Saturday, 2 May 2009

Aναλυση: Ομπάμα - Ρέιγκαν, ένας παραλληλισμός

The New York Times
Ο Μπαράκ Ομπάμα συμπλήρωσε χθες 100 ημέρες στην προεδρία των ΗΠΑ. Για καλό ή για κακό, τις πρώτες ημέρες της θητείας του έπραξε τόσα όσα κανένας άλλος πρόεδρος από την εποχή του Ρόναλντ Ρέιγκαν. Οι Ρέιγκαν και Ομπάμα διαδέχθηκαν προέδρους οι οποίοι δεν ήταν δημοφιλείς σε περιόδους οικονομικής κρίσης αλλά αποκατέστησαν πολύ γρήγορα την κλονισμένη εμπιστοσύνη των πολιτών. Tα ποσοστά της δημοτικότητας, παρότι φευγαλέα, είναι αποφασιστικής σημασίας για την επιτυχία ενός προέδρου. Η σημαντική υποστήριξη των Αμερικανών προς τον Ρόναλντ Ρέιγκαν τον βοήθησε να περάσει τα φορολογικά του νομοσχέδια και τον κρατικό προϋπολογισμό. O Ομπάμα είχε τη δυνατότητα να περάσει το πακέτο των 787 δισ. δολαρίων για την αναθέρμανση της αμερικανικής οικονομίας στο Κογκρέσο μόνο με τις ψήφους των Δημοκρατικών, αλλά κατόρθωσε να κερδίσει την υποστήριξη μιας μερίδας Ρεπουμπλικανών γερουσιαστών και μπόρεσε να περάσει το πρόγραμμά του πολύ γρήγορα.

Εκτός από τη ρητορική τους επιδεξιότητα και την ικανότητά τους να επικοινωνούν με τους απλούς πολίτες, οι Ρέιγκαν και Ομπάμα δείχνουν εκ βάθρων αντίθετοι. Ο Ρέιγκαν θεωρούσε ότι το κυριότερο πρόβλημα ήταν το κράτος. Πίστευε ότι το κράτος στραγγαλίζει την ιδιωτική πρωτοβουλία και πρότεινε τη μείωση της φορολογίας και τη μείωση των ελέγχων. Στις κατηχήσεις του Ομπάμα, το κράτος είναι η λύση. Εκτός του ότι προσπαθεί να βγάλει το αμερικανικό έθνος από την ύφεση, επιδιώκει ρυθμιστικούς κανόνες για να κάμψει τις υπερβολές της Γουόλ Στριτ και την αύξηση της φορολογίας στα πλουσιότερα κοινωνικά στρώματα, προκειμένου να βρει πόρους στήριξης του ασφαλιστικού του προγράμματος.

Αν ρίξουμε μια πιο αναλυτική ματιά θα διαπιστώσουμε ότι οι δύο αυτοί πρόεδροι δεν απέχουν τόσο πολύ όσο νομίζουν οι οπαδοί τους. Παρά την καταιγίδα περί των κινδύνων που εγκυμονεί το ισχυρό κράτος, κατά την οκτάχρονη παραμονή του στον Λευκό Οίκο ο Ρέιγκαν διατήρησε τον πυρήνα των κοινωνικών προγραμμάτων, που ήταν και τα κληροδοτήματα που άφησε το πολιτικό του είδωλο, ο πρόεδρος Ρούσβελτ. Ο διευθυντής του στο γραφείο προϋπολογισμού Ντέιβιντ Στόκμαν κατέβαλε προσπάθεια να περιορίσει τα κοινωνικά επιδόματα. Μετά την απόρριψη του σχεδίου Στόκμαν, ο Ρέιγκαν διόρισε μία δικομματική επιτροπή η οποία πρότεινε ήπιες μεταρρυθμίσεις τις οποίες «αγκάλιασαν» οι Δημοκρατικοί στη Βουλή των Αντιπροσώπων, ενέκρινε το Κογκρέσο και κατά τον τρόπο αυτόν διασώθηκε η λειτουργία του συστήματος της δημόσιας υγειονομικής περίθαλψης.

Τις πρώτες ημέρες του στην προεδρία, ο κ. Ομπάμα δείχνει ότι είναι εξίσου πρακτικός με τον κ. Ρέιγκαν. Παρά κάποιες καταγγελίες, ότι οδηγεί το έθνος στον σοσιαλισμό, προχωρεί προσεκτικά. Είναι διστακτικός στην εθνικοποίηση τραπεζών και το σχέδιό του για τον κλάδο βασίζεται πολύ στις ιδιωτικές επενδύσεις.

Δυστυχώς, ο κ. Ομπάμα μοιράζεται επίσης με τον κ. Ρέιγκαν την τάση του να υιοθετεί τα καλύτερα οικονομικά σενάρια. Ο κ. Ρέιγκαν δεν υπέβαλε ποτέ ισοσκελισμένο προϋπολογισμό στο Κογκρέσο. Οι δαπάνες ανήλθαν στο 22,4% του ΑΕΠ κατά τη διακυβέρνησή του και το δημόσιο χρέος ανήλθε στα 3 τρισ. δολάρια. Ο κ. Ομπάμα θα μπορούσε να τα πάει ακόμη χειρότερα. Το συνήθως αξιόπιστο Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου υπολογίζει ότι τα σχέδιά του για τις δαπάνες θα προσθέσουν 9,3 τρισ. δολάρια στο δημόσιο χρέος την επόμενη δεκαετία. Οπως και ο κ. Ρέιγκαν, ο κ. Ομπάμα είναι ένας ελκυστικός πρόεδρος. Αλλά επιτρέπει στην αισιοδοξία του να καθορίσει τον προϋπολογισμό του, κάτι που ήταν η πιο ανησυχητική κληρονομιά που άφησε ο κ. Ρέιγκαν στο έθνος.
ΚΑΤΗΙΜΕΡΙΝΗ

No comments: