Thursday, 30 April 2009

Ατμοσφαιρική πίεση - Νόσος των Δυτών

Ζημάλης Ευάγγελος, Ιατρός Εργασίας
Το σύνδρομο αυτό εμφανίζεται σε τρεις κατηγορίες προσώπων.
* Σ' αυτούς οι οποίοι εργάζονται σε ατμόσφαιρα πεπιεσμένου αέρα που αποσυμπιέζεται γρήγορα.
* Σε δύτες που ανεβαίνουν στην επιφάνεια του νερού γρήγορα από βάθος μεγαλύτερo των 10 μέτρων.
* Σε πληρώματα αεροσκαφών που ανέρχονται πολύ γρήγορα σε μεγάλα ύψη περισσότερο από 5.500 μέτρα.

Στην πρώτη κατηγορία το σύνδρομο μερικές φορές ονομάζεται νόσος του caisson λόγω της συσκευής, η οποία χρησιμοποιείται όταν γίνονται εκσκαφές κάτω από το νερό κατά τη διάρκεια κατασκευών, όπως είναι γέφυρες κλπ.
To caisson είναι ένας σιδερένιος σωλήνας ανοικτός στον πυθμένα, οποίος βυθίζεται μέσα στη λάσπη ή στην άμμο του πυθμένα. Οι εργαζόμενοι στο caisson κατεβαίνουν μέσα από μια σειρά δωματίων, στα οποία η ατμοσφαιρική πίεση προοδευτικά αυξάνεται. Λόγω της μεγάλης ατμοσφαιρικής πίεσης στο τελικό δωμάτιο το νερό δεν εισέρχεται μέσα στο σωλήνα.
Η συνηθισμένη μέγιστη πίεση σε εργασίες, με πεπιεσμένο αέρα σε κτίρια ή σε άλλες εργασίες είναι 4,5 kg/cm3 (4441,2 x 103 Pa) και γενικά ακόμη χαμηλότερη.
Όταν ο εργάτης ανέρχεται στην επιφάνεια η πίεση του αέρα μειώνεται και γίνεται ίση με την ατμοσφαιρική περνώντας μέσα από τα διάφορα δωμάτια.
Η νόσος προκαλείται από τον σχηματισμό φυσαλίδων αζώτου στα υγρά του σώματος και τους ιστούς. Οι φυσαλίδες αυτές του αζώτου είναι αρκετά μεγάλες και προκαλούν συμπτώματα από τη στιγμή που η μερική πίεση του αζώτου στους ιστούς γίνεται δύο φορές μεγαλύτερη από τη μερική πίεση στην ατμόσφαιρα.
Τα προκαλούμενα συμπτώματα εξαρτώνται από το σημείο που σχηματίζονται οι φυσαλίδες, ενώ το μέγεθος και ο ρυθμός ανάπτυξης των φυσαλίδων καθορίζουν τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων.

Συμπτώματα:
Τα οξέα φαινόμενα της νόσου της αποσυμπίεσης συνήθως διαιρούνται σε δύο κατηγορίες:

* Ελαφρός ή βαρύς πόνος στα άκρα. Διάστιξη ή ερεθισμός του δέρματος.
* Παράλυση ή αδυναμία των άκρων. Οξύς πόνος ή αιμωδία των άκρων, ίλιγγος, πονοκέφαλος, δύσπνοια, παραισθήσεις ή πόνος στο στήθος, υπόταση, κώμα.

Υπάρχει επίσης μια μορφή χρόνιων συμπτωμάτων όπως: Άσηπτος νέκρωση των οστών, νευρολογικά και ψυχικά συμπτώματα.

Κατηγορία Ι:
Το κύριο σύμπτωμα είναι οξύς πόνος στις κνήμες συνήθως στις αρθρώσεις, μερικές φοράς συνοδευόμενο με αιμωδία. Ο πόνος είναι δυνατόν να εμφανιστεί οποτεδήποτε μέσα σε διάστημα 12 ωρών μετά την αποσυμπίεση.
Το προσβεβλημένο μέρος συνήθως είναι σε θέση ημικάμψεως, από την οποία είναι δύσκολο να κινηθεί, γι' αυτό η κατάσταση αυτή είναι γνωστή μεταξύ των δυτών ως bends .
Είναι δυνατόν να εμφανιστεί κνησμός και διάστιξη του δέρματος με ή χωρίς πόνο στις αρθρώσεις.

Κατηγορία ΙΙ:
Τα συμπτώματα στην κατηγορία αυτή είναι σοβαρότερα αλλά και σπανιότερα. Τα πλέον έντονα είναι η παράλυση του ενός ή και των δύο άκρων που συνοδεύεται από ίλιγγο, ναυτία ή εμετό.
Εάν η φυσαλίδες του αζώτου σχηματιστούν στα πνευμονικά αγγεία, το άτομο έχει μία αίσθηση οπισθοστερνικού καύσου με βήχα.
Τα συμπτώματα αυτά αναφέρονται ως chokes . Στις πιο σοβαρές περιπτώσεις ο ασθενής μπορεί να πέσει σε κώμα και να πεθάνει αν δεν του δοθεί άμεση θεραπεία. Μια άλλη σοβαρή επιπλοκή είναι το shock μετά την αποσυμπίεση με αιμοσυμπύκνωση.

Άσηπτος νέκρωση
Η άσηπτος νέκρωση των οστών συμβαίνει λόγω του σχηματισμού εμφραγμάτων από έμβολα αζώτου στις αρτηρίες των οστών. Οι αλλαγές είναι συνήθως συμμετρικές, αλλά η κατάσταση είναι σοβαρή μόνον όταν προσβληθούν οι αρθρικές επιφάνειες του μηριαίου ή της κνήμης. Περίπου το 1/4 των ατόμων που προσβλήθηκαν από τη νόσο της αποσυμπίεσης παρουσιάζουν άσηπτο νέκρωση αλλά μόνο το 3% καθίστανται ανάπηροι. Αντίθετα άσηπτος νέκρωση παρουσιάζεται μόνο στο 5% των δυτών και μόνο 0.2% μένουν ανάπηροι.

Πρόληψη και θεραπεία:
Στις περισσότερες περιπτώσεις η διαδικασία αποσυμπίεσης γίνεται σύμφωνα με μια σειρά πινάκων, οι περισσότεροι από τους οποίους βασίζονται στους Βρετανικούς πίνακες του 1958.
Τα άτομα που πρόκειται να εργαστούν σε μειωμένη ατμόσφαιρα πρέπει να επιλέγονται με προσοχή. Έτσι ως ανίκανοι γι' αυτήν την εργασία κρίνονται οι παχύσαρκοι, οι αλκοολικοί, και αυτοί που στο ιστορικό τους υπάρχει καρδιακή ή πνευμονική νόσος.
Κάθε 2 χρόνια πρέπει να υποβάλλονται σε ακτινολογική εξέταση του θώρακα και των μεγάλων αρθρώσεων. Άτομα τα οποία έχουν εμφανίσει συμπτώματα κατηγορίας ΙΙ δεν πρέπει να εργαστούν εκ νέου σε συνθήκες αποσυμπίεσης.
Τα συμπτώματα της νόσου της αποσυμπίεσης εξαφανίζονται με επανασυμπίεση του πάσχοντα και βαθμιαία μείωση της πίεσης σύμφωνα με προκαθορισμένους πίνακες, όπως π.χ. αυτός που χρησιμοποιείται στο ναυτικό των Η.Π.Α.
Οι δύτες είναι εκτεθειμένοι επίσης και σε άλλους κινδύνους που μπορεί να έχουν ή να μην έχουν σχέση με την αυξημένη ατμοσφαιρική πίεση. Ο κίνδυνος πνιγμού είναι συχνή αιτία θανάτου και πρέπει να λαμβάνονται ειδικά μέτρα.
Τα άτομα τα οποία καταδύονται στο νερό με αναπνευστική συσκευή ή όχι είναι δυνατόν να αναπτύξουν αυτόματο πνευμοθώρακα, εάν αναδυθούν γρήγορα.
Όταν η πίεση ανέρχεται σε 4 ατμόσφαιρες (περίπου σε βάθος 30 μέτρων) ο δύτης είναι δυνατό να προσβληθεί από τη νέκρωση του αζώτου και αν δεν αναδυθεί μπορεί να χάσει τις αισθήσεις του. Τα συμπτώματα παρέρχονται γρήγορα, όταν ο δύτης ευρεθεί στην κανονική πίεση. Εάν το άζωτο στις αναπνευστικές συσκευές αντικατασταθεί με ήλιο τα παραπάνω συμπτώματα είναι δυνατόν να προληφθούν.
Παρενέργειες έχουν παρατηρηθεί από την έκθεση των δυτών σε αυξημένες μερικές πιέσεις του οξυγόνου. Οι δύτες οι οποίοι αναπνέουν καθαρό οξυγόνο βρίσκονται σε κίνδυνο σε βάθη πάνω από 7,5 μέτρα και αυτοί που αναπνέουν μίγμα οξυγόνου - ηλίου κινδυνεύουν σε βάθη μεγαλύτερη των 150 μέτρων.
iatronet
Press to Continue.......

Δημογραφικός Σεισμός

O Πολ Γουάλας, συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο "Ηλικιακός Σεισμός" γράφει: "Ως τώρα υπήρξαμε πολύ νέοι. Η μέση ηλικία της ανθρωπότητας ήταν τα 20 χρόνια ζωής και λιγότερα. Αλλά μέσα στα πλαίσια των σημερινών γενεών, (Βaby Boomers-Τα Μωρά της Έκρηξης) ο μέσος όρος από τα 22 που βρισκόταν το 1975 θα φτάσει τα 38 το 2050, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του O.Η.Ε. Σύμφωνα με άλλες επίσημες στατιστικές της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας των Η.Π.Α. ο μέσος όρος είναι πιθανόν να φθάσει τα 40 χρόνια ζωής ως το 2040". Με τέτοιες προοπτικές όχι μόνον είναι δυνατόν να καταρεύσει η πληθυσμιακή πυραμίδα, αλλά τουλάχιστον οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί -που έχουν και το μεγαλύτερο πρόβλημα- θα βυθιστούν σε μια κλίμακα που έχουμε να δούμε από την εποχή του Μαύρου Θανάτου, το 1348. Το πρόβλημα, όμως, δε θα μείνει μόνο στη Δύση. "Εξαιτίας της γοργής δημογραφικής επιβράδυνσης στον αναπτυσσόμενο κόσμο, τα αναπτυσσόμενα έθνη θα γεράσουν πιο γρήγορα απ' ό,τι στη Δύση", ισχυρίζεται ο Γουάλας. "Σε είκοσι χρόνια η Κίνα θα γίνει μία κοινωνία με έντονο δημογραφικό πρόβλημα, εξαιτίας της γοργής γήρανσης του πληθυσμού της". Άραγε θα το πίστευε κανείς αυτό πριν από 10 χρόνια. Κι όμως, τα στοιχεία αυτό δείχνουν.


Η Αναλογία Εργαζόμενων και Συνταξιούχων
Πολλές από τις επερχόμενες αλλαγές θα είναι θετικές, εξαιτίας των σαρωτικών ανακατατάξεων στους τομείς της ιατρικής και βιολογικής έρευνας. Για παράδειγμα, στα μέσα του 21ου αιώνα θα ζουν πάνω από 2.000.000 υπερήλικες. Πάρα πολλοί, αν συγκριθούν με τους 150.000 που ζουν σήμερα. Η εγκληματικότητα θα μειωθεί, όσο και ο αριθμός των νέων ηλικιών. Αλλά ποιος θα πληρώσει για τα δικαιώματα των ηλικιωμένων; Στα επόμενα τριάντα χρόνια η αναλογία εργαζόμενων/συνταξιούχων στα βιομηχανικά κράτη θα είναι 1,5:1, σε αντίθεση με το 3:1 που είναι σήμερα. Πώς θα ανανεώνονται, λοιπόν, οι κοινωνίες με νέες ιδέες; Θα είχαμε προσωπικούς υπολογιστές αν δεν υπήρχαν πιτσιρικάδες σαν τον Στιβ Τζομπς να προκαλέσουν το κατεστημένο και να παράγουν νέα προϊόντα; Το πιθανότερο είναι πως θα περάσουμε σε μια μακρά εποχή έντονων οικονομικών διακυμάνσεων και πιέσεων.

Αλλά ποιοί είναι οι παράγοντες γήρανσης μιας κοινωνίας; Αρχικά ο άνθρωπος έχει αυξήσει το μέσο όρο ηλικίας του και δεύτερον έχει περιορίσει σε μεγάλο βαθμό τον αριθμό των γεννήσεων. "Στο τέλος της δεακετίας του '90 ο ρυθμός των γεννήσεων βρίσκεται ήδη κάτω από το επίπεδο αντικατάστασης -2,1 παιδιά ανά γυναίκα- σε 61 χώρες που καλύπτουν περίπου το μισό του παγκόσμιου πληθυσμού", γράφει ο Γουάλας. Με λίγα λόγια, τα παιδιά που γεννιούνται μόλις που αρκούν για να αντικαταστήσουν τον υπάρχοντα πληθυσμού. Ακόμη και έθνη όπως Κίνα, η Ινδία και η Ινδονησία, που ο αριθμός των γεννήσεων ήταν ιδιαίτερα υψηλός στην περασμένη 20ετία -4,6 παιδιά ανά γυναίκα- η αναλογία πλησιάζει ραγδαία την αναλογία 2,1.


Το Παγόβουνο
Η πληθυσμιακή πυραμίδα αναστρέφεται, ιδιαίτερα στα πλούσια έθνη. Oι Ευρωπαίοι παραπαίουν, αν και δεν το έχουν προσέξει εξαιτίας της μετανάστευσης, της υψηλής γονιμότητας του παρελθόντος, και της πτώσης των δεικτών θνησιμότητας. Ωστόσο, οι δείκτες γεννητικότητας διαρκώς πέφτουν. Στην Ελλάδα η κατάσταση είναι μάλλον δραματική. Σύμφωνα με τον καθηγητή της Ιατρικής και της Βιολογικής Χημείας στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια Μιχάλη Γκιόκα..."η Ελλάδα βαδίζει προς την άβυσσο της δημογραφικής συμφοράς μέσα στις επόμενες δεκαετίες, εξαιτίας του πολύ χαμηλού δείκτη γεννητικότητας, που μόλις φτάνει το 1,4%. Αν η γεννητικότητα διατηρηθεί στα ίδια επίπεδα, τότε ο συνολικός πληθυσμός της Ελλάδαςτο 2015 θα είναι μειωμένος κατά 500.000 άτομα, σε σύγκριση με το σημερινό. Oι 100.000 γεννήσεις σε αντίθεση με τις 300.000 εκτρώσεις, το σκάνδαλο των τροχαίων ατυχημάτων με 4.000 νεκρούς ανά έτος και 38.000 τραυματίες, μαζί με το διάχυτο ευδαιμονισμό και την απάθεια, θα οδηγήσουν σίγουρα σε βιολογικό μαρασμό και ανεπιθύμητες διαφοροποιήσεις την ελληνική κοινωνία".

O Πιτ Πέτερσον στο βιβλίο του "Γκρίζα Αυγή" περιγράφει την παγκόσμια γήρανση ως παγόβουνο. "Βλέπουμε μόνο την κορφή του και δεν μπορούμε να υπολογίσουμε τις καταστροφικές συνέπεις που βρίσκονται πέρα από πεδίο της όρασής μας και οι οποίες θα κάνουν τη σημερινή κρίση να μοιάζει με παιδικό παιχνίδι". Μια λύση για τούτο το πρόβλημα της Δύσης είναι η μετανάστευση. Ήδη η Καλιφόρνια των Η.Π.Α. θεωρείται πολιτεία στην οποία οι μειονότητες είναι πλειοψηφία, ενώ οι ίδιες οι Η.Π.Α. θα γίνουν ως το 2020 το δεύτερο σε πληθυσμό ισπανόφωνο έθνος. Κι εδώ ακριβώς είναι που αναπτύσσονται ακρότητες, καθώς οι γεροντότεροι Καλιφορνέζοι είναι πλούσιοι, ενώ οι νεότεροι είναι ισπανόφωνοι και φτωχοί. Το πρόβλημα για την Καλιφόρνια δεν είναι αν θα υπάρξει συνέχεια, αλλά τι είδους συνέχεια.

Μια δεύτερη λύση είναι η αύξηση της παραγωγικότητας με έξυπνες λύσεις. Έτσι, οι λιγότεροι νέοι του μέλλοντος θα μπορούν να εξισορροπήσουν την παραγωγική δύναμή τους παράγοντας περισσότερο προϊόν ανά άτομο, απ' ό,τι οι σημερινοί νέοι. Ωστόσο, το πρόβλημα παραμένει και δεν ωφελεί να βρίσκουμε λύσεις που θα εξυπηρετούν τη συντήρηση του προβλήματος. Το θέμα είναι να αναζητήσουμε λύσεις για την επιβίωση της παγκόσμιας κοινωνίας.


Η Επιβίωση από το Δημογραφικό Σεισμό
Πώς μπορούμε να επιβιώσουμε από το δημογραφικό σεισμό; Μόνον αν σκεφτούμε μακροσκοπικά, πολύ μακροσκοπικά και καθορίσουμε έναν τρόπο ζωής που θα επιλύσει σταδιακά το δημογραφικό πρόβλημα. Αυτό με τις κρατούσες συνθήκες δεν είναι δυνατό, καθώς υπάρχει άνιση κατανομή του εθνικού εισοδήματος σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο. Oι οικογένειες δεν είναι δυνατόν να αντέξουν την ανατροφή πολλών παιδιών, με αποτέλεσμα να συρρικνώνονται οι γενιές που θα μας αντικαταστήσουν. Από την άλλη χρειάζεται να αποδεχθούμε πια το γεγονός, μια και άλλες λύσεις προς το παρόν δεν είναι εφικτές, πως οι κοινωνίες του μέλλοντος θα είναι και πολυφυλετικές και πολυπολιτισμικές, κάτι που γίνεται ήδη σε μεγάλη έκταση στο δυτικό κόσμο και είναι απειλητικά ορατό στην ελληνική κοινωνία. Ήδη η αγοραστική δύναμη των οικονομικών μεταναστών στη χώρα μας αυξάνει σημαντικά, ενώ η αγοραστική δύναμη των Ισπανόφωνων, για παράδειγμα, στην Αμερική είναι μεγαλύτερη από τον προϋπολογισμό του Μεξικού.

Ποιες χώρες θα κερδίσουν και ποιες θα χάσουν; Αυτό εξαρτάται από το τι εννοούμε με τη λέξη απώλεια. Αν εννούμε την εθνική μας ταυτότητα, τότε η απώλειες θα είναι σημαντικές για όλα τα έθνη του κόσμου, καθώς διαφαίνεται στον ορίζοντα μια νέα πολιτισμική ιδέα, οι πολυφυλετικές κοινωνίες με τις ανάλογες πολιτισμικές συγχωνεύσεις. Αν εννοούμε την οικονομική δύναμη, τότε η μετανάστευση, εσωτερική και εξωτερική, μικροπρόθεσμα αποφέρει οικονομική δύναμη στους λιγοστούς οικονομικούς παράγοντες ενός έθνους που χειρίζονται -προς όφελός τους- τον εθνικό πλούτο.

Oικονομικά, λοιπόν, προβλέπεται να επιβιώσουν οι Η.Π.Α και η Αγγλία, που έχουν ένα ισχυρό κύμα μετανάστευσης. Η Ιρλανδία, επίσης, εξαιτίας του σχετικά νέου πληθυσμού της. Η Γερμανία και η Ιαπωνία φαίνεται να χάνουν έδαφος εξαιτίας του γεγονότος ότι φθίνει ο μέσος όρος ηλικίας των εργαζόμενων πληθυσμών τους. Στην πραγματικότητα ήδη στην Ιαπωνία ένα μέρος της οικονομικής κρίσης οφείλεται σε αυτό ακριβώς το γεγονός. Είναι μια ηλικιακή κρίση, καθώς δεν υπάρχει η δημογραφική δομή για την οικονομική ανάπτυξη.

Τώρα, όλα αυτά τα παραπάνω αν τα συσχετίσουμε με την εξέλιξη της γενετικής και τη μακροζωία, τότε πατάμε τα πόδια μας στο έδαφος μιας νέας εποχής για την ανθρωπότητα. Ωστόσο, οι μετανάστες είναι ένα μπούμερανγκ. Σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα προσαρμόζονται στις συνήθειες μιας αναπτυσσόμενης κοινωνίας και περιορίζουν τον αριθμό των γεννήσεων. Το αποτέλεσμα είναι να μη φυτρώνει ένα νέο δυναμικό, ενώ ταυτόχρονα η πρόσκαιρη οικονομική δύναμη που αποδίδουν σε μια κοινωνία γρήγορα φθίνει εξαιτίας του γεγονότος της συνταξιοδότησής τους. Oικονομικά, λοιπόν, οι μετανάστες αποδίδουν δύναμη, αλλά κατά μέσο όρο θα απορροφήσουν αυτή τη δύναμη σε δεκαπλάσια ποσότητα, όταν έρθει η στιγμή να αποσυρθούν από την ενεργό δράση. Από αυτή την άποψη χώρες όπως η Ινδία ή η Βραζιλία, που αυτή τη στιγμή έχουν χαμηλό κατά κεφαλήν εισόδημα αλλά υψηλούς δείκτες γεννήσεων, θα αντέξουν. Αντίθετα, η Ρωσία με μεγάλο ποσοστό θνησιμότητας στους μεσήλικες έχει ήδη μεγάλο πρόβλημα, όπως και όλα τα κράτη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Εκτός και αν κατορθώσει να αφομοιώσει γοργά τις νέες τεχνολογίες, έτσι ώστε να απορροφήσει το σοκ του σεισμού. Oι Ασιάτες, επίσης, οφείλουν να γίνουν περισσότερο πολυφυλετικοί και να ανεχθούν νέα πολιτισμικά στοιχεία, διαφορετικά θα περάσουν γοργά στο στάδιο της γεροντοκρατίας. Αυτό μας φέρνει πολύ κοντά σε ένα άλλο πιθανό σενάριο, το οποίο αν πολυσκεφτεί κανείς δεν είναι σενάριο, αλλά ήδη πραγματικότητα σε πολλές κοινωνίες, όπως και η δική μας.


Γέροι εναντίον Νέων
O πόλεμος των γενεών είναι ίσως το εφιαλτικότερο μέλλον, αλλά βαδίζουμε γοργά στα χνάρια μιας τέτοιας προοπτικής. Όλες οι γενιές έχουν να προσφέρουν κάτι στον παγκόσμιο πολιτισμό. Αλλά μια τέτοια συνειδητοποίηση είναι ακόμη μακρινό όραμα για την ανθρωπότητα. O σκληρός νόμος της επιβίωσης ωθεί την ανυποψίαστη ανθρωπότητα σε μια εσωτερική σύγκρουση. Oι νέοι με τη δύναμη του ψήφου τους θα απαιτήσουν να απελευθερωθούν από το πρόβλημα της συνταξιοδότησης των παλαιότερων γενεών, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στους τομείς της περίθαλψης. Ήδη η κρατική μέριμνα στη χώρα μας για τους ηλικιωμένους φθίνει και χρειάζεται να πληρώσουν πολλά στον ιδιωτικό τομέα για να ανακουφίσουν τα προβλήματα υγείας που τους κατακλύζουν.

Για να επιλυθούν όλα αυτά τα προβλήματα χρειάζονται μεταρρυθμίσεις και ευέλικτες κοινωνίες. Oι πρώτες αναγκαίες μεταρρυθμίσεις χρειάζονται στον τομέα της κρατικής μέριμνας σε σχέση με τα παιδιά. Σήμερα, οι γυναίκες που έχουν παιδιά να μεγαλώσουν, αντιμετωπίζονται εχθρικά από τον εργοδότη τους, ενώ οι ηλικιωμένοι εργαζόμενοι έχουν συχνά το δίλημμα να επιλέξουν ανάμεσα στη μείωση των ωρών εργασίας τους και συνεπώς τη μείωση των μισθών τους ή την απόλυση και τις επακόλουθες δυσκολίες εξεύρεσης εργασίας. Από την άλλη οι μεσήλικες εργάτες δεν είναι έτοιμοι να δεχθούν χαμηλότερους μισθούς, ακόμη κι αν κάτι τέτοιο αντανακλά τη μειωμένη τους παραγωγικότητα. Γενικά ως κοινωνία είμαστε εθισμένοι στην εικόνα του ανθρώπου που όσο μεγαλώνει τόσο περισσότερο ευημερεί, εξαιτίας του συσσωρευμένου πλούτου και της σοφίας που έχει αποκομίσει στο πέρασμα των χρόνων. Ωστόσο, αυτή η εικόνα αλλάζει πλέον και αλλάζει με το σκληρότερο τρόπο. Oι ηλικιωμένοι άστεγοι και εγκαταλελειμένοι είναι γεγονός και αγκάθι ταυτόχρονα στα πλευρά του πολιτισμού που δημιουργήσαμε και καμαρώνουμε. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που πιθανώς οι μεγάλες ηλικίες θα χρησιμοποιήσουν πιθανώς την εκκλησία ή το κράτος για να διατηρήσουν τη δύναμή τους, ενώ οι νέοι θα στραφούν σε νέα σύμβολα και κοινωνικά κινήματα για να διεκδικήσουν τη θέση τους στο μέλλον.

Συνεπώς, για να επιβιώσουμε από το δημογραφικό σεισμό, θα πρέπει να αναδιαμορφώσουμε τις βασικές δομές μας. Το παλιό μοντέλο σπουδές, εργασία, συνταξιοδότηση, θάνατος οφείλει να αλλάξει. Έχουμε ανάγκη από νέα μοντέλα που θα συνδυάζουν την εργασία, το παιχνίδι και την ανατροφή των παιδιών. Στην πραγματικότητα όλο το σύστημα της ατέλειωτης ανάπτυξης -δηλαδή το καπιταλιστικό σύστημα- χρειάζεται να αλλάξει. Διαφορετικά τίποτα δεν μπορεί να μειώσει τις εντάσεις που μας περιμένουν.

Το Μέλλον
Ιστορικά οι γενιές μας έζησαν σε έναν κόσμο, στον οποίο ο μέσος πληθυσμός ήταν νέος. Αυτό σε λίγο θα αντιστραφεί. Oλόκληρο το βιομηχανικό και το μετα-βιομηχανικό σύστημα χτίστηκε πάνω σε δημογραφικές θεωρήσεις για το πότε εργαζόμαστε, πότε αναπαραγόμαστε, πότε παίρνουμε σύνταξη. Όλα αυτά αλλάζουν και δεν είμαστε έτοιμοι να τα αντιμετωπίσουμε, μήτε συνειδησιακά, ούτε υλικά. Δεν είναι εύκολο να πείσεις τον ηλικιωμένο να παίρνει λιγότερα χρήματα. Γιατί άλλωστε να δεχθεί; Έχει ήδη καταθέσει την προσφορά του στον αγώνα της ανθρωπότητας για επιβίωση και εξέλιξη και ο υπόλοιπος κόσμος οφείλει να το δεχθεί αυτό. Επίσης, είναι δύσκολο να πείσεις ένα νέο άνθρωπο πως δεν μπορεί να βγει έξω στον κόσμο και να καταθέσει τη δική του προσφορά, τη δική του δημιουργική δύναμη. Εδώ -αν αποφασίσουμε πως το παρόν σύστημα μας κάνει- χρειάζεται ένας συμβιβασμός. Κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, άσχετα τη φυσική ηλικία της έχει τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με κάθε άλλη ανθρώπινη ύπαρξη. Αυτή δεν είναι άλλωστε και η Διακήρυξη του O.Η.Ε.; Επειδή, όμως, μια τέτοια διακήρυξη είναι ενάντια προς τα συμφέροντα των ισχυρών, η μοναδική απάντηση είναι ανακατανομή του παγκόσμιου πλούτου, έτσι ώστε να ικανοποιηθούν οι βασικές ανάγκες και πλήρη αναμόρφωση του συστήματος ζωής. Με άλλα λόγια χρειαζόμαστε μια συνειδησιακή επανάσταση!

© Κ. Καλογερόπουλος 2001
Esoterica.gr
Press to Continue.......

Δημιουργία ζωής στο εργαστήριο

Επιστήμονες τροποποιούν γονίδια των μικροοργανισμών για να δημιουργήσουν κάποιο νέο οργανισμό, και οι φήμες λένε ότι πιο κοντά στην γραμμή του τέρματος για την κατασκευή ενός οργανισμού στο εργαστήριο βρίσκεται η ερευνητική ομάδα του Craig Venter. Και φυσικά η προσπάθεια αυτή φέρνει πολλές ελπίδες και ερωτήματα.
Οι επιστήμονες στο ερευνητικό κέντρο Craig Venter Institute στοχεύουν να επεξεργαστούν ένα "ελάχιστο γονιδίωμα" - τη μικρότερη ομάδα γονιδίων που πρέπει να έχει ένας οργανισμός για να επιζήσει και να λειτουργήσει - και να το βάλουν μέσα σε ένα κενό κύτταρο. Photo Mycoplasma genitalium

Αυτό το ελάχιστο γονιδίωμα έχει επιτευχθεί με τη βοήθεια ενός απλού βακτηριδίου, του mycoplasma genitalium, που του αφαίρεσαν σταδιακά τα γονίδια του, ένα ένα, έως ότου βρέθηκε μόνο το γενετικό υλικό που ήταν όμως ζωτικής σημασίας για την επιβίωση του.

Το σχέδιο είναι να ανασυνθέσουν αυτή την αλυσίδα DNA με απλά χημικά μέσα - ουσίες, να τις ενώσουν μαζί και να δημιουργήσουν έναν τεχνητό οργανισμό. Μερικοί θεωρούν ότι η ερευνητική ομάδα μπορεί να είναι στο όριο για να το πετύχουν.

Η εργασία του Δρ Venter για τη συνθετική ζωή περιγράφεται από μερικούς σαν "μια από πάνω προς τα κάτω", που σημαίνει ότι παίρνει έναν υπάρχοντα οργανισμό και τον αλλάζει για να δημιουργήσει κάτι νέο.

Ο Drew Endy από το ΜΙΤ λέει σχετικά: "ο Venter δεν δημιουργεί τη ζωή από την αρχή. Κατασκευάζει ένα γονιδίωμα, το οποίο είναι λίγο πολύ ένα ελαφρώς τροποποιημένο αντίγραφο ενός υπάρχοντος γονιδιώματος, βάζοντας το έπειτα πίσω σε ένα υπάρχον κύτταρο."

BioBrickΟ Δρ Endy, ο οποίος εργάζεται πάνω στην κατασκευή BioBrick (τυποποιημένες δομικές μονάδες), τα οποία χρησιμοποιούνται για την «οικοδόμηση» μεγαλύτερων βιολογικών συστημάτων, δηλώνει πως το έργο του ρ Venter είναι ένα πρόγραμμα κατασκευής γονιδιώματος, ιδιαίτερα σημαντικό για την επιστημονική έρευνα.

Όμως, η δημιουργία ζωής από το μηδέν, δηλαδή από "κάτω προς τα πάνω" είναι μία πρόκληση, που ορισμένοι συνθετικοί βιολόγοι αποφάσισαν να μην την δεχτούν. Υποστηρίζουν, πως εάν μπορεί κάποιος να κατασκευάσει βιολογικά μέρη, τότε σύντομα θα πληρεί τα κριτήρια της δημιουργίας ζωής - καθώς θα υπάρχει μεταβολισμός, αναπαραγωγή και εξέλιξη.

Σύμφωνα με τον Άντονυ Φόστερ από το Πανεπιστημιακό Ιατρικό Κέντρο Βάντερμπιλτ του Τενεσί αναφέρει πως «υπάρχει μία μεγάλη συζήτηση για το πώς μπορεί να γίνει η σύνθεση της αυτό - αντιγραφής και της ζωής μέσα σ' ένα δοκιμαστικό σωλήνα, όμως κανείς δεν έχει ένα αναλυτικό σχέδιο για να το πραγματοποιήσει».

Ο καθηγητής Anthony Forster μαζί με τον George Church από την Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ, δημιούργησαν το «αποτύπωμα» για ένα συνθετικό κύτταρο και καθόρισαν τα 151 γονίδια που πιστεύουν ότι χρειάζονται για να δημιουργήσουν ζωή.

Ο Anthony Forster, από το πανεπιστημιακό ιατρικό κέντρο στο Tennessee, λέει σχετικά: "Υπάρχει μια έντονη συζήτηση για το πώς να συνθέσετε αυτο-αναπαραγόμενη ζωή σε έναν δοκιμαστικό σωλήνα, αλλά κανένας δεν είχε μέχρι τώρα πραγματικά ένα λεπτομερές σχέδιο για αυτό."

Η ομάδα τους είναι τώρα στο στάδιο της χρησιμοποίησης αυτού του 'αποτυπώματος' ή 'σχεδίου' για να ξεκινήσει να συναρμολογείται το πρότυπο κύτταρο τους.

Αλλά ποιοί είναι οι λόγοι για να δημιουργηθεί συνθετική ζωή;

Synthetic organisms might be able to help clear up oil spillsΟ Δρ Venter ελπίζει να τροποποιήσει τα γονίδια στο νέο οργανισμό του έτσι ώστε να μπορεί να καθαρίσει την ατμόσφαιρα από τα τα αέρια του θερμοκηπίου. Άλλοι στόχοι που βάζουν είναι ότι τέτοιοι οργανισμοί μπορεί να είναι σε θέση να καθαρίσουν τις θάλασσες από τις διαρροές του πετρελαίου ή την παραγωγή νέων πλαστικών.

Ο Giovanni Murtas, από το Κέντρο Enrico Fermi στο πανεπιστήμιο της Ρώμης, προγραμματίζει να δημιουργήσει ένα νέο τύπο ζωής για να εξετάσει το πιο θεμελιώδες ζήτημα της προέλευσης της ζωής.

"Δημιουργούμε αυτά τα ημι-συνθετικά ελάχιστα κύτταρα που μας θυμίζουν τα πρώιμα ζωντανά κύτταρα", τονίζει.

Μέχρι τώρα, η ομάδα του έχει φτιάξει επιτυχώς ένα σύστημα κυττάρων που μπορεί να συνθέσει πρωτεΐνες, που είναι σημαντικό για να επιδειχθεί ότι μπορεί να δημιουργηθεί ένας βασικός μεταβολισμός. Η αντιγραφή είναι το επόμενο βήμα, εξηγεί.

"Εάν θέλετε να καταλάβετε περισσότερα για το πώς οργανώθηκε η ζωή, τότε πρέπει να αναδημιουργήσετε τα κύρια βήματα για τη ζωή, και έτσι θα μπορείτε προφανώς να μάθετε κάτι νέο για τη ζωή με αυτή την προσέγγιση", λέει ο Δρ Murtas.

Εξάλλου, ο Ron Weiss από το πανεπιστήμιο Princeton, που εστιάζει στον προγραμματισμό των βιολογικών οργανισμών, πιστεύει ότι η τεχνολογία θα μπορούσε να έχει και βιοϊατρικές εφαρμογές.

"Ένα πράγμα το οποίο προσπαθεί να κάνει ο άνθρωπος είναι να χρησιμοποιήσει αυτά τα κύτταρα σαν εργοστάσια, προκειμένου να δημιουργήσει φάρμακα ή να παράγει δομές", τόνισε ο Weiss.

Οι ομάδες που δουλεύουν με το σύστημα από πάνω προς τα κάτω καθώς από κάτω προς τα πάνω έχουν κάτι κοινό: μιμούνται ότι ήδη κάνει η φύση. Ωστόσο, ορισμένοι επιστήμονες προσπαθούν να επανασχεδιάσουν όσα σχεδίασε η φύση στη διαδικασία παραγωγής της ζωής.

RasmussenΈνας από αυτούς είναι και ο βιοφυσικός Steen Rasmussen από το Εθνικό Εργαστήριο στο Los Alamos.

Some are moving away from traditional cell structuresΗ ομάδα του και αυτός θεωρούνται ως τα κακά παιδιά της γειτονιάς. "Έχουμε απορρίψει τόσα πολλά απ' όσα κάνει η παραδοσιακή βιολογία. Πολλοί βιολόγοι μας βλέπουν ως αιρετικούς", δήλωσε ο καθηγητής Rasmussen. Ο ίδιος μελετά αν υπάρχουν τρόποι να χρησιμοποιηθούν απλούστερες δομές ως βάση για τους συνθετικούς οργανισμούς που δημιουργεί. Δημιουργεί ένα κύτταρο του οποίου τα βασικά μέρη, όπως τα γονίδια και τα χημικά του μεταβολισμού, είναι κολλημένα στην επιφάνειά του, αντί να βρίσκονται στο εσωτερικό του, όπως συμβαίνει κανονικά στο παραδοσιακό κύτταρο.

Ο ίδιος προσθέτει : "Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να ανταλλάξεις πηγές και σκουπίδια απευθείας με το περιβάλλον και αυτό απλοποιεί τα πράγματα σε πολύ μεγάλο βαθμό".

Οι συνθετικοί βιολόγοι εκτιμούν ότι αν και η ζωή που δημιουργείται από μία διαδικασία από πάνω προς τα κάτω μπορεί να είναι κοντά μέσα στα επόμενα πέντε με δέκα χρόνια, θα επιτευχθεί η δημιουργία ζωής από μηδενική βάση και όχι βάσει των υπαρχόντων μοντέλων.

"Η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι η δημιουργία της ζωής, αλλά να γνωρίζεις ότι δημιούργησες ζωή - κάνοντας το πείραμα που σου λέει ξεκάθαρα ότι το κατάφερες", σημειώνει ο George Attard, από το πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον.

Τα 7 θεμέλια της ζωής

Τι είναι η ζωή; Αν δεχθούμε ότι το θεμελιώδες χαρακτηριστικό της είναι η ικανότητα της αναπαραγωγής, τότε ένα μεμονωμένο κουνέλι είναι νεκρό και δύο κουνέλια, ένα αρσενικό κι ένα θηλυκό, είναι ζωντανά όταν είναι μαζί, αλλά νεκρά αν τα δει κανείς καθένα χωριστά. Μπορεί, λοιπόν, να ξέρουμε καλά τι είναι ζωή, ο ορισμός της ωστόσο δεν είναι απλός

1. Το πρώτο θεμέλιο της ζωής είναι γι' αυτόν το πρόγραμμα: ένα οργανωμένο γενικό σχέδιο, το οποίο περιγράφει τα συστατικά του ζώντος συστήματος και τις αλληλεπιδράσεις τους που διαιωνίζουν το σύστημα αυτό - στoν πλανήτη μας, το πρόγραμμα αυτό εκτελείται από το DΝΑ.

2. Ως δεύτερο θεμέλιο ορίζει τον αυτοσχεδιασμό: καθώς ένα ζων σύστημα είναι ένα μικρό τμήμα του σύμπαντος στο οποίο υφίσταται, δεν μπορεί να ελέγχει όλες τις αλλαγές του περιβάλλοντος, στις οποίες είναι εκτεθειμένο, άρα πρέπει να έχει ένα σύστημα για να μπορεί να τροποποιεί το πρόγραμμά του, ώστε να αντιμετωπίζει τις αλλαγές στο περιβάλλον του, χωρίς να επηρεάζεται το γενικό σχέδιό του.

3. Το τρίτο θεμέλιο είναι ο διαχωρισμός: όλοι οι ζώντες οργανισμοί έχουν περιορισμένο όγκο, περιβάλλονται από μια επιφάνεια η οποία αποκαλείται μεμβράνη ή δέρμα και συγκρατεί τα συστατικά στον καθορισμένο όγκο του οργανισμού, ενώ εμποδίζει να διεισδύσουν επιβλαβείς χημικές ουσίες.

4. Το τέταρτο θεμέλιο της ζωής είναι η ενέργεια: ο ζων οργανισμός πρέπει να είναι ένα σύστημα ανοιχτό που να δέχεται ενέργεια από εξωτερικές πηγές όπως ο Ήλιος, αλλά και ένα σύστημα που να μεταβολίζει, ικανό να μετατρέψει την ενέργεια σε «καύσιμο» για τον οργανισμό.

5. Πέμπτο θεμέλιο είναι η αναγέννηση: ένα σύστημα που μεταβολίζει διαρκώς, φθείρεται και πρέπει να έχει ένα σύστημα για να αντισταθμίζει τις απώλειές του. Η φθορά και η επιβράδυνση του συστήματος αναγέννησης με το πέρασμα του χρόνου είναι αυτό που αποκαλούμε γήρανση.

6. Το έκτο θεμέλιο είναι η προσαρμοστικότητα: για παράδειγμα, ένας άνθρωπος που βάζει το χέρι του στη φωτιά πονάει, αλλά πρέπει να το βγάλει αμέσως για να αποφύγει το έγκαυμα. Αυτή η συμπεριφορική αντίδραση στον πόνο είναι ουσιώδης για την επιβίωση - πρόκειται για μια θεμελιώδη αντίδραση των ζώντων συστημάτων που ονομάζεται ανάδραση.

7. Τέλος, το έβδομο και τελευταίο θεμέλιο της ζωής είναι η απομόνωση: τα ένζυμα σε ένα σύστημα που μεταβολίζει, έχει ζωτική σημασία να μην αντιδρούν παρά μόνο με τα μόρια που πρέπει να αντιδράσουν και να μην παρενοχλούνται από συγκρούσεις με διάφορα μόρια που προέρχονται από άλλες αντιδράσεις.
Physics4u
Press to Continue.......

Πιο ασφαλής από ποτέ η Πυρηνική Ιατρική

Τα νοσοκομεία θα γνωρίζουν τώρα ότι χορηγείται η σωστή δόση σε 670.000 ασθενείς στη Βρετανία, οι οποίοι υποβάλλονται σε διαδικασίες πυρηνικής ιατρικής κάθε χρόνο, λόγω μιας νέας συσκευής που αναπτύχθηκε από τους επιστήμονες στο Εθνικό Φυσικό Εργαστήριο (NPL).
Ο αριθμός των εργασιών πυρηνικής ιατρικής έχει αυξηθεί κατά 36% κατά τη διάρκεια των τελευταίων 10 ετών. Και 240 νοσοκομεία στη Βρετανία χρησιμοποιούν τώρα την πυρηνική ιατρική, συνήθως για διαγνωστικές ανιχνεύσεις σε περιοχές όπως είναι τα οστά, τους πνεύμονες, το μυοκάρδιο και τα νεφρά. Η πυρηνική ιατρική χρησιμοποιείται επίσης στον καρκίνο και τη θεραπεία του θυροειδή.

Στις περισσότερες διαγνωστικές διαδικασίες, εγχέονται στο σώμα ραδιενεργές ενώσεις έτσι ώστε να 'φωτογραφηθούν' τα όργανα με ειδικές κάμερες ακτίνων γάμμα. Φυσικά, η ακριβής δόσης της ραδιενέργειας είναι κρίσιμη, όχι μόνο για την ασφάλεια του ασθενή αλλά και για την ποιότητα της διαδικασίας. Μια χαμηλή δόση μπορεί να οδηγήσει σε αναποτελεσματικές εικόνες, ενώ μια υψηλή δόση θα μπορούσε να προκαλέσει βλάβη στον ασθενή.

Τελευταία ένα νέο όργανο, το "Fidelis", επιτρέπει στους ιατρικούς φυσικούς να ελέγξουν τα δικά τους όργανα με βάση τα βρετανικά εθνικά πρότυπα για τη ραδιενέργεια. Μόλις δε βεβαιωθούν ότι τα όργανά τους κάνουν σωστή μέτρηση της ακτινοβολίας, τότε είναι σίγουροι ότι δίνεται η ακριβής δόση στον ασθενή.

Το όργανο αυτό αποτελείται από ένα θάλαμο ιονισμού που σχεδιάστηκε από το Εθνικό Φυσικό Εργαστήριο και την Southern Scientific Ltd (που κατασκευάζει και πωλεί το όργανο). Ο θάλαμος ιονισμού που είναι γεμάτος κάποιο αέριο περιέχει δύο ηλεκτρόδια. Όταν τοποθετηθεί πλησίον του θαλάμου μια ραδιενεργός πηγή που εκπέμπει ακτίνες γάμμα αυτές ιονίζουν το αέριο -- δημιουργώντας έτσι ένα ρεύμα που μπορεί να μετρηθεί από το ηλεκτρόμετρο.

Μέχρι τώρα τα νοσοκομεία χρησιμοποιούσαν άλλα όργανα ρύθμισης με ραδιοπυρήνες, που χρειάζονταν επαναρύθμιση κάθε φορά που έρχονταν νέες εφαρμογές για την πυρηνική ιατρική. Με το Fidelis, αυτό το πρόβλημα λύνεται.
Physics4u
Press to Continue.......

Διαστημόπλοια θα τροφοδοτούνται με μεθάνιο

Οι περισσότεροι θεωρούν το μεθάνιο σαν καύσιμο για τα σπίτια μας, όμως αυτό ίσως σύντομα να τροφοδοτεί διαστημόπλοια τα οποία θα βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τη Γη ή και ακόμη πιο πέρα. Ερευνητές σε όλο τον κόσμο εργάζονται τώρα πάνω σε πυραύλους με κινητήρες καύσης μεθανίου, αντί των συμβατικών υγρών προωθητικών.
Κατά το τελευταίο μισό του περασμένου αιώνα, οι μηχανικοί επέλεγαν ως χημικά προωθητικά τους υδρογονάνθρακες, όπως η κηροζίνη, ή και υδρογόνο, μαζί με υγροποιημένο σε χαμηλές θερμοκρασίες οξυγόνο. Ωστόσο, η κηροζίνη και το υδρογόνο παρουσιάζουν κάποια συγκεκριμένα μειονεκτήματα, σύμφωνα με τον David Riseborough μιας εταιρείας αεροδιαστημικής η οποία εδρεύει στη Νότια Κορέα. «Η καύση της κηροζίνης παράγει αιθάλη, η οποία εναποθέτει υπολείμματα οπτάνθρακα στις επιφάνειες του κινητήρα, προκαλώντας με τον τρόπο αυτό διακοπές στη λειτουργία και προβλήματα επαναχρησιμοποίησης», όπως αναφέρει.

Το υδρογόνο, από την άλλη, απαιτεί δαπανηρή κρυογονική αποθήκευση, η οποία μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνη, και μονωμένες δεξαμενές, οι οποίες καταλαμβάνουν μεγάλο όγκο και έχουν αρκετό βάρος.

Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι οποιαδήποτε αστοχία σχεδόν πάντα σημαίνει καταστροφή, οι σχεδιαστές πυραύλων έχουν την τάση να είναι συντηρητικοί και να εμμένουν στη χρησιμοποίηση άρτια ελεγμένου εξοπλισμού και καυσίμων.

Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι οι αναζητούντες καινοτόμες λύσεις έχουν επενδύσει αρκετές ελπίδες σε εναλλακτικά καύσιμα, συμπεριλαμβανομένου και του μεθανίου. Το μεθάνιο είναι σχετικά «ήπιο» καύσιμο, και αυτό επηρεάζει την ασφάλεια του πληρώματος και τη λειτουργικότητα τόσο στο διάστημα όσο και στις επιφάνειες των πλανητών. Όταν καεί, παράγει λιγότερη αιθάλη απ' ό,τι η κηροζίνη και έχει καλύτερες προωστικές επιδόσεις. Συγκεκριμένα, το εν λόγω καύσιμο έχει υψηλότερη ειδική ώθηση, ένα μέγεθος το οποίο περιγράφει πόση ορμή έχει και μπορεί να μεταδώσει κάποια δεδομένη μάζα προωθητικών καυσίμων.

Αν και η ειδική ώθηση του μεθανίου είναι μικρότερη από αυτή του υδρογόνου, παρουσιάζει κάποια πλεονεκτήματα. Το υγρό μεθάνιο είναι περισσότερο ευσταθές και βράζει σε υψηλότερη θερμοκρασία. Επιπλέον, οι δεξαμενές αποθήκευσης του μεθανίου χρειάζονται λιγότερη μόνωση, χαρακτηριστικό το οποίο βοηθά στη μείωση του βάρους τού συστήματος. Συν τοις άλλοις, στους -163 βαθμούς Κελσίου, το υγρό μεθάνιο βρίσκεται πιο κοντά, όσον αφορά τη θερμοκρασία, στο υγρό οξυγόνο (-183 βαθμούς Κελσίου) απ' ό,τι στο υγρό υδρογόνο (-253 βαθμούς Κελσίου), κάτι το οποίο διευκολύνει το χειρισμό και τη σχεδίαση του οχήματος. Στα θετικά του μεθανίου συγκαταλέγεται και το γεγονός ότι οι μελλοντικοί επισκέπτες του Άρη ίσως θα μπορούν να το συνθέσουν επί τόπου, από το διοξείδιο του άνθρακα που υπάρχει στην ατμόσφαιρα του κόκκινου πλανήτη, μειώνοντας κατ' αυτό τον τρόπο το μέγεθος και το βάρος του διαστημοπλοίου. Στο εγγύς μέλλον, η αποστολή Orion τής NASA ίσως χρησιμοποιήσει μεθάνιο για την ανύψωση της σεληνακάτου ή και για την επιστροφή του θαλαμίσκου του πληρώματος στη Γη.

Με χρηματοδότηση της NASA, μερικές εταιρείες αποκτούν εμπειρία πάνω στη μηχανική των πυραύλων μεθανίου. Τον Δεκέμβριο του 2006, όπως αναφέρει ο Richard Pournelle τής XCOR Aerospace, κατασκευάστριας πυραύλων στην Καλιφόρνια, η εταιρεία του εκτέλεσε με επιτυχία επίγεια δοκιμαστική βολή πυραύλου με προωθητικό κινητήρα υγρού μεθανίου/υγρού οξυγόνου, προωθητικής δύναμης 3,5 τόνων βάρους. Μια ανταγωνιστική εταιρεία, η ΚΤ Engineering με έδρα την Αλαμπάμα, αναμένεται να εκτελέσει τις πρώτες δοκιμαστικές βολές πυραύλων οι οποίοι θα διαθέτουν κινητήρα μεθανίου αυτή τη χρονιά.

Τον Μάρτιο του 2006, οι μηχανικοί τής C&Space δοκίμασαν κινητήρα μεθανίου/οξυγόνου που αναπτύσσει προωθητική δύναμη 9 έως 13,5 τόνων βάρους. Σχεδιάστηκε με τη βοήθεια ρώσων ειδικών, για να ανυψώνει δορυφόρους βάρους 0,5 τόνων σε τροχιά χαμηλού ύψους, με κόστος 4.400 δολάρια ανά χιλιόγραμμο — σχεδόν το 20% του κόστους εκτόξευσης το οποίο ισχύει σήμερα. Το εν λόγω σύστημα θα μπορούσε επίσης να τροφοδοτήσει υποτροχιακές πτήσεις τουριστικού χαρακτήρα ή να λειτουργήσει ως ενισχυτής πυραύλου δύο βαθμίδων. «Είμαστε αρκετά πεπεισμένοι ότι το μεθάνιο θα μπορούσε να επιτρέψει ταχύτερες, παρόμοιες με ενός αεροσκάφους, αλλαγές πορείας κατά την εκτόξευση», εξηγεί ο Riseborough.

Παρά τις μεγάλες προσδοκίες, η επιτυχία δεν φαίνεται εξασφαλισμένη. Ο Galaxy Express, ένα προωθητικό σύστημα για την εκτόξευση δορυφόρων με δύο βαθμίδες καυσίμου μεθανίου, που αναπτύχθηκε από την Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Έρευνας (JAEA) και μια εμπορική κοινοπραξία, έχει καθυστερήσει λόγω υπέρβασης του κόστους κατά εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια.
Phusics4u
Press to Continue.......

ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΒΙΤΑΜΙΝΗ C ΟΙ ΕΣΚΙΜΩΟΙ;

Σήμερα, οι λαοί των αρκτικών περιοχών εισάγουν σε μεγάλο βαθμό την τροφή τους, αλλά ορισμένες κοινότητες συνεχίζουν να τρέφονται κυρίως με ψάρια, πουλιά και θαλάσσια θηλαστικά. Η τροφή αυτή είναι πλούσια σε βιταμίνες A, D και E, καθώς και σε αρκετές από τις βιταμίνες B. Οι Εσκιμώοι παίρνουν βιταμίνη C από φυσικές πηγές διαθέσιμες στο περιβάλλον τους, όπως τα μούρα και το λίπος των φαλαινών.
Science Illustrated
Press to Continue.......

Η Lockheed Martin θα κάνει χρήση της κβαντικής διεμπλοκής στα ραντάρ για να βλέπει κάτω από οποιαδήποτε επιφάνεια

Σχεδίασαν ένα πούρο - βόμβα για να δολοφονήσουν τον Φιντέλ Κάστρο και επιστράτευσαν μέντιουμ για να αντιμετωπίσουν τους Σοβιετικούς στον Ψυχρό Πόλεμο. Τώρα, ο αμερικανικός στρατός θέλει να κάνει πόλεμο στην τρομοκρατία με κάτι που ακόμα και ο Αλβέρτος Αϊνστάιν φοβόταν, να αξιοποιήσει δηλαδή την κβαντομηχανική. Η γνωστή βιομηχανία όπλων Lockheed Martin, πιστεύει ότι είναι σε θέση να εκμεταλλευτεί τις έρευνες στο μεταίχμιο της θεωρητικής φυσικής για να κατασκευάσει το υπέρτατο ραντάρ, που θα μπορεί να βλέπει κάτω από οποιαδήποτε επιφάνεια.

Η εταιρεία έχει ήδη κατασκευάσει έναν πρωτότυπο ανιχνευτή, βασισμένος πάνω στην αρχή της κβαντικής διεμπλοκής, μια ριζοσπαστική ιδέα που βασίζεται στα περίεργα στάνταρτ της κβαντομηχανικής. Η εταιρεία, μάλιστα, υποστηρίζει ότι η εν λόγω συσκευή θα μπορεί να διεισδύσει κάτω από οποιαδήποτε ασπίδα προστασίας, να ανακαλύψει κρυμμένα όπλα και βομβιστικούς μηχανισμούς από απόσταση εκατοντάδων χιλιομέτρων.

Η κβαντική διεμπλοκή λέει ότι όταν μεταξύ δύο σωματιδίων έχει υπάρξει στο παρελθόν αλληλεπίδραση, στο μέλλον ό,τι συμβεί στο ένα θα συμβεί και στο άλλο, ανεξάρτητα από την απόσταση που τα χωρίζει.

Ο Αϊνστάιν μιλούσε για "στοιχειωμένη δράση από απόσταση", αλλά η Lockheed Martin το θέτει απλούστερα: "Το κβαντικό ραντάρ παρέχει πληροφορίες για στόχους οι οποίοι δεν ανιχνεύονται με τα κλασικά συστήματα παρακολούθησης".

Στον ευρωπαϊκό αριθμό πατέντας EP1750145 αναγράφεται: "Συστήματα ραντάρ και άλλες μέθοδοι αξιοποίησης της κβαντικής διαεμπλοκής". Αναφέρεται, ακόμα, ότι μια τέτοια κατασκευή θα μπορεί να απεικονίσει χρήσιμες λεπτομέρειες στόχων κάτω από οποιαδήποτε μορφή κάλυψης πχ υπερηχητικά αεροπλάνα που βρίσκονται μέσα σε καλύμματα πλάσματος, ή σε υπόγειες εγκαταστάσεις, ή αυτοσχεδιαζόμενες εκρηκτικές συσκευές, και άλλες απειλές. Θα μπορεί δε να τοποθετηθεί σε αεροσκάφη ή διαστημικούς δορυφόρους.

Φυσικά, το γεγονός ότι έχει κατατεθεί μια ευρεσιτεχνία από την εταιρεία δεν συνεπάγεται ότι είναι σε θέση να κατασκευάσει ένα τέτοιο σύστημα – η εταιρεία Βρετανικών Σιδηροδρόμων είχε καταθέσει τα σχέδια κατασκευής ενός πυρηνοκίνητου ιπτάμενου δίσκου το 1970 –, αλλά είναι γνωστό ότι η Lockheed Martin πειραματίζεται με αισθητήρες που ανιχνεύουν βάσει των αρχών της κβαντικής διεμπλοκής, που είναι επίσης γνωστή σαν απεικόνιση φάντασμα. Ένας εκ των κορυφαίων επιστημόνων στον τομέα της κβαντικής φυσικής παραδέχτηκε πως άνθρωποι της Lockheed Martin του έχουν προτείνει να εργαστεί σε σχετικό πρόγραμμα που χρηματοδοτείται από το υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ. "Δεν αστειεύονται", δήλωσε.

Θεωρητικά, τα πεπλεγμένα σωματίδια μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αποκάλυψη των λεπτομερειών αντικειμένων με τα οποία δεν έχουν ποτέ αλληλεπιδράσει. Αν ένα σωματίδιο συγκρουόταν μ’ ένα αεροσκάφος, τότε το δίδυμό του σωματίδιο θα αντιδρούσε κατά τον ίδιο τρόπο ακόμα και αν ουδέποτε είχε εγκαταλείψει τον χώρο του εργαστηρίου. Αν λοιπόν οι επιστήμονες κατάφερναν να αποκρυπτογραφήσουν τη συμπεριφορά των δίδυμων σωματιδίων, τότε θα μπορούσαν να αναπαραγάγουν μία εικόνα, ακόμα και χωρίς την αναμετάδοση πληροφοριών από τον στόχο.

Όμως η Lockheed Martin οραματίζεται μια διαφορετική αξιοποίηση της διεμπλοκής. Η αξιοπιστία των σημερινών συστημάτων ραντάρ μειώνεται, καθώς η απόσταση από τον στόχο αυξάνεται διότι η απόσταση μειώνει την ευαισθησία των συχνοτήτων που αναμεταδίδονται. Σύμφωνα με την ευρεσιτεχνία, το πρόβλημα αυτό μπορεί να αντιμετωπιστεί, διαπλέκοντας σωματίδια φωτός σε διαφορετικές συχνότητες, τα οποία στη συνέχεια μπορούν να σταλούν μαζί προς τον εκάστοτε στόχο ως δέσμη φωτός.

Η εταιρεία λέγει ότι πεπλεγμένα κύματα ραντάρ μπορούν να συνδυάσουν ένα ή περισσότερα σωματίδια με μια σχετικά υψηλή συχνότητα για βελτίωση της οπτικής ανάλυσης, να συνδυάσουν ένα ή περισσότερα σωματίδια σε χαμηλότερες συχνότητες προς όφελος μιας πιο αποτελεσματικής διάδοσης. Η ακτίνα του ραντάρ μπορεί στην περίπτωση αυτή να διαδοθεί μέσα από διαφορετικά περιβάλλοντα και να παράσχει λεπτομερή ανάλυση διαφορετικών μεταξύ τους στόχων.

Η ανάλυση του σήματος που θα επιστρέφεται θα αποκαλύπτει την τοποθεσία, την ταχύτητα, τη φορά, το μέγεθος, τον όγκο και την επιφανειακή σύσταση του στόχου, αναφέρει η πατέντα.

Υπάρχουν, πάντως και οι σκεπτικιστές. Ο καθηγητής Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάνστεστερ, Brian Cox έχει συζητήσει αναφορικά με την ευρεσιτεχνία με αρκετούς συναδέλφους του. "Είμαστε σίγουροι ότι η πατέντα είναι λάθος", λέει. "Η κβαντική μηχανική όπως την επικαλούνται δεν είναι η σωστή και το γεγονός αυτό κάτι σημαίνει για τους εργολάβους των αμερικανικών αμυντικών έργων".

Η Lockheed Martin πάντως αρνήθηκε να σχολιάσει.
Physics4u
Press to Continue.......

Ραδιοκύματα εντοπίζουν εκρηκτικά

Μια νέα τεχνολογία χρησιμοποιείται για να ανιχνεύσει εκρηκτικές ύλες, σαν αυτές στις νάρκες ξηράς. Έτσι περιοχές όπως είναι το Υψόμετρο του Γκολάν στο Ισραήλ μπορούν ευκολότερα να καθαρίσουν από τις νάρκες.
Επιστήμονες στην Ιαπωνία χρησιμοποίησαν ραδιοκύματα αντί για τις παραδοσιακές ακτίνες X για να ανιχνεύσουν εκρηκτικές ύλες, όπως το TNT στις νάρκες ξηράς ή τις αποσκευές.

Ισχυρίζονται ότι η νέα τεχνική τους είναι καλύτερη από τις συμβατικές μεθόδους ανίχνευσης και μπορεί να προσδιορίσει διαφορετικούς τύπους λευκής σκόνης, από το αλεύρι και το αλάτι έως τα φάρμακα και τις εκρηκτικές ύλες.

Η τεχνική μπορεί επίσης να προσδιορίσει νάρκες ξηράς, μια βελτίωση από τους παραδοσιακούς ανιχνευτές μετάλλων, που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τα κομμάτια του μετάλλου στο έδαφος από ένα πραγματικό ορυχείο.

"Μέχρι τώρα είναι πολύ δύσκολο να ανιχνευθούν συγκεκριμένες εκρηκτικές ύλες, όπως το TNT, επειδή περιέχουν άτομα του αζώτου που δονούνται σε πολύ χαμηλές συχνότητες", λέει ο καθηγητή Hideo Itozaki στο πανεπιστήμιο της Οζάκα, κι ένας από τους συντάκτες της ανακοίνωσης που δημοσιεύεται στο πιο πρόσφατο τεύχος του περιοδικού Superconductor Science and Technology.

Ο ίδιος λέει ότι όσο χαμηλότερη είναι αυτή η συχνότητα συντονισμού, τόσο πιο δύσκολο είναι να ανιχνευτούν ποιά άτομα βρίσκονται σε ένα μόριο. Κι αυτό, στη συνέχεια, δυσκολεύει να ανακαλύψουμε τι μόριο ή τι ουσία είναι.

Για να υπερνικήσουν αυτή τη δυσκολία, οι επιστήμονες στράφηκαν σε μια τεχνική που ονομάζεται τετραπολικός συντονισμός αζώτου, η οποία χρησιμοποιεί ραδιοκύματα για να ανιχνεύσει τα άτομα του αζώτου σε διαφορετικές θέσεις σε ένα μόριο.

Παραδείγματος χάριν, ένα άτομο αζώτου που συνδέεται με ένα άτομο άνθρακα θα έχει διαφορετική συχνότητα συντονισμού από ένα άλλο που συνδέεται με ένα άτομο οξυγόνου.

Επειδή η μοριακή δομή κάθε εκρηκτικής ύλης είναι διαφορετική, η συχνότητα συντονισμού θα είναι και διαφορετική.

Οι επιστήμονες ανέπτυξαν έπειτα μια συσκευή για να ανιχνεύσουν αυτές τις λεπτές διαφορές στις δονήσεις, μια υπεραγωγική συσκευή κβαντικής συμβολής, ή SQUID.
Η συσκευή, που έχει διάμετρο μόνο 1 εκατοστό, λειτουργεί σε -196 οC, κι έτσι χρειάζεται υγρό άζωτο για να ψυχθεί.

"Το γεγονός αυτό δεν θα εμποδίσει να χρησιμοποιηθεί ο εξοπλισμός στους αερολιμένες δεδομένου ότι το υγρό άζωτο είναι σύνηθες υλικό και ήδη χρησιμοποιείται στα νοσοκομεία και στα εργαστήρια", λέει ο Itozaki.

Υπάρχει όμως κι ένα εμπόδιο: ο χρόνος της εξέτασης διαρκεί αρκετά, κάτι που η ομάδα εργάζεται για να το βελτιώσει.
Physics4u
Press to Continue.......

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΘΕΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Θα μπορούσαμε να ορίσουμε την Επιστήμη σαν την έρευνα της πραγματικότητας, της φύσης. Ετυμολογικά είναι σύνθεση του «επί» (= πάνω) και του ρήματος «ίσταμαι» (=στέκομαι). Είναι η εκ των άνω θεώρηση της πραγματικότητας. Ο επιστήμονας είναι αυτός που ανυψώνεται πάνω απ’ την καθημερινή πραγματικότητα για να αποκτήσει μια συνολική θέα της. Είναι ο παρατηρητής, που για να περιγράψει όσο καλύτερα μπορεί την Αλήθεια, ανεβαίνει σ’ ένα ψηλό σημείο: στο κόσμο του Νου και κάποτε - γιατί όχι - και της Διαίσθησης.

Το σύνολο των επιστημών έχει δεχθεί πολλές ταξινομήσεις και διευρύνσεις τα τελευταία χρόνια. Θα μπορούσαμε όμως να ξεχωρίσουμε σαν ένα ιδιαίτερο «κλαδί» στο «δέντρο της Επιστήμης» τις Θετικές Επιστήμες. Σ’ αυτές περιλαμβάνονται κατά κανόνα η Φυσική, η Χημεία, η Βιολογία, η Ιατρική, η Αστρονομία και σε κάποιες ταξινομήσεις και τα Μαθηματικά (ενώ σε άλλες τα Μαθηματικά και οι κλάδοι τους αποτελούσαν ξεχωριστή ομάδα επιστημών).

Επιχειρώντας μια αιτιολόγηση για τον χαρακτηρισμό των επιστημών αυτών σαν «θετικές», θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι αυτές που προϋποθέτουν μια ενεργητική (θετική) στάση της ανθρώπινης νοοτροπίας, μια τάση προέκτασης του νου προς την κατάκτηση μιας εξωτερικής φυσικής πραγματικότητας - σε αντίθεση με άλλες «εσωστρεφείς» επιστήμες (π.χ. κλασικές επιστήμες, ψυχολογία κ.λ π.) ή με άλλες που μελετούν τις σχέσεις και τη δυναμική των συστατικών της πραγματικότητας (π.χ. κοινωνικές επιστήμες).

Πιο ουσιαστικά θα μπορούσαμε να τις θεωρήσουμε σαν μια προσπάθεια του ανθρώπου να βρει τη θέση του ανάμεσα στις κλίμακες της Φύσης που συνδέουν το άπειρα μικρό (Μικρόκοσμος) και το άπειρα Μεγάλο (Μακρόκοσμος). Είναι μια προσπάθεια του ανθρώπου να γνωρίσει τα Όντα της Φύσης και τους Νόμους που τα διέπουν. Όπως ο καθένας μας ξεχωριστά, συγκεντρώνοντας όλα τα βιώματα, τις εμπειρίες μας και τα πιστεύω μας πιστοποιούμε την ταυτότητά μας και αυτο-αναγνωριζόμαστε σαν «εγώ», έτσι και το να διατρέξουμε το χρόνο εξετάζοντας την πορεία των θετικών επιστημών αποτελεί ένα αναγκαίο βήμα για να κατανοήσουμε την ταυτότητα της σύγχρονης επιστήμης. Μια ιστορική θεώρηση των θετικών επιστημών, πέρα απ’ το να μας ταξιδέψει στο χρόνο, θα μπορούσε να αποτελέσει και έναυσμα για τον καθορισμό της σκοπιμότητάς τους και της μελλοντικής τους πορείας. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν το ταξίδι μας ...

1. ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Σε μια προσπάθεια να μελετήσουμε τις επιστημονικές γνώσεις λαών ή πολιτισμών που χάνονται στα βάθη του χρόνου, βρίσκουμε μνημεία επιστημονικής γνώσης και τεχνολογικά επιτεύγματα που αποτελούν ενδείξεις (αν όχι αποδείξεις) για την ανάπτυξη των επιστημών στους πολιτισμούς αυτούς. Τα κειμήλια από πολιτισμούς όπως της Αιγύπτου, της Ινδίας, της Ελλάδας, της Λατινικής Αμερικής και της Μεσοποταμίας αποτελούν αδιαμφισβήτητα στοιχεία κατοχής γνώσεων Μαθηματικών, Αστρονομίας, Μηχανικής, Οπτικής, Βιολογίας, Ιατρικής και άλλων επιστημών.

Παράλληλα όμως βλέπουμε να συμβαδίζουν αυτές οι επιστήμες με τομείς της γνώσης που ο σημερινός πολιτισμός δεν περικλείει στο σύνολο των επι στημών. Για παράδειγμα η Αλχημεία και η Αστρολογία ήταν επιστήμες μέσα απ’ τις οποίες ο άνθρωπος ατένιζε το άπειρο του Μικρόκοσμου και του Μακρόκοσμου αντίστοιχα, ερευνώντας τους νόμους που συνδέουν το άτομο και τα υποατομικά σωματίδια, με τα άστρα και τους γαλαξίες και τελικά μ’ αυτόν τον ίδιο.

Αν λοιπόν βασιστούμε στα αρχαία ιερά κείμενα και στις παραδόσεις, βλέπουμε μια αντιμετώπιση του Σύμπαντος που δεν βάζει στο κέντρο τον άνθρωπο όπως ο σύγχρονος πολιτισμός. Είναι μια πιο ολιστική αντιμετώπιση της Φύσης, που ίσως μόνο ο τομέας της μοντέρνας Φυσικής του 20ου αιώνα της εποχής μας μπορεί και ενδιαφέρεται να επιτύχει, όπως θα δούμε παρακάτω. Η Αστρονομία για παράδειγμα, ήταν μια εφαρμοσμένη επιστήμη για τους Κινέζους, τους Αιγυπτίους, τους λαούς της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, καθώς και της Μεσοποταμίας.

Επίσημα οι πρώτες ενδείξεις αστρονομικών γνώσεων βρέθηκαν σε σχέδια πάνω σε κεραμικά στη Μεσοποταμία. Όμως μεγαλιθικά μνημεία όπως του Στόουνχεντζ ή οι αιγυπτιακές πυραμίδες (των οποίων η ηλικία μετατίθεται όλο και πιο πολύ στο παρελθόν) δείχνουν ότι, χιλιετηρίδες πριν απ’ την εποχή μας, γνώσεις όπως η σφαιρικότητα της Γης, η κίνησή της και οι επιπτώσεις της, οι θέσεις αστέρων και αστερισμών κλπ. ήταν όχι απλά στην επιφάνεια, αλλά και σε χρήση. Στο ινδουιστικό κείμενο Σούρια Σιντχάντα" του 20ου αι. π.Χ. περιέχεται ένα ποίημα με τίτλο Κυκλώνοντας τη Γη". Άλλες ενδείξεις γνώσης της σφαιρικότητας της Γης βρίσκονται σε σουμερικές παραδόσεις του 27ου αι. π.Χ. καθώς και στο αιγυπτιακό Βιβλίο του Κρυφού Οίκου του 15ου αι. π.Χ. (κατά μια εκδοχή το βιβλίο αυτό είναι πολύ παλιότερο).

Ερευνητές όπως οι Πιάτσι Σμιθ, Πέτρι, Α. Ποσάν, Λόκιερ κ.ά. έχουν δείξει ότι οι περισσότεροι αιγυπτιακοί ναοί έχουν κτιστεί για να παρέχουν πληροφορίες για τον καθορισμό του έτους και την εναλλαγή των εποχών. Το γεγονός ότι οι Αιγύπτιοι είχαν αναπτύξει σε μεγάλο βαθμό την Αστρονομία και τα Μαθηματικά, φαίνεται απ’ το ότι οι περισσότεροι ναοί τους είναι σχεδόν τέλεια προσανατολισμένοι με κάποιο σημείο του ορίζοντα με τέτοιο τρόπο ώστε κάποια είσοδος τους ή το άδυτο του ναού να φωτίζονται απ’ τον ανατέλλοντα ήλιο σε κάποια ισημερία ή ηλιοστάσιο. Επίσης, το σφάλμα προσανατολισμού της Μεγάλης Πυραμίδας του Χέοπα στη Γκίζα δεν ξεπερνάει τα 3,5 λεπτά της μοίρας. Παρόμοιους ακριβείς προσανατολισμούς βρίσκουμε και σε πολλές άλλες πυραμίδες της Αιγύπτου.

Άλλοτε πάλι το ρόλο του Ήλιου παίζει κάποιος άλλος αστέρας όπως ο Σείριος, ή ο Ωρίωνας. Όπως δείχνει και ο Λόκιερ στο βιβλίο του "Η Αυγή της Αστρονομίας" οι Αιγύπτιοι χρησιμοποίησαν σαν σημείο αναφοράς και προσανατολισμού διάφορους αστέρες όπως τον Βέγκα, τον γ του Δράκου [1], τον α του Λέοντα, τον Αντάρη, τον α του Κενταύρου, τον Σείριο κ.ά. Ο ίδιος γράφει ότι εφόσον η μεταπτωτική κίνηση [2] της Γης καθώς και η κίνηση της κλόνισης [3] συνεπάγονταν ότι οι αστέρες αυτοί μετά από κάποια χρόνια δεν θα αποτελούσαν σημείο προσανατολισμού, οι Αιγύπτιοι έκτιζαν στον περίβολο του αρχικού ναού, έναν δεύτερο που θα ανταποκρίνονταν στη νέα θέση του αστέρα. Τέτοιο παράδειγμα είναι ο διπλός ναός του Meditet Habu. Οι Αιγύπτιοι είχαν επίσης μελετήσει τις φάσεις και την κίνηση της Σελήνης, ενώ το ημερολόγιό τους περιλάμβανε 365 ημέρες.

Επίσης μετρήσεις στη Μεγάλη Πυραμίδα δείχνουν ότι κατείχαν μια πιο ακριβή (σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα) μέτρηση του έτους, ανάγοντάς το σε 365,24 ημέρες (τροπικό έτος). Στον τομέα των μαθηματικών οι Αιγύπτιοι είχαν αναπτύξει κυρίως την γεωμετρία, κάτι που κατά μία θεωρία, τους χρησίμευε στον επανακαθορισμό των αγροτεμαχίων μετά απ’ τις πλημμύρες του Νείλου. Αλλά και στην Μεγάλη Πυραμίδα οι ερευνητές διαπίστωσαν την χρήση του αριθμού π (=3,14...) καθώς και του αριθμού της χρυσής τομής (=0,618...) που φαίνεται ότι γνώριζαν οι Αιγύπτιοι πριν τον Πυθαγόρα. Ο πάπυρος του Rhind όπως και άλλα Αιγυπτιακά κείμενα φανερώνουν ότι γνώριζαν την έννοια του άρρητου αριθμού και είχαν αναπτύξει μαθηματικές μεθόδους για τον υπολογισμό άρρητων αριθμών όπως ο

Τομείς των μαθηματικών είχαν επίσης αναπτυχθεί σαν εφαρμοσμένες επιστήμες από λαούς της Μεσοποταμίας (Σουμέριοι, Βαβυλώνιοι). Το αριθμητικό δε σύστημα που χρησιμοποιήθηκε δεν ήταν πάντα το δεκαδικό. Το εικοσαδικό χρησιμοποιήθηκε απ’ τους Μάγια του Μεξικού και το εξηνταδικό στη Μεσοποταμία. Όσο για τις επιστήμες της Βιολογίας και της Ιατρικής, αυτές δεν ήταν άγνωστες στην αρχαιότητα. Είναι π.χ. γνωστό ότι οι Αιγύπτιοι γνώριζαν την τεχνική της μουμιοποίησης και έκαναν εγχειρήσεις όπως αποδεικνύουν πάπυροι που βρέθηκαν τον 19ο αιώνα. Πρώτος (και πρωτοπόρος) γιατρός της Αιγύπτου θεωρείται ο Ιμχοτέπ, γιατρός, αρχιτέκτονας και σύμβουλος του Φαραώ Ζοσέρ της 3ης Δυναστείας, τον οποίο οι Αιγύπτιοι θεοποίησαν (ταυτίστηκε αργότερα με τον Θεό της Ιατρικής και αντιστοιχεί με τον ελληνικό θεό Ασκληπιό). Επίσης από παπύρους αποκαλύπτεται ότι στην αρχαία Αίγυπτο ήταν γνωστές οι συντηρητικές ιδιότητες κάποιων βοτάνων που χρησιμοποιούνταν στις μουμιοποιήσεις.

Αλλά και στη Ελλάδα φαίνεται ότι έχουν γίνει τολμηρές εγχειρήσεις, όπως δείχνουν κρανία που έχουν βρεθεί στην Αργολίδα (2η χιλ. π.Χ.) και στα οποία είναι φανερή κάποια επέμβαση για τη θεραπεία σπασμένων τμημάτων ή αιματωμάτων. Στις Βέδες της Ινδίας [4] (που για άλλους έχουν ηλικία 4.000 ετών και για άλλους ακόμα μεγαλύτερη) αναφέρονται ιατρικές μέθοδοι καθώς και αρρώστιες που καταπολεμούνται (πυρετός, βήχας, φυματίωση, αλλά και όγκοι και δερματικές παθήσεις). Σε άλλο ινδικό κείμενο του 6ου αι. π.Χ. περιγράφεται η χρήση περίπου 960 φαρμακευτικών φυτών, καθώς και πληροφορίες Ανατομίας, Φυσιολογίας, Παθολογίας και Μαιευτικής. Στη Βαβυλώνα, ο περίφημος Κώδικας του Χαμουραμπί, περιέχει κανόνες άσκησης της ιατρικής και πολύ αυστηρές ποινές για τυχόν παραβάσεις.

Στην Κίνα το ιατρικό σύστημα φαίνεται να ξεκινάει κατά την παράδοση με τον Φου Χσι (30ος αι. π.Χ.) και συνεχίζεται με τους Σεν Νουνγκ και Χουάνγκ Τι (27ος αι. π.Χ.). Η κινέζικη Ιατρική βασίζεται στην δυαδική κοσμοθεωρία του Γιν-Γιάνγκ (θηλυκή και αρσενική όψη της ενέργειας) και προσπαθεί να εξισορροπήσει τις δύο αυτές δυνάμεις για να πετύχει την ισορροπία (υγεία). Η πανάρχαια μέθοδος του Βελονισμού (σχήμα 1) κατάγεται απ’ την Κίνα και προσπαθεί ενεργώντας σε κάποια ενεργειακά κανάλια (μεσημβρινούς) του ανθρώπινου σώματος να πετύχει αυτή την ισορροπία. Ανεπτυγμένη επίσης ήταν και η φαρμακολογία. Ο Λι Σιχ-τσεν στο έργο του Μεγάλη Φαρμακολογία (16ος αι. μ.Χ.) αναφέρει την χρήση περισσότερων από χιλίων φυτικών φαρμάκων γνωστών απ’ την αρχαιότητα. Αλλά και ένα σύγγραμμα του 27 αι. π.Χ. (μάλλον του αυτοκράτορα Σεν Νουνγκ) περιγράφει τις θεραπευτικές ιδιότητες πάρα πολλών φαρμακευτικών φυτών.

Τέλος σε ανασκαφές που έγιναν στο Μεξικό, βρέθηκαν ανθρώπινα κρανία που χρονολογούνται στην εποχή των Μάγιας, στα οποία είχε γίνει χειρουργική επέμβαση· μάλιστα ο ασθενής είχε ζήσει για αρκετά χρόνια μετά την εγχείρηση όπως φαίνεται απ’ την ανάπτυξη των οστών του κρανίου στο σημείο τομής.

Θα μπορούσε να αναφερθεί ακόμα μια πληθώρα ενδείξεων (ουσιαστικά είναι αποδείξεις) κατοχής γνώσεων από αρχαίους πολιτισμούς σ’ όλες τις άκρες της Γης, αφού αυτές προκύπτουν συνεχώς από τις έρευνες των αρχαιολόγων και τη συνεργασία τους με ειδικούς άλλων επιστημών. Οι γνώσεις αυτές για κάποιο λόγο χάθηκαν ή δεν θεωρήθηκαν σημαντικές στο χτίσιμο του σημερινού πολιτισμού. Συνηθίζουμε λοιπόν σήμερα να λέμε ότι ο πολιτισμός μας (επιστημονικός και τεχνολογικός) έχει σαν γενέτειρά του την αρχαία Ελλάδα απ’ την οποία θα ξεκινήσουμε την περιήγησή μας στο χώρο των θετικών επιστημών.

[1]οι αστέρες ενός αστερισμού ταξινομούνται με σειρά φαινόμενου μεγέθους (όπως φαίνονται απ’ τη Γη) απ’ τον πιο λαμπρό στον πιο αχνό με τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου α, β, γ κ.τ.λ.

[2]με περίοδο 25.800 ετών περίπου

[3]με περίοδο 18,6 ετών

[4]κυρίως στην Αθάρβα Βέδας
Press to Continue.......

Απολιθώματα στην Κένυα αμφισβητούν τη γραμμική εξέλιξη του ανθρώπου

Πηγή: New York Times
Δύο απολιθώματα που βρέθηκαν στην Κένυα θα φέρουν αναθεωρήσεις στο ανθρώπινο οικογενειακό δέντρο ρυθμίζοντας, ενδεχομένως, εκ νέου σημαντικούς κλάδους του, που μέχρι τώρα πιστεύαμε ήταν σε μια ευθεία προγονική γραμμή με τον Homo sapiens.
Μια σιαγώνα που βρέθηκε στην Κένυα ανήκε σε ένα ανθρωποειδές του είδους Homo habilis (Επιδέξιος άνθρωπος) που έζησε πριν από 1,44 εκατομμύρια χρόνια. Ταυτόχρονα, βρέθηκε κι ένα κρανίο που ανήκε σε έναν Homo erectus (Όρθιος άνθρωπος) και ήταν 1,55 εκατομμυρίων ετών.

Αρχικά πιστεύαμε ότι ο Homo habilis εξελίχτηκε στον Homo erectus ο οποίος με την σειρά του εξελίχτηκε στον σύγχρονο άνθρωπο (Homo sapiens). Οι επιστήμονες όμως που χρονολόγησαν και ανέλυσαν τα δείγματα που βρέθηκαν το 2000 - το δείγμα ηλικίας 1,44 εκ. ετών Homo habilis και το ηλικίας 1,55 εκ. ετών Homo erectus - λένε ότι τα συμπεράσματά τους ανατρέπουν τη συμβατική άποψη ότι αυτά τα είδη εξελίχθηκαν το ένα μετά από το άλλο. Αντίθετα, και τα δύο είση έζησαν εμφανώς δίπλα-δίπλα στην ανατολική Αφρική για σχεδόν μισό εκατομμύριο χρόνια.

Εάν αυτή η ερμηνεία των δειγμάτων είναι σωστή, τότε η πρώιμη εξέλιξη του γένους Homo τυλίγεται ακόμα πιο πολύ στο μυστήριο από ότι πριν. Σημαίνει ότι και οι άνθρωποι habilis και οι erectus πρέπει να έχουν προέλθει από έναν κοινό πρόγονο μεταξύ δύο εκατομμυρίων και τριών εκατομμυρίων ετών πριν, σε μια εποχή που οι κυνηγοί των απολιθωμάτων δεν έχουν βρει κανένα στοιχείο.

Αν και τα συμπεράσματα των επιστημόνων δεν αλλάζουν τη σχέση μεταξύ του Homo erectus ως άμεσου προγόνου του Homo sapiens, οι επιστήμονες λένε ότι το εκπληκτικά κρανίο του erectus που βρέθηκε υπονοεί ότι αυτό το είδος δεν έμοιαζε με του ανθρώπου όπως μέχρι τώρα νομίζαμε.

Άλλοι παλαιοντολόγοι και εμπειρογνώμονες πάνω στην ανθρώπινη εξέλιξη τόνισαν ότι η ανακάλυψη προτείνει με ισχυρά επιχειρήματα, ότι η πρώιμη μετάβαση από μια πιθηκοειδή μορφή σε προγόνους που έμοιαζαν περισσότερο με τον άνθρωπο δεν είναι ακόμα επαρκώς κατανοητή.

Η αλλαγή στην άποψη για την γραμμική διαδοχή των τριών ειδών Homo, αναφέρεται σε μια εργασία στο περιοδικό Nature. Ο επικεφαλής συντάκτης της έρευνας είναι ο Fred Spoor, εξελικτικός ανατόμος στο πανεπιστημιακό Κολέγιο του Λονδίνου.

Τα απολιθώματα βρέθηκαν ανατολικά της λίμνης Turkana στην Κένυα, και χρειάστηκαν χρόνια για να προετοιμάσουν τα δείγματα ώστε να μελετηθούν και για να είναι βέβαιοι οι ειδικοί για τον προσδιορισμό των ειδών. Ενώ γεωλόγοι από το πανεπιστήμιο Utah καθόρισαν την ηλικία των απολιθωμάτων από τις ηφαιστειακές αποθέσεις της τέφρας.

Τα πιο πρόσφατα απολιθώματα του είδους Homo habilis που ήταν γνωστά μέχρι τώρα ήταν 1,65 εκατομμυρίων ετών ή και παλαιότερα. Μερικά δε τμήματα των νέων απολιθωμάτων με προφανείς ιδιότητες του habilis έχουν χρονολογηθεί ως 2,33 εκατομμυρίων ετών.

Τα τελευταία χρόνια, άλλοι επιστήμονες που δεν συμμετέχουν στο πρόγραμμα λένε, ότι οι ανακαλύψεις υπαινίσσονται μια πιθανή επικάλυψη μεταξύ του Homo habilis και του Homo erectus. Αλλά οι επιπτώσεις της ανακάλυψης θεωρήθηκαν τόσο βαθιές που δεν ειπώθηκαν πολλά για αυτές τις ημερομηνίες, εν αναμονή πιο σημαντικών αποδεικτικών στοιχείων.

Τα πιο πρόσφατα απολιθώματα του Homo habilis που ήταν γνωστά ήταν σχεδόν ίδιας ηλικίας με πιο αρχικά Homo erectus, λέει ο Daniel Lieberman, καθηγητής της βιολογικής ανθρωπολογίας στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. "Τώρα δεν έχουμε εκτείνει τη διάρκεια του είδους habilis, και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι επικαλύπτεται αρκετά με το είδος Homo erectus."

Στην έκθεσή τους, ο Δρ Spoor και οι συνάδελφοί του έγραψαν, "με την ανακάλυψη των νέων, και σωστά χρονολογημένων δειγμάτων, τα δύο είδη Homo habilis και Homo erectus μπορούν τώρα να αποδειχθεί ότι ήταν μαζί στην ανατολική Αφρική επί σχεδόν μισό εκατομμύριο έτη." Το γεγονός ότι τα δύο είδη ανθρωποειδών έζησαν μαζί στην ίδια λεκάνη της λίμνης για τόσο πολύ καιρό και παρέμειναν δύο χωριστά είδη, λέει η Meave Leakey "προτείνει ότι αυτά τα είδη είχαν την δικιά τους οικολογική θέση, αποφεύγοντας κατά συνέπεια τον άμεσο ανταγωνισμό."

Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι τα δύο είδη μπορεί να έζησαν ταυτόχρονα το ένα κοντά στο άλλο, αλλά ίσως δεν είχαν σχέσεις αλληλεπίδρασης, ακολουθώντας το καθένα τον δικό του «οικολογικό δρόμο» με έναν απολύτως περιχαρακωμένο ρόλο. Ο Homo habilis ήταν περισσότερο χορτοφάγος ενώ ο Homo erectus έτρωγε και λίγο κρέας. Όπως συμβαίνει και με τους χιμπατζήδες και τους πιθήκους, απλώς απέφευγαν ο ένας τον άλλο, αφού δεν ένιωθαν άνετα να συνυπάρχουν. Είναι πιθανόν μάλιστα να υπάρχει κάποιος κοινός πρόγονος, που δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί κι έζησε πριν από 2 με 3 εκατομμύρια χρόνια, σε μια εποχή από την οποία δεν έχουμε πολλά απολιθώματα.

Εν πάση περιπτώσει, πιστεύει η Δρ Leakey, "η συνύπαρξή τους καθιστά απίθανο ότι ο Homo erectus εξελίχθηκε από τον Homo habilis."

Ο Δρ. Spoor, λέει ότι τα ευρήματα αντικρούουν καθαρά τις προηγούμενες ιδέες για την ανθρώπινη εξέλιξη ως μια ισχυρή, ενιαία γραμμή από πολύ παλιά έως τους σημερινούς ανθρώπους.

Όμως ο Δρ Spoor υποστηρίζει ότι το δεύτερο απολίθωμα, ένα κρανίο του Homo erectus ηλικίας 1,55 εκατομμυρίων ετών, ήταν πιθανώς η πλέον εκπληκτική ανακάλυψη. "Αυτό που είναι αληθινά εντυπωσιακό για αυτό το απολίθωμα είναι το μέγεθός του", λέει. "Είναι το μικρότερο κρανίο Homo erectus που βρέθηκε ποτέ στον κόσμο."

Οι επιστήμονες ανέφεραν ότι το άτομο αυτό (ο Homo erectus) πρέπει να ήταν ένα νεαρός ενήλικας ή λίγο πριν ενηλικιωθεί. Το μέγεθός του ήταν πιο στενό από του habilis, από όσο τα μέχρι τώρα γνωστά απολιθώματα erectus. Αλλά η διακριτική γραμμή στο κρανίο, το σαγόνι και τα δόντια και η μορφή του λαιμού είναι όλα χαρακτηριστικά του erectus.

Από το μικρό μέγεθος του κρανίου, οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο Homo erectus ήταν, από μια σημαντική άποψη, έμοιαζε λιγότερο με τον άνθρωπο από όσο νομίζαμε μέχρι τώρα. Στο παρελθόν άλλα κρανία του erectus και σκελετικά απολιθώματα είχαν δείξει ότι ο erectus είναι ο πρώτος ανθρώπινος πρόγονος, που ήταν σαν εμάς σε πολλά χαρακτηριστικά, εκτός ότι είχε έναν μικρότερο εγκέφαλο.

Η Susan Anton, ανθρωπολόγος στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και μία από τους συντάκτες της έκθεσης, είπε ότι το μικρό κρανίο του Homo erectus που ανακαλύφθηκε, έδειξε έντονες διαφορές μεταξύ του αρσενικού και του θηλυκού στο μέγεθος ή όπως το λένε οι ειδικοί υπήρχε έντονος σεξουαλικός διμορφισμός. Στους ανθρώπους, για παράδειγμα, τα αρσενικά είναι κατά μέσον όρο περίπου 15% μεγαλύτερα από τα θηλυκά, και το ίδιο πράγμα ισχύει για τους χιμπατζήδες. Ο σεξουαλικός διμορφισμός είναι πιο εντυπωσιακός στους γορίλες, και προφανώς επίσης και στο είδος Homo erectus.

Ο σεξουλακός διμορφισμός καθόριζε και την αναπαραγωγική συμπεριφορά των αρσενικών που διατηρούσαν κοντά τους έναν αριθμό θηλυκών όπως συμβαίνει με τους γορίλες. Στον σύγχρονο άνθρωπο, αντίθετα, τα δύο φύλα έχουν παρόμοια σωματική κατασκευή και για το λόγο αυτό είναι περισσότερο μονογαμικά σε σύγκριση με τα συγγενικά είδη ανθρωποειδών.

Κάτι τέτοιο αλλάζει ριζικά την άποψη που επικρατούσε ότι οι Homo Erectus έμοιαζαν με τους σύγχρονους ανθρώπους, αφού ο σεξουαλικός διμορφισμός δεν είναι έντονος στους Homo sapiens.

"Το νέο απολίθωμα στην Κένυα υποδεικνύει ότι αντίθετα με την κοινή πεποίθηση, αυτό μπορεί να ίσχυε στον Homo erectus", τόνισε η Δρ Anton, υπονοώντας ότι ο Homo erectus δεν έμοιαζε με τους ανθρώπους όπως νομίζαμε.

Ο Δρ. Lieberman του Χάρβαρντ πιστεύει ότι το μικρό κρανίο πρέπει να ήταν ενός θηλυκού ατόμου και ότι όλα τα προηγούμενα απολιθώματα erectus που έχουν βρεθεί ήταν αρσενικά.

Τέλος, ο Lieberman λέει ότι τα νέα ευρήματα δείχνουν ότι έχουμε ανάγκη από περισσότερα δείγματα ηλικίας πάνω από 2.000.000 ετών, για να κατανοήσουμε καλύτερα τη μετάβαση από μια μορφή σαν του πιθήκου σε κάποια μορφή σαν του ανθρώπου.
Physics4u
Press to Continue.......

DNA: Κωδικός Άνθρωπος

Η πλήρης αποκωδικoποίησή του ολοκληρώθηκε. Οι επιστήμονες κατάφεραν ν' αποκρυπτογραφήσουν τον κώδικα κάθε ανθρώπινης ζωής, ο οποίος βρίσκεται "χαραγμένος" στις μακριές αλυσίδες του DNA. Ένα τιτάνειο έργο, το οποίο διήρκεσε 14 χρόνια και στοίχισε, μέχρι στιγμής, 250 εκατομμύρια δολάρια.

Με το "Πρόγραμμα Ανθρώπινο Γονιδίωμα", οι επιστήμονες έθεσαν εξ αρχής έναν πολύ φιλόδοξο στόχο: να πάρουν τα δύο μέτρα του DNA, το οποίο υπάρχει σε κάθε κύτταρό μας πυκνά τυλιγμένο και περιπλεγμένο σε 46 κουβαράκια (τα χρωμοσώματα), να το ξετυλίξουν και να το "αποκωδικοποιήσουν" - να γνωρίσουν δηλαδή το σύνολο των γενετικών οδηγιών που μεταφέρουν τα γονίδια.

Για να το επιτύχουν, έπρεπε να βάλουν το ένα πίσω από το άλλο τα περισσότερα από τα τρία δισεκατομμύρια χημικά "γράμματα" (νουκλεοτιδικές βάσεις) που συγκροτούν το ανθρώπινο DNA. Η απλή μεταγραφή αυτής της σειράς "γραμμάτων" θα γέμιζε 347.800 σελίδες του Focus, μ' ένα ατελείωτο κείμενο που προκύπτει από τη γραμμική διαδοχή των "γραμμάτων" (βάσεων): A T G G G C A C C A T T G C A... Όπου: A, C, G και T, είναι τα σύμβολα των τεσσάρων βάσεων, δηλαδή των νουκλεοτιδίων Αδενίνη (Α), Κυτοσίνη (C), Γουανίνη (G) και Θυμίνη (T). Οι βάσεις, με διάφορους συνδυασμούς, σχηματίζουν το γενετικό μήνυμα πάνω στην αλυσίδα του DNA - καθεμιά είναι κι ένα γράμμα στη γλώσσα του DNA.

Το κλειδί της ζωής και του θανάτου
Διάσπαρτα πάνω στην αλυσίδα του DNA βρίσκονται τα 30-40 χιλιάδες ανθρώπινα γονίδια, όλες δηλαδή οι οδηγίες για τη "δημιουργία" και τη διατήρηση στη ζωή κάθε ανθρώπινης ύπαρξης. Στο DNA μας, λοιπόν, είναι προκαθορισμένο από ποιες ασθένειες έχουμε την προδιάθεση να προσβληθούμε, πόσα χρόνια θα ζήσουμε, ακόμα κι ένα μεγάλο μέρος του χαρακτήρα μας.

Επιπλέον, σ' αυτή τη μακριά αλληλουχία βάσεων είναι καταγραμμένη η ιστορία του είδους μας. Οι νέες αυτές γνώσεις ίσως να μην απαντούν τελεσίδικα στα ερωτήματα που ανέκαθεν βασανίζουν την ανθρωπότητα: "Ποιοι είμαστε;", "Από πού ερχόμαστε;", "Πού πηγαίνουμε;". Ωστόσο, βάζουν τις βάσεις για τις απαντήσεις.

Να γιατί οι επιστήμονες μελετούν τα ανθρώπινα γονίδια: για να τα διορθώνουν όταν είναι ελαττωματικά, για να εξουδετερώσουν τις κληρονομικές ασθένειες ή να βρουν τη θεραπεία για τον καρκίνο. Αυτοί είναι οι πρώτοι, αλλά, δυστυχώς, ακόμα αρκετά μακρινοί στόχοι. Η γνώση της δομής και της λειτουργίας του DNA μας ισοδυναμεί με τη λεπτομερή κατανόηση της λειτουργίας του ανθρώπινου οργανισμού, αλλά και κάθε ανθρώπου χωριστά. Αυτό θα μας επιτρέψει να επεμβαίνουμε ή και να ελέγχουμε κατά βούληση τους πιο μύχιους μηχανισμούς της ζωής και, γιατί όχι, του θανάτου.

Ένα μόνο γονίδιο σε 700 παραλλαγές
Τώρα που έχουμε "διαβάσει" όλο το DNA μας, απομένει να καταλάβουμε ποια είναι ακριβώς η λειτουργία των γονιδίων μας, πώς αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και ποια είναι η θέση του καθενός στην οργάνωση του κυττάρου. Σ' αυτό το πεδίο, κάθε βδομάδα προστίθεται και μια νέα σημαντική ανακάλυψη. Η έρευνα επικεντρώνει το ενδιαφέρον της σ' εκείνα τα γονίδια που, όταν δυσλειτουργούν, προκαλούν τις τουλάχιστον πέντε χιλιάδες κληρονομικές ασθένειες. Σήμερα η πλειοψηφία των παθολογικών γονιδίων έχει "ταυτοποιηθεί", δηλαδή γνωρίζουμε τη θέση και την ακριβή αλληλουχία των βάσεών τους.

Παρ' όλα αυτά, οι επιστήμονες κατάλαβαν ότι αυτό δεν αρκεί. Για παράδειγμα, αφού ανακάλυψαν ποιο γονίδιο ευθύνεται για την κυστική ίνωση -μια διαδεδομένη κληρονομική ασθένεια που πλήττει έναν στους 250 ανθρώπους, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι υπάρχουν 700 διαφορετικές παραλλαγές αυτού του γονιδίου, όλες ικανές να προκαλέσουν την ασθένεια. Ακόμα πιο περίπλοκη είναι η μελέτη των γονιδίων εκείνων τα οποία, αν υποστούν φθορές ή ενεργοποιηθούν σε λάθος στιγμή, μπορούν να προκαλέσουν καρκίνο. Η λειτουργία του DNA αλλάζει ανάλογα με το ποιο όργανο έχει πληγεί, με τον τύπο του καρκινώματος ή με το στάδιο της αρρώστιας.

Κατά συνέπεια, για να βρούμε μια πραγματικά αποτελεσματική θεραπεία για πολλές ασθένειες, πρέπει να γνωρίζουμε λεπτομερώς όχι μόνο τη δομή και τη λειτουργία του γονιδιώματος, αλλά και το πώς αυτό αντιδρά στα διάφορα στάδια της ασθένειας.

Γονίδια ίσον αταξία
Το ξετύλιγμα του διπλού έλικα του DNA μάς επιφύλαξε πολύτιμες αλλά και απροσδόκητες πληροφορίες: τα γονίδια δε βρίσκονται ποτέ διατεταγμένα με τάξη πάνω στο DNA. Μάλιστα, σε ορισμένα τμήματα βρίσκουμε εκατοντάδες γονίδια όλα στη σειρά, ενώ παρεμβάλλονται ατελείωτες σειρές βάσεων που δε φέρουν καμιά πληροφορία.

Είναι πλέον βέβαιο ότι το 96-97% του DNA των κυττάρων μας είναι "πληροφοριακά άχρηστο": δεν κωδικοποιεί καμιά πληροφορία. Τότε όμως σε τι χρησιμεύει και γιατί διατηρείται από τη φυσική επιλογή; Έχουν διατυπωθεί διάφορες υποθέσεις, δεν έχει όμως δοθεί ακόμα μια οριστική απάντηση. Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι το λεγόμενο "άχρηστο" DNA ήταν κάποτε πολύ χρήσιμο. Ίσως περιέχει, κατά κάποιο τρόπο, "απολιθωμένα γονίδια" που ήταν χρήσιμα στους μακρινούς προγόνους μας και σήμερα έχουν περιπέσει σε αχρηστία.

Για να εξακριβώσουμε την αλήθεια αυτής της υπόθεσης απαιτούνται πολλές και εκτεταμένες μελέτες συγκριτικής γενετικής. Πρέπει δηλαδή να συγκρίνουμε τα γονιδιώματα από διαφορετικά είδη. Για την ώρα γνωρίζουμε καλά μόνο το γονιδίωμα της μύγας του ξιδιού (δροσοφίλης) και των ποντικών. Πρόσφατα, όμως, ανακάλυψαν ότι αυτό που θεωρείται "άχρηστο" DNA είναι στην πραγματικότητα χρησιμότατο.

Οι μακριές αλληλουχίες "γραμμάτων" χωρίς νόημα περικλείουν τα πιο ευαίσθητα σημεία των χρωμοσωμάτων, όταν τα κύτταρα διπλασιάζονται, ώστε να προφυλάσσουν τα πιο πολύτιμα γονίδια από τις μεταλλάξεις. Μια άλλη υπόθεση προτείνει ότι το "άχρηστο" DNA είναι απαραίτητο για τη σωστή τρισδιάστατη αρχιτεκτονική των γονιδίων, η οποία εξασφαλίζει τη λειτουργία τους.


Το «άχρηστο DNA»

Μια άλλη απροσδόκητη ανακάλυψη είναι ότι η πλειοψηφία των γονιδίων μας έχει τη μορφή μωσαϊκού. Αυτά τα "ασυνεχή" γονίδια" έχουν μήκος εκατοντάδες χιλιάδες βάσεων, όμως το "λειτουργικό" τους τμήμα, δηλαδή αυτό που φέρει τις πληροφορίες, έχει κατά μέσο όρο μήκος μόλις δέκα χιλιάδες βάσεις.

Φανταστείτε το DNA σας σαν ένα τεράστιο τρένο με εκατομμύρια βαγόνια (γονίδια), από τα οποία μόνο 40 χιλιάδες μπορούν να μεταφέρουν επιβάτες (γενετική πληροφορία). Τα γονίδια που μεταφέρουν κωδικοποιημένη πληροφορία ονομάζονται "εξώνια" και διακόπτονται από την παρεμβολή "σιωπηλών" αλληλουχιών, τα "ιντρόνια". Το DNA των κυττάρων μας μοιάζει μ' έναν απέραντο ωκεανό ιντρονίων, από τον οποίο ξεπροβάλλουν μικρές νησίδες εξωνίων. Για παράδειγμα, ένα μοναδικό γονίδιο που μεταφέρει την πληροφορία για τη σύνθεση του παράγοντα V ΙΙΙ, μιας πρωτεΐνης που παίζει αποφασιστικό ρόλο στην πήξη του αίματος, έχει μήκος 186 χιλιάδες βάσεις και διακόπτεται από την παρεμβολή 25 ομάδων ιντρονίων.

Ωστόσο, οι μεγαλύτερες εκπλήξεις αφορούν στη λειτουργία των γονιδίων. Συχνά το ίδιο γονίδιο μπορεί να συμμετέχει στη σύνθεση περισσότερων πρωτεϊνών, ενώ μέχρι πριν από λίγα χρόνια θεωρούνταν ως δόγμα ότι κάθε γονίδιο κωδικοποιεί μία μόνο πρωτεΐνη. Πρόσφατα μάλιστα ανακαλύφθηκε ότι πολλά γονίδια ενεργοποιούνται μόνο σε μια ορισμένη περίοδο της ζωής του ατόμου (έμβρυο, παιδί, ενήλικος) και μόνο σε ορισμένα τμήματα του σώματος. Η ρύθμιση της έκφρασης των γονιδίων, δηλαδή οι οδηγίες που καθορίζουν πoιο και πότε ένα τμήμα του DNA πρέπει να εκφραστεί, είναι ένα ανεξερεύνητο ακόμα κεφάλαιο.

FOCUS
Press to Continue.......

Η σεξουαλική νοημοσύνη

Σύμφωνα με δύο Aμερικανούς ψυχολόγους, για να αντλείς έντονη ερωτική ικανοποίηση δεν αρκεί να "τα δίνεις όλα". Πρέπει να βάζεις και το μυαλό σου να δουλεύει, για να μαντεύεις τι αρέσει στον άλλο και να προβλέπεις τις κινήσεις του.
"Το πιο μεγάλο και ισχυρό σεξουαλικό όργανο βρίσκεται ανάμεσα στ' αφτιά μας", αποφάνθηκε ο Tζον Mάνεϊ, νευροενδοκρινολόγος στο Πανεπιστήμιο Tζον Xόπκινς της Bαλτιμόρης (HΠA). Ο εγκέφαλος δεν είναι μόνο η έδρα των διευθυντηρίων που πυροδοτούν τη σεξουαλική επιθυμία και κατόπιν κατευθύνουν μέσω μιας θύελλας ορμονών την εξέλιξη της σεξουαλικής επαφής. Παίζει επίσης καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία φαντασιώσεων οι οποίες συμβάλλουν στο να αναπτυχθεί η έλξη, αλλά κυρίως υπαγορεύει στον επίδοξο εραστή ποια συμπεριφορά είναι η πιο κατάλληλη να υιοθετήσει στις διάφορες φάσεις της ερωτοτροπίας και της ερωτικής συνεύρεσης. "Πρόκειται για ένα άλλο είδος νοημοσύνης, τη λεγόμενη σεξουαλική. Όταν λέμε ότι ένας άντρας και μια γυναίκα διαθέτουν σεξουαλική νοημοσύνη δεν εννοούμε μόνο ότι γνωρίζουν καλά πώς λειτουργούν τα γεννητικά τους όργανα, αλλά επίσης ότι γνωρίζουν καλά τον εαυτό τους και μπορούν να διαισθανθούν με ποιον τρόπο η συμπεριφορά τους θα επηρεάσει συναισθηματικά το σύντροφό τους", υποστηρίζει ο Mάικλ Mάιλμπερν, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Mασαχουσέτης στη Bοστόνη και συγγραφέας, μαζί με το συνάδελφό του Σίιρ Kόνραντ, του βιβλίου με τίτλο Sexual Intelligence. Σ' αυτό καταρρίπτονται πολλοί από τους μύθους που έχουν κυριαρχήσει στο δυτικό πολιτισμό γύρω από το σεξ.

Όχι μόνο κοινή λογική
Οι δύο συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η σεξουαλική νοημοσύνη μπορεί να μετρηθεί μέσω ενός δείκτη -ένα είδος νοητικού πηλίκου, το οποίο ονομάστηκε ερωτικό IQ- ο οποίος εξάγεται βάσει κάποιων τεστ, όπως αυτό που δημοσιεύουμε. Όσο μεγαλώνει αυτός ο δείκτης, δηλαδή το ερωτικό IQ, τόσο αυξάνει η ικανοποίηση που αντλείται από το σεξ και μειώνονται οι σεξουαλικές διαταραχές όπως η έλλειψη στύσης. Σεξουαλική νοημοσύνη σημαίνει να κάνεις στον ερωτικό τομέα τις επιλογές που σου ταιριάζουν περισσότερο. O μύθος του Λατίνου εραστή ωθεί πολλούς νέους να ρίχνονται στο κυνήγι των ερωτικών κατακτήσεων, χωρίς αυτό να προσφέρει πάντα την αναμενόμενη ικανοποίηση. Σε περιπτώσεις αποτυχίας φέρνει ακόμα και τα αντίθετα αποτελέσματα, γιατί σε κάνει να νιώθεις ανεπαρκής. Μερικές φορές αυτή η αίσθηση μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στην ανικανότητα. Πώς συμπεριφέρεται ένα άτομο με αναπτυγμένη σεξουαλική νοημοσύνη; Γνωρίζει τις βαθύτερες επιθυμίες του κι έχει την ικανότητα να τις υλοποιεί. Πριν ξεκινήσει μια σχέση αναρωτιέται αν αυτή η νέα εμπειρία διαθέτει τα στοιχεία που δυνητικά θα το κάνουν ευτυχισμένο κι αν το αίσθημα που θα δημιουργηθεί με το νέο ερωτικό σύντροφο δε θα συγκρούεται με τις προσωπικές του ανάγκες ή τις ανάγκες των αγαπημένων του προσώπων. Γνωρίζει ότι καλή σεξουαλική ζωή δε σημαίνει να επιδίδεσαι καθημερινά σε πολύωρες και πολλαπλές ερωτικές περιπτύξεις. Επίσης ότι το να κάνεις έρωτα με ιδιαίτερα γοητευτικά άτομα δεν εξασφαλίζει περισσότερους οργασμούς. Όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά οι δύο ψυχολόγοι, "η Σάρον Στόουν στο κρεβάτι δεν είναι καλύτερη από τις άλλες". Mε λίγα λόγια, όσοι διαθέτουν σεξουαλική νοημοσύνη δεν αφήνουν έξω από την κρεβατοκάμαρα το μυαλό τους και την κοινή λογική. Aυτό δε σημαίνει ότι παύουν να εμπιστεύονται τη διαίσθησή τους. Απεναντίας, ξέρουν πώς να τη χρησιμοποιούν καλύτερα σε κάθε στάδιο της σχέσης: στο πρώτο πλησίασμα, στο φλερτ, στο ζευγάρωμα. Kαι ξέρουν πολύ καλά πώς να δημιουργούν ευκαιρίες.

Σεξ με φαντασία
Υπάρχει κι ένας άλλος τύπος συμπεριφοράς που υποδηλώνει υψηλό δείκτη σεξουαλικής νοημοσύνης. Στην αύξηση της ικανοποίησης βοηθάει συχνά το να δημιουργεί κάποιος σεξουαλικές φαντασιώσεις με πρωταγωνιστή τον ερωτικό του σύντροφο στη διάρκεια της μέρας, και μάλιστα σε μέρη άσχετα με τον οικείο τόπο των ερωτικών συναντήσεων όπως στο λεωφορείο, στο γραφείο ή στο σούπερ μάρκετ. Μ' αυτό τον τρόπο, όπως υποστηρίζουν αρκετοί σεξολόγοι, διατηρείται ακμαία η επιθυμία και δημιουργείται μια διάθεση γλυκιάς ανυπομονησίας για την επόμενη συνεύρεση, ώστε όταν αυτή συμβεί να είναι ήδη "ζεσταμένος". Η συμβολή των ερωτικών φαντασιώσεων στην αναζωπύρωση της σεξουαλικής επιθυμίας επιβεβαιώθηκε πρόσφατα κι από άλλες ειδικές μελέτες. Αυτές κατέδειξαν ότι τουλάχιστον το 1% των γυναικών φτάνουν σε οργασμό αποκλειστικά και μόνο μέσω των φαντασιώσεων. Σε έρευνα που διενεργήθηκε τον προηγούμενο χρόνο στο Πανεπιστήμιο Pάτγκερς του Nιου Tζέρσεϋ (HΠA) συμμετείχαν δέκα γυναίκες μ' αυτή την ικανότητα. Με τη βοήθεια αισθητήρων που μετρούν τις μυϊκές συσπάσεις αποδείχθηκε ότι δεν υπάρχει καμιά διαφορά από φυσιολογικής άποψης ανάμεσα σ' έναν οργασμό που προκαλείται με φυσικό τρόπο -με αυνανισμό- και σ' έναν εγκεφαλικό. Μια άλλη έρευνα που διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο του Bερμόντ, με τη συμμετοχή 349 ατόμων ηλικίας 18-90 ετών, κατέδειξε ότι το 98% των αντρών και το 80% των γυναικών χρησιμοποιούν τις φαντασιώσεις ως αφροδισιακό κατά τη διάρκεια της συνουσίας, έστω και αν μόνο το 50% των αντρών και το 25% των γυναικών τις διηγούνται κατόπιν στο σύντροφό τους. "Χωρίς υπερβολή, πρωταγωνιστής στον ανθρώπινο οργασμό είναι ο εγκέφαλος. Oι έρευνες καταδεικνύουν ότι όσοι δε χρησιμοποιούν τη φαντασία τους στο σεξ παρουσιάζουν μείωση της σεξουαλικής επιθυμίας", εξηγεί ο κ. Γιώργος Βυνάκος, διευθυντής του τμήματος σεξοθεραπείας του Ελληνικού Σεξολογικού Ινστιτούτου. "Η ερωτική επιθυμία είναι η καλλιέργεια των ερωτικών μας σκέψεων. Τελικά το μυαλό μας πάει όπου το πάμε". Και προσθέτει: "Οι ερωτικές σκέψεις και φαντασιώσεις, ασχέτως περιεχομένου, είναι πάντα θετικές, ειδικά όταν τις μοιράζονται οι άμεσα ενδιαφερόμενοι. Αν και η υλοποίηση ορισμένων απ' αυτές ίσως θεωρηθεί διαστροφή".

Παυσίπονος ερωτισμός
Αποτελεί λοιπόν ένδειξη υψηλού δείκτη ερωτικής νοημοσύνης η μη καταστολή των φαντασιώσεων, καθώς μέσα απ' αυτές μαθαίνει κάποιος να αναγνωρίζει ποιοι μηχανισμοί της φαντασίας είναι οι πλέον διεγερτικοί. Eίναι σαν να εξασκείται σ' ένα είδος νοητικού αυτοερωτισμού. Aυτό το είδος φαντασιώσεων έχει τη δύναμη ακόμα και να εξαλείφει τον πόνο. Σε πείραμα που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο Tζον Xόπκινς ζητήθηκε από σαράντα φοιτητές να βουτήξουν το χέρι τους μέσα σ' ένα μπολ με παγωμένο νερό. Την ίδια στιγμή στους είκοσι απ' αυτούς ζητήθηκε να επινοήσουν μια ερωτική φαντασίωση και στους υπόλοιπους είκοσι να σκεφτούν τις σπουδές τους. Οι φοιτητές που έκαναν πονηρές σκέψεις κράτησαν το χέρι τους βουτηγμένο στο παγωμένο νερό για διπλάσιο χρόνο από εκείνους που σκέφτονταν τις σπουδές τους - μία ακόμα απόδειξη της τεράστιας επιρροής του εγκεφάλου στην ανθρώπινη σεξουαλικότητα. Είναι τόσο καθοριστικός ο ρόλος του οργάνου που έχουμε "ανάμεσα στ' αφτιά μας", ώστε ακόμα και η δομή του έχει αντίκτυπο στη συμπεριφορά μας. Έχει παρατηρηθεί ότι θυμόμαστε καλύτερα τις σεξουαλικές φαντασιώσεις αν μας τις ψιθυρίσουν στο αριστερό αφτί, το οποίο βρίσκεται κοντύτερα στο εγκεφαλικό ημισφαίριο που ελέγχει τα συναισθήματα. Ερευνητές του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Τέξας έκαναν το εξής πείραμα: Σε μια ομάδα εξήντα εθελοντών έβαλαν να ακούσουν φράσεις καθημερινές και άλλες με σεξουαλικά υπονοούμενα, ορισμένες από το δεξί αφτί και ορισμένες από το αριστερό. Κατόπιν τους ρώτησαν ποιες θυμούνταν. Από τις απαντήσεις τους διαπίστωσαν ότι είχαν ξεχάσει τις κοινότοπες φράσεις, θυμούνταν εκείνες με ερωτικό περιεχόμενο και όσες τους είχαν εντυπωθεί ήταν αυτές που είχαν ακούσει από το αριστερό αφτί.

Ο άλλος όμως ενδιαφέρεται;
Σύμφωνα με τους δύο Αμερικανούς ψυχολόγους, μεγαλύτερες επιτυχίες με το άλλο φύλο έχουν όσοι χρησιμοποιούν τη νοημοσύνη τους για να ερμηνεύσουν τα μηνύματα ενθάρρυνσης που εκπέμπουν οι πιθανοί παρτενέρ. Σ' αυτό το συμπέρασμα κατέληξαν αφού μελέτησαν προσεκτικά την ανθρώπινη συμπεριφορά κατά τη διάρκεια της ερωτοτροπίας. Όταν η γυναίκα επιθυμεί να γνωρίσει καλύτερα έναν άντρα δαγκώνει το κάτω χείλος, φτιάχνει με το χέρι τα μαλλιά της αποκαλύπτοντας το λαιμό της (ερωτογενής ζώνη) ή στριφογυρίζει το δαχτυλίδι της γύρω από το δάχτυλό της, σημάδι που οι ψυχολόγοι ερμηνεύουν ως μεταμφιεσμένο τρόπο για να πει "Θέλω να σου μιλήσω". Όταν το ενδιαφέρον είναι ιδιαίτερα έντονο η γυναίκα εκπέμπει τα λεγόμενα υπερθηλυκά μηνύματα: Προσποιείται ότι κοιτάζει το ρολόι της και διπλώνει τον καρπό με τέτοιο τρόπο, ώστε το χέρι να σχηματίζει με το μπράτσο οξεία γωνία ή κάθεται με σταυρωμένα τα πόδια έχοντας το πάνω πόδι τυλιγμένο γύρω από το κάτω. Όλες αυτές οι κινήσεις είναι τυπικά θηλυκές και πιο εύκολες για μια γυναίκα παρά για έναν άντρα λόγω της γυναικείας ανατομίας. Προβάλλοντας τον καρπό και τις γάμπες της κατ' αυτό τον τρόπο είναι σαν να λέει "Κοίτα πόσο γυναίκα είμαι", ανάβοντας ουσιαστικά το πράσινο φως στον άντρα. Και οι άντρες έχουν κώδικες για να δείχνουν την ερωτική τους εγρήγορση, τους οποίους οι γυναίκες πρέπει να μάθουν να ερμηνεύουν: Χαλαρώνουν τη γραβάτα, βγάζουν το σακάκι ή το μπουφάν κοιτάζοντας τη γυναίκα που θα ήθελαν να γνωρίσουν καλύτερα, βγάζουν τα γυαλιά ενόσω της μιλούν ή σταυρώνουν τα πόδια προς τη μεριά της - το ίδιο κάνουν και οι γυναίκες. Για να προβάλουν τον ανδρισμό τους μπορεί να χρησιμοποιήσουν φαλλικά σύμβολα, ένα τυλιγμένο περιοδικό ή ένα όρθιο στυλό, ή να επιδείξουν τους μυς τους προσποιούμενοι τους αδιάφορους. Πρόκειται για μια ακολουθία κινήσεων που μολονότι διαφέρει στα δύο φύλα, όπως διαφέρει και ο τρόπος με τον οποίο κοιτάζουν, ωστόσο εξυπηρετεί την ίδια ακριβώς σκοπιμότητα: δίνει στον άλλο να καταλάβει τις ερωτικές μας προθέσεις και κυρίως να τον πείσει ότι είμαστε ακίνδυνοι.

Πότε να σε φιλήσω;
Όταν φτάνει η πολυπόθητη στιγμή του πρώτου ραντεβού υπάρχουν πολλά σημάδια από τα οποία μπορεί κάποιος να μάθει να εντοπίζει αν θέλει να βελτιώσει το ερωτικό IQ του. Πρώτα πρώτα είναι η στάση του σώματος του άλλου. Αν γέρνει προς τα εμπρός ή αν ξαφνικά οι χειρονομίες του μένουν μετέωρες σημαίνει ότι είναι καταγοητευμένος. Αν η στάση του σώματός του "αντιγράφει" τη στάση του συνομιλητή του -αν η γυναίκα στηρίζει το κεφάλι στο χέρι της κάνει το ίδιο και ο άντρας ή αν ο άντρας χτυπάει ρυθμικά τα δάχτυλά του κάνει το ίδιο και η γυναίκα- είναι σαν να στέλνει στον άλλο το μήνυμα ότι αισθάνεται άνετα μαζί του κι ότι περνάει καλά. Η αποστολή αυτού του μηνύματος συντονισμού ανάμεσα στους δύο υποψήφιους παρτενέρ συνήθως συμπίπτει με την έναρξη του φλερτ. Το κατά πόσο η στιγμή είναι κατάλληλη γι' αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κάποιος και με τη βοήθεια ενός απλού τεστ. Παίρνουμε ένα αντικείμενο -κατά προτίμηση ένα ποτήρι- και το σπρώχνουμε προς το σώμα του άλλου ώστε να εισχωρήσει στο προσωπικό του πεδίο - στο μισό του τραπεζιού που του ανήκει. Αν αυτή η εισβολή δεν τον πανικοβάλλει -δε μείνει για πολλή ώρα με το βλέμμα καρφωμένο στο ποτήρι-, αυτό σημαίνει ότι είναι διατεθειμένος να μοιραστεί τον προσωπικό του χώρο κι ότι επιτρέπει στον άλλο να τον πλησιάσει και ίσως να τον αγκαλιάσει από τη μέση. Έχει αρχίσει ήδη να αναπτύσσεται μια σχέση μεταξύ τους. Ένα από τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων με σεξουαλική νοημοσύνη είναι ότι δε βιάζονται αλλά προχωρούν σταδιακά, αφήνοντας πάντα στον άλλο τη δυνατότητα ακόμα και να αλλάξει γνώμη την τελευταία στιγμή. Οι ερωτικές σχέσεις είναι ένα παιχνίδι αποδοχής και αποκλεισμού που γίνεται πιο ενδιαφέρον όταν και οι δύο πλευρές έχουν την ευχέρεια να αποκαλύψουν το βαθύτερο εαυτό τους και να καταλάβουν τον άλλο πριν του δοθούν.

Ας κάνουμε έρωτα
Η σεξουαλική διαίσθηση δεν πρέπει να εφησυχάζει ακόμα κι όταν η σχέση σταθεροποιηθεί. Οι Κόνραντ και Μίλμπερν υποστηρίζουν ότι μόνο έτσι μπορεί να διασφαλιστεί η σεξουαλική ευτυχία. Υπάρχουν ορισμένα σωματικά "συμπτώματα" που υποδηλώνουν την επιθυμία του άλλου να κάνει έρωτα. Το να μπορείς να τα αναγνωρίζεις σε καθιστά ικανό να κάνεις τον άλλο περισσότερο ευτυχισμένο. Πράγματι, η σεξουαλική διέγερση εκδηλώνεται σωματικά με πολλούς τρόπους. Αυξάνει o μυϊκός τόνος (το στήθος φουσκώνει, οι γάμπες σκληραίνουν), στις γυναίκες το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού σηκώνεται και τεντώνει, αυξάνει η σιελόρροια αντρών και γυναικών καθώς και η θερμοκρασία του σώματος -το αντιλαμβάνεται κάποιος αν βρεθεί αρκετά κοντά στο σύντροφό του-, οπότε παρατηρείται εφίδρωση. Ακόμα και μετά τη συνουσία το σώμα μπορεί να αντανακλά το βαθμό ικανοποίησης που επιτεύχθηκε. Σε πολλές γυναίκες όλος ο θώρακας μέχρι το λαιμό κοκκινίζει. Το φαινόμενο αποκαλείται "mottling" και οφείλεται στη διαστολή των αιμοφόρων αγγείων, αλλά μόνο αν έχουν φτάσει σε οργασμό.
FOCUS
Press to Continue.......

Φαλαινα-Καρχαριας

Press to Continue.......

Albert Einstein: Οι μέλισσες εξαφανίζονται!

Λέγεται, πως κάποτε είχε προβλέψει ο Albert Einstein, πως όταν οι μέλισσες θα εξαφανιστούν, ο άνθρωπος θα πεθάνει στα αμέσως επόμενα τέσσερα χρόνια από την εξαφάνισή τους. Είτε πρόκειται για αστικό μύθο, είτε για μια πραγματική δήλωση του μεγάλου επιστήμονα, σήμερα οι μέλισσες σε όλη την έκταση του πλανήτη φαίνεται να πεθαίνουν. Τι συμβαίνει λοιπόν;

Έχουν αναφερθεί τέσσερις πιθανές αιτίες που ίσως σχετίζονται με τον θάνατο των μελισσών:

* Τα υβριδικά, γενετικά μεταλλαγμένα φυτά που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια

* Η πιθανότητα ότι οι συχνότητες που χρησιμοποιούνται για τα κινητά τηλέφωνα μπορεί να εμποδίζουν τις μέλισσες να εντοπίσουν τις κυψέλες τους

* Η πιθανότητα ύπαρξης ενός ιού

* Η πιθανότητα να υπάρχει κάποιο ζωύφιο που να μολύνει τις μέλισσες

Υπάρχουν για παράδειγμα 130.000 φυτά για την επικονίαση των οποίων οι μέλισσες είναι απαραίτητες, από πεπόνια μέχρι κολοκύθες, μούρα και κάθε είδους δέντρο που βγάζει φρούτα, ή ακόμα και φυτά που χρησιμοποιούνται ως τροφή για ζώα όπως το τριφύλλι. Οι μέλισσες είναι πιο σημαντικές ακόμα και από τα πουλερικά, αν τις δει κανείς από την άποψη της ανθρώπινης διατροφής. Ο μέλισσες από μια κυψέλη μπορούν να επισκεφτούν εκατομμύρια άνθη σε μια περιοχή 400 τετραγωνικών χιλιομέτρων και αυτό στη διάρκεια μόνο μιας ημέρας.

Αναφορές που προέρχονται από την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή είναι ιδιαίτερα ανησυχητικές: οι μέλισσες αρχίζουν να εξαφανίζονται. Σε κάποιες περιοχές παραπάνω από το 40% των κυψελών είναι πλέον άδειες. Στην Ισπανία εκατοντάδες χιλιάδες αποικίες έχουν χαθεί, στην Πολωνία το ποσοστό απώλειας των μελισσών υπερβαίνει το 40%, ενώ ανάλογα προβλήματα αναφέρονται και από την Ελλάδα, τη Σουηδία, την Ιταλία και την Πορτογαλία. Αυτό αποτελεί πρόβλημα γιατί δίχως τις μέλισσες που γονιμοποιούν τα φυτά η συνέχεια βασικών συνθηκών για τη διατήρηση της ανθρώπινης ζωής απειλείται. Οι μέλισσες είναι ζωτικής σημασίας για τον εφοδιασμό μας με τροφή. Αλλά που βρίσκονται οι μέλισσες που λείπουν; Κανείς δε φαίνεται να γνωρίζει.

Ο Jerry Bromenshenk, πρόεδρος του 'Bee Alert Technology', μιας ερευνητικής εταιρίας που σχετίζεται με το πανεπιστήμιο του Μανχάταν, δηλώνει:
"Τη μια ημέρα κοιτάζεις τις μέλισσες και είναι καλά. Την επόμενη φορά που κοιτάζεις στην κυψέλη σηκώνεις το κάλυμμα και μπορεί να βρεις μόνο μια βασίλισσα και τρεις νεαρές μέλισσες που πασχίζουν να διατηρήσουν τη ζωή της κυψέλης. Εάν επρόκειτο για κάποιον ιό θα περίμενε κανείς να βρει νεκρές μέλισσες στην κυψέλη ή στο λιβάδι όπου βρίσκεται η κυψέλη. Αλλά η εικόνα είναι σαν κάποιος να έχει σκουπίσει και να έχει αφήσει πεντακάθαρο τον πάτο του κουτιού.

Μέλισσες που είναι άρρωστες συνήθως δεν επιστρέφουν στην κυψέλη. Αυτό θα μπορούσε να είναι μια φυσική συμπεριφορά που έχει σχεδιαστεί για να προστατέψει την κυψέλη από την παραπέρα μόλυνση ή θα μπορούσε ακόμα να συμβαίνει επειδή οι άρρωστες μέλισσες δεν μπορούν να βρουν το δρόμο για να γυρίσουν πίσω. Ότι και να συμβαίνει, οι μέλισσες δεν βρίσκονται εκεί που θα έπρεπε να είναι.

Με τις αναφορές που υποδηλώνουν ότι μια άγνωστη μάστιγα έχει πλήξει τις μέλισσες οι ερευνητές έχουν ξεκινήσει μια εκστρατεία για να βρουν την αιτία της εξαφάνισής τους. Οι αιτίες για την γρήγορη κατάρρευση των αποικιών δεν είναι ξεκάθαρες. Παλιές ασθένειες, παράσιτα και νέες ασθένειες έχουν εξεταστεί αλλά η αιτία φαίνεται πως είναι κάτι καινούργιο και σαρωτικό.

Εδώ και πάνω από 100 χρόνια οι μελισσοκόμοι έχουν συναντήσει απώλειες αποικιών λόγω βακτηριακών παραγόντων, ζωυφίων και άλλων παρασίτων ή παθογόνων παραγόντων. Αντιμετώπισαν αυτά τα πρόβλήματα χρησιμοποιώντας αντιβιοτικά, εντομοκτόνα και άλλες μεθόδους. Αλλά το νέο πρόβλημα είναι πιο περίπλοκο. Σε πολλές περιπτώσεις οι επιστήμονες έχουν βρει στις λίγες μέλισσες που επιβίωσαν, στοιχεία ύπαρξης όλων σχεδόν των γνωστών ιών που προσβάλλουν τις μέλισσες, ενώ οι υπόλοιπες έχουν εξαφανιστεί. Κάποιες είχαν προσβληθεί από πέντε ή έξι ασθένειες ταυτόχρονα και κατακλύζονταν από μύκητες, ένα σημάδι που σύμφωνα με τους επιστήμονες υποδηλώνει την κατάρρευση του ανοσοποιητικού τους συστήματος.

Ένας επιστήμονας ισχυρίζεται, "Μοιάζει σαν οι μέλισσες να απέκτησαν AIDS!"

Άλλες αναφορές είναι εξίσου τρομακτικές. Επιστήμονες αναφέρουν ότι οι μέλισσες και άλλα έντομα συνήθως αφήνουν τις εγκαταλειμμένες κυψέλες άθικτες. Κοντινοί πληθυσμοί από μέλισσες ή παράσιτα θα κυρίευαν φυσιολογικά μια τέτοια κυψέλη για να εκμεταλλευτούν τις προμήθειες μελιού και γύρης από τις μέλισσες που πέθαναν για κάποιους λόγους, όπως το υπερβολικό κρύο του χειμώνα. Η αποφυγή όμως που δείχνουν οι μέλισσες και τα παράσιτα για τις άδειες κυψέλες μοιάζει σα να υπάρχει κάτι τοξικό στην αποικία που απομακρύνει όποιον πλησιάσει.

Τη στιγμή που οι απώλειες, κυρίως στον βαρύ χειμώνα, αποτελούν μια χρόνια συνθήκη, οι περισσότεροι μελισσοκόμοι έχουν μάθει να περιορίζουν τις απώλειές τους χρησιμοποιώντας συμβουλές από εντομολόγους. Σε αντίθεση με τα περισσότερο συνηθισμένα προβλήματα, αυτή η πραγματικά μεγάλη μαζική καταστροφή των μελισσών έχει συμβεί ακαριαία σε πολλές περιοχές χωρίς να διασπείρεται με τον συνηθισμένο τρόπο που κάνουν οι κλασικές ασθένειες.

Ο John McDonald είναι μελισσοκόμος στην Pennsylvania. Έχοντας κάποιο υπόβαθρο στη βιολογία και με έντονο ενδιαφέρον για τις μέλισσες ο McDonald είναι τρομερά ανήσυχος. Ερευνά για σοδειές που είναι γενετικά μεταλλαγμένες, καθώς πιστεύει ότι εκεί μπορεί να κρύβεται η αιτία του φαινομένου. Αν και οι περισσότερες έρευνες που έχουμε στη διάθεσή μας έχουν δείξει ότι τέτοιες γενετικές επεμβάσεις είναι ασφαλείς και για τον άνθρωπο αλλά και για το περιβάλλον, ο McDonald ερευνά πιο επισταμένα το φαινόμενο ως πιθανή ένδειξη λάθους των ερευνών αυτών.

Οι πιο συνήθεις περιπτώσεις γενετικής μηχανικής αφορούν γονίδια από ένα γνωστό βακτήριο, τον Βάκιλο 'Thuringiensis' (Bt), που έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και δεκαετίες από αγρότες και κηπουρούς για να ελέγξουν την καταστροφή λάχανων και μπρόκολων από λεπιδόπτερα. Αντί να ψεκαστεί διάλυμα του βακτηρίου στα λαχανικά και να φαγωθεί από τα έντομα που τα προσβάλλουν, η τεχνική συνίσταται στην εμφύτευση των γονιδίων του βακτηρίου στα λαχανικά έτσι ώστε μεγαλώνοντας κάθε φυτό να παράγει το βακτήριο που δηλητηριάζει τα έντομα που το προσβάλλουν.

Στην περίπτωση των αγρών με καλαμπόκια τα έντομα σε μορφή κάμπιας που τρώνε κάποια περιοχή του φυτού απορροφούν το γονίδιο του βακτηρίου που στη συνέχεια προκαλεί μια κρυστάλλωση στα εντόσθια της κάμπιας και έτσι τις σκοτώνει. Αυτό που δεν είναι γενικά γνωστό στο κοινό αφορά στο ότι διατίθενται ποικιλίες του Bt που μπορούν να στοχεύσουν και σε κολεόπτερα (σκαθάρια) και δίπτερα (μύγες και κουνούπια). Υποθέτουμε πως η οικογένεια των μελισσών, τα υμενόπτερα, δεν προσβάλλονται. Το εάν υπάρχει Bt στις κυψέλες δεν αποτελεί καν ερώτημα. Οι μελισσοκόμοι το ψεκάζουν στις κυψέλες συχνά για να ελέγξουν τον σκόρο του κεριού, ένα έντομο που η κάμπια του δημιουργεί άτακτους ιστούς στο μέλι.

Οι μέλισσες λεηλατούν με μανία άνθη καλαμποκιού για να εξασφαλίσουν γύρη που χρησιμοποιούν για να θρέψουν τις νεαρές μέλισσες και αυτοί οι κόκκοι γύρης εμπεριέχουν επίσης το γονίδιο Bt του φυτού. Δεν είναι πιθανό, ενώ δεν υπάρχει κάποια θανάσιμη επίπτωση στις νεαρές μέλισσες, να υπάρχει κάποια άλλη επίπτωση όπως η καταστολή του αμυντικού συστήματος των μελισσών, που να επιδρά επιφέροντας έναν αργό θάνατο;

Σύμφωνα με στατιστικές από αγροκτήματα, η καλλιέργεια μεταλλαγμένου καλαμποκιού και σόγιας έχει αυξηθεί υπερβολικά. Εκατομμύρια εκτάρια από μεταλλαγμένες σοδειές περιέχουν γονίδια Bt. Εάν υπάρχει πρόβλημα με τις γενετικά μεταλλαγμένες σοδειές θα πρέπει να το ανακαλύψουμε πολύ σύντομα. Θα πρέπει να γίνουν έρευνες και να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στο γεγονός πριν προσβληθούν οι προμήθειες που έχουμε για την τροφή μας και απειληθεί η επιβίωση του πολιτισμού μας.

Μετάφραση - Απόδοση - Σχολιασμός: ESOTERICA.gr
Press to Continue.......

Οδηγίες αντιμετώπισης της Γρίπης

Σπαντιδέας Αναστάσιος, Παθολόγος
Η γρίπη είναι μια οξεία λοίμωξη του αναπνευστικού συστήματος που προκαλείται από διάφορους ιούς οι οποίοι μπαίνουν στον οργανισμό μας με την εισπνοή σταγονιδίων που εκπέμπονται με την ομλία, τον βήχα ή το φτέρνισμα των νοσούντων.

Υπάρχουν 3 βασικοί τύποι ιών που προκαλούν τη γρίπη ήτοι ο Α, ο Β και ο C. Ο τύπος Α προκαλεί τις πιο σοβαρές λοιμώξεις και ο C τις πιο ελαφρές. Έξαρση της γρίπης παρουσιάζεται μεταξύ Φεβρουαρίου και Μαρτίου οπότε και εκδηλώνονται κάθε χρόνο σποραδικά κρούσματα.

Κάθε 2-3 χρόνια συνήθως έχουμε εμφάνιση επιδημιών γρίπης, ενώ κάθε 10-15 χρόνια έχουμε πανδημίες όπου η πλειονότητα του πληθυσμού μιας χώρας προσβάλλεται από την νόσο.

Μεγάλες πανδημίες γρίπης είχαμε το 1918, το 1957, το 1968 και το 1977.
Εξ αυτών η πιο σοβαρή ήταν αυτή του 1918 που θρηνήσαμε 21 εκατομμύρια θανάτους.

Ο χρόνος επώασης της γρίπης είναι 1-3 ημέρες και ο πάσχων μεταδίδει τη νόσο 1 ημέρα πριν και 3-7 ημέρες μετά την εμφάνιση των συμπτωμάτων.

Τα κύρια συμπτώματα της γρίπης είναι:

* πονοκέφαλος
* πόνοι στις αρθρώσεις και στην πλάτη
* ζάλη και ίλιγγος
* αδυναμία και κομάρες
* πυρετός υψηλός που έρχεται συνήθως απότομα και συνοδεύεται από ρίγη και διαρκεί 3-4 ημέρες
* έντονοι ιδρώτες

Στη γρίπη σπάνια έχουμε τρέξιμο ή μπούκωμα της μύτης, ενώ μπορεί να υπάρχουν βήχας, φτερνίσματα, ανορεξία, ναυτία και έμετος.
Τα έντονα συμπτώματα της γρίπης διαρκούν 4-6 ημέρες, ενώ πλήρης αποκατάσταση της υγείας έχουμε 7-10 ημέρες μετά την έναρξη των συμπτωμάτων. Μερικές βαριές περιπτώσεις μπορεί να κρατήσουν και μερικές εβδομάδες, ενώ σε αρκετά άτομα η γρίπη αφήνει ένα βήχα και ένα αίσθημα αδυναμίας που κρατά μερικές εβδομάδες.

Η σημασία της γρίπης σαν νόσου οφείλεται κυρίως στην ταχύτητα εξάπλωσής της και στη βαρύτητα των επιπλοκών που, ευτυχώς, σπάνια εμφανίζονται. Οι επιπλοκές που είναι τα κύρια αίτια θνησιμότητας από γρίπη αφορούν κυρίως το αναπνευστικό σύστημα και εκδηλώνονται με πνευμονία ή βρογχίτιδα. κ.α.
Η γρίπη δεν θα πρέπει να συγχέεται με το κοινό κρυολόγημα που προκαλείται από διαφορετικούς ιούς, είναι πολύ πιο συχνό και εκδηλώνεται συνήθως με ελαφρότερη συμπτωματολογία.

Η θεραπευτική αντιμετώπιση τόσο του κοινού κρυολογήματος όσο και της γρίπης γίνεται συμπτωματικά, προσπαθούμε δηλ. με διάφορα πρακτικά ή φαρμακευτικά μέσα να ανακουφίσουμε τον πάσχοντα από τα συμπτώματά του.

Στην πλειονότητα των περιπτώσεων η ανάπαυση σε θερμό περιβάλλον και τα ζεστά πώματα αρκούν για να δώσουν την ευκαιρία στη νόσο να κάνει τον κύκλο της και να υποχωρήσει. Σπανιότερα θα χρειασθεί κάποιο αντιπυρετικό, παυσίπονο, αντιβηχικό ή αποσυμφορητικό της μύτης.
Τα αντιβιοτικά δεν έχουν καμία δράση στις ιώσεις και κατά συνέπεια δεν έχουν θέση στη γρίπη. Διαπράττει μεγάλο λάθος πολύς κόσμος που καταφεύγει στη λήψη αντιβιοτικών από μόνος του ή μετά από πίεση στο γιατρό του.

Για την πρόληψη της γρίπης υπάρχει σήμερα εμβόλιο το οποίο όμως είναι αποτελεσματικό στο 75% των περιπτώσεων.
Το εμβόλιο της γρίπης δεν συνιστάται για όλα τα άτομα αλλά μόνο γι αυτά που βρίσκονται σε κίνδυνο, όπως π.χ υπερήλικες, άτομα που πάσχουν από πνευμονοπάθειες ή καρδιοπάθειες ή νεφροπάθειες, διαβητικά άτομα και άτομα που εργάζονται σε υγειονομικές υπηρεσίες.

Οι ιοί της γρίπης μεταμορφώνονται από καιρό σε καιρό. Οι ιοί Α και Β μεταβάλλονται ελαφρώς κάθε χρόνο, γεγονός που μας υποχρεώνει να παρασκευάζουμε νέα εμβόλια.
Κάθε 10 χρόνια περίπου ο ιός Α μεταμορφώνεται τελείως δημιουργώντας ένα τελείως νέο ιό και καθώς δεν υπάρχει ανοσία στον ιό αυτό εύκολα προκαλεί πανδημίες.
Το εμβόλιο της γρίπης αποτελείται από αδρανοποιημένους ή εξασθενημένους Α και Β ιούς της γρίπης. Συνιστάται να γίνεται με τις αρχές του φθινοπώρου ώστε το άτομο να είναι ανοσοποιημένο την εποχή της έξαρσης της νόσου δηλ. τον χειμώνα. Μια δεύτερη δόση εμβολίου, κυρίως τον Ιανουάριο, ολοκληρώνει την ανοσία του ατόμου.
Μοναδική αντένδειξη για την διενέργεια του εμβολίου είναι η υπερευαισθησία (αλλεργία) του ατόμου στο αβγό η ύπαρξη ιστορικού προηγούμενης αλλεργίας στο εμβόλιο. Επίσης στις εγκύους δεν συνιστάται το εμβόλιο της γρίπης.

Σοβαρές παρενέργειες δεν έχει το εμβόλιο της γρίπης. Οι πιο συχνά εμφανιζόμενες είναι ο πόνος και η ερυθρότητα στο σημείο της ενέσεως που διαρκούν 1-2 ημέρες και που εμφανίζονται στο 1/3 των εμβολιασθέντων ατόμων.

Άλλες παρενέργειες είναι ο πυρετός, η κακουχία, και οι μυαλγίες που εμφανίζονται 6-12 ώρες μετά την ένεση και μοιάζουν με ελαφρά μορφή γρίπης. Σπανιότερες είναι οι αντιδράσεις υπερευαισθησίας που παρουσιάζονται σε άτομα με ειδική ευαισθησία στο αβγό.

Θα πρέπει να γίνει γνωστό ότι αν ένα μη εμβολιασμένο άτομο έλθει σε επαφή με κάποιον πάσχοντα από γρίπη τότε η διενέργεια του εμβολίου εκείνη τη στιγμή δεν τον προφυλάσσει διότι όπως είπαμε απαιτείται κάποιος χρόνος για την ανάπτυξη της ανοσίας.
iatronet
Press to Continue.......