Tuesday, 10 March 2009

Εκτός τόπου και χρόνου η Ελληνική διπλωματία Χάνουμε διαδοχικές ευκαιρίες

Η περίπτωση Ελ-Μπασίρ
Γράφει: ο Δρ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ε. ΔΡΟΥΓΟΣ

Όπως είναι γνωστό, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ICC), εξέδωσε για πρώτη φορά ένταλμα σύλληψης εν ενεργεία ηγέτη χώρας για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (βλέπε ΣΟΥΔΑΝ – 1), και ειδικότερα κατά του διαβόητου δικτάτορα της Αραβικής Δημοκρατίας του Σουδάν, Στρατηγού Ομάρ-ελ-Μπασίρ.
Η γειτονική μας Τουρκία φιλοξένησε το 2008 δύο φορές τον Σουδανό δικτάτορα, καθώς και τον Β΄ Αντιπρόεδρο του Ισλαμικού καθεστώτος Αλί-Οσμάν-Τάχα, (επίσης εμπλεκόμενο σε εγκλήματα πολέμου στο DARFUR και στο νότιο Σουδάν). Το ένταλμα σύλληψης του Ελ-Μπασίρ προκάλεσε κατ’ αρχήν αμηχανία στην Άγκυρα, η οποία ως γνωστό, κατέχει θέση μη-μόνιμου μέλους του ΣΑ/ΟΗΕ (οπότε διπλωματικά η Τουρκία δύναται να εμπλακεί σε «καυτά» ζητήματα). Σε περίπτωση που το ΣΑ/ΟΗΕ εξετάσει και συζητήσει την περίπτωση Ελ-Μπασίρ, η Άγκυρα θα κληθεί να ψηφίσει και όπως αναμένεται η θέση της είναι πιο κοντά στον Αραβικό κόσμο και στην Αφρικανική Ένωση. Σημειώνεται, ότι ο Τούρκος Πρόεδρος του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης Εκμελεντίν Ιχασάνογλου, μιλώντας προ ημερών στο Κάϊρο, ισχυρίσθηκε ότι «είναι απαράδεκτο το ένταλμα σύλληψης του Προέδρου του Σουδάν, γιατί το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο δεν έχει εξετάσει την πρόσφατη εισβολή του Ισραήλ στη Γάζα»! Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Αλί Μπαμπατσάν, υποστήριξε ότι «το ένταλμα ενισχύει τα προβλήματα, είναι μονομερής ενέργεια και θα αυξήσει την ένταση». Ο Τούρκος Πρόεδρος Αμπντολάχ Γκιουλ δήλωσε ότι «η Τουρκία στο ΣΑ/ΟΗΕ θα καταψηφίσει το ένταλμα, ενώ θα εργασθεί προς την κατεύθυνση επηρεασμού των άλλων κρατών-μελών του ΣΑ/ΟΗΕ». Ορισμένες κοσμικές εφημερίδες στη γειτονική χώρα επικρίνουν τα κυβερνητικά στελέχη που υποστηρίζουν τον Ελ-Μπασίρ, ενώ εμφανίστηκαν και φωνές που ενώ συνήθως υποστηρίζουν τον Ερντογκάν, όπως ο Χασάν Κεμάλ της Μιλιέτ «να ασκούν κριτική γιατί η Άγκυρα υποστηρίζει έναν από τους χειρότερους δικτάτορες». Πολλοί ηγέτες Ισλαμικών κρατών (που δεν χαρακτηρίζονται από δημοκρατικές τάσεις), υποστηρίζουν ότι «βάλλεται το Σουδάν γιατί δεν είναι με τη Δύση και επιδεικτικά αγνοείται η Γάζα». Όμως, φιλελεύθεροι και Ισλαμιστές δεν έχουν θέσει το καίριο ερώτημα «γιατί η Άγκυρα υποστηρίζει και εκτιμά τόσο πολύ τον Ελ-Μπασίρ»;

Ο υπογράφων θεωρεί ότι η Άγκυρα έχει πολλούς λόγους, όπως:

* Ο Σουδανός δικτάτορας υποστηρίζει ενεργά την Τουρκία στο Κυπριακό.
* Χαρακτήρισε ως «γενναία και δίκαιη» την Τουρκική στάση στο θέμα της Γάζας και τις αντιεβραϊκές «κορώνες» του Ερντογκάν.
* Ο Ελ-Μπασίρ έχει ζητήσει την ανάπτυξη Τουρκικών και Συριακών δυνάμεων στο DARFUR.
* Το κυβερνόν κόμμα AKP των Γκιουλ – Ερντογκάν και η ελίτ στην Άγκυρα θεωρούν τον ιδεολόγο του Σουδανικού καθεστώτος Χασάν-αλ-Τουράμπι ως «και δικό τους ιδεολόγο», με τα βιβλία και πονήματά του να κυκλοφορούν στην Τουρκία (πρόκειται για φανατικό Ισλαμιστή που για χρόνια ήταν φίλος του Οσάμα-μπιν-Λάντεν).
* Τουρκικές εταιρείες πρόσφατα ανακάλυψαν σε νέες περιοχές του Σουδάν «πετρελαϊκές φλέβες», ενώ το 2008 πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα διάσκεψη Τούρκο-Αφρικανική με τον Ελ-Μπασίρ να εμφανίζεται σε περίοπτη θέση. Πάντως, οι Τούρκοι Στρατηγοί βλέπουν με «περίεργο μάτι» τις επαφές του ΑΚΡ με Δαμασκό – Τεχεράνη – Χαρτούμ και HAMAS, ενώ παράλληλα «διευρύνεται το χάσμα της Άγκυρας με την ΕΕ».
* Όμως, πέραν των άλλων, υπάρχει και το πυρηνικό ενδιαφέρον της Τουρκίας με το Σουδάν (υπάρχει υπολογίσιμη ποσότητα ορυκτού ουρανίου), ενώ πληθαίνουν οι επαφές για τα πυρηνικά της Άγκυρας με το Ιράν, το Πακιστάν και άλλες χώρες.

Απέναντι σε όλα αυτά, η Ελληνική διπλωματία βρίσκεται στον μικρόκοσμό της, καθώς και στον αστερισμό των προσωπικών προβολών. Όπως και με τη «ρήξη» των στρατιωτικών επαφών Ισραήλ – Τουρκίας για τη Γάζα, καθώς και με τις δηλώσεις του Υποστρατήγου Μιζραχί (Αρχηγού των Χερσαίων Δυνάμεων της IDF), δεν ενεργήσαμε έγκαιρα και δυναμικά για «να εκμεταλλευτούμε το «έδαφος» μέσω ενίσχυσης των σχέσεων με το Ισραήλ. Όπως πάντα, παραμένουμε απαθείς, νωχελικοί, φοβικοί και χωρίς να διαθέτουμε καλές πληροφορίες για άμεση αντίδραση. Χάνουμε φίλους ή έστω οριακά υποστηρικτές, ενώ δεν μας εκλαμβάνουν σοβαρά, (π.χ. στο θέμα Ελ-Μπασίρ θα μπορούσαμε να λάβουμε πιο δυναμική και εμφανή στάση).

Σε μία άλλη εξέλιξη –σύμφωνα με ειδικές πληροφορίες του υπογράφοντα- πέραν της Κίνας, το Σουδάν προωθεί την προμήθεια Ρωσικών οπλικών συστημάτων για πρώτη φορά απ’ ευθείας από τη Μόσχα κατά το 1971 – 1973 (όταν εκδιώχθηκαν οι Σοβιετικοί σύμβουλοι). Η τοποθέτηση του Ρώσου Μιχαήλ Μαργκίλωφ (με διασυνδέσεις με την πρώην KGB) ως ειδικού αντιπροσώπου για το DARFUR και το Νότιο Σουδάν, «επαναφέρει τους Ρώσους στο Χαρτούμ». Στα μέσα Νοεμβρίου του 2008, ο Υπουργός Άμυνας του Σουδάν Αμπντούλ Ραχίμ Μωχαμέντ Χουσεΐν, υποστήριζε ότι «το Σουδάν θα προμηθευτεί αεροσκάφη από τη Ρωσία», ενώ για τον πετρελαϊκό πλούτο του Σουδάν «πέραν της Κίνας, της Ινδίας και της Μαλαισίας, ενδιαφέρεται η Ρωσία και η Λευκορωσία», παρά το γεγονός που το project της SLAVNEFT ύψους 126 εκατ. δολαρίων που υπογράφηκε το 2002 δεν προχώρησε. Το 2004 το Σουδάν παρέλαβε ορισμένα μεταχειρισμένα αεροσκάφη MIG-28SE και MIG-29UB (διθέσια – εκπαιδευτικά), κατά παράβαση του εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ. Την ίδια περίοδο η CIA μέσω των επαφών της με τη Μυστική Υπηρεσία του Σουδάν, προσπάθησε να σταματήσει τη μεταφορά από τρίτους MIG-29 σε Αλγερία και Σουδάν. Έκτοτε, κυκλοφορούν κατά καιρούς ειδήσεις περί «νέων MIG», που έχουν μεταφερθεί στη βάση WADI SAYIDNA (βόρεια του Χαρτούμ), καθώς και στην Αεροπορική βάση OMDURMAN, (προερχόμενα από τη Λευκορωσία), αλλά είναι δύσκολο να επιβεβαιωθούν τα σχετικά δημοσιεύματα και πληροφορίες. Επιπλέον, η Σουδανική Αεροπορία, επιθυμεί να προμηθευτεί μεταγωγικά αεροσκάφη ΑNTONOV για χρήση στο Νότιο Σουδάν και στο DARFUR. Στο παρελθόν η Μόσχα είχε προμηθεύσει το Σουδάν με ελικόπτερα MI-17 και MI-24, τα οποία το Σουδανικό καθεστώς έχει χρησιμοποιήσει κατά του Αφρικανικού λαού του DARFUR. Όπως και να έχουν τα πράγματα, η Μόσχα επιθυμεί να επιστρέψει μέσω νέων πωλήσεων (απ’ ευθείας και όχι μέσω τρίτων όπως η Λιβύη και η Λευκορωσία), στο Σουδάν.

Τέλος, Ρώσοι και Ουκρανοί εργάζονται από κοινού σε μία μεγάλη βάση υποστήριξης στο Χαρτούμ σε αεροσκάφη ANTONOV, ενώ του Σουδάν έχει εκφράσει το ενδιαφέρον και για προμήθεια πολιτικών αεροσκαφών AN-74, που δεν θα έχουν πρόβλημα στις ιδιαίτερα καυτές καιρικές συνθήκες.

Γράφει: ο Δρ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ε. ΔΡΟΥΓΟΣ

Όπως είναι γνωστό, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ICC), εξέδωσε για πρώτη φορά ένταλμα σύλληψης εν ενεργεία ηγέτη χώρας για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (βλέπε ΣΟΥΔΑΝ – 1), και ειδικότερα κατά του διαβόητου δικτάτορα της Αραβικής Δημοκρατίας του Σουδάν, Στρατηγού Ομάρ-ελ-Μπασίρ.

Η γειτονική μας Τουρκία φιλοξένησε το 2008 δύο φορές τον Σουδανό δικτάτορα, καθώς και τον Β΄ Αντιπρόεδρο του Ισλαμικού καθεστώτος Αλί-Οσμάν-Τάχα, (επίσης εμπλεκόμενο σε εγκλήματα πολέμου στο DARFUR και στο νότιο Σουδάν). Το ένταλμα σύλληψης του Ελ-Μπασίρ προκάλεσε κατ’ αρχήν αμηχανία στην Άγκυρα, η οποία ως γνωστό, κατέχει θέση μη-μόνιμου μέλους του ΣΑ/ΟΗΕ (οπότε διπλωματικά η Τουρκία δύναται να εμπλακεί σε «καυτά» ζητήματα). Σε περίπτωση που το ΣΑ/ΟΗΕ εξετάσει και συζητήσει την περίπτωση Ελ-Μπασίρ, η Άγκυρα θα κληθεί να ψηφίσει και όπως αναμένεται η θέση της είναι πιο κοντά στον Αραβικό κόσμο και στην Αφρικανική Ένωση. Σημειώνεται, ότι ο Τούρκος Πρόεδρος του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης Εκμελεντίν Ιχασάνογλου, μιλώντας προ ημερών στο Κάϊρο, ισχυρίσθηκε ότι «είναι απαράδεκτο το ένταλμα σύλληψης του Προέδρου του Σουδάν, γιατί το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο δεν έχει εξετάσει την πρόσφατη εισβολή του Ισραήλ στη Γάζα»! Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Αλί Μπαμπατσάν, υποστήριξε ότι «το ένταλμα ενισχύει τα προβλήματα, είναι μονομερής ενέργεια και θα αυξήσει την ένταση». Ο Τούρκος Πρόεδρος Αμπντολάχ Γκιουλ δήλωσε ότι «η Τουρκία στο ΣΑ/ΟΗΕ θα καταψηφίσει το ένταλμα, ενώ θα εργασθεί προς την κατεύθυνση επηρεασμού των άλλων κρατών-μελών του ΣΑ/ΟΗΕ». Ορισμένες κοσμικές εφημερίδες στη γειτονική χώρα επικρίνουν τα κυβερνητικά στελέχη που υποστηρίζουν τον Ελ-Μπασίρ, ενώ εμφανίστηκαν και φωνές που ενώ συνήθως υποστηρίζουν τον Ερντογκάν, όπως ο Χασάν Κεμάλ της Μιλιέτ «να ασκούν κριτική γιατί η Άγκυρα υποστηρίζει έναν από τους χειρότερους δικτάτορες». Πολλοί ηγέτες Ισλαμικών κρατών (που δεν χαρακτηρίζονται από δημοκρατικές τάσεις), υποστηρίζουν ότι «βάλλεται το Σουδάν γιατί δεν είναι με τη Δύση και επιδεικτικά αγνοείται η Γάζα». Όμως, φιλελεύθεροι και Ισλαμιστές δεν έχουν θέσει το καίριο ερώτημα «γιατί η Άγκυρα υποστηρίζει και εκτιμά τόσο πολύ τον Ελ-Μπασίρ»;

Ο υπογράφων θεωρεί ότι η Άγκυρα έχει πολλούς λόγους, όπως:

* Ο Σουδανός δικτάτορας υποστηρίζει ενεργά την Τουρκία στο Κυπριακό.
* Χαρακτήρισε ως «γενναία και δίκαιη» την Τουρκική στάση στο θέμα της Γάζας και τις αντιεβραϊκές «κορώνες» του Ερντογκάν.
* Ο Ελ-Μπασίρ έχει ζητήσει την ανάπτυξη Τουρκικών και Συριακών δυνάμεων στο DARFUR.
* Το κυβερνόν κόμμα AKP των Γκιουλ – Ερντογκάν και η ελίτ στην Άγκυρα θεωρούν τον ιδεολόγο του Σουδανικού καθεστώτος Χασάν-αλ-Τουράμπι ως «και δικό τους ιδεολόγο», με τα βιβλία και πονήματά του να κυκλοφορούν στην Τουρκία (πρόκειται για φανατικό Ισλαμιστή που για χρόνια ήταν φίλος του Οσάμα-μπιν-Λάντεν).
* Τουρκικές εταιρείες πρόσφατα ανακάλυψαν σε νέες περιοχές του Σουδάν «πετρελαϊκές φλέβες», ενώ το 2008 πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα διάσκεψη Τούρκο-Αφρικανική με τον Ελ-Μπασίρ να εμφανίζεται σε περίοπτη θέση. Πάντως, οι Τούρκοι Στρατηγοί βλέπουν με «περίεργο μάτι» τις επαφές του ΑΚΡ με Δαμασκό – Τεχεράνη – Χαρτούμ και HAMAS, ενώ παράλληλα «διευρύνεται το χάσμα της Άγκυρας με την ΕΕ».
* Όμως, πέραν των άλλων, υπάρχει και το πυρηνικό ενδιαφέρον της Τουρκίας με το Σουδάν (υπάρχει υπολογίσιμη ποσότητα ορυκτού ουρανίου), ενώ πληθαίνουν οι επαφές για τα πυρηνικά της Άγκυρας με το Ιράν, το Πακιστάν και άλλες χώρες.

Απέναντι σε όλα αυτά, η Ελληνική διπλωματία βρίσκεται στον μικρόκοσμό της, καθώς και στον αστερισμό των προσωπικών προβολών. Όπως και με τη «ρήξη» των στρατιωτικών επαφών Ισραήλ – Τουρκίας για τη Γάζα, καθώς και με τις δηλώσεις του Υποστρατήγου Μιζραχί (Αρχηγού των Χερσαίων Δυνάμεων της IDF), δεν ενεργήσαμε έγκαιρα και δυναμικά για «να εκμεταλλευτούμε το «έδαφος» μέσω ενίσχυσης των σχέσεων με το Ισραήλ. Όπως πάντα, παραμένουμε απαθείς, νωχελικοί, φοβικοί και χωρίς να διαθέτουμε καλές πληροφορίες για άμεση αντίδραση. Χάνουμε φίλους ή έστω οριακά υποστηρικτές, ενώ δεν μας εκλαμβάνουν σοβαρά, (π.χ. στο θέμα Ελ-Μπασίρ θα μπορούσαμε να λάβουμε πιο δυναμική και εμφανή στάση).

Σε μία άλλη εξέλιξη –σύμφωνα με ειδικές πληροφορίες του υπογράφοντα- πέραν της Κίνας, το Σουδάν προωθεί την προμήθεια Ρωσικών οπλικών συστημάτων για πρώτη φορά απ’ ευθείας από τη Μόσχα κατά το 1971 – 1973 (όταν εκδιώχθηκαν οι Σοβιετικοί σύμβουλοι). Η τοποθέτηση του Ρώσου Μιχαήλ Μαργκίλωφ (με διασυνδέσεις με την πρώην KGB) ως ειδικού αντιπροσώπου για το DARFUR και το Νότιο Σουδάν, «επαναφέρει τους Ρώσους στο Χαρτούμ». Στα μέσα Νοεμβρίου του 2008, ο Υπουργός Άμυνας του Σουδάν Αμπντούλ Ραχίμ Μωχαμέντ Χουσεΐν, υποστήριζε ότι «το Σουδάν θα προμηθευτεί αεροσκάφη από τη Ρωσία», ενώ για τον πετρελαϊκό πλούτο του Σουδάν «πέραν της Κίνας, της Ινδίας και της Μαλαισίας, ενδιαφέρεται η Ρωσία και η Λευκορωσία», παρά το γεγονός που το project της SLAVNEFT ύψους 126 εκατ. δολαρίων που υπογράφηκε το 2002 δεν προχώρησε. Το 2004 το Σουδάν παρέλαβε ορισμένα μεταχειρισμένα αεροσκάφη MIG-28SE και MIG-29UB (διθέσια – εκπαιδευτικά), κατά παράβαση του εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ. Την ίδια περίοδο η CIA μέσω των επαφών της με τη Μυστική Υπηρεσία του Σουδάν, προσπάθησε να σταματήσει τη μεταφορά από τρίτους MIG-29 σε Αλγερία και Σουδάν. Έκτοτε, κυκλοφορούν κατά καιρούς ειδήσεις περί «νέων MIG», που έχουν μεταφερθεί στη βάση WADI SAYIDNA (βόρεια του Χαρτούμ), καθώς και στην Αεροπορική βάση OMDURMAN, (προερχόμενα από τη Λευκορωσία), αλλά είναι δύσκολο να επιβεβαιωθούν τα σχετικά δημοσιεύματα και πληροφορίες. Επιπλέον, η Σουδανική Αεροπορία, επιθυμεί να προμηθευτεί μεταγωγικά αεροσκάφη ΑNTONOV για χρήση στο Νότιο Σουδάν και στο DARFUR. Στο παρελθόν η Μόσχα είχε προμηθεύσει το Σουδάν με ελικόπτερα MI-17 και MI-24, τα οποία το Σουδανικό καθεστώς έχει χρησιμοποιήσει κατά του Αφρικανικού λαού του DARFUR. Όπως και να έχουν τα πράγματα, η Μόσχα επιθυμεί να επιστρέψει μέσω νέων πωλήσεων (απ’ ευθείας και όχι μέσω τρίτων όπως η Λιβύη και η Λευκορωσία), στο Σουδάν.

Τέλος, Ρώσοι και Ουκρανοί εργάζονται από κοινού σε μία μεγάλη βάση υποστήριξης στο Χαρτούμ σε αεροσκάφη ANTONOV, ενώ του Σουδάν έχει εκφράσει το ενδιαφέρον και για προμήθεια πολιτικών αεροσκαφών AN-74, που δεν θα έχουν πρόβλημα στις ιδιαίτερα καυτές καιρικές συνθήκες.
http://anacondagr.wordpress.com/

No comments: