλουν να δουν την παρεμπόδιση των επισκέψεων εξισώνουν το Ισραήλ με τη Hamas. Υποστηρίζουν ότι η σκληρότητα πρέπει να απαντάται με σκληρότητα – με την απάνθρωπη μεταχείριση όλων. Ακόμη και σε μια τόσο δύσκολη εποχή, κάποιος θα περίμενε ένα πιο ηθικό μήνυμα από τους υπευθύνους της εκστρατείας απελευθέρωσης του Shalit, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας του της οικογένειας.

Περίπου 7,700 Παλαιστίνιοι κρατούνται στις Ισραηλινές φυλακές, μεταξύ των οποίων και 450 που δεν έχουν ακόμη δικαστεί. Οι περισσότεροι δεν είναι δολοφόνοι παρόλο που εδώ χαρακτηρίζονται αυτόματα ως τέτοιοι. Οι διαδηλωτές στη Megiddo έπρεπε να το είχαν συνειδητοποιήσει αυτό. Ορισμένοι από τους φυλακισμένους είναι πολιτικοί κρατούμενοι, με όλη τη σημασία της λέξης, από Βουλευτές που κρατούνται χωρίς δίκη – ένα σκάνδαλο από μόνο του - ως αυτούς που βρίσκονται πίσω από τα σίδερα λόγω "ιδεολογίας". Μεταξύ τους βρίσκονται αθώοι άνθρωποι, πολιτικοί ακτιβιστές και ειρηνικοί διαδηλωτές.

Κάποιοι κρατούμενοι καταδικάστηκαν σε δυσανάλογες ποινές από το στρατιωτικό δικαστικό σύστημα, μια συμπεριφορά που δεν συνάδει με κανέναν τρόπο σε μια δίκαιη δίκη. Στη φυλακή Megiddo, στην είσοδο της οποίας διαδήλωσαν οι υπεύθυνοι της εκστρατείας για το Shalit, κρατούνται και ανήλικοι αντί να βρίσκονται σ’ ένα ξεχωριστό οίκημα όπως απαιτείται από το νόμο. Ορισμένες φορές βλέπουμε παιδιά που έχουν καταδικαστεί σε ενός χρόνου φυλάκιση για κάθε πέτρα που πέταξαν ακόμη κι αν δεν χτύπησαν κανέναν ούτε προκάλεσαν ζημιές. Υπάρχουν επίσης εξαθλιωμένοι Παλαιστίνιοι που συνελήφθηκαν να διαμένουν παράνομα στο Ισραήλ καθώς ήταν πρόθυμοι να ρισκάρουν τα πάντα για ένα μεροκάματο. Άλλοι έχουν κατηγορηθεί άδικα από στρατιώτες ή δοσίλογους και δεν ήταν σε θέση να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους σ’ ένα δικανικό σύστημα που θεωρεί ως ύποπτο κάθε Παλαιστίνιο.

Κάποιοι από τους κρατούμενους από τη Γάζα δεν έχουν δεχτεί επίσκεψη ή τηλεφώνημα εδώ και τουλάχιστον 3 χρόνια. Δεν μιλάμε για τη Hamas. Μιλάμε για μας. Δεν έχουν όλοι οι κρατούμενοι από τη Δυτική Όχθη το δικαίωμα επισκέψεων και πολλά μέλη των οικογενειών τους έχουν κριθεί "ανεπιθύμητα". Ο Ισραηλινός μηχανισμός προπαγάνδας, ο οποίος παρουσιάζει τη φυλακή ως αναρρωτήριο, είναι επίσης απατηλός. Πρέπει να θυμόμαστε ότι οι περισσότεροι από τους Παλαιστίνιους κρατούμενους αποφάσισαν να πάρουν την τύχη του λαού τους στα χέρια τους για να αγωνιστούν ενάντια σ’ ένα εγκληματικό καθεστώς κατοχής, ακόμη κι αν κάποιες φορές χρησιμοποίησαν εγκληματικές μεθόδους. Σύμφωνα με τους Παλαιστίνιους, υπηρετούν το λαό τους ακριβώς όπως ο Shalit, ένας στρατιώτης, υπηρέτησε τη δική του.

Ο τωρινός αγώνας της Hamas για απελευθέρωση των κρατουμένων ξεκίνησε όταν αποδείχτηκαν άκαρπες όλες οι άλλες δίοδοι για τη διασφάλιση της ελευθερίας τους. Το Ισραήλ όφειλε να είχε απελευθερώσει τους περισσότερους από τους κρατούμενους εδώ και πολύ καιρό στα πλαίσια των μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης και επίδειξης καλής θέλησης κι όχι στα πλαίσια σκληρών διαπραγματεύσεων και παζαριών, που στέλνουν το καταθλιπτικό μήνυμα ότι μπορούμε ν’ αντιμετωπιστούμε μόνο με τη βία. Το Ισραήλ επέλεξε να κόψει όλες τις άλλες διόδους επικοινωνίας αφήνοντας ως μόνη επιλογή τις απαγωγές και τα παζάρια.

Αυτοί που παλεύουν για την απελευθέρωση του Shalit έπρεπε να κρούσουν πρώτοι τον κώδωνα του κινδύνου: Δεν πρέπει να ενεργούμε σαν τη Hamas. Τα βάσανα του Shalit δεν θα βελτιωθούν αν χειροτερέψουν τα δεινά των κρατουμένων και των κατοίκων της Γάζας. Ο Shalit είναι ένας και οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι είναι χιλιάδες όμως ολόκληρος ο κόσμος έχει αναστατωθεί εξαιτίας του αγώνα για την επιστροφή του.

Είναι ένα σημαντικό πλεονέκτημα δημόσιων σχέσεων και δεν πρέπει να το χάσουμε με μέτρα που αποσκοπούν απλά στην εκδίκηση, την τιμωρία και το ξεπέρασμα της άλλης πλευράς στον τομέα της σκληρότητας. Όποιος ενδιαφέρεται για την τύχη του Shalit και του Κράτους του Ισραήλ πρέπει να προσβλέπει στην απελευθέρωση τόσο του απαχθέντα στρατιώτη όσο και ενός μεγάλου μέρους των κρατούμενων Παλαιστίνιων. Μιλάμε για ανακούφιση και χαρά τόσο για την οικογένεια Shalit όσο και για την οικογένεια Barghouti.

http://www.haaretz.com/hasen/spages/1110967.html
Από Ιστοσελιδα ΖΑΝ ΚΟΕΝ

No comments: