Saturday, 28 February 2009

Το Μεγάλο Κόλπο της Τουρκίας αποκαλύφτηκε (πέρασε ομως για το Ισραήλ ο κίνδυνος;)

Πριν λίγες μέρες γίναμε τηλεοπτικοί μάρτυρες ενός ασυνήθιστου περιστατικού ανάμεσα στο Τούρκο πρωθυπουργό Ταγιπ Ερντογαν και τον Ισραηλινό πρόεδρο Σιμόν Πέρες, το οποίο έλαβε χώρα στο Νταβός της Ελβετίας και μεταδόθηκε από τις τηλεοράσεις. Η σφοδρές κατηγορίες από τον πρωθυπουργό Ερντογάν προς το Πρόεδρο Πέρες για σφαγές του παλαιστινιακού λαού από το Ισραήλ προκάλεσαν σοκ τόσο στους διεθνείς παρατηρητές όσο και στους μελετητές αλλά και στους υποστηρικτές της τουρκο-ισραηλινής συμμαχίας Αυτές οι κατηγορίες δεν έμειναν όμως αναπάντητες. Ο ισραηλινός στρατηγός Αβι Μιζραχι, κατηγόρησε με τη σειρά του τη Τουρκία για τη σφαγές Αρμένιων, τη κατοχή της Κύπρου και τις δολοφονίες Κούρδων.

Η σκληρή απάντηση του ισραηλινού στρατηγού εξέπληξε φυσικά πολλούς, κυρίως όμως αυτούς που περίμεναν μια παθητική στάση του Ισραήλ στα καμώματα της Τουρκίας, αλλά και τους ειδήμονες και τους θεωρούμενους γνώστες των πραγμάτων. Στην Ιερουσαλήμ όμως αυτή η απάντηση δεν ήταν μια μονωμένη και εν βρασμώ αντίδραση ενός στρατιωτικού, αλλά ήταν ένα ξέσπασμα του ισραηλινού στρατιωτικού κατεστημένου. Ήταν αποτέλεσμα της αναταραχής και τους αναβρασμού που έχει απλωθεί σε σημαντική μερίδα ισραηλινών ανώτερων στρατιωτικών, όταν αυτοί αντελήφθησαν τα πραγματικά σχέδια της Τουρκίας για το Ισραήλ.

Υποστηρικτές της τουρκο-ισραηλινής συμμαχίας, που δεν έχουν καταλάβει ακόμα τι παιγνίδι παίζεται στο παρασκήνιο εν αγνοία και εις βάρος του Ισραήλ, προσπαθούν να μπαλώσουν τα πράγματα λέγοντας απλά ότι ανταλλαγές δηλώσεων όπως αυτές μετά το Νταβός δεν θα πρέπει να αποτελούν έκπληξη. Προκειμένου δε να υποβαθμίσουν τις διαστάσεις του προβλήματος που δημιουργήθηκε, δηλώνουν ότι και οι δυο χώρες στο τελευταίο επεισόδιο απλά ξεκαθάρισαν τις διεθνείς τους θέσεις σχετικά με κάποια θέματα και τίποτα άλλο! Όσο και να θέλουν όμως να υποβαθμίσουν τη σοβαρότητα της κατάστασης και να σώσουν τα προσχήματα η δυναμική που έχει δημιουργηθεί τελευταία και φανερώνεται από τις εκατέρωθεν δηλώσεις δε επιτρέπει αισιοδοξία στους υποστηρικτές της πιο παράξενης συμμαχίας της Μεσογείου.

Η Τουρκία είναι η μόνη χώρα στη περιοχή με την οποία το Ισραήλ έχει πολυδιάστατες σχέσεις, οι οποίες καλύπτουν οικονομικά, κοινωνικά και στρατιωτικά θέματα και συνεργάζεται τόσο πολύ μαζί του. Το εμπόριο ανάμεσα στις δυο χώρες, αγγίζει τα πέντε δισεκατομμύρια δολάρια, το μισό των οποίων σχετίζεται με στρατιωτικές συμφωνίες. Ισραηλινές εταιρίες είναι οι ευνοούμενοι των τουρκικών στρατιωτικών σχεδίων, οι οποίες περιλαμβάνουν συμβόλαια για αγορά στρατιωτικού εξοπλισμού, ενώ η Τουρκία επιτρέπει την εκπαίδευση ισραηλινών πιλότων στο έδαφος της.

Το Ισραήλ λένε οι υποστηρικτές της συμμαχίας δεν έχει τέτοια εις βάθος πολυεπιπεδη σχέση με καμία άλλη χώρα της περιοχής και θα είναι καταστροφή για το Ισραήλ εάν η «Συμμαχία» αυτή διαλυθεί. Όμως ο ισραηλινός στρατός περήφανος για όσες νίκες έχει στην πρόσφατη ιστορία του απέναντι στο πολυπληθέστερο αραβικό αντίπαλο είναι αρκετά ρεαλιστής και έχει αντιληφθεί το κίνδυνο που ελλοχεύει από τη «Συμμαχία» αυτή και προσπαθεί τελευταία να ξυπνήσει τη ηγεσία της χώρας του. Έτσι οι δηλώσεις του στρατηγού, λένε οι τελευταίες πληροφορίες, δεν είναι απλά προσωπικές εκτιμήσεις, όπως θέλουν να τις παρουσιάσουν κάποιοι, αλλά φαίνεται απηχούν επίσης την ΑΓΩΝΙΑ μεγάλου τμήματος του Ισραηλινού Στρατού που είναι πια προβληματισμένο από τη στάση της Τουρκιάς και αρχίζει να αντιδρά.

Προσοχή, φωνάζουν οι υποστηρικτές της «Συμμαχίας», δηλώσεις σαν και αυτή του Μιζραχι θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε απομόνωση του Ισραήλ στη περιοχή και προσπαθούν να ηρεμήσουν τα πράγματα γιατί φοβούνται ότι, εάν συνεχίσουν οι αυτές οι δημόσιες διαφωνίες, δεν θα είμαστε μακριά από τη οριστική ρήξη του εδικού άξονα με ότι αυτό σημαίνει για τα ανεδαφικά, όπως φαίνεται από τα πράγματα, «συμμαχικά» σχέδια τους.

Επιπλέον λένε οι ίδιοι υποστηρικτές, οι οποίοι δεν έχουν καταθέσει τα όπλα και δεν θέλουν να ομολογήσουν ότι η Ειδική Σχέση Τουρκίας-Ισραήλ πνέει τα οπίσθια, στη προσπάθεια τους να δικαιολογήσουν την αναγκαιότητα της «Συμμαχίας» εκθειάζουν τη δυναμική της Τουρκίας σαν σημαντικό παίκτη των αραβο-ισραηλινών συγκρούσεων.! Μπορεί να θέλουν μεν οι κύκλοι αυτοί να υπερασπίσουν ένα πολύ καλά μελετημένο σχέδιο, που επινοήθηκε στα περίχωρα της Ουάσιγκτον και έχει την υποστήριξη του Ισραήλ, από τη στιγμή όμως που αποκαλύπτονται μυστικές μαύρες πτυχές του είναι άραγε υποχρεωμένοι από τη πλευρά τους οι ισραηλινοί να συνεχίζουν να το υποστηρίζουν;

Αν και οι ισραηλινοί έχουν εκτιμήσει και ευχαριστήσει τόσο τη προσφορά του Αιγύπτου πρόεδρου Χοσνι Μουμπαρακ όσο και του ηγέτη της παλαιστινιακής πλευράς, Μαχμούτ Αμπας, αλλά και τη κατανόηση τους πάνω στο Παλαιστινιακό, οι υποστηρικτές της «Συμμαχίας» προσπαθούν να υποβαθμίσουν τη συνεισφορά και των δυο. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο προκειμένου να υποβαθμίσουν τη σημασία τους, να υποστηρίζουν ότι εάν υπήρχε συνεργασία (ανάμεσα σε αυτούς και το Ισραήλ) η πρόσφατη κρίση στη Γάζα δεν θα είχε ξεσπάσει Και μετά την υποβάθμιση τους, προβάλουν έξυπνα τον ισλαμιστή Τούρκο πρωθυπουργό Ταγιπ Ερντογάν, σαν τον παράγοντα εκείνον που χωρίς αυτόν το Ισραήλ δεν θα μπορούσε να διαχειριστεί την ασφάλεια του στη περιοχή!

Εδώ ενώ εμείς γελάμε με το «εγγυητή» αυτό κάποιοι ισραηλινοί, λίγοι στην αρχή, σοκαρίστηκαν. Ένας ισλαμιστής δηλαδή όπως ο Ερντογάν να εγγυάται την ασφάλεια του Ισραήλ από την επίθεση άλλων ισλαμιστών.. Έτσι υποστηρίζουν κύκλοι, ότι για να λυθεί το παλαιστινιακό και υπάρξει ασφάλεια και ειρήνη στη περιοχή, το Ισραήλ χρειάζεται νέους παίκτες όπως η Τουρκία, η οποία μάλιστα λένε έχει αυξήσει την αξιοπιστία της! Αυτή την «αξιοπιστία» μετρήσανε φαίνεται οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ και τρέχουν οι στρατιωτικοί της χώρας του και δεν φτάνουν.

Αυτό που θα έπρεπε να υπογραμμιστεί, ισχυρίζονται, είναι ότι οι σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ δεν είναι μόνο διακρατικές και ότι έχουν κοινωνική βάση με άλλα λόγια κοινωνική αποδοχή των διμερών σχέσεων από το Τουρκικό λαό, ο οποίος δεν είναι επικριτικός, πάνω στην ίδια την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ αλλά επικριτικοί πάνω στην πολιτική του Ισραήλ πάνω στους παλαιστίνιους. Ναι, αλλά δεν γνωρίζουν φαίνεται τις τελευταίες δημοσκοπήσεις στην Τουρκία, οι οποίες αποκαλύπτουν ότι οι πολίτες της υποστηρίζουν, σε συντριπτικό ποσοστό, τα τρομοκρατικά σχέδια της Χαμάς και μια μικρή μόνο μειοψηφία υποστηρίζει τις απόψεις του Ισραήλ στη περιοχή, με ότι φυσικά η Χαμάς υποστηρίζει πάνω στην ύπαρξη του Ισραήλ.

Αυτά έμαθαν φαίνεται ισραηλινοί στρατιωτικοί σχετικά με τη ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ αποδοχή της Χαμάς από τους Τούρκους και ανατρίχιασαν, τη στιγμή που ενώ εκείνοι πάλευαν στο πεδίο της μάχης και πολλοί άλλοι έδωσαν τη ζωή τους σε νικηφόρους για το Ισραήλ πολέμους με τους άραβες, το κράτος τους έχει σχηματίσει συμμαχία με μια χώρα (Τουρκία) της οποίας οι πολίτες συντριπτικά υποστηρίζουν τα σχέδια της Χαμάς, δηλαδή την εξαφάνιση του Ισραήλ!

Μια τέτοια στενή πολυεπιπεδη σχέση, επιμένουν οι υποστηρικτές της «Συμμαχίας», είναι αρκετά απίθανο να αναπτυχθεί μεταξύ Ισραήλ και οποιασδήποτε άλλης χώρας της περιοχής. Αν και οι επαφές του Ισραήλ με κυβερνήσεις των γειτονικών χωρών μπορεί να βελτιωθούν, συνεχίζουν την επιχειρηματολογία τους, είναι απίθανο να βρουν λαϊκή υποστήριξη από τις τοπικές αραβικές κοινωνίες. Μια τέτοια σχέση, υποστηρίζουνε οι ίδιοι κύκλοι, είναι μέσα στα συμφέροντα του Ισραήλ και εμείς με τη σειρά μας μπορούμε να πούμε ότι η συλλογιστική πράγματι έχει κάποια βάση, αλλά δεν λαμβάνει υπόψη της έναν παράγοντα. Ότι και η άλλη πλευρά, η Τουρκία δηλαδή, έχει τα δικά της συμφέροντα που δεν ταυτίζονται αναγκαστικά με αυτά του Ισραήλ.

Οι διαθέσεις του ισραηλινού στρατεύματος απέναντι στις προσπάθειες της Τουρκίας άλλαξαν από τη στιγμή που δηλώσεις αξιωματούχων έφτασαν στα αυτιά τους και ζήτησαν επανεκτίμηση της κατάστασης στη χώρα αυτή.

Η Τουρκία λοιπόν είναι μια χώρα που στην ιστορία της είχε πάντα μεγάλες επεκτατικές βλέψεις και αναζητούσε πρωταγωνιστικό ρόλο στη περιοχή. Τα γεγονότα στα Βαλκάνια, που πολύ καλά ξέρουμε, μίκρυναν κατά πολύ τις γεωγραφικές διαστάσεις της. Η οθωμανική κληρονομιά, σε συνδυασμό με την έλλειψη δυτικής δημοκρατικής κουλτούρας, απομάκρυνε τη χώρα από τις τεχνολογικές εξελίξεις, οι οποίες οδήγησαν τη Ευρώπη σε ένα πρωτόγνωρα υψηλό οικονομικό επίπεδο και συνεπώς αυξημένο διεθνές πολιτικό βάρος. Η Τουρκία θέλοντας να ισοφαρίσει την πρωτοκαθεδρία στις πρωτοβουλίες που έχουν οι μεγάλες χώρες έστρεψε τη προσοχή της στο μόνο που της είχε απέμεινε. Την αύξηση του πληθυσμού στα επίπεδα εκείνα που να την καθιστούν αριθμητικά ισότιμη με τις μεγάλες χώρες.

Έτσι μεταπολεμικά η Τουρκία μεθόδευσε και πράγματι γνώρισε εκπληκτικά υψηλούς ρυθμούς πληθυσμιακής ανάπτυξης δίνοντας προς τα έξω την εικόνα μιας «δυνατής» περιφερειακής δύναμης και στο εσωτερικό της τη ψευδαίσθηση της μεγάλης χώρας, παραγνωρίζοντας όμως ότι δεν έχει τις υποδομές και το πλούτο να θρέψει τόσο πολλά πεινασμένα στόματα.

Τα κοινωνικά χαρακτηριστικά της μεγάλης πληθυσμιακά Τουρκίας άρχιζαν μοιραία να αλλάζουν και τα πράγματα να δυσκολεύουν για τους σχεδιαστές της ανάπτυξης. Τότε βρέθηκε η λύση που κανείς δεν είχε φανταστεί. Καθυπόταξη και έλεγχος των πεινασμένων μαζών της Τουρκίας θα περνούσε μέσα από τη μερική Ισλαμοποιηση της πολιτικής ζωής της Τουρκίας, την οποία όμως οι στρατιωτικοί της δεν αποδέχτηκαν όπως εξάλλου φαίνεται από τα μεταπολεμικά πραξικοπήματα που έχουν καταγραφεί.

Έτσι μετά από σκαμπανεκατευασματα μεν, αλλά όπως ακριβώς οι σχεδιαστές ανάπτυξης της μεταπολεμικής είχαν προβλέψει, ανέβηκε στη εξουσία κάποια στιγμή ο ισλαμιστής Ερντογάν με σκοπό μέσα από ένα ισλαμιστικο φιλολαϊκό προφίλ και πολλές υποσχέσεις να ελέγξει τον πολυάριθμο τούρκικο λαό. Ο Ερντογάν, με έντονο το δυτικό προφίλ στη εξωτερική πολιτική του, αλλά με πάμπολλες ισλαμικές υποσχέσεις προς το λαό του για να τον κρατά υπνωτισμένο μπήκε στα δυτικά σαλόνια και κέντρισε το ενδιαφέρον των σχεδιαστών της πολιτικής στη Μέση Ανατολή. Είναι λοιπόν στα πλαίσια αυτά που σε κάποια στιγμή δημιουργήθηκε ο άξονας Τουρκίας-Ισραήλ με πολλούς να έχουν την ψευδαίσθηση ότι το Ισραήλ βρήκε επιτέλους ανοιχτό αυτί σε κάποιο μουσουλμάνο.

Ο λαός όμως της Τουρκίας, που είχε ανεβάσει το Ερντογάν βασιζόμενος στις ισλαμικές υποσχέσεις του, είχε αρχίσει να ζητά υλοποίηση των ισλαμικών υποσχέσεων του πρωθυπουργού. Έτσι ο Ερντογάν που μέχρι εκείνη τη στιγμή κάλυπτε πολύ καλά τις προθέσεις τους στο Παλαιστινιακό και κρυβόταν από τους Ισραηλινούς έφτασε η στιγμή που από τις πολλές πιέσεις δεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο και στριμωγμένος αποκαλύφτηκε. Η στιγμή, που οι πραγματικές προθέσεις του αποκαλύφτηκαν, έγινε στο Νταβός.

Επειδή τα πιστεύω και οι προθέσεις ενός ισλαμιστή δεν είναι η υποστήριξη του κράτους του Ισραήλ, αλλά αντίθετα η καταστροφή του, αναρωτιέται κανείς τι θα κέρδιζε η Τουρκία από τον άξονα με το Ισραήλ. Φως ρίχτηκε στη υπόθεση όταν κάποια στιγμή ζητήθηκε από παράγοντες της Τουρκίας να αποκηρύξουν τη δημιουργία ανεξάρτητων κρατών ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ τόσο στο έδαφος του Ισραήλ όσο και στη νήσο Κύπρο. Αυτοί αρνήθηκαν και στριμωγμένοι προχώρησαν σε αποκαλύψεις. Με αυτά επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι στρατιωτικών αναλυτών, ότι υπάρχει ένας κρυφός και σκοτεινός ρόλο της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή : του Δούρειου Ίππου μέσα από τον οποίο θα κατόρθωναν οι αδελφοί ισλαμικοί λαοί της Τουρκίας να αλώσουν στο Ισραήλ, όπως ακριβώς είχαν κάνει οι Έλληνες κάποτε στη Τροία. Η Τουρκία «εγγυήτρια» της ασφάλειας της Μέσης Ανατολής θα έχει πάρει τότε αυτό που ζητούσε χρόνια: την μέσα από ανακήρυξη ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους το διεθνές προηγούμενο για τη αποδοχή ενός επίσης ανεξάρτητου κράτους: του τουρκοκυπριακού!

Αυτά δεν θα γίνονταν εάν δε συνέβαιναν όλα τα παραπάνω και δεν αποκαλυπτόταν στο παρασκήνιο ο ύπουλος ρόλος της Τουρκίας στο Ισραήλ αναγκάζοντας τελικά τον Ερντογάν να τα «σπάσει» στο Νταβός και το Μιζραχι να εκραγεί. Ότι δηλαδή ουδόλως ενδιέφεραν την Τουρκία οι υπηρεσίες προς της Μέση ανατολή αλλά η ίδια αποτελώντας ένα νέο Δούρειο Ίππο θα εξυπηρετούσε μεν τα σχέδια των έχθρων το Ισραήλ αλλά κυρίως θ εξυπηρετούσε τα δικά της. Δηλαδή θα κατάφερνε δρώντας σαν δούρειος ίππος αυτά που δεν κατάφεραν τόσα χρόνια στρατιές αράβων. Την άλωση του Ισραήλ
Στην Ελλάδα έχουν γνώση οι Φύλακες. Ελπίζουμε και στο Ισραήλ

Press to Continue.......

TOYΡΚΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (ΚΕΜΑΛΙΚΗ Ή ΙΣΛΑΜΙΚΗ) ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ

Από περιοδικό Προβληματισμοί Τεύχος 47 ΕΛΕΣΜΕ
Του Αντιστρατήγου ε.α. Σ. Παναγοπούλου

Όλοι όσοι μετά τις εκλογές του 2007, οι οποίες έδωσαν ισχυρή εντολή στον Νταγίπ Ερντογάν, πίστευαν ότι η διαμάχη με τους εκφραστές του Κεμαλισμού (βαθέως κράτους) είχε τελειώσει με νίκη του πρώτου, διαψεύσθηκαν.

Η κρίση του περασμένου έτους που δημιουργήθηκε με αφορμή την εκλογή του νέου Προέδρου της Τουρκικής «Δημοκρατίας», με αιχμή του δόρατος το Συνταγματικό Δικαστήριο, υποστηριζόμενο από τους Κεμαλιστές του Μπαϊκάλ, τις ένοπλες δυνάμεις και τις παρακρατικές τους οργανώσεις, συνεχίζεται με εκδίκαση στο προαναφερόμενο δικαστήριο της κατηγορίας που έχει απευθύνει ο Γενικός Εισαγγελέας του, σύμφωνα με την οποία ο νυν Πρωθυπουργός και το κόμμα του, προσβάλουν και απειλούν τις κοσμικές αξίες του Τουρκικού κράτους. Με βάση την πρόσφατη απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία κρίθηκε αντισυνταγματικός ο νόμος που επιτρέπει να φέρουν μαντίλα στα ανώτατα πνευματικά ιδρύματα της χώρας οι γυναίκες, φαίνεται ότι τα πράγματα θα είναι δύσκολα για την κυβερνώσα παράταξη. (σχέδιο απο τη δίκη της Εργκενεκόν)

Κατά τη συνεδρίαση του δικαστηρίου την 2/7/08, ο Αντιπρόεδρος της Τουρκικής Κυβερνήσεως Τζεμίζ Τσιτσέκ, παρουσίασε τις υπερασπιστικές θέσεις του κόμματός του, σύμφωνα με τις οποίες ο εισηγητής του δικαστηρίου θα συντάξει τις προτάσεις του, ώστε να ανακοινωθεί η ετυμηγορία τον Αύγουστο ή το πολύ αρχές Σεπτεμβρίου. Οι πιθανές αποφάσεις του δικαστηρίου μπορεί να είναι :

α. Να μην υπάρξει καταδικαστική απόφαση για το κυβερνών κόμμα (η πλέον επιθυμητή απόφαση για τον Ερντογάν).

β. Η επιβολή γενναίου χρηματικού προστίμου στο κυβερνών κόμμα (ΑΚΡ), χωρίς περαιτέρω κλιμάκωση της κρίσεως, αλλά με σημαντικές εσωτερικές και εξωτερικές επιπτώσεις για τον Ερντογάν και την κυβέρνησή του.

γ. Να τεθεί εκτός νόμου το ΑΚΡ, να προκηρυχθούν εκλογές και ο Ερντογάν να κατέλθει σ΄αυτές ως ανεξάρτητος εφόσον δεν έχει καταδικασθεί.

δ. Να σταματήσει η πολιτική σταδιοδρομία του Ερντογάν για προσδιοριζόμενο χρονικό διάστημα, καθώς και να παύσει η λειτουργία του ΑΚΡ.

Η Τουρκία, όπως δια μία εισέτι φορά αποδεικνύεται, είναι κατ΄επίφαση δημοκρατική χώρα, βασίζει το σύστημα διοικήσεώς της στον απολυταρχισμό, στον άκρατο εθνικό σωβινισμό και τον μεγαλοϊδεατισμό, όπως εκφράζεται από την Κεμαλική ολιγαρχία, που εκπροσωπείται από το Στρατιωτικό, Διπλωματικό, Δικαστικό και Οικονομικό κατεστημένο ή το λεγόμενο «βαθύ κράτος». Αυτό βέβαια δεν την εμποδίζει να φαίνεται προς τη Δύση ως μία χώρα που έχει ενστερνισθεί τις αξίες του δυτικού πολιτισμού, να παρουσιάζεται προς τις ισλαμικές χώρες ως μουσουλμανική χώρα (κατέχουσα μάλιστα τη γενική γραμματεία του οργανισμού ισλαμικών χωρών), αλλά και να έχει στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ.

Το σημερινό πρόβλημα της Τουρκίας είναι εσωτερικό και μάλιστα μία σκληρή μάχη εξουσίας, την οποία το Κεμαλικό ολιγαρχικό κατεστημένο προσπαθεί να διατηρήσει.

Η Τουρκία ευρίσκεται μακράν των προσδοκιών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, καθόσον δεν έχει αποδείξει ότι σέβεται τις αξίες της όπως, ελευθερία, δημοκρατία, ισότητα, κράτος δικαίου, απαραβίαστα και αναφαίρετα ανθρώπινα δικαιώματα, σχέσεις καλής γειτονίας και κοινοτικό κεκτημένο. Το Κεμαλικό κατεστημένο ευθύνεται για τη μη προώθηση των μεταρρυθμίσεων που επιχείρησε η κυβέρνηση Ερντογάν, ώστε η Τουρκία να εκδημοκρατισθεί και σε πολλές περιπτώσεις την κατέστησε όμηρο των αρχών του σωβινισμού και μεγαλοϊδεατισμού.

Η μάχη αυτή εξουσίας έχει ιστορία που στην τελευταία δεκαετία ξεκινά από την εκπαραθύρωση του πρωθυπουργού Ερντογάν με το βελούδινο πραξικόπημα των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων το 1977, με κύριο οργανωτή τον Υπαρχηγό του Τουρκικού ΓΕΕΘΑ Στρατηγό Τζεβίκ Μπιρ και ομάδα αξιωματικών πέριξ αυτού. Ομοίως σε ανάλογες ενέργειες προέβη το Κεμαλικό κατεστημένο το 2004 (ημερολόγιο του Τούρκου τέως Α/ΓΕΝ Ναυάρχου Οζντέν Ορνέκ), όσο και το 2007 που το πραξικόπημα δεν έγινε λόγω της αντιθέτου θέσεως του τότε Τούρκου Α/ΓΕΕΘΑ. Τώρα, και σύμφωνα με όσα λέει η φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Ταμπάχ» καθώς και η «Γενί Σαράχ», τα συλληφθέντα 21 μέλη της οργανώσεως «Εργκενεκόν» (γενέθλιος τόπος των Τούρκων στην Άπω Ανατολή), σχεδίαζαν την υπονόμευση της κυβερνήσεως με δολοφονίες, οργάνωση διαδηλώσεων στις οποίες θα προκαλείτο σύγκρουση με τις αρχές ασφαλείας σε 40 επαρχίες και κλονισμό της οικονομίας της χώρας, ώστε να προκληθεί λαϊκή δυσαρέσκεια. Είναι δε γεγονός ότι μεταξύ των συλληφθέντων μελών της οργανώσεως περιλαμβάνονται ο πρώην Διοικητής της 1ης Στρατιάς, Στρατηγός ε.α. Χουρείτ Ταλάν, ο πρώην Αρχηγός της Στρατοχωροφυλακής Στρατηγός ε.α. Σενέρ Ερουϊγκούρ, ο Πρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου Αγκύρας, δύο δημοσιογράφοι και ο νομικός σύμβουλος του περιοδικού «Γενί Μπατού Τράκια» (Νέα Δυτική Θράκη).

Η σύλληψη των μελών της οργανώσεως «Εργκενεκόν», θεωρείται από τους Κεμαλιστές ως πράξη αντιπερισπασμού εκ μέρους του Ερντογάν, σε κάθε περίπτωση δείχνει, το πόσο σκληρή είναι η μάχη εξουσίας και το έλλειμμα δημοκρατίας στην Τουρκία.

Η κατάσταση αυτή επιβάλλει όπως η Ελλάδα εκπονήσει άλλο σχέδιο για την εξομάλυνση των Ελληνο-Τουρκικών θέσεων εκτός του πλαισίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, καθόσον κάτω από τις παρούσες συνθήκες η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας απομακρύνεται. Τα θέματα Ελλάδος-Τουρκίας παραμένουν ανοικτά, ενώ από Ελληνικά λάθη σ΄αυτά η Τουρκία προσέθεσε την τελευταία τετραετία και το μειονοτικό. Επομένως η επαναχάραξη της πολιτικής μας στο θέμα είναι απολύτως απαραίτητη, καθώς επίσης και η ενίσχυση της διαπραγματευτικής μας θέσεως (πολιτικά, διπλωματικά και αμυντικά).
Press to Continue.......

Friday, 27 February 2009

Τα μυστικά ενός χάκερ

Πόσο κινδυνεύουμε;

Οι άνθρωποι τελευταία μιλάνε για χάκερ αλλά τι λένε οι ίδιοι για τους εαυτούς τους δεν ξέρουμε. Σε έρευνες που έχουν γίνει οι χάκερ αυτοπεριγράφονται σαν ειδικοί της «πολύ εσωτερικής» πληροφορίας και της επικοινωνίας υπολογιστών. Κάποιοι όμως ξεχωρίζουν κυρίως ως προς το τρόπο σύλληψης των σχεδίων επίθεσης στο στόχο και τον επιχειρησιακό σχεδιασμό. Δεν είναι μοναχικοί άνθρωποι, τελευταία μάλιστα έχουν σχηματίσει εταιρίες που ειδικεύονται, όπως διαφημίζουν, στις «πληροφορικές επιχειρήσεις ή διαφορετικά στο information warfare. Ισχυρίζονται ότι αυτές είναι στρατιωτικές εταιρίες σημειώνοντας με έμφαση ότι στη στρατιωτική πρακτική και λειτουργία πολλές πληροφορίες καθοδηγούνται και ελέγχονται από τη τεχνολογία.

Όσο αφορά τους πελάτες τους άλλοι τους πλησιάζουν με αμυντικές ανησυχίες ενώ άλλοι έχουν επιθετικές ορέξεις. Κάποιοι από αυτούς κρύβονται ή φοβούνται να μπλεχτούν και θέλουν άλλοι να κάνουν τη δουλειά τους. Άλλοι επίσης θέλουν απλά να καταλάβουν τι γίνεται στα χωράφια τους και θέλουν να προλάβουν τα χειρότερα. «Η δουλειά μας είναι και κάτι σαν κατασκοπεία», λένε συχνά. Δεν συζητούν ποτέ λεπτομέρειες των προσθέσεων και σχεδίων τους, γιατί στόχος τους και επιθυμία των πελατών τους είναι συνήθως να «κατεβάσουν» το διακόπτη του αντιπάλου τους, κάτι που απαιτεί πολύ προσεκτικές κινήσεις.

Η δουλειά μας, λένε συχνά, δεν είναι κάτι που δεν έχει κάπου επιπτώσεις, έστω και άθελα τους, σε ότι κάνουν. Ακόμα και να μετακινήσουν ένα μήνυμα από μια θέση σε μια άλλη μπορεί να δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα.

Είμαστε και υπεράνω εθνών, υπερηφανεύονται, σαν δικτυακοί άνθρωποι. Μερικές χώρες πράγματι δε εμπιστεύονται τους εσωτερικούς τους θεσμούς ή οργανισμούς και απευθύνονται σε αυτούς για να εντοπίσουν μια πληροφορία γιατί δεν θέλουν οι ίδιοι να εντοπιστούν από συμπατριώτες τους.

Φυσικά παραβαίνουν νόμους σε τέτοιες περιπτώσεις και όχι μόνο σε αυτές. Και ούτε μπορούν να επιδείξουν πουθενά τη δουλειά τους γιατί ομολογούν τη παράβαση και ενδέχεται να έρθουν αντιμέτωποι με σοβαρές κατηγορίες.

Δεν υπάρχουν πολλοί στη δουλειά τους και δεν αλληλοεμπιστευονται. Ξεκινούν τη δουλειά τους με την υπόθεση ότι ο επιτιθέμενος γνωρίζει όλες τις λεπτομέρειες του δικού τους συστήματος κάθε τεχνολογικό μυστικό τους με λίγα λόγια τα πάντα. Το μότο του κάθε χάκερ είναι ότι ο αντίπαλος ξέρει ότι ξέρει ο ίδιος και ίσως κάτι παραπάνω.

Το πρόβλημα λένε είναι ότι, εάν υπάρχουν διαθέσιμες δυνατότητες για ένα 14αρη χάκερ, αυτές δυστυχώς είναι επίσης διαθέσιμες σε τρομοκράτες. «Είναι θέμα αρχών και αντίληψης να μην κρύβουμε το σύστημα και να μην βασιζόμαστε στην ασφάλεια ενώ θέλουμε να τη παραβιάσουμε.»

Στη Καλιφόρνια ένα Χάκερ παραδέχτηκε την ενοχή του δηλαδή την πρόκληση αναταραχής σε ένα υπολογιστικό σύστημα νοσοκομείου προκαλώντας με τη βοήθεια κακόβουλου λογισμικού την εγκατάσταση δικού του λογισμικού στα μολυσμένα. Πιο συγκεκριμένα προκάλεσε μεγάλα προβλήματα στο δίκτυο του Νοσοκομείου παραλύοντας την Μονάδα εντατικής θεραπείας και αχρηστεύοντας τους δέκτες των γιατρών Η επίθεση προκάλεσε οικονομική ζημιά στο Νοσοκομείο του Σηατλ και στο Ιατρικό Κέντρο αλλά ευτυχώς δεν προκάλεσε τραυματισμούς σε ασθενείς.

Αυτό όμως που αξίζει να μείνει είναι ότι ο χάκερ έκανε τη δουλειά μαζί με δυο ανήλικους. Οι αρχές πιστεύουν ότι και οι τρεις πήραν χρήματα από τις διαφημίσεις που πρόβαλαν οι μολυσμένοι υπολογιστές

Οι χάκερ ψάχνουν ευαίσθητα σημεία στα συστήματα για να τα ανοίξουν και πολλά τέτοια. Για να το πετύχουν γράφουν κώδικα προκειμένου να απεικονίσουν τη ροή ενός λογισμικού ή της μηχανολογικής σχεδίασης.

Θα εξειδικεύσουν τότε το κώδικα έτσι ώστε αυτός να ανταποκρίνεται στο κρυφό επίπεδο του συστήματος, στο οποίο θέλουν να εισβάλουν, και θα το μοιράσουν σε χιλιάδες άλλα άτομα. Οι τρεις χάκερ επίσης ομολόγησαν ότι προκάλεσαν προβλήματα σε αμερικανικά στρατιωτικά συστήματα. Στα αρχηγεία της 5th Signal Command στο Μανχαιμ της Γερμανίας και στο Directorate of Information Management στο Φορτ Καρλσον στο Κολοράντο

Στο σημείο αυτό θα καταρρίψουμε ένα μύθο που υπάρχει γι’ αυτούς και λέει ότι συνήθως αυτοί κάθονται δίπλα από ένα υπερυπολιστή και αρχίζουν τις επιθέσεις τους σε κάποια χώρα, στην οποία έχουν πάρει τη δουλειά. Δεν χρειάζεται να ευρίσκονται στην ίδια τη χώρα για να κάνουν τις επιθέσεις τους με όλους τους περιορισμούς όμως που αυτό μπορεί να έχει στις κινήσεις τους. Απλά τραβούν χάνονται σε μια εξωτική χώρα όπου και χάνονται, προσαρμόζουν τις κινήσεις τους συμφώνα με τις επιθυμίες του πελάτη, άλλες φορές κάνοντας εντατική χρήση υπολογιστή, ένα άλλες εξαπολύοντας το κώδικα εισβολής. Άλλες φορές γίνονται πράγματα, που κανείς κομπιούτερ δεν μπορεί να κάνει.

Υπάρχουν όμως εμπόδια. Μια φορά ζητήθηκε να μπουν σε ένα νοσοκομειακό σύστημα και επιτεθούν σε αρχεία καρδιοχειρουργικής κλινικής για να καταστρέψουν το κατάλογο εμφραγματικων επεμβάσεων αλλά ευτυχώς ο συγκεκριμένος υπολογιστής που περιείχε το αρχείο δεν ήταν συνδεδεμένος στο νοσοκομειακό σύστημα.

Ο άλλος μύθος, που θέλει τον χάκερ να έχει ένα φορητό υπολογιστή να κάθεται σε ένα ιντερνέτ καφέ, καταρρίπτεται. Κανόνας τους είναι να μην μεταφέρουν μαζί τους οποιοδήποτε υψηλής τεχνολογίας μηχάνημα η εξάρτημα και φυσικά κανένα φορητό υπολογιστή, επειδή μπορεί να τον αρπάξουν και να τον κρατήσουν με όλη πολύτιμη δουλειά που υπάρχει μέσα σε αυτό. Άσε που να επιχειρείς να περάσεις τον υπολογιστή από τα σύνορα είναι επικίνδυνο γιατί μπορεί να το κρατήσουν σε κάποιο έλεγχο.

Τι κάνουν τότε σε εξωτερικές δουλειές; Απλά βασίζονται σε ότι εκεί υπάρχει για να κάνουν τη δουλειά τους: ένα απλοϊκό τέρμιναλ μάλλον. Τότε μετατρέπουν αυτό σε ένα ακόμη από τα πάμπολλα χιλιάδες Ζόμπι και από το απλοϊκό τέρμινα που κάθονται δίνουν εντολή στα κεντρικά για να ενεργοποιηθούν όλα τα Ζόμπι τους και αρχίσουν την κυβερονοεπιθεση. Δεν έχει σημασία που ευρίσκονται για να δώσουν την εντολή για την επίθεση απλά από κάπου την δίνουν και η οποία συνήθως είναι πολύ μακριά από το στόχο τους, σε άλλη χώρα ίσως.

Αυτό είναι όμως και το πρόβλημα με τις τρομοκρατικές επιθέσεις, ότι μπορεί δηλαδή να εξαπολυθούν από πολύ μακριά και να μην μπορεί να τις ελέγχει κανείς. Πρέπει να προλάβουμε πριν είναι πολύ αργά. Η διεθνής συνεργασία μας δείχνει το δρόμο αλλά δυστυχώς δεν φτάνει.
Press to Continue.......

Οι τούρκοι υποστηρίζουν ανοιχτά πια τους τρομοκράτες της Χαμάς

Πολλά έχουν ειπωθεί για την Τουρκο-Ισραηλινή συνεργασία η οποία όπως ισχυρίζονται πολλοί βασίζεται στη αποδοχή από το τούρκικο λαό των ισραηλινών θέσεων. Η συνεργασία λένε ειδικοί(;) έχει κοινωνική βάση με άλλα λόγια υπάρχει κοινωνική αποδοχή από το Τουρκικό λαό των διμερών σχέσεων και ότι αυτός επίσης δεν είναι επικριτικός, πάνω στην ίδια την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ.
Δυστυχώς μερικές φορές μπερδεύομε την αλήθεια με την επιθυμία και τη πραγματικότητα με τη φαντασία φτάνοντας σε κάποια στιγμή να υποστηρίζουμε ότι πιο ανεδαφικό υπάρχει. Η δε αλήθεια κρύβεται πολύ καλά σε αυτές τις περιπτώσεις. Σε στιγμές κρίσεως όμως, όταν ο καθείς είναι αναγκασμένος να πάρει θέση, η αλήθεια που μέχρι εκείνη τη στιγμή κρυβόταν βγαίνει στην επιφάνεια, τινάζοντας τη μακαριότητα αλλά και τις ψευδαισθήσεις μας στον αέρα.

Μια τέτοια στιγμή ήταν και η δημοσκόπηση που έκανε η τουρκική Tηλεόραση και αφορούσε τα γεγονότα στη Γάζα. Τη εκπομπή παρακολούθησε ο Δρ Sami Abu Zuhri, εκπρόσωπος της Χαμάς, κατά την οποία αποκαλύφθηκε, προς έκπληξη των ειδικών Τουρκο-ισραηλινής φιλίας, ότι 70 τοις εκατό των τούρκων πολιτών υποστηρίζουν το Κίνημα Χαμάς ενώ μόνο το 32 τοις εκατό τις ισραηλινές θέσεις!
Οι τούρκοι, δηλαδή οι στρατηγικοί φίλοι του Ισραήλ, υποστηρίζουν τη θέση της Χαμάς που δεν είναι άλλη από Τζιχάντ (ιερό πόλεμο εναντίον του Ισραήλ. Δηλαδή ο «φίλος» του Ισραήλ τούρκικος λαός επιδοκιμάζει και επικροτεί τον ιερό πόλεμο εναντίον του Ισραήλ!

Ο Δρ Abu Zuhri στην εκπομπή είχε μιλήσει επίσης για το ακλόνητο ψυχικό σθένος που καταδείχθηκε από τους ανθρώπους της Γάζας κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ο Δρ Abu Zuhri «ενημέρωσε» επίσης τους Τούρκους θεατές πάνω στα γεγονότα, όπως εκείνος τα αντιλαμβανόταν, του πολέμου στη Γάζα και των εγκλημάτων, που όπως έλεγε διαπράχτηκαν, ενάντια σε παιδιά, γυναίκες και πολίτες.

Από τη συζήτηση που έγινε καταδείχθηκε για μια ακόμη φορά ότι η Αραβο-ισραηλινή διαμάχη δεν είναι αποκλειστικά εδαφική και έχει έντονη θρησκευτική διάσταση, με όλους τους μουσουλμάνους, παλαιστίνιους, τούρκους, σύριους να βράζουν στο ίδιο επαναστατικό καζάνι.

Οι τουρκικές πηγές των μέσων ενημέρωσης έλεγαν ότι υπάρχει μια αυξανόμενη συνειδητοποίηση μεταξύ των τούρκων των διαστάσεων του προβλήματος στη Λωρίδα της γάζας κατηγορώντας ανοιχτά ποια την ισραηλινή πλευρά και πιστεύοντας ότι η Χαμάς δεν είναι τρομοκρατική αλλά απλά υποστηρίζει παλαιστινιακές θέσεις και ότι είναι μάλιστα ο νόμιμος αντιπρόσωπος των Παλαιστίνιων. Οι ίδιες πηγές επισήμαναν ότι η τουρκική υποστήριξη προς την Χαμάς αυξάνεται όλο και περισσότερο.

Press to Continue.......

Thursday, 26 February 2009

Μακεδονικό: Το Παλαιστινιακό της Ελλάδος

Του Ζαν Κοέν

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε τον Φεβρουάριο του 1992 για την εφημερίδα Καθημερινή, όταν αρθρογραφούσα για θέματα Μέση Ανατολής. Γιατί το κείμενο δεν δημοσιεύτηκε δεν έμαθα ποτέ.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το Μακεδονικό, όπως το βλέπουν οι γείτονες μας, δεν υπάρχει. Όπως δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως υπάρχουν άφθονα στοιχεία (ιστορικά, πολιτιστικά κλπ) που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.
(Χαρτης απο http://www.bible-history.com/ancient_maps)
Και όμως αν η Ελληνική κυβέρνηση δεν ενεργήσει γρήγορα και αποφασιστικά στον τομέα της πληροφόρησης στη διεθνή σκηνή, μπορεί να αντιμετωπίσει στο μέλλον τεράστιο πρόβλημα, που θα είναι στην ουσία αποτέλεσμα σωστής προπαγάνδας της αντίθετης πλευράς.

Και δεν θα είναι η πρώτη φορά που κάτι τέτοιο συμβαίνει. Σας διαβεβαιώ ότι εγώ το έργο «Μακεδονικό» το έχω ξαναδεί σε άλλη έκδοση, την Παλαιστινιακή. Διαβάστε και διαπιστώστε τις ομοιότητες μεταξύ των δύο περιπτώσεων δείτε πώς μπορεί να δημιουργηθεί ένα τεράστιο πρόβλημα εκ των ουκ άνευ.


• Στα παλιά τα χρόνια υπήρχε στα Βαλκάνια μια περιοχή που λεγόταν Μακεδονία. Στα παλιά τα χρόνια υπήρχε στη Μέση Ανατολή μία περιοχή που λεγόταν Χαναάν και πολύ αργότερα Παλαιστίνη.

• Στη Μακεδονία ζούσαν τα χρόνια εκείνα Έλληνες και διάφορες άλλες φυλές που σήμερα δεν υπάρχουν. Στη Παλαιστίνη ζούσαν Εβραίοι και διάφορες άλλες σημιτικές φυλές που σήμερα δεν υπάρχουν.

• Κάποια στιγμή κατά το 7-10 αιώνα μ.Χ. κατέβηκαν και εγκαταστάθηκαν στην βόρεια πλευρά της Μακεδονίας Σλάβοι. Κάποια στιγμή τον 7 αιώνα μ.Χ. κατέλαβαν την Παλαιστίνη οι Μουσουλμάνοι που ήρθαν από την σημερινή Σαουδική Αραβία.

• Από τότε και μέχρι πρόσφατα το μοναδικό ανεξάρτητο κράτος που υπήρχε σε μακεδονική περιοχή ήταν αυτό του Φιλίππου και του Μ. Αλεξάνδρου και κανένα άλλο. Στην Παλαιστίνη το μόνο ανεξάρτητα κράτη που υπήρχαν ήταν τα δύο Εβραϊκά βασίλεια της Ιουδαίας και του Ισραήλ.

• Κάποτε το Ελληνικό Μακεδονικό κράτος υποδουλώθηκε στους Τούρκους και μετά πολλών αιώνων σκλαβιάς απέκτησε την ανεξαρτησία του το 1912-13. Κάποτε το εβραϊκό κράτος υποδουλώθηκε και μετά από πολλούς αιώνες σκλαβιάς και διασποράς απέκτησε την ανεξαρτησία του.

• Ποτέ δεν υπήρξε στην ιστορία της Μακεδονίας έθνος με την ονομασία Σλαβομακεδόνες ή Μακεδόνες του Αιγαίου ή όπως αλλιώς θέλουν αν ονομάζονται. Υπήρξαν Σλάβοι που κατοικούσαν στο Βόριο περιοχή της Μακεδονίας. Ποτέ στην ιστορία της Παλαιστίνης δεν υπήρξε Παλαιστινιακό έθνος όπως θέλουν να αυτοαποκαλούνται. Υπήρχαν Άραβες που κατοικούσαν στη Παλαιστίνη.

Παρόλα αυτά, κάποια μέρα, ως δια μαγείας δημιουργήθηκε το παλαιστινιακό πρόβλημα. Επτακόσιες χιλιάδες Άραβες πρόσφυγες, που έφυγαν ή εκδιώχθηκαν από το Ισραήλ κατά τον πόλεμο του 1948, φτάνοντας στην Ιορδανία και τις άλλες Αραβικές χώρες, τους είπαν οι διάφοροι Άραβες ηγέτες ότι δεν είναι Άραβες αλλά ένα ξεχωριστό έθνος: Άραβες μεν, αλλά Παλαιστίνιοι Άραβες.

Στην αρχή το Ισραήλ γέλασε για το «ανεδαφικό» του θέματος αφού ήταν τις πάσης γνωστό ότι μέχρι την στιγμή εκείνη ό,τι λεγόταν παλαιστινιακό ήταν Εβραϊκό (π.χ. η Παλαιστινιακή ταξιαρχία που πολέμησε στο πλευρό των συμμάχων κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αποτελείτο μόνο από Εβραίους) ενώ ότι ήταν Αραβικό λεγόταν Αραβικό (π.χ. Η Ανώτατη Αραβική Διοίκηση επικεφαλείς της οποίας ήταν ο Χουσεϊνι) Σήμερα το Ισραήλ κλαίει με μαύρο δάκρυ.

Το ίδιο συνέβη και με τους Σλάβους, όπου τα τελευταία χρόνια, κάποιοι ηγέτες τους είπαν ότι είναι ιδιαίτερη εθνότητα, Μακεδόνες και επί το ευκολότερο Σλαβομακεδόνες. Και αυτοί όχι μόνο το πίστεψαν αλλά έχουν και διεκδικήσεις.

Ας προσέξουμε διότι η πείρα δείχνει ότι είναι πάρα πολύ εύκολο να δημιουργηθεί Μακεδονικό θέμα και να βρεθεί ο Μακεδόνας Αραφάτ να διεκδικήσει «τα νόμιμα και απαράγραπτα δικαιώματα του Μακεδονικού λαού.» Σας φαίνεται υπερβολικό? Για να δούμε το θέμα από τότε που ξεκίνησε:

Στην αρχή «έριχναν άδειες» από το ραδιόφωνο των Σκοπίων περί «Μακεδόνων». Προσέξτε τότε μιλούσαν απλώς για Μακεδόνες, ούτε καν για «Μακεδονική μειονότητα.» Απλώς Μακεδόνες. Από την Ελλάδα μεριά ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Άντε καμία φορά καμιά πλατωνική διαμαρτυρία (ας όψεται ο Ανδρέας Παπανδρέου και η φράση «Η Ελλάδα δεν διεκδικεί τίποτα και δεν παραχωρεί τίποτα»).

Μετά άρχισαν να ζητούν απλώς αναγνώριση της εθνότητας. Πάλι τσιμουδιά εμείς. Ξαφνικά απέκτησαν δική τους γραφή, πρόσθεσαν βιβλία, έκαναν την ελληνική ιστορία δική τους (ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν δικό τους, όπως ο ΕΒΡΑΙΟΣ Χρηστός έγινε παλαιστίνιος όπως μα ς είπε ο Αραφάτ) άντε λίγη ιστορία και γεωγραφία (μέσα και η Θεσσαλονίκη) και χωρίς να καταλάβουμε τι έγινε ο κόσμος στο εξωτερικό άρχισε να μιλάει για Σλαβομακεδόνες. Βέβαιη η Ελλάδα ότι αυτή είναι χοντρή προπαγάνδα και τέτοια δεν περνούν στο εξωτερικό, γελούσε.

Δυστυχώς συνεχίσαμε να γελάμε όταν στάλθηκαν τα πρώτα «ενημερωτικά έντυπα», και όταν κυκλοφόρησαν στη Θεσσαλονίκη οι προκηρύξεις του «Εθνικού Απελευθερωτικού Μακεδονικού Στρατού» που ζητούσαν την απελευθέρωση του αλύτρωτου «Μακεδονικού Λαού», και σκάσαμε στα γέλια όταν οι Σκοπιανοί έκαναν προπαγανδιστικά θαύματα στην Αυστραλία και τον Καναδά.

Στις 3 Σεπτεμβρίου πέρσι (σ.σ. 3 Σεπτεμβρίου 1991) τινάχτηκε με βόμβα ελληνικό εστιατόριο στην Αυστραλία. Αν λάβουμε υπόψη μας, ότι ειδικά στην Αυστραλία και στον Καναδά η πλειοψηφία των πολιτικών και της κοινής γνώμης πιστεύει ακράδαντα τη Σκοπιανή εκδοχή των πραγμάτων είναι λογικό να υποθέσουμε, ότι η παραπάνω βομβιστική ενέργεια έχει άμεση σχέση με το Σκοπιανό θέμα και όχι με την 3η Σεπτεμβρίου του Καλλέργη ή του ΠΑΣΟΚ.

Και μη σας φανεί περίεργο αν δούμε στο μέλλον τα Σκόπια να έχουν ολοένα και περισσότερες απαιτήσεις και να τις κατακτούν και από πάνω. Φτάνει οι απαιτήσεις και οι διεκδικήσεις των Σκοπιανών να συμφέρουν στους γείτονες και παγκόσμιους παράγοντες, όπως έγινε με το Παλαιστινιακό. Και αυτή τη στιγμή μια τέτοια περίπτωση συμφέρει πολλούς μεταξύ των οποίων και την Τουρκία και κάποιες φίλες(;) χώρες της ΕΟΚ.

Αυτά που κάνει τώρα η κυβέρνηση σαφώς είναι σωστά αλλά χρειάζεται περισσότερα, ειδικά στο τομέα της προπαγάνδας και ενημέρωσης. Έναν τομέα που είναι πολύ δύσκολος και που η κυβέρνηση υποφέρει πολύ σε όλα τα επίπεδα.

Αυτά γράφτηκαν το 1992. Σήμερα τα Σκόπια (και εκεί είναι το μεγάλο πρόβλημα όχι το όνομα) μιλάει για μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στη ελληνική πλευρά της Μακεδονίας. Ο θεός να βάλει το χέρι του, τι άλλο θα δούμε.

Από τη Πρωσοπικη Ιστοσελιδα του Ζαν Κοεν
Press to Continue.......

O Obama ζητά λογαριασμό από το Πεντάγωνο

Η κυβέρνηση Obama δημοσίευσε την περίληψη του προϋπολογισμού οικονομικού έτους 2010 ύψους 533.7 δισεκατομμυρίων δολαρίων για το Υπουργείο Άμυνας. Ενώ αναμένεται η λεπτομερής ανάλυση που θα κατατεθεί στο Κογκρέσο, η κατώτατη δεν είναι καθαρή: Ο βασικός προϋπολογισμός για το 2010 θα είναι ελαφρά αυξημένος, λόγω της ύπαρξης κονδυλιων ύψους δισεκατομμυρίων για συμπληρωματικά έξοδα που η διοίκηση των Μπους δεν είχε τοποθετήσει στον κανονικό προϋπολογισμό του Πενταγώνου.

Στην ουσία, αυτό σημαίνει ισοπέδωση των γενικών αμυντικών εξόδων. Η διοίκηση θα ζητήσει χωριστά επιπλέον 130 δισεκατομμύρια δολάρια στα συμπληρωματικά κονδύλια για να πληρώσει τις πολεμικές επιχειρήσεις στο οικονομικό έτος 2010, μαζί με 75,5 δισεκατομμύρια δολάρια για να πληρώσει λογαριασμούς στο Ιράκ και Αφγανιστάν για το υπόλοιπο του 2009. Εάν κάνουμε τις πράξεις φτάνουμε σε έναν προϋπολογισμό συνολικής ύψους περίπου $664 δισεκατομμυρίων (με την εξαίρεση μερικών συμπληρωματικών κονδυλίων όπως τα για πυρηνικά όπλα, τα οποίο εμπίπτουν στο τμήμα ενέργειας).

Θα πρέπει να περιμένουμε το πλήρη ανάλυση για να δούμε τι μεγάλο αναγκαστούν να κόψουν προκειμένου να ευθυγραμμιστούν οι προϋπολογισμοί τους με τη επιθυμία του Προέδρου. Το κέντρο για τον έλεγχο και τη μη διάδοση όπλων λέει τρεις πιθανοί στόχοι είναι το F-22 Raptor φ- 22 της Αεροπορίας το πρόγραμμα DDG- 1000 του ναυτικού και τα Μελλοντικά Συστήματα Μάχης Στρατού.

Είναι ενδιαφέρον ότι ο προϋπολογισμός περιλαμβάνει επίσης μια εκτίμηση $50 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως για χρηματοδότηση στρατιωτικών επιχειρήσεων από το 2011 και μετά. Αλλά στο, Πεντάγωνο είναι αυτό που αποκαλούν "WAG. " Στο προϋπολογισμό αναφέρεται ότι αυτές οι εκτιμήσεις δεν απεικονίζουν οποιεσδήποτε πολιτικές αποφάσεις για τις συγκεκριμένες στρατιωτικές ή διαδικασίες κατασκοπείας."
Από DangerRoom WBN
Press to Continue.......

“Ψαραετοί” θα γεμίσουν τους ουρανούς του Αφγανιστάν(Ospreys)

Δεν πέρασε πολύς χρόνος από τότε που είδαμε την ανάπτυξη των MV- 22 Osprey στο Ιράκ. Το Osprey (Ψαραετός), που απογειώνεται όπως ένα ελικόπτερο και πετά όπως ένα αεροπλάνο, είχε μια ταραχώδη ιστορία ανάπτυξης (πάνω από 25 χρόνια) με τόσο τους επικριτές του όσο και τους υποστηρικτές του να περιμένουν με αγωνία να δουν πόσο καλά θα τα πάει στη δράση. Η απάντηση δεν είναι απλή, ενώ αυτό έχει καταγράψει πάνω από 1.600 ώρες του χρόνου πτήσης χωρίς σημαντικά προβλήματα. Εάν οι πληροφορίες αληθεύουν θα δούμε το αμφισβητημένο MV- 22 Osprey σύντομα στους ουρανούς του Αφγανιστάν.

Αυτά τα μοναδικά υβριδικά αεροσκάφη έκαναν την εμφάνιση τους στο Ιράκ στα τέλη του 2007. Το αεροσκάφος χρησίμευσε για τη μεταφορά VIP και στρατεύματα. Ακόμη και ο τότε προεδρικός υποψήφιος Barack Obama έκανε βόλτα με αυτά κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του το 2008.

Ενώ οι επίσημες αναφορές δεν ήταν πλήρεις, το Springbored είχε αποκαλύψει τότε ότι δυο Ospreys είχαν πάρει μέρος σε επιχείρηση με το όνομα "aeroscout," στην οποία υποστηρίζονταν οι αναζητήσεις εξεγερθέντων από τον αέρα. Ο διοικητής στρατευμάτων τερμάτισε την αποστολή όταν ένα Osprey αναγκάσθηκε να γυρίσει στη βάση του επειδή μια από τέσσερις γεννήτριές του χάλασε.

Με την αποστολή στο Ιράκ να τελειώνει ο Ψαραετός (Osprey) μπορεί ευρίσκεται στο δρόμο για το Αφγανιστάν αν και καμία επίσημη απόφαση δεν έχει παρθεί σχετικά με την αποστολή κάποιας μοίρας στο Αφγανιστάν. Δεν θα μας πείραζε να τους δούμε στο Αφγανιστάν, λένε στρατιωτικοί παράγοντες, ταιριάζουν ιδανικά με το περιβάλλον εκεί.
Όμως καθημερινές αναφορές αναφέρει η Christian Science Monitor: μιλούν για πτώση της ετοιμότητας του αεροσκάφους μέχρι το 40 τοις εκατό.

Η πτώση οφείλεται λένε οι γνώστες στην έλλειψη ανταλλακτικών επειδή αυτά χαλούν συχνότερα στο κλίμα ερήμου του Ιράκ. Από τη στιγμή όμως που ανακαλύφθηκε, ποια εξαρτήματα χαλούν συχνότερα, έφτασε λένε η ώρα για το Αφγανιστάν
από DangerRoom WBN
Press to Continue.......

Θερμή υποδοχή της Ντ. Μπακογιάννη στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ

Θερμά υποδέχθηκε η επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας Χίλαρι Κλίντον την υπουργό Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ «Είμαι πολύ χαρούμενη που καλωσορίζω μια φίλη στην Ουάσιγκτον και στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Δεν είναι άγνωστη ούτε στην πόλη, ούτε στο υπουργείο. Είναι τιμή για μένα που σας υποδέχομαι εδώ με την νέα μου ιδιότητα» σημείωσε χαρακτηριστικά.
«Σας ευχαριστώ κυρία υπουργέ. Είναι χαρά μου που βρίσκομαι και πάλι στην Ουάσιγκτον και προσβλέπω στη συνεργασία μας» ανέφερε η κ. Μπακογιάννη, για να της απαντήσει η κ. Κλίντον: «και εγώ».
Μετά την ημίωρη συνάντησή της με την κ. Κλίντον, η Ελληνίδα υπουργός Εξωτερικών παρακάθεται σε γεύμα που...παραθέτει ο υφυπουργός Εξωτερικών Μπιλ Μπερνς, και στη συνέχεια θα συναντηθεί με τον αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών Τζέιμς Στάινμπεργκ.

Tην Παρασκευή το απόγευμα η κ. Μπακογιάννη θα εκθέσει ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ τις προτεραιότητες και τις πρωτοβουλίες της Ελληνικής Προεδρίας του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ).

Η κ. Μπακογιάννη, η οποία αναμένεται να φθάσει απόψε στη Νέα Υόρκη, προερχόμενη από την Ουάσιγκτον, αναμένεται να επισημάνει ιδιαίτερα την προσπάθεια της Ελληνικής Προεδρίας για ενίσχυση της αποστολής και του ρόλου του Οργανισμού στη διαχείριση κρίσεων.

Πριν την ομιλία της, η κ. Μπακογιάννη θα συναντηθεί με τον προεδρεύοντα του Συμβουλίου Ασφαλείας, μόνιμο αντιπρόσωπο της Ιαπωνίας, Γιουκίο Τακάσου. Επίσης, αύριο αργά το βράδυ (ώρα Ελλάδας), η Υπουργός Εξωτερικών θα συναντηθεί με τον ειδικό απεσταλμένο του Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών στις συνομιλίες μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ, Μάθιου Νίμιτς.

Στη συνέχεια, θα έχει συνάντηση με τη μόνιμη αντιπρόσωπο των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Σούζαν Ράις.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Από InfognomonPolitcs
Press to Continue.......

Wednesday, 25 February 2009

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

Απο περιοδικό προβληματισμοί ΕΛΕΣΜΕ τευχος 33
Στρατηγού ε.α. Ε. ΚΑΠΡΑΒΕΛΟΥ
Επιτίμου Αρχηγού ΓΕΣ


ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Η παρέμβασή μου αφορά στην αξιολόγηση της καταστάσεως στο εγγύς και ευρύτερο περιβάλλον της Ελλάδος, που επηρεάζει την εθνική της στρατηγική τόσο στους τομείς ασφαλείας και αμύνης όσο και της οικονομίας και ευρύτερα των διεθνών σχέσεών της. Βασίζεται στη μελέτη της ιστορίας, στη μελέτη της γεωπολιτικής, της γεωστρατηγικής θέσεως και της γεωοικονομικής συγκυρίας, σε μία εκτίμηση μακράς, κατά το δυνατόν, προοπτικής. Σκοπεύει στην ανάπτυξη προβληματισμού, για την κατανόηση των προβλημάτων, που ενδεχομένως προκύπτουν, και την συμβολή στην καλύτερη αντιμετώπισή τους.

Ο περιορισμένος χρόνος μας αναγκάζει να παρουσιάσουμε, σχεδόν επιγραμματικώς, τα συμπεράσματα και όχι διεξοδικές αναλύσεις. Η ολοκλήρωση θα στηριχθεί στην προγενέστερη δική σας γνώση και στη συζήτηση.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η Ελλάς, από γεωπολιτικής απόψεως, είναι στενά συνδεδεμένη με τα Βαλκάνια, τον χώρο που σήμερα τείνει να ονομάζεται αποκλειστικά Νοτιο-ανατολική Ευρώπη, με τον χώρο ανατολικότερα από αυτά, ήτοι περί τον Εύξεινο Πόντο, Καύκασο και Κασπία Θάλασσα, και τη Μεσόγειο Θάλασσα, ιδιαίτερα δε την ανατολική της λεκάνη. Γι΄αυτό και η στρατηγική της αξία προσδιορίζεται και επηρεάζεται τόσο από τα ιδιαίτερα γεωγραφικά, πολιτικά και οικονομικά χαρακτηριστικά των περιοχών αυτών, όσο και από την γεωγραφική της ιδιομορφία και την αυτόνομη, δια μέσου των αιώνων, ιστορική, πολιτισμική και κρατική της πορεία.

Η συμμετοχή της Ελλάδος σε όλα τα θεσμικά όργανα συλλογικής ασφαλείας, όπως ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), ο Οργανισμός του Βορειο-Ατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ), ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), καθώς και η ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και δη στην «Ευρωζώνη», αυξάνει τη σημασία της παρουσίας και τη δυνατότητά της για συνεργασίες και παρεμβάσεις στον περιγραφέντα χώρο. Παρά ταύτα, φαίνεται να διατηρούνται και στο ορατό μέλλον κίνδυνοι και απειλές για την ασφάλειά της, η οποία δεν έχει τύχει ακόμη της ευρωπαϊκής κατοχυρώσεως.

Η περιγραφείσα περιοχή, γεωπολιτικού ενδιαφέροντος της Ελλάδος, μετά την κατάρρευση της Ενώσεως Σοσιαλιστικών Σοβιετικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) και του Συμφώνου της Βαρσοβίας (ΣΒ), το τέλος του ψυχρού πολέμου και τις εξελίξεις από το 1989, εξακολουθεί, παρά τις αρχικές ελπίδες, να παραμένει ζώνη αντιπαραθέσεων εθνικιστικών, θρησκευτικών, πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών.

Ιδιαίτερα, μετά τις επεμβάσεις στον Περσικό Κόλπο, στο Αφγανιστάν και στη Γιουγκοσλαβία, την έντονη αναζωπύρωση του ισλαμικού ριζοσπαστισμού (φονταμενταλισμού), την εκρηκτική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί από την επέμβαση στο Ιράκ, την εξέλιξη του Παλαιστινιακού, την εθνικιστική έξαρση, τον αλυτρωτισμό και τον υποβόσκοντα μεγαλοϊδεατισμό στα Δυτικά Βαλκάνια (Αλβανία, Σερβία-Μαυροβούνιο, Κόσοβο, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ, FYROM), ως και τον έντονο ανταγωνισμό για την εκμετάλλευση των πηγών ενεργείας του Καυκάσου και της Κασπίας, η περιοχή παραμένει, εν δυνάμει, και ζώνη πολιτικών και στρατιωτικών κρίσεων. Για την Ελλάδα, η προσοχή εστιάζεται στις επιδιώξεις της Τουρκίας στην Κύπρο, στο Αιγαίο αλλά και στη Θράκη και στις εξελίξεις στα Δυτικά Βαλκάνια, με βαρύτητα στο Κόσοβο και την ΠΓΔΜ.

ΤΟΥΡΚΙΑ

Η Τουρκία, μετά την εγκαθίδρυση του «κοσμικού» κράτους από τον Κεμάλ και την καταστροφή του δικού μας «οράματος της Ιωνίας» στη Μικρά Ασία, έφθασε στη Συνθήκη της Λωζάνης (1923) και τη Σύμβαση του Μοντρέ (1936) ως ενδιαμέσου αντικειμενικού σκοπού. Ο επόμενος σκοπός, που είχε τεθεί και φαίνεται να διατηρείται, είναι «η ανάκτηση της Δυτικής Θράκης και των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου και Δωδεκανήσων». Στο σκοπό αυτό, από το 1950, προσέθεσε και την Κύπρο, εκμεταλλευομένη τα σοβαρά ελληνικά λάθη και την αδιάλλειπτη διχοτομική προσπάθεια του Ηνωμένου Βασιλείου (ΗΒ) και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (ΗΠΑ) αργότερα.

Για την επίτευξη των σκοπών της ασκεί, έκτοτε, αναθεωρητική, επεκτατική πολιτική, μέσα από τις αντιλήψεις είτε περί ζωτικού χώρου, είτε του παντουρκισμού ή παντουρανισμού, πάντοτε όμως με μακρόπνοη στρατηγική μεγάλης περιφερειακής δυνάμεως, και ανεξάρτητα από τις εσωτερικές αδυναμίες και προβλήματα. Εκμεταλλεύεται προς τούτο τη σημαντική γεωστρατηγική θέση της, το μέγεθός της, την φυλετική και θρησκευτική συγγένειά της με τους πληθυσμούς των κρατών της Κασπίας και της Κεντρικής Ασίας και τις μουσουλμανικές μειονότητες των Βαλκανίων. Ελίσσεται «επιτηδείως» ανάμεσα στα εκάστοτε συμφέροντα και τις επιδιώξεις των ΗΠΑ και της Ρωσίας, κυρίως, αλλά και του ΗΒ και της ΕΕ σήμερα.

Έναντι της Ελλάδος επιδιώκει :

α. Στην Κύπρο, το μέγιστο για αυτήν πολιτικό όφελος από τη στρατιωτική κατάκτηση του 1974 και τη συνεχιζομένη έκτοτε στρατιωτική κατοχή της νήσου.

β. Στο Αιγαίο, με μία σειρά μονομερών διεκδικήσεων και την εκτόξευση απειλών περί πολέμου, το μοίρασμά του. (Υφαλοκρηπίδα, χωρικά ύδατα, εθνικός εναέριος χώρος, FIR Αθηνών, απομάκρυνση του αμυντικού δυναμικού από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα, ευθύνη έρευνας και διασώσεως, αμφισβήτηση εθνικής κυριαρχίας, επιχειρησιακός έλεγχος στα πλαίσια του ΝΑΤΟ).

γ. Στη Θράκη, την ολοκλήρωση του εκτουρκισμού της μουσουλμανικής μειονότητας, την ενίσχυση του μειονοτικού δυναμικού στο νομό Έβρου και την καλλιέργεια της αντιλήψεως αυτονομίας, σε συνδυασμό με τη μουσουλμανική μειονότητα στη Νότια Βουλγαρία.

Η προοπτική εντάξεως της Τουρκίας στην ΕΕ οικοδομήθηκε στην λογική, πρώτον, της «αναγκαιότητας» να παύσει η Ευρώπη να είναι μία «λέσχη χριστιανική», που ενσωματώνει αρχές του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού και του Διαφωτισμού, και να εμβολιασθεί με έναν λαό διαφορετικών πολιτισμικών παραδόσεων, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης κοσμικής, πολυπολιτισμικής οντότητας ˙ δεύτερον, στη λογική της διευρύνσεως της αγοράς εργασίας και αγαθών. Στην πρώτη κατεύθυνση πιέζουν οι ΗΠΑ και προπαγανδίζουν διάφοροι, με προεξάρχοντα το ΗΒ, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Η δεύτερη κατεύθυνση, ευρίσκεται μέσα στα πλαίσια της εννοίας της «αγοράς».

Η Τουρκία άρχισε, από την 4η Οκτωβρίου 2005, την πορεία της στον «οδικό χάρτη», που χάραξε η ΕΕ ειδικώς για την τουρκική περίπτωση, με στόχο την τελική ένταξή της. Την προσπάθειά της στήριξε η Ελλάς υπό τις προϋποθέσεις του «ευρωπαϊκού κεκτημένου» με συγκεκριμένα κριτήρια.

Η σύγχρονη «τουρκική περιπέτεια» έχει τις ρίζες της στον 19ο αιώνα, όταν το 1839 ο Σουλτάνος Σελίμ Γ΄επεχείρησε εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις στο παρακμάζον, τότε, οθωμανικό κράτος, με το γνωστό όνομα «Τανζιμάτ». Εμπνευστές αυτού του σχεδίου ευρωπαϊκού προσανατολισμού ήσαν οι Βρετανοί, οι μόνοι τότε υποστηρικτές της διατηρήσεως της ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το πείραμα απέτυχε. Προς το τέλος της δεκαετίας του 1870 άρχισε να παίζεται, με την εμφάνιση του εθνικιστικού κινήματος των Νεοτούρκων, η τελική φάση του οθωμανικού δράματος, που οδήγησε στη διάλυση της Αυτοκρατορίας.

Ποιο θα είναι, σήμερα, το τέρμα της πορείας στον «οδικό χάρτη» παραμένει στοίχημα, κυρίως, της ίδιας της Τουρκίας ˙ είτε ένταξη, είτε ειδική σχέση, είτε αποχώρηση. Η μέχρι τώρα στάση της, παρά τα ορισμένα και μεγάλα βήματα προσαρμογής στο νομοθετικό επίπεδο, ως προς τις υποχρεώσεις που ανέλαβε, δείχνει εικόνα ή εσωτερικής συγκρούσεως ή συμπαιγνίας για ένταξη «κατά παραγγελίαν», «α λα τούρκα».

Αρνείται να εφαρμόσει το Πρωτόκολλο Τελωνειακής Συνδέσεως με τα 10 νέα κράτη μέλη, σε ό,τι αφορά στην Κυπριακή Δημοκρατία, συνεχίζει τις παραβάσεις και παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου, αρνείται την οικουμενικότητα του Πατριαρχείου, δεν επιτρέπει τη λειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, δεν ρυθμίζει θέματα των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως, της Ίμβρου και της Τενέδου.

Η «Πολιτική Εθνικής Ασφαλείας» της Τουρκίας, όπως εγκρίθηκε τον Οκτώβριο 2005, διαφοροποιεί μεν την έννοια των απειλών, δεν αίρει όμως την «αιτία πολέμου» έναντι της Ελλάδος και δεν της επιτρέπει να εκμεταλλευθεί μικρά νησιά και βραχονησίδες στο κεντρικό και ανατολικό Αιγαίο, εντός της επικρατείας της. Υπάρχει άραγε διαφορά μεταξύ πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας ή μήπως ο εκδημοκρατισμός υπερβαίνει τα όρια ανοχής, μεγάλου μέρους του θρησκευομένου λαού, πράγμα που συνεπάγεται υψηλό πολιτικό κόστος ή και μεγαλύτερες αντιδράσεις ή μήπως ο εκδημοκρατισμός κλονίζει το κεμελικό δόγμα «ένα κράτος, ένα έθνος», ενώ ταυτόχρονα επισημαίνεται στο ίδιο κείμενο η «κουρδική απειλή», από όπου και αν προέρχεται.

Η στάση του μετακεμαλικού καθεστώτος είναι αντιφατική. Από τη μία πλευρά τάσσεται υπέρ του ευρωπαϊκού προσανατολισμού, αλλά από την άλλη φοβάται ότι, εάν προσαρμοσθεί στις ευρωπαϊκές προδιαγραφές, θα ακυρώσει τον εαυτό του και η Τουρκία θα οδηγηθεί αναπόφευκτα σε μεταπολίτευση.

Ως προς την Ελλάδα, στο διαπραγματευτικό πλαίσιο επαναλαμβάνεται η αναφορά, που υπήρχε στην απόφαση του Ελσίνκι, τον Δεκέμβριο 1999, σε «εκκρεμούσες συνοριακές διαφορές», αυτή τη φορά ως σύσταση προς την Τουρκία να τις επιλύσει «σε συμμόρφωση με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, περιλαμβανομένης, εάν κριθεί αναγκαίο, και της υποχρεωτικής δικαιοδοσίας του Διεθνούς Δικαστηρίου». Η Ελλάς, μέχρι τότε, ανεγνώριζε ως μοναδική διαφορά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Ο όρος «συνοριακές διαφορές» έβαλε από το παράθυρο στο τραπέζι τις μονομερείς τουρκικές διεκδικήσεις. Από αυτές η Τουρκία δεν φαίνεται να παραιτείται, αντιθέτως εμμένει ακόμη και με διατήρηση του «casus belli» για το εύρος των χωρικών υδάτων.

Ως προς την Κυπριακή Δημοκρατία, πλήρους μέλους της ΕΕ, η Τουρκία, εκμεταλλευομένη τα πλεονεκτήματα της στρατιωτικής κατοχής της του βορείου τμήματος της νήσου και την διεθνή ανοχή, συνεχίζει τις επιδιώξεις της, που φθάνουν έως την αναγνώριση ανεξαρτήτου κράτους, επί του παρόντος, χωρίς να αίρει την απειλή χρήσεως βίας.

ΒΑΛΚΑΝΙΑ

Η αποσταθεροποίηση στα Βαλκάνια, μετά τη βίαιη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας μέχρι τις συγκρούσεις στο Κοσσυφοπέδιο - Μετόχια (Κόσοβο) και την ΠΓΔΜ, κατέλιπε μόνιμη αστάθεια - πολιτική, εθνικιστική, οικονομική. Το κύμα των οικονομικών μεταναστών κατέκλυσε την Ελλάδα και το οργανωμένο έγκλημα διατηρεί αμείωτη τη δράση του. Όλες οι τέως και νυν «Μεγάλες Δυνάμεις», με ιστορικά καταγεγραμμένες τις παρεμβάσεις τους στο παρελθόν, παρενέβησαν και συνεχίζουν να παρεμβαίνουν. Οι επιδιώξεις τους δεν απέχουν πολύ από τις αντιλήψεις των «σφαιρών επιρροής» του παρελθόντος. Μόνον η σφοδρή επιθυμία των λαών των βαλκανικών κρατών να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ αμβλύνει, κατά ένα τρόπο, τις εντάσεις.

Η Σλοβενία, εθνικά περισσότερο ομοιογενής και πολιτικά και οικονομικά περισσότερο προηγμένη, από της εντάξεώς της στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, έχει ήδη, σχεδόν, ολοκληρώσει την ενσωμάτωσή της και στους δύο οργανισμούς και αρνείται, πλέον, τον τίτλο του βαλκανικού κράτους.

Η Βουλγαρία και η Ρουμανία - Ανατολικά Βαλκάνια - εντάχθηκαν στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, από 1 Ιανουαρίου 2006, και εντατικά προσπαθούν να βελτιώσουν την ενσωμάτωσή τους, θεσμικά, πολιτικά και οικονομικά. Η πρώτη επιχειρεί διείσδυση στην ΠΓΔΜ, ενέργεια που εδράζεται σε ιστορικές ρίζες από το 1870. Επιδιώκει να ευρίσκεται σε καλή θέση, σε οποιεσδήποτε εξελίξεις, οποτεδήποτε αυτές συμβούν.

Η Κροατία εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ, και άρχισε την 5 Οκτωβρίου 2005, μαζί με την Τουρκία, τις διαπραγματεύσεις για την ένταξή της στην ΕΕ, κατόπιν έντονης πιέσεως της Αυστρίας. Ταυτόχρονα θέτει θέμα μειονότητος στη Σερβία και βλέψεις στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη.

Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, de jure ανεξάρτητο κράτος ομοσπονδιακής μορφής, τελεί υπό την προστασία του ΟΗΕ. Επ΄αυτής βλέψεις έχουν τόσον η Σερβία όσον και η Κροατία. Ισχυρά ισλαμικά κράτη ενισχύουν το μουσουλμανικό στοιχείο, προσβλέποντας στην μελλοντική ίδρυση ισλαμικού κράτους. Οι εθνικιστικές βλέψεις και οι θρησκευτικές εντάσεις έχουν εγκαταστήσει, ουσιαστικά, μόνιμη ασταθή ισορροπία.

Η ένωση Σερβία-Μαυροβούνιο, αναμένει το δημοψήφισμα, που θα προσδιορίσει το μέλλον της. Ο διαχωρισμός τους είναι πολύ πιθανός. Το Κόσοβο, de jure επαρχία της Σερβίας, αποτελεί de facto ανεξάρτητο κρατικό μόρφωμα υπό την προστασία του ΟΗΕ. Η συντριπτική, ήδη, πλειοψηφία των Αλβανών διεκδικεί την de jure αναγνώριση της ανεξαρτησίας και θέτει απαιτήσεις για τις αλβανικές μειονότητες στο Τέτοβο, βορειοδυτικό τμήμα της ΠΓΔΜ, και στο Πρέσεβο, νότιο τμήμα της Σερβίας, ακόμη και στο Μαυροβούνιο. Η Σερβία, έναντι αυτών των απαιτήσεων παραμένει στη θέση «κάτι λιγότερο από ανεξαρτησία, κάτι περισσότερο από αυτονομία», μέσα στα πλαίσια των κριτηρίων που έχει θέσει η διεθνής κοινότητα. Στην πραγματικότητα, μόνο εάν της δοθούν επαρκή εδαφικά ανταλλάγματα στη Μιτρόβιτσα και εγγυήσεις για τα πολιτισμικά και θρησκευτικά μνημεία, θα μπορούσε να δεχθεί αλλαγή συνόρων. Ήδη διεξάγονται συζητήσεις από τον ΟΗΕ μεταξύ Αλβανών και Σέρβων αντιπροσώπων για το μελλοντικό καθεστώς. Η Ελλάς υποστήριξε την αρχή «standards before status», που σήμερα έχει ολισθήσει στο σημείο του «παραλλήλου βηματισμού» και ενδέχεται, υπό την πίεση των ΗΠΑ, να καταλήξει στο «status before standards», δηλαδή να ληφθεί απόφαση χωρίς να έχει προϋπάρξει πρόοδος επί των κριτηρίων. Διατηρεί, επίσης, βλέψεις στο σερβικό τμήμα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και στα εγκαταληφθέντα εδάφη της στην Κροατία.

Η ΠΓΔΜ (FYROM) διατηρεί την αδιάλλακτη στάση της για το όνομα, ενισχυμένη μετά την αναγνώριση από τις ΗΠΑ. Αισθάνεται έντονα την πίεση του αλβανικού στοιχείου εντός της χώρας και τον αλυτρωτισμό-μεγαλοϊδεατισμό του Κοσόβου έναντι αυτής. Παρακολουθεί την τάση επαναπροσδιορισμού της εθνικής ταυτότητας μέρους του σλαβικού στοιχείου (Βούλγαροι). Ομιλεί και περί μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα. Φρονεί πάντως ότι μόνο η ένταξή της στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ θα αυξήσει την πιθανότητα βιωσιμότητάς της στο μέλλον. Προσφάτως έλαβε το status της υποψηφίας προς ένταξη χώρας στην ΕΕ.

Η Αλβανία προσπαθεί, όπως και οι άλλες χώρες των Δυτικών Βαλκανίων, να επιτύχει τα κριτήρια για την ένταξή της στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Κύκλοι με επιρροή συντηρούν την αλυτρωτική «ατζέντα», προβάλλοντας υπαρκτά ζητήματα (Κόσοβο, Τέτοβο, Πρέσεβο), αλλά και ανύπαρκτα (Τσάμικο), αναμένοντας είτε την υλοποίησή τους, είτε την εν καιρώ εξαργύρωσή τους στο διπλωματικό τραπέζι. Προ της διαλύσεως της Γιουγκοσλαβίας οι Γκέκηδες Αλβανοί του Κοσόβου, του Τετόβου και του Πρεσέβου ήσαν πολίτες του ιδίου κράτους. Αντιθέτως, η συνύπαρξη στο ίδιο κράτος με τους επίσης Γκέκηδες Αλβανούς της Βόρειας Αλβανίας και τους, σε μεγάλο βαθμό ελληνογενείς, Τόσκηδες και τους Έλληνες του αλβανικού νότου δεν έχει ιστορικό προηγούμενο, πλην ίσως μιας σύντομης περιόδου κατά τη διάρκεια της κατοχής των βαλκανικών χωρών από του Άξονα, το 1941-1945. Η φυλετική συγγένεια διατηρεί και την Αλβανία στο «όραμα της εθνικής ολοκληρώσεως». Πάντως το κέντρο, απ΄όπου εκπορεύεται η αλυτρωτική δυναμική και ο σχεδιασμός φαίνεται ότι ευρίσκεται στο Κόσοβο, το μελλοντικό καθεστώς του οποίου θα είναι το έναυσμα για τις εξελίξεις και στις όμορες περιοχές με αλβανικό πληθυσμό. Το μείζον του ενεργού πληθυσμού της ευρίσκεται εκτός χώρας, κυρίως στην Ελλάδα και Ιταλία, όπου παράγεται και το μείζον μέρος του Ακαθαρίστου Εθνικού Προϊόντος της (ΑΕΠ).

Η Ελλάς στηρίζει την ευρωατλαντική ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων, σε συνεργασία και με τη Ρωσία, βεβαίως, υπό τις συγκεκριμένες προϋποθέσεις του «ευρωπαϊκού κεκτημένου» και το εθνικό της συμφέρον. Έχει συμβάλει τα μέγιστα στην οικονομική ανάπτυξη και την σταθερότητα όλων των βαλκανικών χωρών. Παρά ταύτα είναι υποχρεωμένη να αντιπαλαίει ακόμη και με βλέψεις μεγαλοϊδεατισμού, πέραν των καθημερινών προβλημάτων με τους μετανάστες και το οργανωμένο έγκλημα, ως και την παρεμπόδιση των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία. Η εκτίμησή μας είναι ότι τα Δυτικά Βαλκάνια θα παραμείνουν επί μακρόν αποσταθεροποιητικός παράγων, παίγνιο στη γεωπολιτική σκακιέρα μεταξύ των ΗΠΑ, της ΕΕ και της Ρωσίας, αλλά και μεμονωμένων παικτών-κρατών της,.

ΚΑΥΚΑΣΟΣ - ΚΑΣΠΙΑ

Στην εικόνα του εγγύς περιβάλλοντος - Βαλκάνια και Τουρκία - που σχηματίζεται από τη δυναμική της ιστορίας μέχρι και τις τελευταίες εξελίξεις, προστέθηκαν, με καταλυτικό τρόπο, οι ανταγωνισμοί στον τομέα των ενεργειακών πόρων στις χώρες Καυκάσου-Κασπίας και Μέσης Ανατολής. Το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και η χρήση των υδάτων συνιστούν σήμερα δυναμικές προκλήσεις, που επηρεάζουν και τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Η διάλυση της ΕΣΣΔ, που είχε τον απόλυτο έλεγχο και των πηγών ενεργείας στις χώρες του Καυκάσου-Κασπίας, αποδέσμευσε συμφέροντα και εθνικιστικές διεκδικήσεις των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών, που σε συνδυασμό με τον θρησκευτικό φανατισμό, οδήγησαν σε συγκρούσεις, που συνεχίζονται, και ανακατατάξεις συνόρων. Η Ρωσία, ως διάδοχος της ΕΣΣΔ, και οι ΗΠΑ, ως μοναδική υπερδύναμη, επιδιώκουν κυριαρχία ελέγχου ή έστω ανεκτή εκατέρωθεν κατανομή. Η ΕΕ, εξηρτημένη σχεδόν πλήρως από απόψεως ενεργείας, αναζητεί το μερίδιό της, διαθέτουσα το μεγαλύτερο συγκριτικό πλεονέκτημα ως καταναλωτής-πελάτης και την αύξηση της ανεξαρτησίας της από το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής, που ελέγχεται εν πολλοίς από τις διαθέσεις των ΗΠΑ. Τα ανεξάρτητα τώρα κράτη της τέως ΕΣΣΔ παραπαίουν ανάμεσα στα συμφέροντα, τους εθνικισμούς τους, την αδυναμία διαχειρίσεως της ελευθερίας τους, την ανικανότητα διακυβερνήσεως των χωρών τους, τις προσωπικές φιλοδοξίες και τα συμφέροντα των ηγετών τους. Πρόσφατα, ενδιαφέρον εξεδήλωσε και η Κίνα, της οποίας οι ανάγκες για ενέργεια αυξάνονται ραγδαία.

Η μεταφορά του πετρελαίου και του φυσικού αερίου επαναπροσδιορίζει την «γεωπολιτική των αγωγών». Κερδισμένη θα είναι η ΕΕ, επομένως και η Ελλάς.

ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

Η πολύπαθη Μέση Ανατολή, δηλαδή τα σημερινά κράτη Τουρκία, που στο σύνολο της ιστοριογραφίας και γεωγραφίας αναφέρεται ως Μικρά Ασία και σήμερα επιδιώκει να ενταχθεί στην Ευρώπη, Συρία, Λίβανος, Ισραήλ, Ιορδανία, Ιράκ, Ιράν, Αίγυπτος, Κουβέϊτ, Σαουδική Αραβία, Εμιράτα και Κυπριακή Δημοκρατία, κοιτίδα μεγάλων πολιτισμών και θρησκειών, αφετηρία και έδρα μεγάλων αυτοκρατοριών και αστείρευτη πηγή πετρελαίου, ουδέποτε έπαυσε να ταλανίζεται από εσωτερικές συγκρούσεις και εξωτερικές παρεμβάσεις και επεμβάσεις. Παραμένει μόνιμη περιοχή κρίσεων και συγκρούσεων, με εκτεταμένες συνέπειες όχι μόνο στις γειτονικές περιοχές, αλλά σχεδόν παγκοσμίως.

Το Παλαιστινιακό, παραμένει άλυτο και σε φαύλο κύκλο, λόγω της πολιτικής του Ισραήλ για «εδαφικές βελτιώσεις» εις βάρος των Παλαιστινίων και των γειτόνων και των αντιδράσεων των Παλαιστινίων, μέρος των οποίων δεν αναγνωρίζει την ύπαρξή του (Χαμάς). Τελευταία πρόκληση η νίκη της ισλαμικής οργανώσεως Χαμάς στις Παλαιστινιακές εκλογές για την ανάδειξη της νέας «αρχής», που προκάλεσε την αντίδραση του ΟΗΕ, ΗΠΑ, ΕΕ και Ρωσίας (Κουαρτέτο επιβλέψεως της Συμφωνίας του Όσλο 1993, του Οδικού Χάρτη και του Σχεδίου Απεμπλοκής). Το Ισραήλ κυριαρχεί στην περιοχή. Η διαφορά δυναμικού στο ισοζύγιο ισχύος και η αδιάλλακτη στάση έναντι των Παλαιστινίων οδήγησε στη χρήση τρομοκρατικών μεθόδων εκ μέρους των.

Η επέμβαση στο Ιράκ και η λειτουργία του «νέου κράτους», ομοσπονδιακής μορφής, βάσει του νέου Συντάγματος, οδήγησε σε εμφύλιο Σιϊτών-Σουνιτών, με κερδισμένους τους Κούρδους. Το «σιϊτικό» Ιράν θα αναζητήσει επαφή με το «σιιτικό» κυρίαρχο στοιχείο στη διακυβέρνηση του μέχρι χθές εχθρικού Ιράκ. Το Παλαιστινιακό και η εισβολή και κατοχή του Ιράκ εντάχθηκαν στα αίτια για την τρομοκρατική δράση της Αλ Κάϊντα, μάλλον προσχηματικά, διότι ο Μπιν Λάντεν ουδέποτε στο παρελθόν ενδιαφέρθηκε για τους Παλαιστινίους και τους ομοθρήσκους του του κοσμικού Ιράκ.

Η Συρία, με μόνιμα εχθρική στάση έναντι του Ισραήλ, έχει ακόμη και εδαφικές διαφορές μαζί του. Έχει χαρακτηρισθεί ως κράτος-στόχος από τις ΗΠΑ, με αιτιολογικό ότι στηρίζει την ισλαμική τρομοκρατία, ιδιαίτερα εναντίον του Ισραήλ. Η θέση της έχει επιδεινωθεί, μετά τις γνωστές αιτιάσεις για τη δολοφονία του Χαλίλι στο Λίβανο, από όπου απέσυρε τα στρατεύματά της.

Ο Λίβανος, επί μακρόν σε ασταθή ισορροπία μεταξύ Συρίας και Ισραήλ, αναζητεί την ηρεμία και την αυτόνομη παρουσία του, μετά την αποχώρηση των Συριακών στρατευμάτων από το έδαφός του.

Το Ιράν, ιδιαίτερα μετά την εκλογή του νέου προέδρου, εμφανώς επιδιώκει και πάλι ρόλο μεγάλης περιφερειακής δυνάμεως, με πυρηνικές δυνατότητες. Έχει χαρακτηρισθεί ως κράτος-στόχος από τις ΗΠΑ, λόγω της προσπαθείας του να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα, αλλά και της υποθάλψεως της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Η Τουρκία ανησυχεί σφόδρα για την αυτονόμηση των Κούρδων στο Βόρειο Ιράκ, όπου και οι πετρελαιοπηγές της Μοσούλης και του Κιρκούκ, γεγονός που θα επηρεάσει τη μελλοντική στάση των Κούρδων στο έδαφός της. Χειρίζεται, ανάλογα με τις εκάστοτε επιδιώξεις της, την οικονομία των υδάτων, που επηρεάζουν τη Συρία, κυρίως. Διατηρεί την προσπάθεια στρατηγικής συγκλίσεως με το Ισραήλ, που συνεπάγεται συνεργασίες και πέραν της βιομηχανίας αμυντικού υλικού, ενώ συνεργάζεται και με την Ιορδανία. Αυτό εξυπηρετεί τις στρατηγικές απαιτήσεις των ΗΠΑ στην περιοχή.

Η Ιορδανία, λόγω της συνθέσεως του πληθυσμού, της οικονομικής και στρατιωτικής αδυναμίας, ασκεί παραδοσιακά πολιτική ισορροπιών μεταξύ ΗΠΑ, Ισραήλ και Παλαιστινίων, με σκοπό την ύπαρξή της.

Η Αίγυπτος, διατηρεί συνθήκη ειρήνης με το Ισραήλ (1978), ανταγωνίζεται τη Σαουδική Αραβία στην ηγεσία του αραβικού κόσμου, διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο σταθεροποιητικής δυνάμεως στη Μέση Ανατολή, με την υποστήριξη των ΗΠΑ. Επιδιώκει συνεργασία με τις χώρες της ΕΕ και επιζητεί οφέλη από τη στρατιωτική συνεργασία με το ΝΑΤΟ. Έχει εσωτερικά προβλήματα από τους ισλαμιστές.

Η Σαουδική Αραβία, κύριος παραγωγός πετρελαίου μαζί με το Κουβέϊτ και τα Εμιράτα, στηρίζει παγκοσμίως το Ισλάμ. Ελέγχει, κατά ένα τρόπο τον ΟΠΕΚ, ενώ ελέγχεται από τις ΗΠΑ.

Η Κύπρος, άκρως ζωτικός χώρος στην Ανατολική Μεσόγειο και έναντι της Μέσης Ανατολής, αποτελούσε ανέκαθεν το μήλον της έριδος μεταξύ των ισχυρών. Γνώρισε πολλούς κατακτητές, που διεκδίκησαν τον έλεγχο του παραπάνω χώρου. Ο Ελληνισμός επεβίωσε και από το 1960 απέκτησε την κρατική της υπόσταση. Από το 2005 είναι μέλος της ΕΕ, ως Κυπριακή Δημοκρατία, με την συνεχιζομένη παραδοξότητα, μέρος της να κατέχεται στρατιωτικά, από το 1974, από την Τουρκία. Από το 1960 μέρος της, επίσης, κατέχεται συμβατικά από το ΗΒ, με ειδικά προνόμια χρησιμοποιήσεως του θαλασσίου και εναερίου χώρου.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Μετά την περιγραφείσα βραχεία ανάλυση της κρατούσης καταστάσεως στο εγγύς και ευρύτερο περιβάλλον, γίνεται κατανοητό ότι η Ελλάς, και μετά την πλήρη ανατροπή του διπολισμού στην Ευρώπη, ζει σε περιβάλλον ολοκληρωτικού ανταγωνισμού, με αστάθεια και ρευστότητα καταστάσεων στον βόρειο περίγυρό της, όπου εκκρεμούν και σοβαρά εθνικά θέματα με κυοφορούμενους κινδύνους για την εθνική μας ασφάλεια και με εν ενεργεία, ακόμη, απειλή από την Τουρκία, με την οποία είχαμε τα τελευταία 50 χρόνια 6 μείζονες κρίσεις (1955, 1963, 1967, 1974, 1987 και 1996), με συνέπεια την ενδεχομένη απώλεια της μισής Κύπρου και τη διεκδίκηση του μισού Αιγαίου.

Ενδεχομένως η έννοια της απειλής, σήμερα, να φαίνεται υπερβολική. Δεν πρέπει όμως να διαφεύγει της προσοχής μας ότι η πολιτική εθνικής αμύνης σχεδιάζεται με βάση το δυσμενέστερο σενάριο.

Το σενάριο αυτό είναι, μετά από μακράν περίοδο πορείας της Τουρκίας στον «οδικό χάρτη» για την ένταξή της στην ΕΕ, να μείνει εκτός ΕΕ, με σύνδεση κάποιας «ειδικής σχέσεως». Οπότε, χωρίς δεσμεύσεις στα πλαίσια της «εξωτερικής εξισορροπήσεως» για μας, να συνεχίζει το ρόλο της μεγάλης περιφερειακής δυνάμεως με όλες τις αναθεωρητικές και επεκτατικές βλέψεις της.

Η ενδεχομένη ανεξαρτητοποίηση του «Κοσόβου «νομιμοποιεί την απόσπαση εδάφους μιας χώρας με τη χρήση στρατιωτικής βίας από ξένες δυνάμεις, παρά τους ισχύοντες κανόνες του διεθνούς δικαίου. Η εξέλιξη αυτή κάθε άλλο παρά αδιάφορη αφήνει την Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά και την ΠΓΔΜ.

Στο νέο διεθνές περιβάλλον ασφαλείας είναι πιθανή η εκδήλωση «ασυμμέτρων απειλών» και στη χώρα μας κατά στόχων συμμαχικών συμφερόντων, αλλά και αμιγώς ελληνικών. Στο εγγύς περιβάλλον ασφαλείας δεν αποκλείονται ανορθόδοξες ενέργειες εντός της Ελλάδος σε περιπτώσεις κρίσεων, μέσα στα πλαίσια του αλυτρωτισμού-μεγαλοϊδεατισμού ή ακόμη και τυχοδιωκτισμού.

Οι εταίροι μας στην ΕΕ και οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ πρέπει να γνωρίζουν ότι οι θέσεις της Ελλάδος στα Ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό βασίζονται στο διεθνές δίκαιο, αλλά και στην αποφασιστικότητα για την υπεράσπισή τους, ακόμη δε ότι η Άγκυρα έχει υπερβεί τα εσκαμμένα στις μονομερείς διεκδικήσεις και τις απειλές για χρήση στρατιωτικής βίας. Παρ΄όλον ότι στην εποχή μας οι ελληνικές θέσεις έχουν το μειονέκτημα να μην συμβαδίζουν πάντοτε με τις γεωπολιτικές προτεραιότητες τόσο των ΗΠΑ όσο και της ΕΕ, εν τούτοις η Ελλάς πρέπει να μάθει να λειτουργεί υπό συνθήκες πολυπλόκων συμφερόντων, εκπέμπουσα ταυτόχρονα μήνυμα ισχύος και αποφασιστικότητας.

Μέχρι να διευκρινισθεί η κατάσταση, πρέπει, για μας, να λειτουργεί αποτελεσματικά η «εσωτερική εξισορρόπηση».
Press to Continue.......

Επεσε Αεροπλάνο στο Αμστερνταμ


Ενα Boeing 737-800 των Τουρκικών Αερογραμμών, το οποίο μετέφερε 135 άτομα, συνετρίβη κατά την προσγείωσή του στο αεροδρόμιο Σκίπολ του Αμστερνταμ, σύμφωνα με τις αρχές του αεροδρομίου και τα μέσα ενημέρωσης.

Το αεροσκάφος "συνετρίβη καθώς πλησίαζε τον διάδρομο προσγείωσης. Η κυκλοφορία έχει διακοπεί" στο αεροδρόμιο, ανακοίνωσε η εκπρόσωπος των υπηρεσιών τύπου του αεροδρομίου Μέλανι Σμίντερ.

Ο υπουργός Μεταφορών της Τουρκίας δήλωσε ότι δεν υπάρχουν νεκροί από τη συντριβή του αεροσκάφους, το οποίο σύμφωνα με τα τουρκικά και τα ολλανδικά μέσα ενημέρωσηςμετέφερε 135 επιβάτες και οκτώ μέλη πληρώματος.

Νωρίτερα το τηλεοπτικό δίκτυο CNN Turk είχε μεταδώσει ότι τουλάχιστον ένας άνθρωπος σκοτώθηκε και 20 τραυματίσθηκαν, ενώ το CNBC μετέδωσε ότι 50 επιβάτες είναι σώοι.

Το τηλεοπτικό δίκτυο CNN Turk μετέδωσε επίσης ότι το αεροσκάφος κόπηκε σε τρία μέρη.

"Οι πυροσβεστικές δυνάμεις και τα ασθενοφόρα βρίσκονται επί τόπου", δήλωσε η εκπρόσωπος των υπηρεσιών τύπου του αεροδρομίου.

Το αεροσκάφος είχε απογειωθεί στις 08.22 (τοπική ώρα) από το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης με προορισμό των Αμστερνταμ.

Από ΑΠΕ
Press to Continue.......

Έκκληση για σύλληψη του Κενάν Ακίν

Η Επαλξη Ανασυγκρότησης Κέντρου απευθύνει έκκληση σε όλα τα αρμόδια όργανα στην Ευρώπη και το διεθνή παράγοντα να στηρίξουν τις προσπάθειες για εκτέλεση του εντάλματος σύλληψης του δολοφόνου του Σολωμού Σολωμού, Κενάν Ακίν.
Σε ανακοίνωσή της η Επαλξη αναφέρει πως «είναι αδιανόητο ο Ακίν να έχει την δυνατότητα να παραχωρεί συνεντεύξεις σε εφημερίδες ακόμη και να διεκδικεί ‘βουλευτική έδρα’ στη λεγόμενη βουλή του ψευδοκράτους χωρίς όμως να συλλαμβάνεται από την Ιντερπόλ για το έγκλημα που διέπραξε».
Η Επαλξη στην ανακοίνωσή της «καταδικάζει τις προκλητικές δηλώσεις του Ακίν» και σημειώνει ότι «ο Τούρκος έποικος παραμένει αμετανόητος δηλώνοντας και ότι και σήμερα αν χρειαζόταν θα πυροβολούσε τον Σολωμού».
Ο Κενάν Ακίν, συνεχίζει η Επαλξη, «θεωρεί τον εαυτό του προστατευόμενο λόγω του ότι κατοικεί σε χώρο υπό κατοχή όπου δεν μπορούν να εκτελέσουν διεθνή εντάλματα».
Η Επαλξη εκτιμά ότι «για να υπάρχει θετική εξέλιξη στη διαδικασία των συνομιλιών για λύση του Κυπριακού θα πρέπει, μεταξύ άλλων, να απομονωθούν, να δικαστούν και να καταδικαστούν άνθρωποι όπως τον Κενάν Ακίν», καταλήγει η ανακοίνωση.
Από InfognomonPolitics
Press to Continue.......

Tuesday, 24 February 2009

Μουσουλμάνοι χάκερ επιτέθηκαν σε ισραηλινά νοσοκομεία

Πληροφορηθήκαμε από τα ΜΜΕ ότι άρχισε επίθεση των ισραηλινών δυνάμεων, σαν απάντηση στις επιθέσεις με πυραύλους από τη Χαμάς στο Ισραήλ, Οι ισραηλινοί ηγέτες φώναζαν ότι οι πύραυλοι της Χαμάς έπεφταν όλο και πιο κοντά στις πυκνά κατοικημένες πόλεις. Και τότε πολλά ακολούθησαν που μόλις τώρα τα μαθαίνουμε.
Μουσουλμάνοι χάκερ, τις ημέρες των συνταρακτικών γεγονότων στη Γάζα, δεν είχαν μείνει άπραγοι. Ο καταιγισμός των ειδήσεων και πληροφοριών που ερχόντουσαν από τη περιοχή δεν επέτρεπαν να δώσουμε σημασία σε ένα άλλο πόλεμο που αυτοί είχαν εξαπολύσει: κυβερνοπολεμο.
Εκείνες τις μέρες μουσουλμάνοι χακερ είχαν εξαπολύσει μαζική κυβερνοεπιθεση (cyberattack), με την οποία χτυπηθεί πάνω από 300 ισραηλινοί ιστοχώροι. Πράγματι Από τη στιγμή που άρχισαν οι αντεπιθέσεις των Ισραηλινών στις εγκαταστάσεις της Χαμας στη Λωρίδα της γάζας ομάδες χακερ άρχισαν να χτυπούν οποιαδήποτε σελίδα ισραηλινή υπάρχει στο διαδυκτυο αδιαφορώντας εάν αυτή είναι φιλοκυβερνητική επιστημονική η απλά φιλανθρωπική, Σε έναν ιστοχώρο "ένας χάκερ παραβίασε την ασφάλεια του κεντρικού υπολογιστικού δικτύου που τον «φιλοξενούσε» και αντικατέστησε το αρχικό περιεχόμενο με μήνυμά του. Σε άλλη χάκερ αντικατέστησε ένα αρχείο σε υπολογιστή με ένα πλαστό. Σε άλλο ο χάκερ περιέγραφε τα κατορθώματα του σε graffiti. Όλα αυτά είναι μέρος του πολέμου προπαγάνδας, στον οποίο οι μουσουλμανικοί χάκερ επιχειρούν να αντικαταστήσουν το νόμιμο περιεχόμενο μια ιστοσελίδας με αντι-Ισραηλινά και τα αντι-αμερικανικά μηνύματα.

Η τελευταία φορά, που μια παρόμοια εκστρατεία αυτού του μεγέθους εξαπολύθηκε, ήταν το 2006, όταν χακερ χτύπησαν χιλιάδες δανέζικες και αμερικανικές ιστοσελίδες. Οι μουσουλμάνοι εξτρεμιστές είχαν θυμώσει με τις σατυρικές δανέζικες καρικατούρες του προφήτη Μωαμεθ που είχαν εμφανίσει σε διάφορες ευρωπαϊκές εφημερίδες. Οι χρήστες ιστοχώρων συνειδητοποίησαν τότε ότι πρέπει να διασφαλίσουν τις συνηθισμένες εισόδους από τις επιθέσεις των χάκερ, συμπεριλαμβανομένων των τρωτών που έχουν οι γλώσσες προγραμματισμού και το λογισμικού για φόρουμ ή μπλογκ.

Οι περισσότεροι ιστοχώροι δυστυχώς δεν χτίζονται με ασφάλεια. Κατά συνέπεια, οι ιδιοκτήτες τους πρέπει να προχωρήσουν σε αξιολόγηση της ευπάθειας και, εάν χρειάζεται άμεση δράση να εγκαταστήσουν μια εφαρμογή, η οποία μπορεί να ανιχνεύσει την ανώμαλη συμπεριφορά η τις περίεργες προσβάσεις σε αυτό.

Η έλλειψη σεβασμού από τη Χαμάς για την ανθρώπινη ζωή ήταν γνωστή σε όλους αλλά ξεσκεπάστηκε όταν αυτοί αδιαφορώντας στα παρακάλια των δύστυχων κάτοικων της Γαζα να μην τοποθετήσουν τις ρουκέτες εκτοξεύσεως μέσα στα σπίτια κάνοντας τα έτσι στόχο των ισραηλινών κανονιών. Εκείνοι όμως αντί να συγκινηθούν από τα παρακάλια έδωσαν εντολή στους συντρόφους τρομοκράτες του κυβερνοπολεμου να χτυπήσουν κάθε ανθρώπινη ζωή. Και οι κυβερνοτρομοκρατες ανταποκρίθηκαν πιστά.

Διάλεξαν να χτυπήσουν απάνθρωπα αυτό που καθς πολιτισμένος άνθρωπος σέβεται πιο πολύ: τα νοσοκομεία που είναι γεμάτα αρρώστους. Πράγματι το Hillel Yaffe Hadera. ένα νοσοκομείο στο Βορρά έγινε στόχος χάκερ της hamas, σε ιστοσελίδα του οποίου τοποθέτησαν αντι-Ισραηλινά μηνύματα και φωτογραφίες. Συγκεκριμένα χακερ επιτέθηκαν στο ισόχωρο του ιατρικού κέντρου, (http://.hy.health.gov.il), ανιχνεύθηκε γρήγορα από τον υπεύθυνο και διορθώθηκε ευτυχώς γρήγορα.

Ο Γενικός Διευθυντής του νοσοκομείου Δρ Meir Oren είπε ότι "αυτό ήταν μια επαίσχυντη προσπάθεια, που δεν πρόσθεσε τίποτα (στα δίκαια του εχθρού) αλλά μόνο δείχνει ότι χρησιμοποιούν οποιοδήποτε μέσο για να επιτεθούν οι ισραηλινές ανθρωπιστικές οργανώσεις όπως νοσοκομεία."

Μεταξύ των φωτογραφιών που τοποθέτησαν οι χακερς ήταν και αυτή φρεσκοθαμμενου ισραηλινού στρατιώτη που πέθανε στη Γάζα, με τον τίτλο στα εβραϊκά - "Η μοίρα των στρατιωτών σας." Σε άλλη ιστοσελίδα τοποθέτησαν αντί των ιατρικών εξετάσεων εικόνες μαχητών της Χαμάς, και το ρητό, "ο Αλλάχ θα δώσει τη νίκη."
Press to Continue.......

Η Ισλαμική Τουρκία ξέμεινε απο λεφτά και βγήκε στη γύρα!

Στον απόηχο όσων διημείφθησαν στο Νταβός μεταξύ του Ταγίπ Ερντογάν και του Σιμόν Πέρες, η Τουρκία επιδόθηκε σε δυναμικές κινήσεις για τη βελτίωση της θέσης της στο διεθνές στερέωμα.

Πέρα από την πολιτική πτυχή, η τουρκική ηγεσία φαίνεται να αποδίδει μεγάλη σημασία και στις οικονομικές σχέσεις της χώρας, όπως προκύπτει από τις πρόσφατες περιοδείες που είχε ο τούρκος Πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιουλ στη Σαουδική Αραβία και τη Ρωσία.

Είναι γνωστό πλέον ότι η τουρκική οικονομία έχει εισέλθει σε φάση ύφεσης και η ισλαμική κυβέρνηση ΑΚΡ αδυνατεί να εξασφαλίσει την πολυπόθητη συμφωνία δανεισμού με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), στο οποίο ήδη χρωστάει 8 δισ. δολάρια. Σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ, το τελευταίο τρίμηνο του 2008 η τουρκική οικονομία κατείχε την τελευταία θέση στην ομάδα των είκοσι πιο αναπτυγμένων και ταχύτερα αναπτυσσόμενων οικονομιών στον πλανήτη (G-20), παρουσιάζοντας συρρίκνωση της τάξεως του 4,8% σε σχέση με την ίδια περίοδο του περασμένου έτους. Γεγονός που καταδεικνύει ότι η ανάπτυξη της Τουρκίας το 2008 θα περιοριστεί περίπου στο 1%, πολύ πιο κάτω από το 3,4% που είναι ο μέσος όρος του G-20. Όσο για τις προβλέψεις του ΔΝΤ για το 2009, διαγράφονται ιδιαίτερα δυσοίωνες για την Τουρκία: Μείωση της οικονομικής ανάπτυξης κατά 1,5%, τη στιγμή που η παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη θα σημειώσει άνοδο κατά 0,5%. Υπό αυτές τις συνθήκες η τόνωση της τουρκικής οικονομίας φαντάζει επιτακτική ανάγκη για την κυβέρνηση ΑΚΡ, που ευελπιστεί να προσελκύσει επιχειρηματικά κεφάλαια από τις διεθνείς αγορές.

Η επίσημη επίσκεψη του τούρκου Προέδρου στη Σαουδική Αραβία, που του είναι γνώριμη από τη μακρά θητεία του στην Ισλαμική Αναπτυξιακή Τράπεζα, ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την Τουρκία να θωρακίσει τις ήδη καλές σχέσεις των δύο χωρών και να εισπράξει τα οικονομικά οφέλη για τη δημόσια καταγγελία του Ερντογάν κατά του Ισραήλ. Όπως τόνισε ο Γκιουλ, ο οποίος είναι δόκιμος οικονομολόγος, η επιλογή του να επισκεφθεί το Ριάντ τη συγκεκριμένη στιγμή δεν ήταν τυχαία. Επέλεξε ιδιαιτέρως αυτήν τη δύσκολη περίοδο που διανύει η Τουρκία, καθώς η σαουδαραβική οικονομία συνεχίζει να αναπτύσσεται αλώβητη από τη διεθνή οικονομική κρίση. («Χουριέτ» 5.2.2009) Ας σημειωθεί ότι το επενδυτικό πρόγραμμα της περιόδου 2008-2010 φτάνει τα 214 δισ. δολάρια, ενώ το επόμενο εικοσαετές επενδυτικό πρόγραμμα θα αγγίξει τα 640 δισ. δολάρια. Τα συμβόλαια όμως που έχουν αποσπάσει οι τούρκοι επιχειρηματίες έως αυτή τη στιγμή είναι μηδαμινά σε σχέση με τις προσφερόμενες δυνατότητες. Ενθάρρυνε, λοιπόν, ο Γκιουλ τους τούρκους επιχειρηματίες, που τον συνόδευσαν στην τριήμερη επίσκεψή του, να επιδιώξουν μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα, στοχεύοντας στις μεγάλες εργολαβίες –και όχι της υπεργολαβίες όπως συνηθίζουν– στους τομείς τηλεπικοινωνιών, κατασκευών, μεταφορών, αμυντικής βιομηχανίας, γεωργίας, έρευνας, ναυτιλίας κ.ά., υποσχόμενος κάθε παροχή βοήθειας και στήριξης εκ μέρους του. Απευθυνόμενος δε στους σαουδάραβες επιχειρηματίες, στο πλαίσιο των εργασιών του Τουρκοσαουδαραβικού Εμπορικού Επιμελητηρίου, εκθείασε το τραπεζικό σύστημα και την αγορά της Τουρκίας και τους προσκάλεσε να αποδείξουν έμπρακτα τη φιλία τους. Ας μην ξεχνάμε, βέβαια, ότι σε τέτοια θέματα προέχει η συγκατάθεση του σαουδάραβα μονάρχη, που ήδη έχει επισκεφθεί την Τουρκία δύο φορές στο παρελθόν (2006 και 2007).

Ο τούρκος Πρόεδρος φαίνεται πάντως να έχει πάρει με το μέρος του τον βασιλιά Αμπντάλα, που δεν μοιάζει να κοιτά με κακό μάτι ένα προνομιακό οικονομικό καθεστώς για την Τουρκία.

Την ίδια περίπου εικόνα αντικρίζει κανείς παρατηρώντας τις επαφές που πραγματοποίησε ο τούρκος Πρόεδρος στην πενθήμερη επίσκεψή του στη Ρωσία (και το Ταταρστάν) πριν από λίγες μέρες. Στην πολυσέλιδη κοινή διακήρυξη που υπέγραψαν ο ρώσος Πρόεδρος, Ντιμίτρι Μεντβέντεβ, με τον Τούρκο ομόλογό του, οι δύο ηγέτες έθεσαν το πλαίσιο της υπέρβασης στην πολιτική, αλλά κυρίως στην οικονομική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών. («Μιλιέτ» 14.2.2009).

Η πολιτική βούληση επιβεβαιώθηκε και από τον ρώσο πρωθυπουργό Βλαντίμιρ Πούτιν, που δήλωσε ότι η Άγκυρα κατέχει προνομιακή θέση στις εξωτερικές σχέσεις της Μόσχας. Με την ευκαιρία αυτών των επαφών η Άγκυρα και η Μόσχα κατέληξαν σε κατ' αρχήν συμφωνία σε μια σειρά θεμάτων πολιτικοοικονομικού περιεχομένου στρατηγικής σημασίας, όπως: α) η πώληση ηλεκτρικής ενέργειας αξίας 60 δισ. δολαρίων για μία δεκαπενταετία στην Τουρκία, β) η από κοινού συμμετοχή των κατασκευαστικών εταιρειών των δύο χωρών στον διεθνή διαγωνισμό για τον πρώτο τουρκικό πυρηνικό σταθμό αξίας 20 δισ. δολαρίων, γ) η άρση των ρωσικών γραφειοκρατικών εμποδίων στον εκτελωνισμό των τουρκικών φορτηγών, δ) η χρήση των εθνικών νομισμάτων στις διμερείς συναλλαγές και ε) η κατασκευή νέου αγωγού φυσικού αερίου στα πρότυπα της «Γαλάζιας Ροής» (Blue Stream). Το πλαίσιο διμερούς συνεργασίας καλύπτει και άλλους τομείς, όπως ο τουρισμός (που μας ενδιαφέρει), οι κατασκευές, οι μεταφορές, η βιομηχανία όπλων, η εκπαίδευση κ.ά., γεγονός που εξασφαλίζει στην Άγκυρα την αύξηση των οικονομικών της συναλλαγών με τη Μόσχα, πέραν των ορίων των 30 δισ. δολαρίων, που κυμαίνονται σήμερα. Ποσό, δηλαδή, σεβαστό για την ενίσχυση της τουρκικής οικονομίας.

Οι επισκέψεις του τούρκου προέδρου στο Ριάντ και τη Μόσχα εντάσσονται στις εναγώνιες προσπάθειες της τουρκικής ηγεσίας για την ανατροπή όχι μόνον του διαφαινόμενου αρνητικού διεθνούς κλίματος που αρχίζει να περιβάλλει την Άγκυρα, αλλά, όπως αποδεικνύεται, και του διαφαινόμενου οικονομικού αδιεξόδου, στο οποίο περιέρχεται σταδιακά η Τουρκία.
Το Παρόν της Κυριακής - 22.02.2009
Κ. Βοσπορίτης, ο νεώτερος
Press to Continue.......

Monday, 23 February 2009

ΟΙ ΠΙΘΗΚΟΙ ΔΙΑΛΕΓΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΡΧΗΓΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ ΟΠΩΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Από Dr D. Kountouris
Από έρευνες που γίνονται εδώ και χρόνια από ζωολόγους και επιστήμονες ερευνητές της συμπεριφοράς προκύπτει ότι στους πράσινους πιθήκους επικρατεί κατά κάποιο τρόπο μια διαδικασία εκλογής αρχηγού αναμενόμενη από αυτή που είναι γνωστή για τα ζώα.
Δηλαδή οι δυνατότεροι, ισχυρότεροι και οι πλέον επιθετικοί σε μια αγέλη πιθήκων είναι αυτοί που εκ του φυσικού γίνονται αρχηγοί και επιβάλλουν τον τρόπο τους, την κυριαρχία τους και τις υπηρεσίες που θέλουν στους υποτελείς τους.
Τα πράγματα δεν έχουν ακριβώς έτσι. Εδώ και πολλά χρόνια παρατηρούν βιολόγοι του Πανεπιστημίου της Μινεσότα στο πάρκο της Τανζανίας την συμπεριφορά αυτών των πιθήκων πολύ διεξοδικότερα και καταγράφουν με κινηματογραφικό υλικό όλες τις διαστάσεις των εκάστοτε αντιδράσεων τους.

Έτσι, λοιπόν, παρατηρώντας τους πιθήκους είδαν ότι στην κοινωνική τους διοργάνωση, τουλάχιστον ότι αφορά την «πολιτική συμπεριφορά», έχουν ακόμη περισσότερες ομοιότητες με τα μακρινά ξαδέλφια τους, τους ανθρώπους.

Εκεί μέσα στο πλήθος των ζώων παρατήρησαν και ορισμένους που έχουν τελείως διαφορετική συμπεριφορά από τους υπολοίπους. Χωρίς να είναι δυνατοί ή επιθετικοί, καταφεύγουν κάθε τόσο σε διάφορα μέλη και ιδιαίτερα στα πάσχοντα της ομάδας, τα χαϊδεύουν, τα φροντίζουν, τα υπηρετούν και παίρνουν από αυτούς τις δυσκολίες διαχείρισης της ζωής τους.

Με αυτόν τον τρόπο φαίνεται ότι και αυτό το είδος έχει τουλάχιστον την ίδια εξίσου βαρύτητα από ότι η φυσική πολιτική αρχηγία που παρουσιάζουν οι δύστροποι, επιθετικοί και δυνατοί πίθηκοι.

Έχουν και αυτοί το κοινό τους «κόμμα» που τους υπηρετεί, τους υπακούει και μέσω αυτού επιβάλλονται. Βλέπουμε, δηλαδή, ότι η πολιτική τακτική, όπως την ζούμε στις μέρες μας και στα μεγάλα κοινοβούλια του κόσμου, έχει την ίδια διανομή ρόλων, όπως και στους πιθήκους.

Άρα, τίποτα καινούριο και ίσως αυτό που ζούμε και βιώνουμε καθημερινά να είναι απλώς ένα κομμάτι της εξελικτικής θεωρίας.
Από NeuroTacks-Νευροδιαλογοι
Press to Continue.......

Sunday, 22 February 2009

Οι υποψήφιοι για την ηγεσία του ΝΑΤΟ

του Χάρη Μπότσαρη

Σε μια περίοδο όπου δοκιμάζονται οι σχέσεις των ΗΠΑ με τη Ρωσία και τον Ισλαμικό κόσμο θα επιλεγεί ο νέος γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ μετά την αποχώρηση του Ολλανδού Γιάαπ ντε Χουπ Σέφερ τον Μάϊο. Πρώτος υποψήφιος για τη θέση του γραμματέα της Ατλαντικής Συμαχίας είναι ο πρωθυπουργός της Δανίας Άντερς Φογκ Ράσμουσεν, ο οποίος ήταν ο μεγαλύτερος υποστηρικτής του Μπους για την εισβολή στο Ιράκ και προπαγανδιστής του μύθου περί όπλων μαζικής καταστροφής που δήθεν διέθετε ο Σαντάμ Χουσείν.

Ο Ράσμουσεν είναι θερμός εκφραστής της ξενοφοβικής πολιτικής κατά των Μουσουλμάνων, συμπεριλαμβανομένων των Δανών υπηκόων αυτής της θρησκείας, που κάλυψε πολιτικά τις γελοιογραφίες κατά του Προφήτη Μωάμεθ στην εφημερίδα Jyllands Posten.

Τα σκίτσα που είχαν ξεσηκώσει τον κόσμο του Ισλάμ εμφάνιζαν τον Μωάμεθ ως τρομοκράτη και ο Ράσμουσεν υποστήριξε τότε τον εκδότη Φλέμινγκ Ρόζε που στη Σύνοδο της Μπίλντερμπεργκ 2008 στο Σαντιγί της Βιρτζίνια, δεχόταν τις αγκαλιές του Μπεν Σαλόμ Μπερνάνκε, του Χένρι Κίσινγκερ, του Ρίτσαρντ Περλ και του Τίμοθι Γκάϊτνερ.

Κρίνοντας από την πολιτική του Ράσμουσεν το Ισραήλ θα αποκτήσει έναν ένθερμο οπαδό σε περίπτωση επιλογής του στην ηγεσία του ΝΑΤΟ και είναι δυνατόν να δεχθεί και πρόσκληση συμμετοχής στη Συμμαχία, εκτός από την Ουκρανία και τη Γεωργία στων οποίων την ένταξη αντιτίθεται σφοδρά το Κρεμλίνο.

Ο Άντερς Φογκ Ράσμουσεν ξεκίνησε ήδη εκστρατεία για την επιλογή του σε Βερολίνο και Λονδίνο και διαθέτει την υποστήριξη του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών Ντέϊβιντ Μίλιμπαντ.

Δεύτερη υποψηφιότητα είναι αυτή του πρώην υπουργού Εξωτερικών της ΒουλγαρίαςΣόλομον Πάσι, που είναι εκλεκτός του Τζορτζ Σόρος.

Ο Πάσι είναι Βουλγαρο-Εβραίος με καταγωγή Sephardic από το Μαρόκο και ίδρυσε το Πράσινο Κόμμα στη Βουλγαρία, όπου θεωρείται ο πιο ένθερμος υποστηρικτής του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ.

Βοήθησε τα κέντρα του Σόρος για την «Ροζ Επανάσταση» της Γεωργίας που ανέβασε τον Σαακασβίλι στην εξουσία και έχει βραβευθεί από την Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή ως διακεκριμένος πολιτικός.


Επόμενος υποψήφιος είναι ο Πολωνός υπουγός Εξωτερικών και πρώην υπουργός Άμυνας Ράντοσλαβ Σικόρσκι, που υπήρξε σύμβουλος του Ρούπερτ Μέρντοχ και στέλεχος του νεο-συντηρητικού American Enterprise Institute (ΑΕΙ) της Ουάσινγκτον την περίοδο 2002-2005.

Είναι παντρεμένος με την Ανν Απλμπάουμ της Washington Post, ένθερμης υπερασπίστριας του Ισραήλ και αντιπάλου της ρωσικής πολιτικής, που είναι στενά συνδεδεμένη με το ΑΕΙ.

Η Απλμπάουμ από φανατικός οπαδός της πολιτικής Μπους βρέθηκε υποστηρίκτρια του Μπαράκ Ομπάμα στις πρόσφατες αμερικανικές εκλογές.

Ο Σικόρσκι είναι ο αρχιτέκτονας του σχεδίου εγκατάστασης της αμερικανικής αντιπυραυλικής ασπίδας στο έδαφος της Πολωνίας, μια στρατηγική επιχείρηση την οποία η Ρωσία θεωρεί ως εχθρική και ως απειλή για την ασφάλειά της.


Τέλος, ο τέταρτος υποψήφιος για τη θέση του γενικού γραμματέα ΝΑΤΟ είναι ο υπουργός Άμυνας της συντηρητικής κυβέρνησης του Στέφεν Χάρπερ στον Καναδά,Πίτερ Μακέϊ, που προέχεται από τη Νέα Σκωτία και είναι ιδρυτής και πρώην ηγέτης του Προοδευτικού Συντηρητικού Κόμματος.

Ο Μακέϊ δεν διαθέτει τους ισχυρούς φίλους και τα κέντρα που βρίσκονται πίσω από τους προηγούμενους υποψηφίους, αλλά θα μπορούσε να αποτελέσει την εναλλακτική λύση για να μη δυσαρεστηθούν όσοι θεωρούν τους άλλους τρεις ως σκληρούς εκφραστές των νεο-συντηρητικών της Ουάσινγκτον.

Ο Πίτερ Μακέϊ υποστηρίζει την απόφαση του Μπαράκ Ομπάμα για αποστολή πρόσθετων στρατευμάτων στο Αφγανιστάν αλλά δεν δέχεται να διαθέσει καναδικές δυνάμεις, όπως άλλωστε όλα τα πολιτικά σχήματα της χώρας είχαν επίμονα αρνηθεί την αποστολή δυνάμεων στο Ιράκ.

Το πρόβλημα με τον Μακέϊ είναι ότι καθώς το ΝΑΤΟ διευρύνεται προς Ανατολάς, ο ίδιος εκπροσωπεί τη μοναδική χώρα που βίσκεται στο δυτικό άκρο της Συμμαχίας, καθώς οι ΗΠΑ παραδοσιακά δεν προτείνουν Αμερικανό για τη θέση του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ και προτιμούν να έχουν την αποκλειστικότητα στη στρατιωτική του διοίκηση.

Πρώτο Θέμα
Από Srategy-Geoplitics
Press to Continue.......

ΧΕΙΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ

Από ΕΛΕΣΜΕ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΤΕΥΧΟΣ 49
Του Αντιστρατήγου ε.α. Δ. Λακαφώση

Σε ό,τι σήμερα κανείς βλέπει, ακούει και διαβάζει, αποκλείεται να μη συναντήσει τη λέξη κρίση, με οποιαδήποτε έννοια, που έχει καταστεί εφιάλτης και καθημερινό βίωμα.

Διεθνείς Οικονομικοπολιτικές Κρίσεις
Η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση προσεγγίζει ιστορικές διαστάσεις. Άρχισε από τις ΗΠΑ και εξαπλώθηκε γρήγορα και έξω από τις ΗΠΑ, χωρίς να υπάρχει εναλλακτική λύση, προς το παρόν.

Η κρίση των κλιματικών αλλαγών προκαλεί το ισορροπημένο παγκόσμιο περιβάλλον. Φυσικές καταστροφές προκαλούν ανθρωπιστικής φύσης, μεταναστευτικές και κρίσεις προσφύγων. Η έλλειψη αειφόρου ανάπτυξης επιτείνει πάντως το πρόβλημα.
Η ενεργειακή κρίση βρίσκεται στο αποκορύφωμα. Τα βιομηχανικά αναδυόμενα κράτη έχουν μερίδιο της ευθύνης. Οι χώρες με ενεργειακό πλούτο, τον χρησιμοποιούν πολλάκις ως «πολιτικό όπλο» και δημιουργούν κρίση. Αλλά η κρίση προήλθε και γιατί δεν υπήρξε ανανεώσιμο ενεργειακό σύστημα.

Στρατιωτικοπολιτικές Κρίσεις
Υφίστανται και κρίσεις που προκαλούνται από διαμάχες μικροτέρων κρατών, κυβερνήσεων με αντάρτες και κυβερνήσεων με εθνικές μειονότητες και τρομοκράτες. Εδώ, κατά κύριο λόγο, το χειρισμό και την αντιμετώπιση των κρίσεων αναλαμβάνει το ένοπλο προσωπικό. Απαιτείται να διαθέτει προς τούτο :

Ένα σύγχρονο και αποδοτικό σύστημα Συναγερμού. Σύστημα που να εξασφαλίζει τη σταδιακή αλλά και την άμεση, ανάλογα με το επείγον, επαύξηση της επιχειρησιακής ετοιμότητας για έγκαιρη επέμβαση.

Δυναμικούς κανόνες εμπλοκής, ώστε και η αυτοάμυνα να εξασφαλίζεται αλλά και να επιβάλλεται η τάξη σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και κεκτημένο.

Δύναμη ταχείας αντίδρασης, που να μεταφέρεται ταχέως και να διαθέτει ειδικό και σύγχρονο εξοπλισμό, ανάλογα με την περίπτωση. Η έγκαιρη στρατιωτική παρουσία στις ευαίσθητες περιοχές, αποτρέπει πιθανή ή αναμενομένη κρίση και αντιμετωπίζει την κρίση, εφόσον εκδηλωθεί.

Κινητά κέντρα επιχειρήσεων, κατάλληλα εξοπλισμένα με μέσα υψηλής τεχνολογίας. Οι δοκιμασμένες και με εμπειρία διαδικασίες, τα στοιχεία από βάσεις δεδομένων, τα στοιχεία από συστήματα επιτήρησης-πληροφοριών και η μεταφορά, σε πραγματικό χρόνο, εικόνας από την περιοχή της κρίσης στα κέντρα επιχειρήσεων, εξασφαλίζουν την ορθότητα των αποφάσεων για το χειρισμό και την αντιμετώπιση των κρίσεων.

Στην κρίση του Καυκάσου, Αύγουστος 2008, ρωσικές ευέλικτες και σύγχρονες τώρα δυνάμεις επεμβαίνουν, μέσα σε χρόνο «ρεκόρ» για τα πρόσφατα ρωσικά χρονικά, και αντιμετωπίζουν άμεσα την κρίση στη Γεωργία.

Στην κρίση της πειρατείας πλοίων ανοικτά της Σομαλίας, που συνεχίζεται και το 2008, ειδικές και με εμπειρία νατοϊκές και ευρωπαϊκές δυνάμεις αναλαμβάνουν την καταστολή της πειρατείας, σε συνδυασμό και με άλλες διεθνείς δυνάμεις.

Στην κρίση ομηρίας στην Κολομβία, Ιούλιος 2008. με τη συλλογή πληροφοριών και με τη μυστική εισχώρηση ενόπλων πρακτόρων στις ομάδες ανταρτών στην Κολομβία, επιτυγχάνεται η προσχεδιασθείσα απόδραση κρατουμένων ομήρων και εκτονώνεται η κρίση.

Στην κρίση του Λιβάνου, Ιούλιος 2006, η οργάνωση Χεζμπολάχ στο Ν. Λίβανο, χρησιμοποίησε σύγχρονα μη επανδρωμένα αεροσκάφη συλλογής πληροφοριών για να εντοπίζει στόχους μέσα στο Ισραήλ, τους οποίους στόχους επίμονα προσέβαλε με πυραύλους «κατιούσα» και επέτεινε την κρίση, αποτυχία που χρεώνεται στο Ισραήλ.

Στις τρομοκρατικές επιθέσεις ενόπλων στη Βομβάη της Ινδίας, στις 26 Νοεμβρίου 2008, στρατιώτες και ομάδα αντιτρομοκρατικής αντιμετωπίζουν, μεταξύ άλλων, την κρίση ομηρίας σε ξενοδοχεία.

Πάντως, παλαιά συστήματα συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα που οι διεθνείς οικονομικοπολιτικές συνθήκες είναι διαφορετικές. Απαιτείται η αναθεώρηση του από τον Β΄Π.Π., κατά βάσει ισχύοντος οικονομικού συστήματος και οι μεταρρυθμίσεις στα αρμόδια όργανα των Η.Ε., G-8 και G-20. Απαιτείται στρατηγική επαναφοράς στην προ της κρίσης κατάσταση, επίσης ομάδα εμπείρων, κατά τομέα κρίσης και παροχή συμβουλών-γνώσεων στις υπεύθυνες για τις κρίσεις κυβερνήσεις.

Ωστόσο, στις στρατιωτικοπολιτικές κρίσεις, το ένοπλο προσωπικό φαίνεται να προσαρμόζεται ευκολότερα στις εκάστοτε απαιτήσεις των κρίσεων, να ενστερνίζεται περισσότερο τις νέες αντιλήψεις της υψηλής πολεμικής τεχνολογίας και να αντιμετωπίζει καλύτερα τις αναμενόμενες κρίσεις, όπου και σε όση έκταση εμπλέκεται.
Press to Continue.......

Η Χαμάς χτύπησε πάλι παλαιστίνιους αμάχους

Τρεις πύραυλοι χτύπησαν το νότιο Ισραήλ, ένας πύραυλος Κασσάμ έπεσε στην περιοχή του Sha'ar Hangev, και ακολούθησαν δύο πύραυλοι τύπου Grad στην πόλη Net ivot, και όπως ήταν φυσικό λίγες ώρες αργότερα αεροπλάνα των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων αντεπιτέθηκαν βομβαρδίζοντας τούνελ στην Γάζα, που χρησιμοποιούνταν για λαθρεμπόριο, καταστρέφοντας συνολικά έξι τούνελ μεταφοράς οπλισμού. Πολύ μεγάλες δευτερεύουσες εκρήξεις ακολούθησαν το βομβαρδισμό αυτό, οι οποίες αποκάλυψαν την ύπαρξη όπλων και πυραύλων μέσα σε αυτά.

Οι παλαιστίνοι άμαχοι που κατοικούν στη Γάζα αποτελούν ένα ταλαιπωρημένο αδύναμο πληθυσμό με σοβαρά καθημερινά προβλήματα. Στις άμεσες προτεραιότητες τους είναι η αντιμετώπιση των φαρμακευτικών ελλείψεων, της ελλιπούς ιατρικής περίθαλψης, αλλά και τις ανάγκες σε εμβολιασμούς και πόσιμο νερό. Για το λόγο αυτό κάθε βοήθεια από οιοδήποτε τρίτο καλοθελητή είναι καλοδεχούμενη. Κάθε όμως «παράλογη» ενέργεια αντιμετωπίζεται με έντονο σκεπτικισμό και εχθρότητα. Μια από αυτές τις «παράλογες» ενέργειες ήταν και η απόφαση της Χαμάς να τοποθετήσει μέσα στα σπίτια αμάχων πύραυλους. «Το να πεθάνει κάποιος μαζί μας αποτελεί μεγάλη τιμή. Θα πάμε μαζί στον Παράδεισο ή θα επιζήσουμε μέχρι τη νίκη», απαντούσαν ειρωνικά οι μαχητές της Χαμάς στα παρακάλια των Παλαιστινίων αμάχων της Γάζα να μην χρησιμοποιούν τα σπίτια τους ως βάσεις εκτοξεύσεως πυραύλων. Η Χαμάς όμως το Χαβά της. Δεν άκουγε τίποτα!

Αδιαφορούσαν στις εκκλήσεις αυτές με αποτέλεσμα ολόκληρα κτήρια να έχουν τεθεί υπό ομηρία, και ο πληθυσμός να χρησιμοποιείται σαν ανθρώπινη ασπίδα, ενώ για τους αντιρρησίες υπήρχε, και υπάρχει ακόμα, ο κίνδυνος να δεχθούν μία σφαίρα με την κατηγορία ότι είναι «προδότες.» Πράγματι το τελευταίο διάστημα σχεδόν 200 Παλαιστίνιοι εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες, ή πυροβολήθηκαν στα γόνατα ή βασανίστηκαν επειδή αντιτάχθηκαν στις εγκληματικές πρωτοβουλίες της Χαμάς.

Οι εκκλήσεις του άμαχου παλαιστινιακού λαού δυστυχώς αγνοήθηκαν, δεν πήγαν όμως χαμένες. Σε παλαιότερα γεγονότα, το 2007 πάλι στη Λωρίδα της Γάζα, αποκαλύφτηκαν πολλά.
Τότε μετά από μια παλαιστινιακή επίθεση σε ισραηλινό στρατιωτικό πόστο κατά μήκος της Rafah στο οποίο ένας ισραηλινός στρατιώτης πάρθηκε αιχμάλωτος, το Ισραήλ εξαπέλυσε εναέριες επιθέσεις στην πολιτική υποδομή στη λουρίδα της Γαζα, κατά τις οποίες καταστράφηκαν δύο γέφυρες και η κυριότερη οδική σύνδεση της Γάζα. Όμως εκείνες τις μέρες κάτι άλλο επίσης συνέβη που αποκάλυψε τις πραγματικές προθέσεις της Χαμάς. Ο σταθμός κύριας παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος της λουρίδας απογυμνώθηκε, αφήνοντας τους κάτοικους της Γάζα χωρίς ηλεκτρική ενέργεια αλλά και παροχή νερού, επίσης λόγω έλλειψης ηλεκτρικής ενέργειας στις αντλίες. Θα χρειαστεί, έλεγαν οι κάτοικοι στους μαχητές της Χαμάς, τουλάχιστον 6 μήνες για να επισκευαστεί αυτή η μονάδα παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος από τη στιγμή που το Ισραήλ σταματήσει τις επιθέσεις του, και συγκεντρωθεί επίσης ο απαραίτητος εξοπλισμός και για το λόγο αυτό θα έπρεπε να σταματήσουν τις επιθέσεις στο Ισραήλ αμέσως. Αυτοί όμως ανένδοτοι στις εκκλήσεις του λαού δεν ήθελαν να ακούσουν τίποτε που θα έβαζε σε αμφισβήτηση τη κυριαρχία τους. Η Χαμάς το Χαβά της. Συνέχιζε ακάθεκτη τις επιθέσεις.

Η καταστροφή που είχε μεθοδευτεί από τη Χαμάς προκειμένου αυτή να μείνει, εκβιαστικά έστω, στη εξουσία ανάγκασε άλλες παλαιστινιακές οργανώσεις να ζητήσουν βοήθεια όπως η PMRS η οποία είχε κάνει έκκληση για πρώτες βοήθειες, ιατρικά υλικά και φάρμακα για το δύστυχο πληθυσμό της Γάζα που είναι δυστυχώς εγκλωβισμένος στη τρομοκρατία της Χαμάς. Επιπλέον, PMRS δεν μπορεί να στηρίξει το υψηλό κόστος στα φάρμακα και γάλα σε σκόνη, και σκόνη διατροφής για τα νήπια με ειδικές ανάγκες.

Η PMRS, ένας από τους μεγαλύτερους και παλαιότερους μη κυβερνητικούς προμηθευτές υγειονομικών υπηρεσιών στην Παλαιστίνη, έχει μια μακροχρόνια ιστορία στην αντιμετώπιση των προκλήσεων και στη διατήρηση κανονικής και προσβασιμης παροχής βασικών υπηρεσιών, τις οποίες επιτυγχάνει μέσω του εκτενούς φυσικού και ανθρώπινου δικτύου της. Η PMRS με τη κατάσταση που είχε δημιουργηθεί τότε αντιμετώπιζε ελλείψεις στη χρηματοδότησή της οι οποίες είχαν επηρεάσει δυστυχώς τη δυνατότητά της να διατηρεί ουσιαστικές υπηρεσίες παροχής, κυρίως υγειονομικής περίθαλψης, περίθαλψης έκτακτης ανάγκης, συμπεριλαμβανομένων πολλών ασθενοφόρων και κινητών κλινικών. Αυτό για το οποίο όμως οι μαχητές της Χαμάς αδιαφορούσαν και αδιαφορούν ακόμα επιδεικτικά, με το να τοποθετούν πυραύλους ανάμεσα σε κατοικημένες περιοχές, είναι οι επιθυμίες πολλών για απομάκρυνση τους από τη περιοχή αφήνοντας τους να ζουν ειρηνικά. Αυτή η εγκληματική αδιαφορία φάνηκε με τη μετατροπή σε σίγουρο στόχο των ισραηλινών δυνάμεων των περιοχών, προκαλώντας τεράστια προβλήματα σε τοπικό κοινοτικό επίπεδο των υπηρεσιών αποκατάστασης τη PMRS, και αυτό που είναι ακόμα φοβερότερο στις ελλείψεις σε βοηθητικές συσκευές για τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες. Αλλά είπαμε, η Χαμάς το Χαβά της.

Δυο χρόνια μετά η κατάσταση δεν έχει δυστυχώς αλλάξει Οι ίδιοι εκβιασμοί της Χαμάς, που κυβερνά την Γάζα κρατώντας το Κοράνι στο ένα χέρι και το όπλο στο άλλο, θέλει να ελέγξει τα πάντα, ακόμα και την ανθρωπιστική βοήθεια και την ανοικοδόμηση. Πολλά κτίρια σε περιοχές της Γάζα έχουν μετατραπεί σε έναν σκελετό από μπετόν με τους κάτοικους να μαζεύουν τα μπάζα των διαμερισμάτων, πολλά από τα οποία δεν έχουν ακόμα αποπληρωθεί. Οι κάτοικοι φοβισμένοι την εκδικητικοτητα της Χαμάς δεν θέλουν να μιλήσουν και παρακαλούν τους δημοσιογράφους που τους επισκέπτονται να χρησιμοποιούν στις ανταποκρίσεις τους παρατσούκλια των οικογενειών τους, γιατί παραμονεύει η Χαμάς λένε.

Όταν τον Ιανουάριο ισραηλινά F-16 χτύπησαν κτήρια, πολλά από αυτά καταστράφηκαν και οι άμαχοι δε κατέφυγαν στα σπίτια των συγγενών τους για να σωθούν, δεν είχαν δυστυχώς τη δυνατότητα να αποπληρώσουν τα δάνεια, επειδή έλεγαν γνώριζαν τις πιέσεις που δέχεται η Ισλαμική τράπεζα από τη Χαμάς. Έχαναν δηλαδή οι άμοιροι το σπίτι τους από τις επιθέσεις των ισραηλινών, τις οποίες όμως είχαν προκαλέσει ο πύραυλοι της Χαμάς, αλλά ούτε έπαιρναν νέο δάνειο λόγω του έλεγχου από τη Χαμάς στην Ισλαμική Τράπεζα. Οι κάτοικοι της Γάζα υπέφεραν, αλλά είπαμε. Η Χαμάς το Χαβά της.

Οι μαχητές της Χαμάς ήξεραν τι θα συνέβαινε στους αμάχους, εάν αυτοί άρχιζαν να στέλνουν, μέσα από σπίτια αμάχων, ρουκέτες εναντίον ισραηλινών πόλεων η να πυροβολούν τα μη επανδρωμένα αεροπλάνα τους, αλλά δεν υπολόγιζαν κανέναν. Μία ομάδα κατοίκων έκανε έκκληση στους μαχητές αυτούς να αποχωρήσουν, δεν εισακούστηκαν όμως. Οι δύστυχοι άμαχοι ζητούσαν από τους ανθρώπους της Χαμάς να φύγουν για να μην γίνουν στόχοι τα σπίτια τους, αλλά η απάντηση από αυτούς ήταν: «Θα πεθάνετε μαζί μας ή θα επιζήσουμε μαζί.». Η Χαμάς άρχισε να ρίχνει ρουκέτες προς πόλεις. Οι Ισραηλινοί τότε άρχισαν να ζητούν από τα κινητά τηλέφωνα των ενοίκων να εγκαταλείψουν τον χώρο. Τη συνεχεία τη ξέρουμε. Οι ισραηλινοί απάντησαν φυσικά στις ρουκέτες και ιδού τα αποτελέσματα. Η Χαμάς το Χαβά της.

Αλλά οι μεθοδεύσεις της Χαμάς συνεχίζονταν με την τοποθέτηση πυρομαχικών και μαχητών επίτηδες σε οικήματα με εκατοντάδες αμάχους, γνωρίζοντας καλά ότι οι ισραηλινοί θα τα στοχοποιουσαν, ελπίζοντας έτσι ότι με αυτό το τρόπο θα προσέλκυαν δικαιολογημένα ισραηλινές βόμβες, που με τη σειρά τους θα σκότωναν αμάχους και θα προκαλούσαν αποτροπιασμό στη διεθνή κοινή γνώμη. Ναι αυτός ήταν ο πραγματικός στόχος της Χαμάς. Να σκοτωθούν άμαχοι για να καταδικαστούν οι ισραηλινοί και δοξαστούν οι ίδιοι.

Η Χαμάς το Χαβά της.
Press to Continue.......