Sunday, 24 May 2009

ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ IRAN ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΑΠΕΙΛΗ;

Τεύκρος Σακελλαρόπουλος
Κατ’ αρχήν θα ξεκινήσω με μία διευκρίνιση: «Δεν δικαιούμαι να ομιλώ». Τούτο διότι δεν είμαι κάτοικος Ισραήλ και ως εκ τούτου δεν έχω το δικαίωμα να “συμβουλεύω” όταν ευρίσκομαι εκτός πραγματικών συνθηκών. Αυτό πρέπει να είναι σαφές. Συνεπώς όποιες σκέψεις κι αν γίνονται ΑΝ θέλετε τις αποδέχεστε. Επιπροσθέτως το σκεπτικό αυτό έχει πάντοτε την έννοια του γόνιμου προβληματισμού και όχι την άσκηση κριτικής, πόσω μάλλον εξαγωγής συμπερασμάτων.

Πάντοτε είχα μία απορία. Αν υποθέσουμε ότι διαγραφόταν με κάποιο τρόπο η μνήμη ενός λαού όσον αφορά τα ιστορικά γεγονότα σε σχέση με κάποια άλλη ομάδα ανθρώπων ποια θα ήταν η εξέλιξη; Υπάρχουν μερικά «ζευγάρια» στην ιστορία, πού για μια περίοδο ήταν (ή προφανώς είναι) σε μεγάλη έχθρα μεταξύ τους. Ας αναφέρω μερικά. Το πιο οικείο Ελλάδα – Τουρκία, Ινδία – Πακιστάν, Κίνα – Θιβέτ, Β. Κορέα – Ν. Κορέα. Κίνα – Ιαπωνία. Θα αναφέρω όμως τώρα και μερικά εξ΄ ίσου «σκληρά» παραδείγματα είτε πρόσφατα είτε παλαιότερα και σκεφτείτε πάνω σε αυτά: Ελλάδα – Βουλγαρία, Γαλλία – Γερμανία, Ρωσία – Γερμανία, Ιράν – Ιράκ, Αγγλία – Ισπανία, Η.Π.Α. – Μεξικό, Β. Βιετνάμ – Ν. Βιετνάμ, Αν. Γερμανία – Δυτ. Γερμανία…

Όπως βλέπετε στα δεύτερα πολλά κοντεύουν να θεωρηθούν σχεδόν φανταστικά. Μερικά έχουν ήδη τόσο πολύ μετασχηματιστεί που αν και σχετικά πρόσφατα, ακούγονται εξωπραγματικά, Η.Π.Α. – Μεξικό (!),Αν. Γερμανία – Δυτ. Γερμανία (!).

Χμ… ενδιαφέρον σημείο αυτό. Να αναφέρω τώρα και ένα ακόμα; Ιράν – Ισραήλ. Άραγε σε 50 ας υποθέσουμε χρόνια από σήμερα, πως θα μπορούσαμε να κατατάξουμε αυτό το «εχθρικό» ζευγάρι; Θα είναι ακόμα στην πρώτη σειρά ή θα ανήκει στην δεύτερη; Παρεμπιπτόντως το ένα εκ των δύο μελών του προηγούμενου ζευγαριού (με άλλο όνομα ωστόσο) ήταν το εν εκ των δύο μελών μιας άλλης διάσημης εχθρικής αντιπαράθεσης: Ελλάδα – Περσία. Βέβαια αυτό το ζευγάρι είχε την τύχη να καταγραφεί από έναν λαμπρό και σπουδαίο ιστορικό, τον Ηρόδοτο που και αν ακόμα δεν ήταν τόσο σημαντική η σύγκρουση (που ήταν), ο διάσημος καταγραφέας της, τής έδωσε επικές διαστάσεις. Μην μου πείτε ωστόσο ότι τώρα θα βρείτε έναν Έλληνα, ο οποίος θεωρεί την Περσία (Ιράν) θανάσιμο εχθρό του! Θα κάνω και μία επισήμανση τώρα και κρατείστε την παρακαλώ για τη συνέχεια. Η Περσία την εποχή της ήταν Η υπερδύναμη ή ακόμα θα μπορούσα να αναφέρω η με τα μέσα της εποχής της Πυρηνική υπερδύναμη και αναφέρομαι φυσικά στην τρομακτική αριθμητική υπεροχή της, η οποία κάλλιστα ήταν αρκετή να εξαφανίσει από προσώπου Γης κάθε Ελληνικό στοιχείο.

Ας εξετάσουμε τώρα το ζευγάρι Ιράν – Ισραήλ κάτω από μια πιο ευρεία χρονική γωνία. Τονίζω και πάλι πως δεν μπορώ να έλθω στη θέση κάποιου που βιώνει μία απειλή. Πως θα ένοιωθα και τι θα έλεγα αν η Ισπανία λ.χ. είχε εκφράσει μέσω του ηγέτη της την πρόθεση να εξαφανίσει το Ελληνικό Κράτος και να θεωρούσε την Επανάσταση του 1821 ως ψευδές κα κίβδηλο περιστατικό. Επί πλέον για να «χοντρύνω λίγο το παιχνίδι» η Ισπανία να προσπαθούσε να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα και πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς με αντικειμενικό στόχο να πλήξει την Αθήνα ή την Θεσσαλονίκη. Ειλικρινά δεν είμαι σε θέση να απαντήσω. Παρ’ όλα αυτά θα συνεχίσω τον προβληματισμό μου.

Κατ’ αρχήν έχουμε δύο λαούς με ιστορία 4000 χρόνων. Το Ισραήλ είναι ένα κράτος 60 ετών ενώ η Περσία (νυν Ιράν) 5000 ετών. Το Ισραήλ αποτελείται από Εβραίους που ήταν και πριν από 4000 χρόνια Εβραίοι, ενώ το Ιράν από Πέρσες που ενώ ήταν Ζωροάστρες τώρα είναι Μουσουλμάνοι. Το Ισραήλ ποτέ δεν ήταν υπερδύναμη, ενώ η Περσία ήταν κάποτε τεράστιο Βασίλειο. Και οι δύο λαοί είναι υπερήφανοι (και δικαίως). Και τα δύο κράτη στην παρούσα φάση είναι τοπικές δυνάμεις.

Πως λοιπόν συναντώνται οι δρόμοι τους και τι μπορεί να προσμένει κάποιος από αυτή τη συνάντηση;

Όπως ανέφερα στην αρχή το κλειδί της προσέγγισης είναι η χρονικά διευρυμένη οπτική γωνία. Μη διαθέτοντας κανενός είδους πρόσβαση σε στοιχεία που διαθέτουν οι κυβερνήσεις μέσω κρυφών και μη υπηρεσιών τους και όντας αποστασιοποιημένος λόγω της απόστασης η μόνη μέθοδος που διαθέτω είναι η σε βάθος χρόνου αναλύσεις. Ποτέ η πολιτική δεν ήταν το δυνατό μου σημείο. Ούτε και τώρα. Ωστόσο όμως μακρόπνοος σχεδιασμός και κινήσεις κάτω από καθεστώς πίεσης έως και πανικού με την τρέχουσα λογική ποτέ δεν μου ήταν αγαπητός. Με περίσσιο θράσος (ομολογώ και παρακαλώ αιτούμαι την επιείκεια σας), θα ήθελα να δούμε κάποιες άλλες παραμέτρους που ίσως θα διευκόλυναν στην αποκρυστάλλωση ασαφών στοιχείων:

Είναι η επιβίωση του Ισραήλ τόσο στενά συνυφασμένη με το αν το Ιράν διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο;
Αν η απάντηση είναι ναι, τότε γιατί ταυτόχρονα να μην είναι συνυφασμένη (η επιβίωση του Ισραήλ) και με το γεγονός πως μια όχι πολύ μακρινή Ισλαμική χώρα διαθέτει ήδη και πυρηνικά και πυραύλους, ενώ ταυτόχρονα είναι και σε κυβερνητική αστάθεια; Αναφέρομαι προφανώς στο Πακιστάν. Εάν μάλιστα συνυπολογίσουμε το γεγονός πως στην επίθεση στη Βομβάη στόχος ήταν και η Chabad, τότε πια συνθήκη αποκλείει ότι και το Πακιστάν δεν θα στραφεί ανοικτά εναντίον του Ισραήλ. Σκεφτείτε μάλιστα την τόσο πολύ συζητούμενη επίθεση στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν (και με την παραδοχή της επιτυχίας) πως η καταστροφή (ίσως προσωρινά και αν) των δυνατοτήτων σε πυρηνική τεχνολογία του Ιράν, τι πρόκληση θα είναι για το Πακιστάν. Καταστρέφεις μια εγκατάσταση και επιτυγχάνεις μια χώρα σαν το Ιράν να την χαλυβδώσεις και ταυτόχρονα να δώσεις άλλα εκατό ερείσματα σε Ισλαμικές χώρες όπως το Πακιστάν ή την Ινδονησία να στραφούν με όλα τα μέσα τους εναντίον σου.

Αν τα προηγούμενα θεωρηθούν ότι ενέχουν απειλή και ηττοπάθεια τότε να δούμε την αρνητική απάντηση στο παραπάνω ερώτημά μας και πως αξιολογείται:

Αν θεωρήσουμε πως η απάντηση είναι όχι τότε πως προκύπτει αυτό. Θα κάνω κάποιες σκέψεις, ώστε να προσεγγίσουμε το ζήτημα λίγο διαφορετικά.

Η δεδομένη άποψη εκφράζεται ίσως από ένα τμήμα του Ιρανικού λαού και της ηγεσίας του. Δεν είναι άνθρωποι ούτε από beton ούτε καθόλου ανόητοι και το έχουν αποδείξει εμπράκτως χιλιάδες χρόνια τώρα. Ούτε νομίζω ότι οι πολιτική της χώρας αυτής θα είναι προσκολλημένη εσαεί σε αυτό το στόχο.

Δεν νομίζω πως τα συμφέροντα του Ιράν θα υποστηριχθούν σε μία ενδεχόμενη επίθεση κατά του Ισραήλ και πιστεύω πως οι Ιρανοί το γνωρίζουν όσο κανείς άλλος αυτό. Επιπλέον σκεφθείτε πως ερεθίζεται ένας μεγάλος λαός, όταν νοιώθει εγκλωβισμένος στο να αποκτήσει (διότι κρίνει ορθό με το δικό του τρόπο) όπλα τα οποία (αν δεν το έχουμε αντιληφθεί), διαθέτουν πρώην χώρες της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτό λοιπόν που δημιουργεί την έντονη ανησυχία είναι οι δηλώσεις σχετικά με την ύπαρξη του Ισραήλ. Νομίζετε ότι αυτό δεν είναι αντιληπτό στο Ιράν; Θα άλλαζε το σενάριο αν το Ιράν αποκτούσε πυρηνικά όπλα και δεν εκφραζόταν εναντίον του Ισραήλ; Όλα τα προηγούμενα δεν τα ερωτώ για να τα απαντήσω, αλλά για να διευρύνω (αν μου επιτρέπετε) την προοπτική αντίληψης των πραγμάτων.

Σας υπενθυμίζω πως κατά τη διάρκεια της Χούντας στην Αργεντινή, ο στρατός της μακρινής αυτής χώρας διεξήγαγε γυμνάσια για την αποτροπή …εισβολής (!) από το Ισραήλ. Μήπως τότε έπρεπε να βομβαρδιστούν με μια συνδυασμένη επιχείρηση οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις της μεγάλης αυτής χώρας;

Επί πλέον πολλά πράγματα μεταβάλλονται. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, οι διαθέσεις των ανθρώπων το ίδιο η ίδια η ζωή δεν είναι στατική. Αυτό ισχύει σε κάθε έκφανση και της πολιτικής. Το 1909 απλά, σκεφθείτε (μόλις 100 χρόνια πριν), στην Ευρώπη κυριαρχούσε η Αυστρο-Ουγγαρία της οποίας σήμερα δεν υπάρχει ίχνος παρά μόνο τα δύο βασικά συστατικά της τότε Έθνη. Υποψία καν δεν υπήρχε για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο για να μην μιλήσω καν για τη Ρωσική Επανάσταση, τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Ολοκαύτωμα… Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν στη φάση της δημιουργίας τους ενώ η Μεγάλη Βρετανία κυρίαρχη των Θαλασσών. Πως λοιπόν θα σας φαινόταν ο τίτλος του άρθρου αυτού (αν το μόνο που άλλαζα ήταν η ημερομηνία και το διαβάζατε –όχι σήμερα-, αλλά στις 20 Μαΐου του 1909;

Ας προχωρήσω μάλιστα (με κίνδυνο να θεωρηθώ δεν ξέρω κι εγώ τι), είναι δυνατόν λαός 4000 ετών που επιβίωσε σε ακραίες συνθήκες και στη διασπορά να εστιάζει σε ένα ζήτημα λίγων μόλις ετών, το οποίο παρεμπιπτόντως είναι και γνωστό και δεδηλωμένο (το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν). Μα θα μου πείτε εξανιστάμενοι, τα πυρηνικά μπορούν να εξολοθρεύσουν ένα ολόκληρο λαό. Σας υπενθυμίζω πως κάποιος άλλος μη διαθέτων πυρηνικά πέτυχε κατά 50% ή και περισσότερο το στόχο του.

Με δεδομένο λοιπόν, πως πριν από 100 μόλις χρόνια θα μπορούσε να είχε αυτό το άρθρο τον τίτλο «Η τεράστια απειλή εξαφάνισης των Εβραίων από την Τσαρική Ρωσία» και να προκαλούσε ρίγη τρόμου και πανικού που μια τότε υπερδύναμη με δεδηλωμένες και έμπρακτες κινήσεις είχε καταδιώξει τους Εβραίους και θα μπορούσε να πράξει το ίδιο και στις γειτονικές της χώρες (πχ. Πολωνία, Γερμανία) και με δεδομένο τα ιστορικά γεγονότα που ακροθιγώς ανέφερα φανταστείτε τι μπορεί να σκέφτεται ο μελλοντικός αναγνώστης του παρόντος άρθρου με τον συγκεκριμένο τίτλο, αν τύχει και το διαβάσει τον … Μάιο του 2109;

Κι ένα βήμα παραπέρα αναλαμβάνοντας και όλη την ευθύνη της επώνυμης άποψής μου με δύο πολύ σκληρές (μα απολύτως καλόπιστες παρατηρήσεις):

‘Όσοι διαβάζοντας αυτό το άρθρο και μόλις σκέφτηκαν πως είμαι εκτός πραγματικότητας (που μπορεί και να είμαι), θα ήθελα να σκεφθούν τις δύο επόμενες παρατηρήσεις:

Α. Στην πολιτική (και όχι μόνο) όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Πολλά δεν είναι όπως φαίνονται. Εκείνο πάντως που συμβαίνει (το αποτέλεσμα) είναι η επί 60 χρόνια μη ειρηνική ύπαρξη του Ισραήλ. Επιπλέον στο θέμα μας και απ’ όσο γνωρίζω το Ιράν πριν από λίγα μόλις χρόνια δεν αποτελούσε έναν (όπως τώρα θεωρείται) θανάσιμο κίνδυνο.

Β. Προσπαθώ να σκεφθώ πιο άλλο κράτος στον κόσμο 60 χρόνια μετά από την ημερομηνία ίδρυσής του (και μάλιστα κάτω από ψυχολογικά μάλλον θετικές προϋποθέσεις λόγω του ολοκαυτώματος) κατάφερε να στρέψει τον μισό κόσμο εναντίον του (δίκαια ή άδικα).

Αφού λοιπόν αυτά είναι δεδομένα και πραγματικά αποτελέσματα που προέκυψαν από συγκεκριμένες επιλογές, τι είναι εκείνο που καθιστά την άποψή μου αυτή εκτός πραγματικότητας;

Τονίζω πως σε καμία περίπτωση δεν είμαι ηττοπαθής (τουναντίον μάλιστα), αλλά πάντοτε προσπαθώ να αξιολογώ τις καταστάσεις σε βάθος ιστορικού χρόνου και σε σχέση με το πλαίσιο που διαδραματίζονται, καθώς επίσης και με την προοπτική της αποφυγής δημιουργίας αίματος και πόνου.

Με όλο τον βαθύτατο σεβασμό που τρέφω προς κάθε λαό και στην ιστορία του (όποια πλευρά κι αν έχει) και πάντοτε με τη λογική της ειρηνικής προσέγγισης θα ήθελα να υπενθυμίσω κάποια ιστορικά ζητήματα ώστε να εστιάσω και να τονίσω τις ομοιότητες παρά να επικεντρωθώ στις διαφορές που υφίστανται μεταξύ τους:

Ήταν ο ΠΕΡΣΗΣ Κύρος, ο οποίος ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕ τους Εβραίους από την αιχμαλωσία της Βαβυλώνας.

Κατά τη διάρκεια του πολύ πρόσφατου πολέμου με το Ιράκ, το Ιράν (με το ίδιο καθεστώς που έχει και τώρα) και έχοντας δεχθεί αναίτια επίθεση από το Ιράκ , ενώ είχε τη δυνατότητα ΔΕΝ ανταπέδωσε τις φονικές επιθέσεις με χημικά που εξαπέλυσε ο Σαντάμ και είχαν σαν αποτέλεσμα τον θάνατο 100,000 Ιρανών, στο σύνολο των 500 χιλιάδων έως ενός εκατομμυρίου θυμάτων. Αυτό επιβεβαιώνεται ομόφωνα από διεθνείς οργανισμούς. Γιατί λοιπόν να μην δεχτούμε πως αφού σε πραγματικές συνθήκες το Ιράν ΔΕΝ ανταπέδωσε, να κάνει κάτι τώρα χωρίς αφορμή;

Μπορεί το ολοκαύτωμα να είναι πρόσφατο στη μνήμη μας, αλλά κατά την εισβολή του Genghis Khan το 1218 ο μισός πληθυσμός του Ιράν εξοντώθηκε, μετατρέποντας πόλεις σε «ποταμούς αίματος» ενώ μεταξύ 1220 και 1260 εξ’ αιτίας αφανισμού και λιμών ο συνολικός πληθυσμός του Ιράν μειώθηκε κατά 90(!)%, από 2,5 εκ. σε μόλις 250 χιλιάδες!

Με την υπενθύμιση και πάλι ότι δεν «δικαιούμαι να ομιλώ», αξιολογώ (υποκειμενικά!) πως: ΟΧΙ το Ιράν ΔΕΝ αποτελεί απειλή, αντίθετα υπό εφικτές προϋποθέσεις είναι ένας εν δυνάμει σύμμαχος που αποδεδειγμένα υφίσταται 5000 χρόνια και που η συσσωρευμένη αυτή εμπειρία δεν μπορεί να σβηστεί μέσα σε λίγα χρόνια λόγω μιας άλλης διαφορετικής πολιτικής αντίληψης (είτε αυτή είναι αρεστή είτε όχι στους άλλους) -δεν έχει καμιά σημασία αυτό-.

θεωρώ επιπροσθέτως, πως ενδεχόμενη επίθεση στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν αποτελεί τουλάχιστον ιστορική αχαριστία ως προς τον Κύρο, προσβολή ενός σπουδαίου λαού με ίσως μεγαλύτερη διάρκεια ύπαρξης στην Ιστορία από 5000 χρόνια και πιθανόν την επιτομή απόλυτα κοντόφθαλμης πολιτικής του Ισραήλ εναντίον μίας χώρας που επαναλαμβάνω (και το τονίζω) είναι ένας ιστορικά εν δυνάμει σύμμαχός του. Εάν λοιπόν νομίζετε πως μπορούν να διαγραφούν διά μιας 5000 χρόνια ιστορίας μπροστά σε μία «συγκυρία» (καλή – κακή, όπως θέλετε πείτε την 20 – 30 ετών) τότε δεν έχει κανένα νόημα η ανάγνωση αυτών των γραμμών.
Από ιστοσελιδα ΖΑΝ ΚΟΕΝ

No comments: