Tuesday, 14 July 2009

Το Ισραήλ δέχεται εκφοβισμούς επειδή συμπεριφέρεται σα χαλάκι

Του Israel Harel
Όποιος συμπεριφέρεται σαν πατάκι όταν επισκέπτεται ένα ξένο ηγέτη δεν πρέπει να εκπλήσσεται όταν εμφανίζονται κι άλλοι ηγέτες που συμπεριφέρονται το ίδιο αλαζονικά με τον πρώτο. Από την πρώτη μέρα δώσαμε στον κόσμο την εντύπωση ότι είμαστε μια χώρα χωρίς αυτοσεβασμό, ότι μπορούμε να δεχτούμε προσβολές και χτυπήματα και ν’ απαντήσουμε - αν το κάνουμε - με αυτοσυγκράτηση και πραότητα. Ο Γάλλος Πρόεδρος Nicolas Sarkozy μπόρεσε να πει αυτά που είπε για τον Υπουργό Εξωτερικών Avigdor Lieberman επειδή για χρόνια το Ισραήλ έστελνε το μήνυμα: Μπορείτε να μας φέρεστε αλαζονικά.

Δεν είναι οι Αμερικανοί εκείνοι που διαμόρφωσαν την υποτιμητική και ευτελή φόρμουλα της "φυσικής ανάπτυξης" πάνω στην οποία η Κυβέρνηση Obama βασίζει την αλαζονική και εκφοβιστική της συμπεριφορά. Μια Ισραηλινή Κυβέρνηση, με επικεφαλής τον Ariel Sharon, ήταν υπεύθυνη για τον ευτελισμό αυτόν. Και αντί ο Πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu να διακηρύξει, εδώ στην πατρίδα μας, ότι κανένα ανεξάρτητο κράτος δεν μπορεί να δεχτεί τη "φυσική ανάπτυξη" να υπαγορεύει το ρυθμό της οικοδομικής του δραστηριότητας, ο Υπουργός Άμυνας Ehud Barak αναχώρησε για τις ΗΠΑ για να παρακαλέσει για το θέμα αυτό.

Και σε ποιον πήγε; Στον Πρόεδρο; To the vice president? Στον Αντιπρόεδρο; To the secretary of state? Στην Υπουργό Εξωτερικών; No. To an envoy, who holds the mere rank of ambassador. Όχι. Σ’ έναν απεσταλμένο με τον απλό βαθμό του πρέσβη. Ο Υπουργός Άμυνας του Κράτους του Ισραήλ προσπάθησε να αποσπάσει μια συμφωνία για την κατασκευή νηπιαγωγείων σε Εβραϊκούς οικισμούς της Ιουδαίας και της Σαμάρειας. Και από τη στιγμή που ο George Mitchell ξαπόστειλε προφανώς τον Υπουργό Άμυνας με άδεια χέρια, τώρα ο ίδιος ο Πρωθυπουργός ετοιμάζεται να πάει σ’ αυτόν με την ουρά στα σκέλια. Ίσως ν’ αλλάξει γνώμη.
Η Βρετανική Κυβέρνηση βρίσκεται στο χείλος της κατάρρευσης. Και με τι ασχολείται ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών; "Καταδικάζει απερίφραστα" την Ισραηλινή απόφαση για ανέγερση 50 κατοικιών στον οικισμό Adam στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια. Ξένοι διπλωμάτες στο Ισραήλ μιλούν με υπεροπτικό τρόπο σε Ισραηλινούς κρατικούς λειτουργούς ενώ ξένοι δημοσιογράφοι τους απευθύνουν ερωτήσεις οι οποίες είναι συχνά προκατειλημμένες, αδιάκριτες και προκλητικές. Οι ανταποκριτές αυτοί δεν θα επέτρεπαν ποτέ στους εαυτούς τους να συμπεριφερθούν έτσι άξεστα στις χώρες τους. Και γιατί να μην το κάνουν; Εδώ, άλλωστε, όλοι - συμπεριλαμβανομένων και Πρωθυπουργών - αισθάνονται υποχρεωμένοι να απολογούνται σ’ αυτούς και να τους ευχαριστούν. Μόνο σπάνια κάποιος τους βάζει στη θέση τους.

Η περιφρόνηση για την Ισραηλινή εθνική κυριαρχία και την αξιοπρέπεια συναντιούνται από τα χαμηλότερα ως τα υψηλότερα κλιμάκια . Οι Ισραηλινοί που έχουν επαφές με ξένους τείνουν να αυτοταπεινώνονται και να επικρίνουν τη χώρα τους και τους ηγέτες της. Αυτοί που διαπρέπουν σ’ αυτό είναι κυρίως άνθρωποι από Ισραηλινές οργανώσεις που χρηματοδοτούνται από ξένες Κυβερνήσεις και ΜΚΟ και που, σε αντάλλαγμα, σκόπιμα ή όχι, εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους.

Το Αζερμπαϊτζάν είναι μια Μουσουλμανική χώρα που συνορεύει επικίνδυνα με το Ιράν. Πολλά από τα συμφέροντά του, ιδιαίτερα τα οικονομικά, διασταυρώνονται αναπόφευκτα με τα Ιρανικά. Περίπου πριν από τρεις εβδομάδες, ο αρχηγός του Ιρανικού Επιτελείου Στρατού Στρατηγός Hasan Firuzabadi, πραγματοποίησε μια αιφνιδιαστική επίσκεψη στο Μπακού. Σκοπός της: ν’ αποτρέψει την επίσκεψη του Ισραηλινού Προέδρου Shimon Peres στη χώρα. Παρόλο που του κατέστη σαφές ότι το Ιράν δεν θα δει θετικά τυχόν άρνησή του (και, πράγματι, το Ιράν ανακάλεσε τον πρεσβευτή του κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Peres), το Αζερμπαϊτζάν απέρριψε κατηγορηματικά το αίτημα. Το Αζερμπαϊτζάν είναι μια χώρα με αυτοσεβασμό. Ξεκαθάρισε στους νταήδες Ιρανούς ότι κανείς δεν πρόκειται να του υπαγορεύσει ποιους επισκέπτες θα δεχτεί, σε ποιούς θα εξάγει αγαθά ή κυρίως από ποιους θα τα εισάγει. Μόνο το Ισραήλ απέλυσε το γενικό διευθυντή του Υπουργείου Άμυνας, Amos Yaron, επειδή του το υπαγόρευσαν οι Αμερικανοί.

Όταν κατά κανόνα υποκύπτεις στην πίεση, οι πιέσεις απλά αυξάνονται. Αν από την αρχή της εκστρατείας πίεσης, ο Netanyahu υποχώρησε στους Αμερικανούς και παραιτήθηκε της πιο βασικής του αρχής – της αντίθεσής του στη δημιουργία ενός Παλαιστινιακού κράτους – τι του μένει πια να δώσει όταν έρθει το επόμενο κύμα πιέσεων; Αυτό είναι αδυναμία και αυτό είναι το τίμημά της.

http://www.haaretz.com/hasen/spages/1097242.html

Από Ιστοσελίδα ΖΑΝ ΚΟΕΝ

No comments: