Saturday, 31 January 2009

Επιστολή προς απελπισμένους πατεράδες

Μετά τις τελευταίες εξελίξεις πάρτε τη κατάσταση στα χέρια σας

Το τελευταίο διάστημα διαβάζουμε στα ελληνικά Μπλογκ ιστορίες χωρισμένων πατεράδων που ζουν μακριά ή έχουν αποκοπεί από τα παιδιά τους και ξετυλίγουν στις διηγήσεις τους το τεράστιο δράμα που αντιμετωπίζουν. Άνθρωποι που ενώ μόχθησαν να δημιουργήσουν οικογένεια και ευτύχησαν να κάνουν παιδιά είδαν σε κάποια στιγμή με πολύ πόνο να παίρνουν τα βλαστάρια τους μακριά τους και να μετατρέπονται από μοχθώντες πατεράδες σε απλούς θιασώτες του μεταδιαζυγιακου δράματος αλλά και κομπάρσους της προβληματικής ανατροφής των παιδιών τους.
Μας εξιστορούν πολλά κωμικοτραγικά γεγονότα που συνέβησαν μετά το διαζύγιο στη προσπάθεια τους να πλησιάσουν τα παιδιά τους και να τοyς δώσουν λίγη πατρική στοργή. Δηλώνουν απογοητευμένοι από τη εχθρική συμπεριφορά που αντιμετωπίζουν από τα ελληνικά δικαστήρια και εξομολογούνται ότι ζουν ένα εφιάλτη χωρίς τέλος.
Έτσι είναι η κατάσταση μέχρι σήμερα, με τη βασανιστική ελπίδα του καινούργιου που κάποτε θα έλθει και θα τους λυτρώσει, κάτι που έχει φωλιάσει για τα καλά στη ψυχή τους. Αυτό το καινούργιο που τόσο καιρό περίμεναν μάλλον έκανε την εμφάνιση του.

Η Αφορμή
Πρόκειται για μια μοναδική επιστημονική/ιατρική εξέλιξη, που εάν χρησιμοποιηθεί έξυπνα και προσαρμοστεί σωστά από τους πολυβασανισμένους πατεράδες στις δικές τους περιπτώσεις, πιστεύουμε ότι το τεράστιο αυτό πρόβλημα «επικοινωνίας» που αντιμετωπίζουν με τα παιδιά τους θα βρει επιτέλους τη λύση του. Να μη ξεχνάμε ότι για να μεγαλώσει σωστά και ακίνδυνα ένα παιδί χρειάζεται τη συμπαράσταση και συνεργασία και των δυο γονέων ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ. Ας γίνουμε όμως πιο σαφείς.
Οι θεραπείες ανίατων μέχρι σήμερα παθήσεων επικεντρώνονταν στην εύρεση γονιδιακής λύσης. Σε γονιδιακή θεραπεία ένα ελαττωματικό γονίδιο ασθενούς μπορεί να αντικατασταθεί προκειμένου να απαλειφθεί η γενετική αιτία μιας ασθένειας, επιχειρείται δηλαδή ορισμένες φορές να αφαιρεθούν κάποια κύτταρα από ένα ασθενή και να διαφοροποιηθούν προκειμένου να υπάρξει ανάσχεση της γενεσιουργούς αιτίας της ασθένειας.
Πολύ ενδιαφέρονται όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια όμως έχουν καταγραφεί πολλά δυσάρεστα γεγονότα (θάνατοι και τραυματισμοί) που σχετίζονται με θεραπείες ασθενών, οι οποίες μερικές φορές σχετίζονται με τη πειραματική ακόμα φύση των γονιδιακών θεραπειών και το προβληματικό η ανύπαρκτο ιατρικό ιστορικό ασθενών. Οι επιστήμονες δεν μπορούσαν, μέχρι πριν λίγο καιρό, να δώσουν εξήγηση στα ατυχήματα αυτά μέχρι ότου ένα περιστατικό γονιδιακής θεραπείας, με μοιραία δυστυχώς κατάληξη, αφού αναλύθηκε έριξε επιτέλους φως στα ατυχήματα αυτά. Στο μοιραίο αυτό περιστατικό, ενός Ασθενή που εισήχθη σε νοσοκομείο του εξωτερικού για γονιδιακή θεραπεία, οι γιατροί του προκειμένου να προσδιορίσουν το βαθμό κινδύνου για το ελαττωματικό γονίδιο, άρχισαν να συγκεντρώνουν πληροφορίες πάνω στο ιατρικό ιστορικό της οικογένειας του ασθενή και φυσικά του πατέρα του και να οδηγηθούν σε συγκεκριμένο σχήμα θεραπείας, όπως και έτσι έγινε.
Βασίστηκαν δηλαδή εν μέρει στο γονιδιωμα του πατέρα για να δημιουργήσουν το σχήμα θεραπείας για τον Ασθενή. Ποια ήταν η έκπληξη όμως όταν πληροφορήθηκαν μετά το θάνατο του ασθενή ότι ο πατέρας για τον οποίο αθόρυβα συνέλεγαν πληροφορίες και με τον οποίο συνομιλούσαν οι θεράποντες γιατροί δεν ήταν ο βιολογικός. Ο Ασθενής αυτός ήταν υιοθετημένος και συνεπώς οι γιατροί, λανθασμένα όπως αποδείχτηκε, προσπαθούσαν να πάρουν ιατρικές πληροφορίες από ένα άνθρωπο βιολογικά ξένο προς το παιδί.
ΑΥΤΗ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΔΥΣΑΡΕΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΥΠΗΡΞΕ Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΧΩΡΙΣΜΕΝΩΝ ΠΑΤΕΡΑΔΩΝ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ!

Η Συνειδητοποίηση
Σε μια τριμελή οικογένεια* ήρθε σε κάποια στιγμή ένα ακόμη ευτυχές γεγονός: ένα υγιέστατο αγοράκι. Η συμπεριφορά της μητέρας όμως άλλαξε δραματικά φτάνοντας σε σημείο να σπρώχνει βίαια και με φωνές το πατέρα μακριά από το δωματιάκι του παιδιού τους! Όλοι μιλούσαν για παρατεταμένη μεταλογχιακη ανισορροπία και έτσι συνεχίζονταν τα πράγματα όταν σε κάποια στιγμή ο πατέρας επισκέφτηκε ένα φίλο του γενετιστή, ο οποίος αφού προχώρησε σε πολύ ειδικευμένες ιατρικές εξετάσεις (εργαστηριακές και κλινικές) πληροφόρησε τον πατέρα ότι δυστυχώς κινδυνεύει από την ύπαρξη γονιδίου στον οργανισμό και όχι μόνο από αυτό.
Πράγματι το γονίδιο αυτό σε συνδυασμό με το πολύ δυσάρεστο και (θανατηφόρο) οικογενειακού ιατρικό ιστορικό (αρκετά μέλη της οικογένειας του είχαν αποβιώσει, κάποια σε μικρή ηλικία από την πάθηση αυτή) δημιουργήσει μια δυνητικά επικίνδυνη κατάσταση απαιτώντας γρήγορη αντιμετώπιση του. (Όλοι μας έχουμε ακούσει ένα γιατρό σε κάποια στιγμή να μας ρωτά: είχε κανείς στην οικογένεια σας υψηλή πίεση η χοληστερίνη;)
«Συνεπώς» κατέληξε ο γιατρός «προκειμένου να αποφύγουμε την πολύ πιθανή εμφάνιση κάποια στιγμή της ασθενείας σε σένα θα πρέπει να προχωρήσουμε σε αφαίρεση του ένοχου γονιδίου. Καλό θα είναι όμως να εξετάσουμε και τα δυο σου παιδιά για τυχόν ύπαρξη επίσης σε αυτά του ένοχου γονίδιου. Η ενδεχόμενη ύπαρξη του πιθανό να τα έχει ήδη βάλει έτσι σε κίνδυνο όχι εξαιτίας του γονίδιου αυτού κυρίως λόγω της βιολογικής σχέσεως με σένα και του θλιβερού οικογενειακού ιστορικού σου»
Λυπημένος από την εξέλιξη ο πατέρας ανακοινώσε τα καθέκαστα στη γυναίκα του και τη παρακάλεσε να ετοιμάσει τα παιδιά ώστε να επισκεφτούν και εκείνα τον γιατρό για να τα εξετάσει επειδή μπορεί να έχουν το γονίδιο μέσα τους και να κινδυνεύουν επίσης λόγω του δικού του οικογενειακού ιστορικού να εμφανίσουν την ίδια ασθένεια.
Τότε προς μεγάλη του έκπληξη ακούει τη γυναίκα του να λέει.
«Να πας τη κόρη σου στο Γιατρό για να την εξετάσει, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΟ ΑΓΟΡΑΚΙ, γιατί δεν είναι δικό σου!»
Τι είχε συμβεί στη γυναίκα του και είχε εκστομίσει κάτι τόσο συγκλονιστικό! Τι την είχε αναγκάσει να ομολογήσει ότι το αγοράκι δεν ήταν του μέχρι εκείνη τη στιγμή συζύγου της αλλά του εραστή της; Δυστυχώς ένα φαινόμενο πολύ συχνό στις μέρες μας η συμβία να κάνει το δεύτερο παιδί με τον εραστή της έχοντας σαν δικαιολογία για τη απάτη αυτή τη λύπηση για ένα διαζύγιο.
Η ομολογία αυτή δεν ήταν τίποτα άλλο παρά αποτέλεσμα του φόβου που τη κατέλαβε ότι εάν έστελνε το παιδί στο γιατρό για εξέταση θα αποκαλυπτόταν όχι μόνο η απάτη που είχε διαπράξει με τον εραστή της αλλά θα καταγραφόταν και η απειλή κατά της ζωής του μικρού με ανυπολόγιστες αντιδράσεις από την εισαγγελία. Σαν έξυπνη δικηγόρος αμέσως εκτίμησε το κίνδυνο να βρεθεί κατηγορούμενη και την έκανε να αποκαλύψει την απάτη.
ΑΠΕΙΛΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΛΟΓΩ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ. Δεν είναι μικρό πράγμα να βρεθεί, σκέφτηκε, εκείνη κατηγορούμενη στο κακουργιοδικείο για απόπειρα κατά της ζωής του παιδιού της. Και έκανε πίσω.

Η Απάντηση
Σε δεύτερο περιστατικό* σε ζευγάρι που ευρισκόταν σε διάσταση η μητέρα δεν επέτρεπε στο πατέρα να πλησιάσει τα παιδιά με την (αβάσιμη) δικαιολογία της βίαιης συμπεριφοράς του πατέρα απέναντι τους. Τότε αυτός σε συνεργασία με το γιατρό, βασιζόμενοι στο ιατρικό ιστορικό της οικογένειας και καθοδηγούμενοι από δικηγόρο, μέσα από εξώδικο, ζητήσει από τη μητέρα να διευκολύνει τα μέγιστα την επικοινωνία ανάμεσα σε ΟΛΑ τα μέλη της οικογένειας προκειμένου να υποστηριχτεί ο ενδιαφερόμενος ιατρός και συλλέξει εκείνες τις ιατρικές πληροφορίες και προγραμματίσει τελικά το ενδεχόμενο ιατρικό σχήμα θεραπείας. Την καλούσε να βοηθήσει επίσης με τη στάση της να αποφύγει οποιεσδήποτε ενέργειες θα μπορούσαν να θεωρηθούν εχθρικές όχι μόνο από τον ίδιο αλλά και από τα λοιπά μέλη της οικογένειας (ΠΑΠΠΟΥΣ ΓΙΑΓΙΑ, ΑΔΕΛΦΙΑ) επειδή η συνδρομή και αυτών μπορεί να θεωρηθεί απαραίτητη από το γιατρό.
Με το εξώδικο καλούσε δηλαδή τη μητέρα να συμπεριφερθεί αυτή, όχι μόνο κόσμια, αλλά μέσα από μια πολιτισμένη επικοινωνία, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ, να προσελκύει και τα λοιπά συγγενικά ΑΤΟΜΑ του πατέρα να βοηθήσουν το δύσκολο έργο το γιατρού. Σημειωτέον τα συγγενικά άτομα δεν επιθυμούν μετά την διάλυση ενός γάμου να συμμετέχουν σε κοινωνικές εκδηλώσεις με όλους τους πρώην, αποτραβιούνται και αποφεύγουν να έρχονται σε επαφή με αυτούς για να μη θεωρηθεί παρέμβαση στη «δύσκολη» κατάσταση.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ Η ΜΗΤΕΡΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ ΤΗΝ ΕΧΘΡΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ, ΕΙΔΑΛΛΩΣ Ο ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΠΑΡΑΜΟΝΕΥΕΙ

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Στο καινούργιο σκηνικό επικοινωνίας, που στήνεται με τη παρουσία γιατρού στο παιγνίδι απαιτείται συνεργασία όλων των μελών της οικογένειες. Στη νέα γονιδιακή εποχή που έχει ανατείλει απαιτείται η στενή συνεργασία ανάμεσα σε όλα τα μέλη της οικογένειας προκειμένου να καταγραφεί από το γιατρό το ιατρικό ιστορικό τους. Οιασδήποτε τρίτος άνθρωπος ήθελε παρεισφρήσει στην οικογένεια (βλέπε εραστής) θα θεωρείται από δω και στο εξής ΞΕΝΟ γονιδίωμα αλλά και εν δυνάμει εχθρικό στοιχείο (βλέπε θάνατο νεαρού ατόμου που αναφέραμε στην αρχή)
ΕΜΠΡΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΓΙΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στη προσπάθεια σας αυτή να αποκτήσετε έστω και μερικό έλεγχο της επικοινωνίας με τα παιδιά σας ενδέχεται να αντιμετωπίσετε τρία μεγάλα εμπόδια ή αντιπάλους στη προσπάθεια σας.
Πρώτο: από τους περισσότερους ιδιώτες γιατρούς γιατί αυτοί με την είσοδο της γονιδιακής διάγνωσης ενδέχεται να θεωρήσουν ότι η πελατεία τους θα μειωθεί η εξαφανιστεί επιχειρώντας στη συνέχεια να μειώσουν η υποβαθμίσουν την αξία της. (Φαντάζεστε τι έχει να γίνει όταν στην κάθε εκδρομή για ψώνια στο Λονδίνο θα προγραμματίζει κανείς και κάποια γονιδιακή εξέταση για να δει τι θα του συμβεί στο μέλλον;)
Δεύτερο: από το ίδιο το σύστημα Υγείας γιατί η αναβάθμιση των υπηρεσιών τους σε όλο το διαγνωστικό και θεραπευτικό φάσμα θα απαιτεί την ύπαρξη ενός αρχείου γονιδιοματος, ειδικών εργαστηριών και ειδικευμένων στην γονιδιακή επιστήμη γιατρών που σήμερα δυστυχώς δεν διαθέτει. (Το σύστημα χρειάζεται πολλά λεφτά που όμως δεν έχει)
Τρίτο: από τους συνηθισμένους θεράποντες γιατρούς οι οποίοι φοβούνται ότι θα κατηγορηθούν για ελλειπείς διαγνώσεις και θα διωχθούν ποινικό ( προβλέπουν δηλαδή ποινικές διώξεις για ασθενείς, η θεραπεία των όποιων απαιτούσε μεν γονιδιακή αντιμετώπιση, που όμως αυτοί οι γιατροί λόγω έλλειψης γνώσης και μέσων δε μπόρεσαν να κάνουν με αποτέλεσμα να υπάρξουν ανάμεσα τους θάνατοι η τραυματισμοί.)

*Οι πληροφορίες από τα περιστατικά που αναφέρονται δεν αντιστοιχούν με τις πραγματικές αλλά αποσκοπούν στο να δώσουν μια εικόνα του νέου σκηνικού που διαμορφώνεται
Press to Continue.......

Friday, 30 January 2009

ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΥΠ...

Από Strategy-Geopolitics
Λάβαμε δεκάδες ηλεκτρονικά μηνύματα, σχετικά με δημοσιεύματα εις βάρος της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, με αφορμή κάποια ανακοίνωση της ΠΟΣΕΥΠ.
Με το κάτωθι κείμενο απαντούμε συλλογικά σε όλους τους φίλους αναγνώστες μας.-
Πρόσφατα είδε το φως της δημοσιότητος, μια ανακοίνωση της ΠΟΣΕΥΠ (Συνδικαλιστικό όργανο της ΕΥΠ), από 13 Ιανουαρίου 2009. Η ανακοίνωση αυτή είχε ως περιεχόμενο θέματος, την προώθηση εκ μέρους του Πολιτικού προϊσταμένου της ΕΥΠ, προς τα συναρμόδια Υπουργεία, αιτήματος για αύξηση του επιδόματος «Αυξημένης Ευθύνης» των στελεχών της ΕΥΠ. Ο Υπουργός Εσωτερικών, αποφάσισε την μηνιαία αύξησή του, στα 250 ευρώ, και το μέτρο θα ισχύσει από τον Ιούνιο του 2009. Δεν δημοσιεύουμε την ανακοίνωση της ΠΟΣΕΥΠ, καθώς αυτή εμπεριέχει ονόματα Στελεχών της ΕΥΠ, αλλά κυρίως διότι θεωρούμε πως δεν αποτελεί είδηση, μια τέτοιου είδους πενιχρή αύξηση στον μισθό των Στελεχών της ΕΥΠ, η οποία ακόμη δεν έχει υλοποιηθεί.

Εξ αφορμής της ως άνω αναφερομένης ανακοίνωσης της ΠΟΣΕΥΠ, προς τα στελέχη της Υπηρεσίας, με την οποία τους γνωστοποιεί το γεγονός, δημοσιεύθηκαν κυρίως στα ηλεκτρονικά μέσα, επικριτικές και πάλι απόψεις για την ΕΥΠ. Οι απόψεις αυτές, αναδημοσιεύτηκαν από αρκετά ιστολόγια, χωρίς ιδιαίτερη ενασχόληση με το περιεχόμενό τους κλπ. Δημοσιεύθηκε η ανακοίνωση της ΠΟΣΕΥΠ, και θα περίμενε ο καθείς, να εκφραστούν οι απόψεις σχετικά με τα όσα αναφέρονται στην ανακοίνωση, δηλαδή το μισθολόγιο και τα οικονομικά της ΕΥΠ. Αντί αυτού, ακολούθησαν πομπώδη και επικριτικά σχόλια εις βάρος της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, που ουδεμία σχέση έχουν με την ανακοίνωση της ΠΟΣΕΥΠ… Γίνεται αναφορά για το «παρακράτος της ΚΥΠ», την CIA, και πως η ΕΥΠ δεν απάντησε στις αιτιάσεις του κ. Αλαβάνου και των Βουλευτών που κατέθεσαν επερώτηση στην Βουλή των Ελλήνων σχετικά με υποτιθέμενες παράνομες υποκλοπές εις βάρος Πολιτικών και δημοσιογράφων.
Ουσιαστικά, οι δηλώσεις του κ. Αλαβάνου προκάλεσαν την επερώτηση των Βουλευτών. Οι απαντήσεις της ΕΥΠ δόθηκαν αμέσως στην δημοσιότητα, και μάλιστα ευθείς εξ αρχής, αναρτήθηκαν στην ιστοσελίδα της ΕΥΠ (nis.gr) όπου ο καθείς μπορεί να τις αναγνώσεις. Σχετικά με τις δηλώσεις του κ. Αλαβάνου και την επερώτηση των Βουλευτών, υπήρξε εκ μέρους μας, δημοσίευση στο ιστολόγιό μας (http://strategy-geopolitics.blogspot.com/2008/12/blog-post_9894.html) όπου εξετάσαμε διεξοδικά το θέμα. Εν προκειμένω, προκύπτει το επαναλαμβανόμενο γεγονός, εκ μέρους των κάθε είδους ΜΜΕ, μόλις δημοσιοποιηθεί οιουδήποτε είδους θέμα με την ΕΥΠ, να προτρέχουν με ιδιαίτερο μένος να το διογκώσουν και να του δώσουν, οποιαδήποτε μορφή, σύμφωνα με τις επιδιώξεις τους, αλλά κυρίως ακολουθώντας, τις όποιες εσωτερικές τους εμπαθείς διαθέσεις. Συνειρμικά άλλα ΜΜΕ, υιοθετώντας τις απόψεις και ταυτιζόμενα με αυτές, προβαίνουν σε αναδημοσιεύσεις ,δημιουργώντας, στο «συλλογικό συνειδητό» της κοινωνίας μας, μια αρνητική διάθεση και άποψη για την ΕΥΠ. Φυσικά κυρίαρχο ρόλο διαδραματίζει η πάλαι ποτέ «ΚΥΠ», και η συγκεκριμένη επαναλαμβανόμενη ορολογία, όπως π.χ., «παρακράτος», «παραμάγαζο», «καταδότες», «ρουφιάνοι», κ.λ.π., περιτυλιγμένα με ολίγη CIA, KGB, κ.λ.π.. Είναι απορίας άξιον, πως υποτιμάτε κατάφορα η νοημοσύνη του Ελληνικού Λαού…Εν προκειμένω, δημοσιεύεται μια ανακοίνωση της ΠΟΣΕΥΠ και τα σχόλια που ακολουθούν, ουδεμία σχέση έχουν με αυτήν… Γίνεται αναφορά για τους προαναφερόμενους πολιτικούς και ενώ οι απαντήσεις έχουν δοθεί αρμοδίως και είναι στην ιστοσελίδα της ΕΥΠ, το γεγονός αποκρύπτεται… Ο κάθε στοιχειωδώς νοήμων αναγνώστης, για τόσο σοβαρά θέματα, θα προστρέξει να ερευνήσει το θέμα κ.λ.π. για να μορφώσει τεκμηριωμένη άποψη.
Όταν διαπιστώνεται σε συντριπτικό ποσοστό, πως τα περισσότερα κατά καιρούς δημοσιεύματα, στερούνται τεκμηρίωσης και βρίθουν κακόβουλων χαρακτηρισμών, κυριολεκτικά θα μπορούσαμε να αναφέρουμε, πως η προπαγάνδα στην Ελλάδα έχει λάβει «Εθνοκτόνες διαστάσεις» και «επικίνδυνες προεκτάσεις». Ασυνείδητα εξυπηρετούνται «ξένα και αλλότρια συμφέροντα» και βάλλεται άνευ λόγου μια νευραλγική Υπηρεσία για την ασφάλεια και την άμυνα της Χώρας.
Ελπίζω πως οι ΄Ελληνες συμπατριώτες μας, ξέρουν να διαβάζουν και η διαλεκτική τους σκέψη και δομή, διαθέτει ισχυρές αντιστάσεις στην κάθε είδους αθέμιτη «κατευθυνόμενη προπαγάνδα» προερχόμενη συνήθως από προσωπικές εμπάθειες και κομματικές παθολογίες…
΄Ομηρος Φωτιάδης
Press to Continue.......

Εβραϊκή οργάνωση των ΗΠΑ καταδικάζει Ερντογάν

Του Σάββα Καλεντερίδη
Από InfognomonPolitics
Μετά την αποχώρηση του πρωθυπουργού της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από τράπεζα συζήτησης στο Νταβός και τις οργίλες δηλώσεις που ακολούθησαν, μια από τις ισχυρότερες εβραϊκές οργανώσεις στην Αμερική, το Αμερικανοεβραϊκό Συμβούλιο (AJC), αργά χθές το βράδυ εξέδωσε έγγραφη ανακοίνωση για το θέμα. *φωτο από http://www.bundesregierung.de/
Στην ανακοίνωση αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι η στάση του Ερντογάν κατά τη διάρκεια της συζήτησης στο Νταβός "είναι μια αθλιότητα που μπορεί να προκαλέσει νέες αντιδράσεις εναντίον των Εβραίων".
Ο Ερντογάν, κατά τη διάρκεια της...συζήτησης σε πάνελ στο Νταβός, απευθυνόμενος στον Σιμόν Πέρες του είπε: "Εσείς γνωρίζετε πολύ καλά πως να σκοτώνετε ανθρώπους", προκαλώντας την αντίδραση του Πέρες.
Ο πρόεδρος του AJC, David Harris, στη δήλωσή του τονίζει ότι "η οργίλη στάση του πρωθυπουργού Ερντογάν στο Νταβός, μοιάζει σαν να πηγαίνει κανείς να σβήσει τη φωτιά των αντισημητικών αντιδράσεων χύνοντας βενζίνα".
Ο Χάρρις αφού αναφέρθηκε στη ζωτική σημασία που έχουν οι σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ, τόνισε ότι η Τουρκία είχε πάντα την υποστήριξη των Εβραίων της Αμερικής και σημείωσε ότι σε μια περίοδο που αυξάνεται ο αντισημιτισμός στην Τουρκία, τέτοιες συμπεριφορές και στάσεις απέναντι στο Ισραήλ δεν θα μείνουν αναπάντητες.
Παρακολουθώντας την υπόθεση και την επίδρασή της στις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ, να σημειώσουμε και μείς με τη σειρά μας ότι κύριο θύμα της ιδιότυπης αυτής "ιερής" συμμαχίας Τουρκίας-Ισραήλ-Εβραϊκού λόμπι της Αμερικής είναι η Κύπρος, με αρχιτέκτονα της εισβολής και της κατοχής της τον Χένρι Κίσσιγκερ, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε και την ιδιότυπη συμμαχία Τούρκων και εξισλαμισμένων κυρίως Εβραίων στην εθνοκάθαρση των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, ένας από τους στόχους της οποίας ήταν η ιδιοποίηση των περιουσιών των Ελλήνων με άθλιους τρόπους, όπως αυτός του Βαρλίκ Βεργκισί. Να σημειωθεί επίσης ότι υπό διερεύνηση είναι επίσης ο ρόλος των εξισλαμισμένων Εβραίων στο Κίνημα των Νεοτούρκων, που ανδρώθηκε στη Θεσσαλονίκη, το οποίο κίνημα είναι υπεύθυνο για τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Θράκης, του Πόντου και της Ανατολίας, ένα από τα ζητούμενα της οποίας ήταν επίσης η ιδιοποίηση των περιουσιών των Ελλήνων και ο έλεγχος της αγοράς από "ακίνδυνους" για τα συμφέροντα του τουρκισμού επιχειρηματίες.

*To Αμερικανοεβραϊκό Συμβούλιο (AJC) είναι μια από τις ισχυρότερες αμερικανοεβραϊκές οργανώσεις
Press to Continue.......

ΟΙ ΑΣΥΜΜΕΤΡΕΣ ΑΠΕΙΛΕΣ ΩΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥΣ

Από RIEAS
Konstantinos Grivas
(Αναλυτής)

Σημ: Η Ομιλία αυτή έλαβε χώρα στην Ημερίδα που διοργανώθηκε από τη ΠΟΣΕΥΠ με θέμα: Κράτος-Ασφάλεια και ο Ρόλος των Υπηρεσιών Πληροφοριών: Η Περίπτωση της Ελλάδας, Τετάρτη 11 Ιουνίου 2008, King George Palace, Αθήνα, Ελλάδα.

Στην ομιλία μου, θα επιχειρήσω μια αρχική προσέγγιση των ασύμμετρων απειλών ως ένα ευρύτερο γεωπολιτικό φαινόμενο, ενδεικτικό του σημερινού διεθνούς συστήματος και τον ρόλο των σύγχρονων υπηρεσιών πληροφοριών σε αυτό.

Μελετώ το φαινόμενο των ασύμμετρων απειλών από το 1995. Από τότε μέχρι σήμερα αδυνατώ να δώσω έναν επαρκή ορισμό για το τι ακριβώς εννοούμε με τον όρο ασύμμετρη απειλή και νομίζω ότι αυτή η αδυναμία είναι γενικότερη. Ας μην παρασυρθεί κάποιος και παραθέσει τον περιοριστικό ορισμό που δίνει το ΝΑΤΟ ή κάποιος άλλος οργανισμός άμυνας και ασφάλειας. Παρενθετικά να πούμε ότι οι ορισμοί που δίνει το ΝΑΤΟ είναι αποτελέσματα νοηματικών, πολιτικών, επιχειρησιακών και άλλων συμβιβασμών και στόχος τους είναι να προσφέρουν ένα κοινό πλαίσιο εργασίας σε ανθρώπους και οργανισμούς από διαφορετικές χώρες και με διαφορετικές κουλτούρες και όχι τόσο να εκφράσουν την πλήρη δυναμική των εννοιών που εξετάζει. Σε κάθε περίπτωση το ΝΑΤΟ δεν είναι το αντίστοιχο των οικουμενικών συνόδων, ώστε να δεχόμαστε τους ορισμούς του ως θέσφατα, όπως κάνουν πολλοί διεθνολόγοι.


Εν πάση περιπτώσει, αυτή η αδυναμία απόδοσης επαρκούς ορισμού πρόκειται για οργανικό στοιχείο της ίδιας της έννοιας της ασύμμετρης απειλής και κατά την άποψή μου, αποτελεί έκφανση ενός ευρύτερου γεωπολιτικού φαινομένου, το οποίο είναι η εγγενής ασάφεια του σημερινού διεθνούς συστήματος. Νομίζω ότι σήμερα, αν θέλουμε να είμαστε συνεπείς με την ίδια μας την επιστημονική υπόσταση ως διεθνολόγοι, θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι αδυνατούμε να προσδώσουμε ακόμη και βασικά χαρακτηριστικά στο διεθνές σύστημα, όπως για παράδειγμα αν είναι πολυπολικό, μονοπολικό ή κάτι άλλο προσδιορίσιμο, έστω και εν δυνάμει.

Το σημερινό μετανεωτερικό διεθνές σύστημα, αν μου επιτρέπεται αυτός ο όρος, είναι από τη φύση του ασαφές, ρευστό και μη προσδιορίσιμο σε μεγάλο βαθμό, ακριβώς γιατί οι ίδιοι συνθετικοί δομικοί παράγοντες που το διαμορφώνουν, όπως είναι το έθνος – κράτος, βρίσκονται υπό συνεχή μετάλλαξη και ακόμη δεν έχει αποσαφηνιστεί όχι μόνο ο ρόλος αλλά η ίδια η διεθνολογική τους υφή. Ακόμη και οι δυναμικοί παράγοντες διαμόρφωσης του διεθνούς συστήματος (δηλαδή αυτοί που ενοποιούν τα ‘δομικά’ στοιχεία, σαν το έθνος κράτος που αναφέραμε πριν) όπως είναι η ισχύς, είναι πάρα πολύ δύσκολο έως αδύνατον να προσδιοριστούν σήμερα και βρίσκονται υπό συνεχή μετάλλαξη, ακόμη και αν περιοριστούμε στην πιο απλοποιημένη απόδοση του όρου ισχύς, δηλαδή στην στρατιωτική της διάσταση.

Σε μεγάλο βαθμό, λοιπόν, προκύπτει μια αδυναμία της παραδοσιακής διεθνολογικής σκέψης να αναλύσει το σημερινό διεθνές περιβάλλον και αναφέρομαι σε όλες τις θεωρίες, ρεαλιστικές, φιλελεύθερες ουτοπικές, νεορεαλιστικές, κλπ, ακόμη και τις μετανεωτερικές προσεγγίσεις περί ‘αποδόμησης’. Η αδυναμία αυτή προέρχεται από το δομικό επιστημολογικό τους υπόβαθρο, το οποίο προσπαθεί να ‘καθυποτάξει’ τα πραγματικά δεδομένα σε ένα άκαμπτο θεωρητικό πλαίσιο, έστω και αν το πλαίσιο αυτό είναι το ‘αποδομητικό’ σχήμα του διεθνολογικού μηδενισμού. Τολμώ να πω πως μόνον η σύγχρονη γεωπολιτική μέθοδος, η οποία αντιμετωπίζει τον κόσμο ως μια δυναμική εξίσωση συστατικών μερών, όπως είναι η τεχνολογία, ο πολιτισμός, το γεωγραφικό περιβάλλον κλπ, και τα οποία βρίσκονται σε οργανική – αλληλεπιδραστική σχέση μεταξύ και δεν μπορούν να απομονωθούν και να μελετηθούν ξεχωριστά, μπορεί να έχει αποτελέσματα.

Το βασικό πλεονέκτημα της γεωπολιτικής μεθόδου ανάλυσης, εκτός από τον ‘ολιστικό’ της χαρακτήρα, είναι η εγγενής ‘μορφικότητά’ της, το ότι δηλαδή προσαρμόζεται συνεχώς στην πραγματικότητα, αντί να επιχειρεί να εγκιβωτίσει την πραγματικότητα μέσα στο θεωρητικό της πλαίσιο. Εν πάση περιπτώσει, το θέμα της κρίσης των διεθνών θεωριών δεν μας αφορά σήμερα και δεν θα προχωρήσουμε περισσότερο στην ανάλυσή του.

Αυτό που θέλω να κρατήσετε από όλα τα παραπάνω είναι ότι συνειδητοποιούμε ολοένα και περισσότερο πως ζούμε σε έναν ασαφή, ρευστό, απροσδιόριστο κόσμο, έναν ‘θολό’ κόσμο, στον οποίο τα σύνορα μεταξύ ειρήνης και πολέμου γίνονται ολοένα και πιο δυσδιάκριτα. Σε αυτό το πολύπλοκο και δαιδαλώδες διεθνές περιβάλλον τα ενοποιημένα ζητήματα άμυνας και ασφάλειας μπορεί να γίνουν κατανοητά μόνο μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο των διεθνών ζητημάτων. Ένα πολύ απλό παράδειγμα μπορεί να είναι το φαινόμενο της πιθανής κλιματικής αλλαγής και οι επιδράσεις που αυτό, άμεσα ή έμμεσα, θα έχει σε θέματα μαζικής μετακίνησης πληθυσμών, τρομοκρατίας, οργανωμένου εγκλήματος κλπ.

Για να μπορέσουμε λοιπόν να ‘αναγνώσουμε’ αυτόν τον ‘θολό’ κόσμο και να προσδιορίσουμε τα υπό διαμόρφωση προβλήματα άμυνας και ασφάλειας, πολλά εκ των οποίων είναι εντελώς καινούργια για την εμπειρία μας, χρειαζόμαστε και νέου τύπου εργαλεία και ένα από αυτά μπορεί να είναι μια σύγχρονη υπηρεσία πληροφοριών.

Γιατί όμως μια υπηρεσία πληροφοριών; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Οι υπηρεσίες πληροφοριών από την ίδια τους τη φύση είναι, ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι, ‘μορφικές’ δηλαδή προσαρμόζονται συνεχώς στο ‘σχήμα’ της απειλής, προσόν ιδιαίτερα σημαντικό σε ένα πρωτόγνωρο περιβάλλον ασφάλειας όπου η παλιά γνώση όχι μόνο δεν είναι κατ’ ανάγκη χρήσιμη αλλά μπορεί να δημιουργήσει επικίνδυνες ‘εικονικές πραγματικότητες’. Επίσης, οι υπηρεσίες πληροφοριών είναι (ή πρέπει να είναι) ‘καχύποπτες’ και με φαντασία. Μια ιδανική υπηρεσία πληροφοριών επιχειρεί να ‘σκέφτεται το αδιανόητο’, να ‘φαντάζεται το αφάνταστο’, να αναλύει το δυναμικό φαινομενικά ασήμαντων παραγόντων, να κάνει προεκτάσεις στο μέλλον, να ‘ξεψαχνίζει’, να είναι επίμονη, σχολαστική, να έχει αντισυμβατική σκέψη και να προσπαθεί να ‘ξεκλειδώνει’ συνεχώς το μέλλον.

Αυτές ακριβώς οι ιδιότητες είναι αυτές που μπορούν να της επιτρέψουν να λειτουργήσει, ως ένα βασικό εργαλείο ανάγνωσης ενός ρευστού κόσμου, ένα σύστημα στρατηγικής πρόβλεψης και ανάλυσης. Αυτήν τη ‘μορφικότητα’ δεν την έχουν άλλοι κρατικοί φορείς, οι οποίοι είναι περιορισμένοι σε δεδομένα αντικείμενα από την ίδια τους τη φύση.

Πολλοί από εσάς είμαι σίγουρος ότι δυσανασχετείτε ήδη με τα λεγόμενά μου και σκέφτεστε ότι όλα αυτά είναι φλύαρες και ανούσιες γενικολογίες, στην καλύτερη περίπτωση και εκνευριστικές ανοησίες στη χειρότερη.Θα μου επιτρέψετε λοιπόν να γίνω λίγο περισσότερο συγκεκριμένος και να επισημάνω μια κρίσιμη απαίτηση που κατά την άποψή μου καλούνται να καλύψουν οι υπηρεσίες πληροφοριών στα χρόνια που έρχονται, στο πλαίσιο της αντιμετώπισης των ασύμμετρων απειλών.

Είπαμε πιο πάνω, ότι ο ορισμός των ασύμμετρων απειλών είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατον να δοθεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να προσδιορίζουμε συγκεκριμένες ασύμμετρες απειλές και να αναζητούμε μεθόδους αντιμετώπισής τους. Σε αυτό ακριβώς το σημείο είναι που εντοπίζεται μια πολύ μεγάλη παγίδα στην οποία φοβάμαι ότι έχουμε ήδη πέσει. Δυστυχώς, σε πολύ μεγάλο βαθμό οι ασύμμετρες απειλές έχουν ταυτιστεί με τις υπερτρομοκρατικές ενέργειες, προερχόμενες κυρίως από ισλαμιστικές ένοπλες ομάδες. Η μονολιθική αυτή προσέγγιση κρύβει δύο πολύ μεγάλους κινδύνους. Ο πρώτος από αυτούς είναι να αφοσιωθούμε μέχρι μονομανίας σε ένα ουτοπικό κυνήγι της απόλυτης ασφάλειας, το οποίο μπορεί να μας οδηγήσει σε έναν φοβικό πολιτισμό και στη δημιουργία ενός ανεξέλεγκτα επεκτεινόμενου παραλυτικού φαινομένου μέσα στις κοινωνίες μας, το οποίο μπορεί να έχει δραματικές επιπτώσεις για το μέλλον του δυτικού πολιτισμού και της Δύσης ως γεωπολιτική οντότητα στα χρόνια που έρχονται.

Κυρίως όμως, απειλεί να μας εγκλωβίσει σε μια ‘τακτική’ αντίληψη περί ασύμμετρων απειλών, στερώντας μας έτσι τη δυνατότητα να εντοπίσουμε, να αναλύσουμε και να αντιμετωπίσουμε ‘στρατηγικές’ ασύμμετρες απειλές. Πώς ορίζονται αυτές; Σε πολύ γενικές γραμμές στρατηγικές ασύμμετρες απειλές είναι αυτές που μπορούν να απειλήσουν, όχι απλώς με μια εκατόμβη θυμάτων αλλά να θέσουν εν κινδύνων την ίδια την ενότητα και την υπόσταση της κοινωνίας.

Στο πλαίσιο αυτό, θα μου επιτρέψετε να σκιαγραφήσω μια τέτοια δυνητική στρατηγική ασύμμετρη απειλή η οποία κατά την άποψή μου, μπορεί να έχει δραματικές συνέπειες στα χρόνια που έρχονται.

Αναφέρθηκα πιο πάνω στην οργανική ασάφεια του σημερινού διεθνούς περιβάλλοντος. Ένας από τους παράγοντες, λοιπόν, που πρωτίστως συνεισφέρουν σε αυτήν την ασάφεια είναι η σχιζοφρενική συμβίωση της ενίσχυσης του εθνικισμού με την άρνηση του έθνους, ακόμη και μέσα στην ίδια κοινωνία. Από τη μία, δηλαδή, έχουμε τη μετανεωτερική θεώρηση που κυριαρχεί στις ελίτ και σε ένα τμήμα του πληθυσμού των δυτικών χωρών και η οποία θεωρεί το έθνος σαν ένα εφεύρημα και μια αυθαίρετη επιλογή των πολιτών, ενώ από την άλλη, μέσα στην ίδια κοινωνία επαναλαμβάνω, παρουσιάζεται το φαινόμενο της ανάπτυξης ισχυρότατων εθνικιστικών αισθημάτων σε μεγάλες πληθυσμιακές μάζες.

Το φαινόμενο αποκτά επικίνδυνες διαστάσεις και εδώ ακριβώς είναι που αρχίζει να αποκτά τον χαρακτήρα στρατηγικής ασύμμετρης απειλής, στην περίπτωση που στις ίδιες χώρες συμβιώνουν διαφορετικές εθνοτικές ομάδες, είτε αυτόχθονες όπως στην περίπτωση της Ισπανίας ή του Βελγίου, είτε προερχόμενες από μετανάστευση. Επιδεινώνεται δε ακόμη περισσότερο από τη βαθιά κρίση που αντιμετωπίζουν τα μοντέλα των κοινωνιών – χωνευτηρίων, όπου η εθνική συνείδηση αποκτάται με την ιδιότητα του πολίτη, με προεξάρχον παράδειγμα αυτό των Ηνωμένων Πολιτειών και τα οποία πλέον, πολύ απλά, τείνουν να καταστούν ανεπαρκή.

Η κατάσταση καθίσταται δραματική σε περιοχές όπως τα Βαλκάνια, τα οποία μαστίζονται από καταπιεσμένες εθνικιστικές ονειρώξεις αλυτρωτισμού, όπου η συμβίωση συμπαγών εθνοτικών ομάδων μέσα στην ίδια χώρα μετατρέπεται σε μια γεωπολιτική φιάλη νιτρογλυκερίνης, αν μου επιτρέπεται αυτή η παρομοίωση. Ο πυροκροτητής αυτής της γεωπολιτικής βόμβας μπορεί να είναι η ανορθολογική εμμονή των ελίτ να επιβάλλουν το μοντέλο της ‘κατ’ απονομήν’ εθνικής συνείδησης με την παροχή ιθαγένειας σε εισαγώμενους πληθυσμούς, οι οποίοι έχουν ισχυρή διαφορετική εθνική συνείδηση από τους εγχώριους, γεγονός που ενδέχεται να οδηγήσει σε φαινόμενα ρουαντοποίησης.

Αυτός είναι και ο απόλυτος γεωπολιτικός εφιάλτης και η απόλυτη ασύμμετρη απειλή που μπορώ να σκεφτώ για τη χώρα μας. Δηλαδή η ανάπτυξη δύο ισχυρών και ανταγωνιστικών εθνικισμών μέσα στην ίδια χώρα, στις ίδιες πόλεις, στις ίδιες γειτονιές στις ίδιες πολυκατοικίες. Λυπάμαι που γίνομαι τόσο λαϊκιστικά γλαφυρός αλλά η μελέτη των παραδειγμάτων από τη διεθνή πραγματικότητα λειτουργεί κυριολεκτικά σαν γεννήτρια εφιαλτών.

Βέβαια, όλα αυτά μπορεί να φαίνονται υπερβολικά, ανόητα, φαντασιόπληκτα έως και ακραία, σε πολλούς και θα αναγκαστώ να συμφωνήσω μαζί τους. Ωστόσο, δύσκολα μπορώ να παραδεχθώ ότι οι ανησυχίες αυτές στερούνται παντελώς ρεαλιστικής βάσης. Και θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι η γεωπολιτική πραγματικότητα δεν είναι μόνο αυτό που συμβαίνει αλλά και αυτό που μπορεί να συμβεί και κάθε γεωπολιτικός αναλυτής που σέβεται την ιδιότητά του οφείλει να λαμβάνει υπόψη και τις πιο ακραίες πιθανότητες.

Καταλήγοντας, στην αντιπαράθεση περί αναγκαιότητας και του ρόλου των υπηρεσιών πληροφοριών στη σημερινή εποχή πολλές φορές εκφράζεται η άποψη ότι αυτές εκφράζουν έναν παλαιότερο κόσμο όπου υπήρχε πενία πληροφοριών. Αντιθέτως, σήμερα, σε έναν κόσμο που ‘μαστίζεται’ από κατακλυσμό πληροφοριών οι περισσότερες εκ των οποίων μάλιστα προέρχονται από ανοιχτές πηγές, υποστηρίζεται ο ρόλος των υπηρεσιών πληροφοριών περιορίζεται. Δική μου άποψη είναι ότι ακριβώς γιατί βρισκόμαστε σε έναν ωκεανό πληροφοριών, μόνο μια εξειδικευμένη υπηρεσία μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά ως προς τον εντοπισμό, την ανάλυση και τη σύνθεση πληροφοριών που αφορούν την εθνική ασφάλεια και τον διαχωρισμό τους από τον ‘θόρυβο’.

Πολύ περισσότερο όμως, θα επαναλάβω αυτό που ανέφερα πιο πάνω, ότι, δηλαδή, σε έναν ρευστό, ασαφή κόσμο, όπου τα προβλήματα άμυνας και ασφάλειας συνεχώς διαπλέκονται και μεταλλάσονται, μια σύγχρονη υπηρεσία πληροφοριών μπορεί να αποτελέσει κρίσιμης σημασίας εργαλείο υποβοήθησης πολιτικής, όχι μόνο στους τομείς άμυνας και ασφάλειας, υπό την ‘παραδοσιακή’ περιορισμένη έννοια των δύο αυτών όρων, αλλά και σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και κυρίως προσδιορισμού μιας μακρόπνοης εθνικής στρατηγικής, σύμφωνα με τις αγωνίες, τις απαιτήσεις και τις στοχοθετήσεις του ελληνικού λαού.

Φυσικά, αυτή είναι μόνον μία από τις διαστάσεις του σύγχρονου περιβάλλοντος ασφάλειας που καλείται να καλύψει μια σύγχρονη υπηρεσία πληροφοριών, αλλά στο περιορισμένο πλαίσιο αυτής της ομιλίας δεν μπορούμε να επεκταθούμε παραπάνω. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που θα ήθελα να κρατήσετε από την ομιλία μου είναι ότι θα πρέπει να αφήσουμε πίσω μας το στερεότυπο της «σκοτεινής δύναμης» που έχουμε για μια υπηρεσία πληροφοριών, ή αυτό του «κατασκόπου που δουλεύει στο σκοτάδι» και να την αντιμετωπίσουμε ως ένα ισχυρό εργαλείο στα χέρια της κοινωνίας για την ερμηνεία προβλημάτων κρίσιμης σημασίας και πρόγνωσης των πιο ζοφερών εκφάνσεων του μέλλοντος, όχι βέβαια για να κινδυνολογήσει αλλά για να επιχειρήσει να τις αποφύγει.
Copyright: Konstantinos Grivas on line
Press to Continue.......

Γάζα, Κύπρος και Στρατηγική Προπαγάνδα

Γράφει ο/η Greek American News Agency
Του Μάριου Ευρυβιάδη

Υπάρχει κάτι κοινό, καθώς επίσης και κάποιο μάθημα σε στρατηγικό επίπεδο, που μπορεί να αντλήσει η Κύπρος από τον πρόσφατο πόλεμο των Ισραηλινών στην Γάζα, αλλά και ευρύτερα, από την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση και μ'αυτή της Κύπρου με την Τουρκία;

Ναι υπάρχει, είναι άμεσο και αφορά στον κοινό προπαγανδιστικό λόγο και στρατηγική Άγκυρας και Ιερουσαλήμ αναφορικά με τις επεκτατικές τους βλέψεις και επιδιώξεις.
(Φωτο από http://www.sigmalive.com/)

Και στις δύο περιπτώσεις Τουρκία και Ισραήλ είναι κατοχικές δυνάμεις, κρατούν το μαχαίρι και το πεπόνι και επιδιώκουν ετσιθελικά να επιβάλουν τη δική τους «ειρήνη». Στην περίπτωση της Άγκυρας η τουρκική ειρήνη αποσκοπεί στην απονομιμοποίηση του κράτους του 1960 με την ταυτόχρονη νομιμοποίηση της δικής της εσαεί στρατιωτικής παρουσίας στην Κύπρο. Αυτό επιδιώκεται μέσω ενός πολιτικά ευνουχισμένου, και ρατσιστικά δομημένου, πολιτικού μορφώματος. Ένα αυτόνομο κυπριακό κράτος, διζωνικό τριζωνικό, τετραζωνικό, πενταζωνικό και βάλε, αλλά πολιτικά αυτόνομο θεωρείται ανάθεμα από την Άγκυρα, είτε των πασάδων είτε των Ισλαμιστών είτε του οποιουδήποτε πολιτικού σχήματος ή χρώματος που υπάρχει ή ήθελε υπάρξει στη χώρα αυτή. Αυτό είναι το κλειδί και η ουσία της τουρκικής στρατηγικής στην Κύπρο.

Κατ'αντιστοιχία, ένα αυτόνομο παλαιστινιακό κράτος θεωρείται ανάθεμα και για το Ισραήλ. Έτσι επιδιώκεται και από τους Ισραηλινούς η δημιουργία ενός κράτους-μαϊμού για τους Παλαιστίνιους, κάτι ανάλογο μεταξύ του «Μπαντουστάν» που δημιούργησε το πάλαι ποτέ ρατσιστικό καθεστώς της Νοτίου Αμερικής για να «μαντρώσει» την μεγάλη μαύρη πλειοψηφία της χώρας, και του δικού μας επίσης ρατσιστικού αλλά πρωτίστως κρατοκτονικού σχεδίου Ανάν-Χάνεϊ.


Στο Ισραήλ καταλογίζονται πολλά τα οποία είναι κυρίως συνέπεια της κατοχικής του πολιτικής που σταδιακά του τρώει τα σωθικά, κάτι που αναγνωρίζεται τουλάχιστον από μία μερίδα της διανόησης της χώρας. Διαθέτει, ωστόσο, αντίθετα από τη φίλη και σύμμαχό του Τουρκία, μία σχετικά ανοικτή κοινωνία. Έτσι ο πόλεμος στην Γάζα έφερε στο φως συνταρακτικά επίσημα στοιχεία ως προς τη στρατηγική των πολιτικών ταγών του τόπου έναντι των Παλαιστινίων. Αποκαλύφθηκε επίσης και το κοινό στρατηγικό στοιχείο μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ που συνδέει την Κύπρο με την Παλαιστίνη. Αυτό είναι, τηρουμένων των αναλογιών, ο πανομοιότυπος προπαγανδιστικός τους λόγος που στοχεύει πάντοτε τη Δύση, τα δυτικά κέντρα εξουσίας και τη λεγόμενη διεθνή κοινότητα.


Από τις πραγματικά εντυπωσιακές αποκαλύψεις Ισραηλινών ερευνητών, πανεπιστημιακών και δημοσιογράφων, όπως π.χ. τον Ακίβα Έλταρ, και οι οποίες βασίζονται σε επίσημες εκθέσεις και εκτιμήσεις (estimates) κρατικών οργάνων του Ισραήλ προς την πολιτική ηγεσία, προκύπτει μία συνειδητή και εντυπωσιακή στις λεπτομέρειές της, στρατηγική δαιμονοποίησης του Αραφάτ και της όποιας παλαιστινιακής ηγεσίας. Από την δαιμονοποίηση αυτή προκύπτει και ο προπαγανδιστικός λόγος προς τη Δύση που θέλει τους Παλαιστίνιους εξτρεμιστές και αδιάλλακτους. Το στρατηγικό ζητούμενο είναι μία κατασκευασμένη εικόνα που παρουσιάζει το Ισραήλ να επιδιώκει μονομερώς την ειρήνη, να κάνει έσχατες παραχωρήσεις, να αποχωρεί από την Γάζα μονομερώς, αλλά να μην βρίσκει ανταπόκριση λόγω του εξτρεμισμού και της αδιαλλαξίας της άλλης πλευράς. Το Ισραήλ επιθυμεί και επιδιώκει την ειρήνη αλλά «δεν έχει συνέταιρο για την ειρήνη» ("no partner for peace") είναι το προπαγανδιστικό σύνθημα. Όλοι οι Παλαιστίνιοι είναι εξτρεμιστές. Η επίσημη αυτή θέση της Ιερουσαλήμ έρχεται σε σύγκρουση με τις προαναφερθείσες μυστικές επίσημες εκθέσεις, που εκτιμούσαν ότι ο Αραφάτ απεδέχθη τον συμβιβασμό για δύο κράτη που προωθούσαν διεθνείς διαμεσολαβητές και κυρίως οι ΗΠΑ.


Στην περίπτωση της Τουρκίας η στρατηγική της προπαγάνδας έναντι της Κύπρου δεν αποκαλύφθηκε από τους ίδιους αλλά από τους πάτρονες μέντορές τους, τους Αμερικανούς. Και μας ήρθε υπό τη μορφή αυτοδιαφημιζόμενου λόγου που εκφώνησε ως τιμώμενο πρόσωπο η βοηθός Υπουργός Εξωτερικών για ευρωπαϊκά ζητήματα Elizabeth Jones στο ετήσιο συνέδριο (American-Turkish Association Conference) στην Ουάσινγκτον στις 6 Ιουνίου 2005. Είχε εκ των πραγμάτων προηγηθεί ο εξαγνισμός και η αποενοχοποίηση της Τουρκίας με το Σχέδιο Ανάν-Χάνεϊ του 2004. Η Τουρκία στο κυπριακό ήταν, πλέον, «συνεργάτης της ειρήνης» ενώ η Κύπρος στοχοποιήθηκε ως «αδιάλλακτη» που έπρεπε επιπροσθέτως να τιμωρηθεί!

Εξηγώντας πώς αυτό επιτεύχθηκε και πώς οι ΗΠΑ μετέτρεψαν την Τουρκία από κατοχική δύναμη σε θιασώτη της ειρήνης την περίοδο 2002-2004, η έντιμη κυρία μπροστά σε ένα εκστασιασμένο ακροατήριο, μεταξύ άλλων, είπε και επί λέξει τα εξής:

"Cyprus was a terribly crucial issue for the US. The US was of the view that Turkey's image in the world regarding the Cyprus issue should change. Turkey should be considered the "good guy" in Cyprus, thus changing the existing perceptions in the world. The US recognizes the good job done by Turkey in Cyprus. Because Cyprus, with or without a solution should not constitute an obstacle to Turkey's EU accession process. Cyprus should not be an issue regarding Turkey's EU aspirations".

Ολόκληρη η προπαγανδιστική μηχανή των ΗΠΑ και των παρελκομένων της λειτούργησε, την περίοδο 2002-2004, όχι για την εξεύρεση λύσης αλλά για να γίνει η Τουρκία "the good guy" και για να δαιμονοποιηθεί η άλλη πλευρά. (Μία ανάλογη προσπάθεια έγινε και την περίοδο 1984-85, πάλι με πρωταγωνιστές τις ΗΠΑ και τη Γραμματεία του ΟΗΕ αλλά πέτυχε μόνο εν μέρει).

Η επιτυχία και τα οφέλη για την Τουρκία υπήρξαν τέτοιου μεγέθους ώστε από τότε η Άγκυρα ανήγαγε σε δόγμα τη θέση ότι πρέπει πάντοτε να βρίσκεται «ένα βήμα μπροστά» από την Λευκωσία. Πάντοτε βέβαια, με την αρωγή και τις πλάτες της Ουάσινγκτον. Μέχρι πρόσφατα δε και με τις πλάτες του Αμερικανο-ισραηλινού λόμπυ στις ΗΠΑ, οι λειτουργοί του οποίου πήραν από το χέρι, στις αρχές της δεκαετίας του 1980 τους πρωτάρηδες τότε τουρκαλάδες και τους δίδαξαν, μεταξύ άλλων, πώς η Τουρκία να είναι ταυτόχρονα και κατοχική δύναμη αλλά και θιασώτης της ειρήνης.


Μία ορθή ανάγνωση της πραγματικότητας είναι αναγκαία για την διαμόρφωση πολιτικών δράσεων και επιλογών. Ποιος όμως θα το κάνει αυτό σε μια ημι-κατεχόμενη Κύπρο όπου ο δημόσιος διάλογος εξαντλείται σε ένα ιδεοληπτικό αφιονισμό που θυμίζει την προ πραξικοπηματική περίοδο χωρίς, ευτυχώς, τη χρήση βίας;

Γάζα, Κύπρος και Στρατηγική Προπαγάνδα
Γράφει ο/η Greek American News Agency
28.01.09
Του Μάριου Ευρυβιάδη

Υπάρχει κάτι κοινό, καθώς επίσης και κάποιο μάθημα σε στρατηγικό επίπεδο, που μπορεί να αντλήσει η Κύπρος από τον πρόσφατο πόλεμο των Ισραηλινών στην Γάζα, αλλά και ευρύτερα, από την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση και μ'αυτή της Κύπρου με την Τουρκία;

Ναι υπάρχει, είναι άμεσο και αφορά στον κοινό προπαγανδιστικό λόγο και στρατηγική Άγκυρας και Ιερουσαλήμ αναφορικά με τις επεκτατικές τους βλέψεις και επιδιώξεις.

Και στις δύο περιπτώσεις Τουρκία και Ισραήλ είναι κατοχικές δυνάμεις, κρατούν το μαχαίρι και το πεπόνι και επιδιώκουν ετσιθελικά να επιβάλουν τη δική τους «ειρήνη». Στην περίπτωση της Άγκυρας η τουρκική ειρήνη αποσκοπεί στην απονομιμοποίηση του κράτους του 1960 με την ταυτόχρονη νομιμοποίηση της δικής της εσαεί στρατιωτικής παρουσίας στην Κύπρο. Αυτό επιδιώκεται μέσω ενός πολιτικά ευνουχισμένου, και ρατσιστικά δομημένου, πολιτικού μορφώματος. Ένα αυτόνομο κυπριακό κράτος, διζωνικό τριζωνικό, τετραζωνικό, πενταζωνικό και βάλε, αλλά πολιτικά αυτόνομο θεωρείται ανάθεμα από την Άγκυρα, είτε των πασάδων είτε των Ισλαμιστών είτε του οποιουδήποτε πολιτικού σχήματος ή χρώματος που υπάρχει ή ήθελε υπάρξει στη χώρα αυτή. Αυτό είναι το κλειδί και η ουσία της τουρκικής στρατηγικής στην Κύπρο.

Κατ'αντιστοιχία, ένα αυτόνομο παλαιστινιακό κράτος θεωρείται ανάθεμα και για το Ισραήλ. Έτσι επιδιώκεται και από τους Ισραηλινούς η δημιουργία ενός κράτους-μαϊμού για τους Παλαιστίνιους, κάτι ανάλογο μεταξύ του «Μπαντουστάν» που δημιούργησε το πάλαι ποτέ ρατσιστικό καθεστώς της Νοτίου Αμερικής για να «μαντρώσει» την μεγάλη μαύρη πλειοψηφία της χώρας, και του δικού μας επίσης ρατσιστικού αλλά πρωτίστως κρατοκτονικού σχεδίου Ανάν-Χάνεϊ.

Στο Ισραήλ καταλογίζονται πολλά τα οποία είναι κυρίως συνέπεια της κατοχικής του πολιτικής που σταδιακά του τρώει τα σωθικά, κάτι που αναγνωρίζεται τουλάχιστον από μία μερίδα της διανόησης της χώρας. Διαθέτει, ωστόσο, αντίθετα από τη φίλη και σύμμαχό του Τουρκία, μία σχετικά ανοικτή κοινωνία. Έτσι ο πόλεμος στην Γάζα έφερε στο φως συνταρακτικά επίσημα στοιχεία ως προς τη στρατηγική των πολιτικών ταγών του τόπου έναντι των Παλαιστινίων. Αποκαλύφθηκε επίσης και το κοινό στρατηγικό στοιχείο μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ που συνδέει την Κύπρο με την Παλαιστίνη. Αυτό είναι, τηρουμένων των αναλογιών, ο πανομοιότυπος προπαγανδιστικός τους λόγος που στοχεύει πάντοτε τη Δύση, τα δυτικά κέντρα εξουσίας και τη λεγόμενη διεθνή κοινότητα.

Από τις πραγματικά εντυπωσιακές αποκαλύψεις Ισραηλινών ερευνητών, πανεπιστημιακών και δημοσιογράφων, όπως π.χ. τον Ακίβα Έλταρ, και οι οποίες βασίζονται σε επίσημες εκθέσεις και εκτιμήσεις (estimates) κρατικών οργάνων του Ισραήλ προς την πολιτική ηγεσία, προκύπτει μία συνειδητή και εντυπωσιακή στις λεπτομέρειές της, στρατηγική δαιμονοποίησης του Αραφάτ και της όποιας παλαιστινιακής ηγεσίας. Από την δαιμονοποίηση αυτή προκύπτει και ο προπαγανδιστικός λόγος προς τη Δύση που θέλει τους Παλαιστίνιους εξτρεμιστές και αδιάλλακτους. Το στρατηγικό ζητούμενο είναι μία κατασκευασμένη εικόνα που παρουσιάζει το Ισραήλ να επιδιώκει μονομερώς την ειρήνη, να κάνει έσχατες παραχωρήσεις, να αποχωρεί από την Γάζα μονομερώς, αλλά να μην βρίσκει ανταπόκριση λόγω του εξτρεμισμού και της αδιαλλαξίας της άλλης πλευράς. Το Ισραήλ επιθυμεί και επιδιώκει την ειρήνη αλλά «δεν έχει συνέταιρο για την ειρήνη» ("no partner for peace") είναι το προπαγανδιστικό σύνθημα. Όλοι οι Παλαιστίνιοι είναι εξτρεμιστές. Η επίσημη αυτή θέση της Ιερουσαλήμ έρχεται σε σύγκρουση με τις προαναφερθείσες μυστικές επίσημες εκθέσεις, που εκτιμούσαν ότι ο Αραφάτ απεδέχθη τον συμβιβασμό για δύο κράτη που προωθούσαν διεθνείς διαμεσολαβητές και κυρίως οι ΗΠΑ.

Στην περίπτωση της Τουρκίας η στρατηγική της προπαγάνδας έναντι της Κύπρου δεν αποκαλύφθηκε από τους ίδιους αλλά από τους πάτρονες μέντορές τους, τους Αμερικανούς. Και μας ήρθε υπό τη μορφή αυτοδιαφημιζόμενου λόγου που εκφώνησε ως τιμώμενο πρόσωπο η βοηθός Υπουργός Εξωτερικών για ευρωπαϊκά ζητήματα Elizabeth Jones στο ετήσιο συνέδριο (American-Turkish Association Conference) στην Ουάσινγκτον στις 6 Ιουνίου 2005. Είχε εκ των πραγμάτων προηγηθεί ο εξαγνισμός και η αποενοχοποίηση της Τουρκίας με το Σχέδιο Ανάν-Χάνεϊ του 2004. Η Τουρκία στο κυπριακό ήταν, πλέον, «συνεργάτης της ειρήνης» ενώ η Κύπρος στοχοποιήθηκε ως «αδιάλλακτη» που έπρεπε επιπροσθέτως να τιμωρηθεί!

Εξηγώντας πώς αυτό επιτεύχθηκε και πώς οι ΗΠΑ μετέτρεψαν την Τουρκία από κατοχική δύναμη σε θιασώτη της ειρήνης την περίοδο 2002-2004, η έντιμη κυρία μπροστά σε ένα εκστασιασμένο ακροατήριο, μεταξύ άλλων, είπε και επί λέξει τα εξής:

"Cyprus was a terribly crucial issue for the US. The US was of the view that Turkey's image in the world regarding the Cyprus issue should change. Turkey should be considered the "good guy" in Cyprus, thus changing the existing perceptions in the world. The US recognizes the good job done by Turkey in Cyprus. Because Cyprus, with or without a solution should not constitute an obstacle to Turkey's EU accession process. Cyprus should not be an issue regarding Turkey's EU aspirations".

Ολόκληρη η προπαγανδιστική μηχανή των ΗΠΑ και των παρελκομένων της λειτούργησε, την περίοδο 2002-2004, όχι για την εξεύρεση λύσης αλλά για να γίνει η Τουρκία "the good guy" και για να δαιμονοποιηθεί η άλλη πλευρά. (Μία ανάλογη προσπάθεια έγινε και την περίοδο 1984-85, πάλι με πρωταγωνιστές τις ΗΠΑ και τη Γραμματεία του ΟΗΕ αλλά πέτυχε μόνο εν μέρει).

Η επιτυχία και τα οφέλη για την Τουρκία υπήρξαν τέτοιου μεγέθους ώστε από τότε η Άγκυρα ανήγαγε σε δόγμα τη θέση ότι πρέπει πάντοτε να βρίσκεται «ένα βήμα μπροστά» από την Λευκωσία. Πάντοτε βέβαια, με την αρωγή και τις πλάτες της Ουάσινγκτον. Μέχρι πρόσφατα δε και με τις πλάτες του Αμερικανο-ισραηλινού λόμπυ στις ΗΠΑ, οι λειτουργοί του οποίου πήραν από το χέρι, στις αρχές της δεκαετίας του 1980 τους πρωτάρηδες τότε τουρκαλάδες και τους δίδαξαν, μεταξύ άλλων, πώς η Τουρκία να είναι ταυτόχρονα και κατοχική δύναμη αλλά και θιασώτης της ειρήνης.

Μία ορθή ανάγνωση της πραγματικότητας είναι αναγκαία για την διαμόρφωση πολιτικών δράσεων και επιλογών. Ποιος όμως θα το κάνει αυτό σε μια ημι-κατεχόμενη Κύπρο όπου ο δημόσιος διάλογος εξαντλείται σε ένα ιδεοληπτικό αφιονισμό που θυμίζει την προ πραξικοπηματική περίοδο χωρίς, ευτυχώς, τη χρήση βίας;


Press to Continue.......

Στη δικαιοσύνη ο Ολγκάτς

Από makelio
ΤΗΣ ΑΝΤΡΗΣ ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ

Την οδό της δικαιοσύνης στην Τουρκία παίρνει η υπόθεση του Τούρκου ηθοποιού Αττίλα Ολγκάτς, μετά την ομολογία του ότι σκότωσε 10 Ελληνοκυπρίους κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής. Ο εισαγγελέας της περιοχής Μπακίρκιοϊ της Κωνσταντινούπολης, ο Αλί Τσακίρ, που είχε ζητήσει τη διενέργεια δικαστικής έρευνας για την υπόθεση του Τούρκου ηθοποιού Αττίλα Ολγκάτς, κινεί τη νομική διαδικασία με βάση τη Συνθήκη της Γενεύης, περί μεταχείρισης αιχμαλώτων πολέμου, την οποία έχει συνυπογράψει και η Τουρκία. Ο εισαγγελέας διέταξε ανάκριση για τον τηλε-Αττίλα και ο ίδιος θα κληθεί να καταθέσει. Ο κ. Τσακίρ ζήτησε ήδη τις επίμαχες κασέτες με την καταγραφή των τηλεοπτικών δηλώσεων του Ολγκάτς για να τις εξετάσει.
Εάν προκύψει αδίκημα, ο φάκελος του Ολγκάτς θα σταλεί στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης, είπε ο Τούρκος εισαγγελέας σε δηλώσεις του σε Διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο. Λόγω της παρέλευσης 35ετίας, το αδίκημα έχει παραγραφεί, σύμφωνα με την τουρκική νομοθεσία και δεν μπορεί να εκδικαστεί στην Τουρκία. Όμως, με την παραπομπή του στο Διεθνές Δικαστήριο, ο Ολγκάτς θα δικαστεί οπωσδήποτε εφόσον έχει διαπράξει το αδίκημα, υποστηρίζει η τουρκική πλευρά.

Κυβερνητικός Εκπρόσωπος
Σε χαμηλούς τόνους διατηρεί το θέμα η Κυβέρνηση. Σύμφωνα με τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο Στέφανο Στεφάνου, η επιδίωξη της Κυβέρνησης είναι η πλήρης συνεργασία με την Τουρκία, με στόχο τη διακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων, υλοποιώντας ταυτόχρονα τις υποχρεώσεις της που προκύπτουν από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) στην 4η Διακρατική Προσφυγή της Κυπριακής Δημοκρατίας. «Άλλωστε, αυτό το στόχο έχει και η απόφασή μας να εγείρουμε το συγκεκριμένο θέμα που προκύπτει με την ομολογία του Τούρκου ηθοποιού Αττίλα Ολγκάτς, για τις δολοφονίες Κυπρίων αιχμαλώτων, στην Επιτροπή Μονίμων Αντιπροσώπων στο Συμβούλιο της Ευρώπης», είπε ο κ. Στεφάνου, στέλνοντας μήνυμα προς όσους διατηρούν τις επιφυλάξεις τους σχετικά με τις αποφάσεις της Κυβέρνησης. «Η Επιτροπή Μονίμων Αντιπροσώπων είναι εποπτικό όργανο για την υλοποίηση και την εφαρμογή των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Και εμείς θέλουμε, εγείροντας το θέμα αυτό, να υπογραμμίσουμε ξανά ότι η Τουρκία πρέπει να υλοποιήσει πλήρως την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων».

Έτοιμος για κατάθεση ο Γιαννόπουλος
Ο πρώην πράκτορας της Ελληνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και νυν Δήμαρχος Νευροκοπίου, ο Βασίλης Γιαννόπουλος, δήλωσε ότι είναι έτοιμος να δώσει κατάθεση σε ανακριτική διαδικασία αναφορικά με την ομολογία του Τούρκου ηθοποιού. «Γιατί να μην έλθω; Υποχρέωσή μου και καθήκον μου προς τους νεκρούς», δήλωσε ο κ. Γιαννόπουλος, ο οποίος όταν είδε τον Ολγκάτς στην τηλεοπτική οθόνη και τον άκουσε να εξομολογείται τα εγκλήματά του, θυμήθηκε ότι ήταν ο ίδιος άνθρωπος που το 1990, όταν ήταν υπάλληλος του ελληνικού προξενείου στη Σμύρνη και είχε αναλάβει την έρευνα για το ζήτημα Κυπρίων αγνοουμένων στην Τουρκία, του μαρτύρησε ότι κατά την εισβολή του 1974 σκότωσε ανθρώπους.
«Τον είδα στα τουρκικά ΜΜΕ, πέρασαν είκοσι χρόνια από τότε, αλλά τα λεγόμενά του είναι ακριβώς αυτά που είπε σε εμένα, με την απλότητα, την κυνικότητά του, μου τα διηγήθηκε το 1990 και βεβαίως η γενική κατατομή και η γενική φυσιογνωμία μού θυμίζει εκείνον τον άνθρωπο», δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ. Γιαννόπουλος.

Ήρωας ο εγκληματίας
Σύμφωνα με τον Βασίλη Γιαννόπουλο, ο τηλε-Αττίλας του είχε αναφέρει ότι ήταν στρατιώτης των ειδικών δυνάμεων. «Και εκείνο που οπωσδήποτε θυμάμαι πεντακάθαρα ήταν ότι είχε βραβείο για ηρωικές πράξεις στην Κύπρο, είχε χαρακτηριστεί γαζί, ήρωας», πρόσθεσε ο κ. Γιαννόπουλος.
Ο πρώην αξιωματικός της Ελληνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών ανέφερε ότι η μαρτυρία που έδωσε ο Τούρκος, ο οποίος του έλεγε ότι ήθελε να δικαστεί στην Ελλάδα, δεν ήταν δυνατόν να αξιοποιηθεί, διότι μετά την επίσκεψή του στο προξενείο, χάθηκαν τα ίχνη του.
Ο κ. Γιαννόπουλος θεωρεί ότι οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες μυρίστηκαν το τι συνέβη μεταξύ Ολγκάτς και Γιαννόπουλου, διότι το προξενείο παρεκολουθείτο. «Πιστεύω ότι μόλις βγήκε έξω τον παρέλαβαν και στη συνέχεια τον χάσαμε, δεν μπορούσαμε να τον φέρουμε στην Ελλάδα», είπε ο πρώην αξιωματικός, προσθέτοντας ότι υπήρχαν και άλλες μαρτυρίες και πληροφορίες, οι οποίες συνέκλιναν στο γεγονός ότι οι αγνοούμενοι είχαν εκτελεστεί στην Κύπρο. Ερωτηθείς σχετικά, ο κ. Γιαννόπουλος είπε ότι δεν μπορεί να πει δημόσια για το κατά πόσον είχε άλλες παρόμοιες μαρτυρίες. Σύμφωνα με τον κ. Γιαννόπουλο, δεν υπήρχαν Έλληνες ή Ε/κ αγνοούμενοι σε τουρκικές φυλακές και οι πληροφορίες έκαναν λόγο ότι δεν υπήρχαν τελικά ούτε στα Άδανα, ούτε στην Αμάσεια, αγνοούμενοι, τονίζοντας ότι όλες οι πληροφορίες που συλλέχθηκαν ήταν στη διάθεση Ελλάδας και Κύπρου.

Ο Παπαθεμελής ζητεί διερεύνηση από την ελληνική δικαιοσύνη
Ο πρόεδρος του κόμματος της Δημοκρατικής Αναγέννησης Στέλιος Παπαθεμελής, με αφορμή τις δηλώσεις του Τούρκου ηθοποιού Αττίλα Ολγκάτς, κατέθεσε μυνητήρια αναφορά στην Εισαγγελία Πρωτοδικών, με την οποία ζητά να διερευνηθεί η υπόθεση από την ελληνική δικαιοσύνη, ώστε να αποδοθούν ευθύνες σε φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς για εγκλήματα πολέμου. Σύμφωνα με τη μηνυτήρια αναφορά, η ομολογία αυτή του ηθοποιού επιβεβαιώνει αυτό που ήταν ήδη γνωστό για φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν σε βάρος Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων στρατευμένων.
Ο κ. Παπαθεμελής υποστηρίζει, επίσης, στην αναφορά ότι η Τουρκία παραβίασε τις συμβάσεις περί προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη συνθήκη της Γενεύης, που ορίζει ως έγκλημα πολέμου τη δολοφονία αιχμαλώτων. Μάλιστα, προτείνει ως μάρτυρες πολιτικά πρόσωπα από την Κύπρο, Έλληνες πρέσβεις επί τιμή και τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο.

Στο πλευρό της Κύπρου η Ελλάδα
«Είναι επιβεβλημένο να εφαρμοστούν πλήρως οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και να υπάρξει η πλήρης διαλεύκανση όλων των περιπτώσεων των αγνοουμένων». Αυτό δήλωσε χθες η Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Ντόρα Μπακογιάννη στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Πρόκειται «για κατάφωρη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που δεν μεταβάλλεται από την εκ των υστέρων προσπάθεια του ηθοποιού να ανασκευάσει τα όσα είπε», τόνισε η Ελληνίδα ΥΠΕΞ. Στο θέμα αναφέρθηκε και ο Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ) Αλέκος Αλαβάνος, ο οποίος είπε ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί πιο δραστικά η επιθετικότητα της Τουρκίας, που φτάνει πάλι στις γκρίζες ζώνες.

Από http://makelio.blogspot.com/2009/01/blog-post_6925.html
Press to Continue.......

Thursday, 29 January 2009

NEUROMARKETING: ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΤΑΚΤΙΚΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ. ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΚΙΛΕΣ.
Dr D. Kountouris

Ο 38χρονος Βέλγος ηθοποιός Πασκάλ Ντουσέν, που πάσχει από το σύνδρομο Down, έχει μία πολύ αξιόλογη καριέρα σαν ηθοποιός σε τηλεόραση και κινηματογράφο.
Μάλιστα, τον τελευταίο καιρό κέρδισε και ένα βραβείο για την εξαιρετική του ερμηνεία σε μία ενδιαφέρουσα ταινία, την «Όγδοη μέρα». Ο Πασκάλ, όμως, προκαλεί περισσότερο αναστάτωση με μία διαφήμιση που κάνει, παρά με την καλλιτεχνική του ερμηνεία.
Σε ένα τηλεοπτικό σποτ εμφανίζεται να λέει τηλεφωνώντας: «Όπως βλέπετε, είμαι λίγο διαφορετικός, αλλά, κατά τ’ άλλα, είμαι ακριβώς όπως και εσείς. Τρελαίνομαι να μιλάω στο τηλέφωνο».
Η μητέρα του ηθοποιού, που παράλληλα είναι και πρόεδρος του τοπικού συνδέσμου Hutieme Jour για το σύνδρομο Down, είναι περήφανη για την εξέλιξη του γιου της και περισσότερο, για τη διαφήμιση.

Αντίθετα, πολλοί άλλοι γαλλοβελγικού σύλλογοι αναπήρων βρήκαν τη διαφήμιση υποτιμητική και ανόητη.
Βέβαια, ο στόχος της διαφήμισης πέτυχε, γιατί συζητήθηκε περίσσότερο από ότι έπρεπε. Παράλληλα, οι εκπρόσωποι των δημοσίων σχέσεων των διαφόρων διαφημιστικών εταιρειών δικαιολογήθηκαν ότι το σλόγκαν είναι ανθρωπιστικού περιεχομένου, χωρίς καθόλου ρατσιστικά στοιχεία.
Από NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Press to Continue.......

VMRO Σκοπίων:H συνεργασία με το Χίτλερ και οι μάχες εντός Ελληνικού εδάφους.

Του κ.Αριστείδη Καρατζά.
Ιστορικού και ακαδημαικού εκδότη,
Νέα Υόρκη.

"O πρωθυπουργός των Σκοπίων Νίκολα Γκρούεφσκι έγειρε πρόσφατα νέες απαιτήσεις, δηλαδή την ύπαρξη «Μακεδονικής (sic) μειονότητας» στην Ελλάδα. Η κλιμάκωση των απαιτήσεων -μη φανεί περίεργο η επόμενη απαίτηση να έχει εδαφικό αντικείμενο- αποκαλύπτει μια πραγματικότητα ως προς τις ιδεολογικές καταβολές και διαστάσεις, τουλάχιστον του κυβερνώντος κόμματός του. Καιρός είναι να επανεξετασθούν ορισμένα από τα στοιχεία που συνθέτουν το θέμα όχι μόνο του ονόματος ααλλά της υπάρξεως του κρατιδίου των Σκοπίων, η έλλειψη της γνώσης των οποίων έχει συμβάλει σε εκτιμήσεις που έχουν οδηγήσει στην πλαδαρή ελληνική πολιτική της τελευταίας δεκαπενταετίας. (φωτό www.macedoniablogs.gr)

Η συνεργασία με τους ναζί.
Τo VMRO (Εσωτερική Επαναστατική Μακεδονική Οργάνωση), δηλαδή το κυβερνών κόμμα των Σκοπίων, έχει μια σκοτεινή ιστορία. Ο ηγέτης του κατά τον Μεσοπόλεμο, και σε μεγάλο βαθμό η καθοριστική προσωπικότητα για τη διαμόρφωση της ιδεολογικής του κατεύθυνσης ήταν ο Ivan Mihailoff, φίλος και συνεργάτης του Ante Pavelic, αρχηγού της Ustashe, οργάνωσης των Κροατών ναζί, με τον οποίο συνεργάστηκε σε μια σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας του βασιλέα Αλεξάνδρου της Γιουγκοσλαβίας το 1934. Αργότερα την ίδια δεκαετία παρουσίασε τον Pavelic στον Χάινριχ Χίμλερ, αρχηγό των Ες-Ες, και μέσω αυτής της γνωριμίας οι Κροάτες συμμάχησαν με τους νάζι.
Ο Mihailoff, ως ηγέτης του VMRO, είχε το όραμα μιας ανεξάρτητης «Μακεδονίας», η οποία θα συνίστατο από ελληνικά και γιουγκοσλαβικά εδάφη, στην οποία θα κατοικούσαν διάφορες εθνικότητες, αλλά με τη σλαβόφωνη μειονότητα ως ηγετική εθνική ομάδα. Αλλωστε η ιδέα των δικαιωμάτων μειονοτήτων είχε προωθηθεί από τους ναζί ως πολιτική υπονόμευσης της κυριαρχίας κρατών που θεωρούσαν εμπόδια στην επεκτατική τους ορμή. Ετσι, στο όνομα των δικαιωμάτων των γερμανικών μειονοτήτων εισέβαλαν στην Τσεχοσλοβακία και κήρυξαν πόλεμο στην Πολωνία. Επειδή οι Γερμανοί θεωρούσαν τη Γιουγκοσλαβία έναν ιδιαίτερα στρατηγικό χώρο υιοθέτησαν μια παρεμφερή πολιτική υποστήριξης μειονοτήτων στην προσπάθεια ελέγχου του χώρου.

Μετά την εισβολή στην Ελλάδα των Γερμανών, ο Mihailoff, χρησιμοποιώντας ως βάση το Ζάγκρεμπ, και με την υποστήριξη του Αξονα, πρώτα του Μουσολίνι και των Ιταλών, και μετά τα μέσα του 1943 του Χίμλερ και των Γερμανών, οργάνωσε πολιτικά και στρατιωτικά τους σλαβόφωνους της Μακεδονίας που δεν είχαν ελληνική συνείδηση.
Ετσι το «Μακεδονοβουλγαρικό Κομιτάτο» ιδρύθηκε από τον σλαβόφωνο αξιωματικό του βουλγαρικού στρατού Anton Kaltcheff ως παράρτημα της «Οχράνα», οργάνωσης λαϊκής βάσης, που ενεργοποίησε τους σλαβόφωνους πληθυσμούς. Υπό την ηγεσία και καθοδήγηση του Kaltcheff, η Οχράνα διείσδυσε ευρύτατα στην κοινωνία των σλαβόφωνων, δημιουργώντας σχέσεις με όλα τα στρώματα ανεξάρτητα από πολιτικές ταυτίσεις: πάσχισε, π.χ. να πείσει τις γερμανικές αρχές να απολύσουν από τις φυλακές και την εξορία αριστερούς σλαβόφωνους ακτιβιστές, το οποίο πέτυχε κατ επανάληψη. Αντίστροφα, η οργάνωση ήταν ιδιαίτερα σκληρή στην αντιμετώπιση των αντιπάλων της, ελληνοφώνων και σλαβόφωνων με ελληνική εθνική συνείδηση.
Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας ο Mihailoff έλαβε έγκριση από τον Χίμλερ, και απ ό,τι διαφαίνεται εν γνώσει του Χίτλερ, για τη σύσταση δύο ή τριών ταγμάτων εθελοντών VMRO, τα οποία οπλίστηκαν από τους Γερμανούς. Τον Μάρτιο 1944 λόχοι από τα χωριά της Καστοριάς οργανώθηκαν σε σώματα πολιτοφυλακής. Το ίδιο ακολούθησε με σώματα από την Εδεσσα και τη Φλώρινα, που ήταν υπό τον άμεσο έλεγχο του Κaltcheff.

Μάχες με τον ΕΛΑΣ.
Επειτα από μερικές αψιμαχίες με τον ΕΛΑΣ, την 4η Μαϊου, λόχοι εθελοντών του VMRO από την Καστοριά και την Εδεσσα, έλαβαν μέρος στην «Επιχείρηση Κεραυνός του Μαϊου» ως μέλος της «Ομάδας Μάχης Lange», της οποίας προπορευόταν η 4η Μεραρχία Ες Ες. Την ίδια περίοδο οργανώθηκαν τρία τάγματα Σλαβόφωνων εθελοντών VMRO που είχαν οργανική σχέση με την 4η Μεραρχία των Ες Ες. Η τελευταία μεγάλης κλίμακος συντονισμένη επίθεση του Αξονα εναντίον μονάδων της Αντίστασης (μονάδες της 8ης και της 9ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ) ήταν η «Επιχείρηση Πέτρινος Αετός» και έγινε στη Βόρεια Πίνδο τον Ιούλιο 1944, όπου έλαβαν μέρος η 4η Μεραρχία των Ες-Ες, άλλες γερμανικές μονάδες και δύο Τάγματα Εθελοντών VMRO (1ο και 2ο).
Η συνεργασία των σλαβόφωνων με τους Γερμανούς συνεχίστηκε μέχρι την υποχώρηση των τελευταίων από το ελληνικό έδαφος.
Η τύχη των πρώτων δικαίως ήταν και πρέπει να είναι σαν αυτήν που άλλοι φιλήσυχοι λαοί όπως οι Τσέχοι και οι Πολωνοί επέβαλαν με μειονότητες που συνεργάστηκαν με τους ναζί, δηλ. την εκδίωξη και δήμευση των περιουσίων.
Ο ιδρυτής Ο Ivan Mihailoff ήταν ο ηγέτης του VMRO κατά τον Μεσοπόλεμο και αποτέλεσε την ηγετική φυσιογνωμία καθορίζοντας την ιδεολογική του κατεύθυνση. Είχε ως όραμα μια ανεξάρτητη «Μακεδονία», η οποία θα συνίστατο από ελληνικά και γιουγκοσλαβικά εδάφη με τη σλαβόφωνη μειονότητα ως ηγετική δύναμη. Συνεργάστηκε με την οργάνωση των Κροατών ναζί Ustashe και είχε προσωπική σχέση με τον αρχηγό των Ες Ες, Χάνριχ Χίμλερ. Με τη βοήθεια του οργάνωσε τους σλαβόφωνους και δημιούργησε σώματα πολιτοφυλακής που τάχθηκαν στο πλευρό των ναζί πολεμώντας τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Πέθανε στη Ρώμη το 1990.
Ο Ante Pavelic, αρχηγός της οργάνωσης των Κροατών ναζί, υπήρξε φίλος και συνεργάτης του Ivan Mihailoff. Βρέθηκαν μαζί σε μια σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων συμπεριλαμβανομένης και της δολοφονίας του βασιλιά Αλέξανδρου της Γιουγκοσλαβίας το 1934.
Αργότερα ο Mihailoff τον γνώρισε στον Χίμλερ και μέσω αυτής της γνωριμίας οι Κροάτες συμμάχησαν με τους ναζί. Στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας είχε τη βάση του ο Mihailoff απ όπου οργάνωσε τους σλαβόφωνους της Ελλάδας.
Ο καθοδηγητήςΟ Χάινριχ Χίμλερ, ως αρχηγός των Ες Ες, συντόνισε τον αφανισμό των Εβραίων στην Ευρώπη.
Με την κάλυψή του οργανώθηκαν πολιτικά και στρατιωτικά οι σλαβόφωνοι της Ελλάδας. Δημιούργησε τάγματα εθελοντών του VMRO στη Β. Ελλάδα που πολέμησαν εναντίον της ελληνικής αντίστασης.
Η «κληρονομιά» του Γκρούεφσκι.
Μετά την ήττα του Αξονα, και με την κάλυψη των δικτύων των Ustashe και του Βατικανού, ο Mihailoff μετοίκησε στη Ρώμη, απ όπου συνέχισε να κατευθύνει τον σλαβόφωνο αλυτρωτισμό. Το 1950 εκδόθηκε στις ΗΠΑ, στην αγγλική γλώσσα, βιβλίο του υπό τον τίτλο «Μακεδονία: Η Ελβετία των Βαλκανίων» (Macedonia: Α Switzerland in the Balkans), το οποίο προβάλλει ένα όραμα πολυεθνικού κράτους με ηγέτιδα εθνική ομάδα τους Σλαβομακεδόνες. Η επιχειρηματολογία του Mihailoff προσδίδει ένα σχήμα το οποίο αναστήθηκε με την ανεξαρτητοποίηση των Σκοπίων, το οποίο υιοθέτησαν Αμερικάνοι και Δυτικοευρωπαίοι «προοδευτικοί», επικαλούμενοι την «πολυπολιτισμικότητα» και οι κράχτες τους στους ΜΚΟ μέχρι και τη χώρα μας.
Ο Mihailoff συνέχισε ως ηγέτης του «Μακεδονικού Απελευθερωτικού Κινήματος» (Macedonian Liberation Movement) με την υποστήριξη της «Μακεδονικής Πατριωτικής Οργάνωσης των ΗΠΑ και Καναδά» (Macedonian Patriotic Organization of the US and Canada) της πιο σημαντικής αλυτρωτικής οργανώσεως της σλαβομακεδονικής διασποράς να αρθρογραφεί προωθώντας πάντοτε το αλυτρωτικό όραμα μιας μεγάλης «Μακεδονίας». Ο Mihailoff πέθανε στο κρεβάτι του, στη Ρώμη, το 1990, λίγους μήνες πριν από την αρχή της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας.
Ακροεθνικιστικές τάσεις
Είναι αξιοσημείωτο ότι το παρόν καθεστώς των Σκοπίων, και ιδιαίτερα το κυβερνών κόμμα VMRO, που φέρει το ίδιο όνομα όπως με την οργάνωση στην οποία αφοσιώθηκε ο Mihailoff (καίτοι ορισμένοι Σκοπιανοί πασχίζουν να τον αποκηρύξουν) επαναφέρει την ακροεθνικιστική ιδεολογία του, που πλανιέται σαν φάντασμα πάνω από το Σλαβομακεδονικό κίνημα τουλάχιστον από τη μοιραία συνάντησή του με τον παθογενή εθνικισμό της Ευρώπης της δεκαετίας του 1930, των ναζί και των Ustashe. Αυτό εξηγεί την εμμονή με τα σύμβολα (ή τη λεηλασία των ελληνικών συμβόλων) και τους ισχυρισμούς του Σκοπιανού πρωθυπουργού Γκρούεφσκι περί «Μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα.
Το επόμενο βήμα πολύ πιθανόν να είναι μια οργανωμένη εκστρατεία διεκδικήσεως περιουσιών (με την προπαγανδιστική συνδρομή των γνωστών ΜΚΟ και άλλων ξένων εγκαθέτων), και το μεθεπόμενο η επαναφορά εδαφικών διεκδικήσεων, διότι αυτή είναι στη λογική της ιδεολογίας του VMRO.
H ελληνική κυβέρνηση, αλλά και η όποια οργανωμένη ελληνική παρουσία διεθνώς (π.χ. οι οργανώσεις της Διασποράς μας) οφείλουν να περάσουν το σαφές μήνυμα προς ύλες τις κατευθύνσεις, ότι όπως όλες oι αξιοπρεπείς χώρες της Ευρώπης, και εμείς δεν συζητούμε διεκδικήσεις από κυβερνήσεις, κινήματα και πολιτικά κόμματα με καταβολές από τις σκοτεινές ιδεολογίες που τόσα δεινά έφεραν στη χώρα και το λαό μας, αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη."
http://greece-salonika.blogspot.com/
Press to Continue.......

ΣΥΝΕΛΗΦΘΗ ΣΤΑ ΣΚΟΠΙΑ Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝΑΣ VASKO GLIGOROV (Vasilije Gligorijevic)!

Ζητάει την βοήθεια μας.

Ο σερβικής καταγωγής και δημιουργός του Σλαβικού Φιλελληνικού Δικτύου συνελήφθει σήμερα το πρωι από την αστυνομία.
(Μονίμως ON-LINE στο forum του MacedoniaOnTheWeb...σήμερα πρόλαβε να γράψει τις τελευταίες του λέξεις υπό τη μορφή post)
Το φασιστικό κράτος των Σλαβομακεδονιστών δεν δέχεται ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΦΩΝΕΣ.
Μήπως αιτία της συλλήψης είναι το καταπληκτικό άρθρο με τίτλο FYROM: Fascism in Action αλλά και η μετάφραση του γνωστού κρατικού Σκοπιανού βίντεο με θέμα τα ρατσιστικά σχόλια εναντίων φυλών που δεν φέρουν άσπρο χρώμα στο δέρμα ?
Οι Σλαβομακεδονιστές δεν αντέχουν τον διάλογο , πόσο μάλλον ανθρώπους που τους λένε την αλήθεια για το ποιοί είναι και τι ήταν.
Επίσης από τον ΑΚΡΙΤΑ μάθαμε για τον "δημοκρατικό" νόμο που ισχύει στη FYROM
Δια νόμου η απαγόρευση οποιαδήποτε Επιστημονικής Έρευνας για την εθνική/πολιτιστική ταυτότητα των Σλαβομακεδόνων στο κράτος της ΠΓΔΜ
Όπως μας ενημέρωσε ο φιλλέληνας Vasko Gligorijević το κράτος των Σκοπίων απαγορεύει δια νόμου την ανάπτυξη οποιαδήποτε επιστημονικής έρευνας για την εθνική ταυτότητα των σλαβομακεδόνων.
Ο νόμος αυτός δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της κυβερνήσεως της ΠΓΔΜ στις 15 Μαρτίου 1996, εποχής Γκλιγκόρωφ και είναι σε πλήρη ισχύ. (Služben vesnik na RM 13/96 od 15 mart 1996 god.)
Člen 16
Odobrenieto može da se dade za site oblasti opredeleni kako javen interes vo naučno-istražuvačkata dejnost, osven za naučnite istražuvanja vo oblasta na istoriskiot i kulturniot identitet na makedonskiot narod i nacionalnostite koi živeat vo Republika Makedonija, odbranata i bezbednosta.

Άρθρο 16 Η έγκριση (δικό μου -για την εκτέλεση της δημόσιας επιστημονικής εργασίας ) μπορεί να δοθεί σε όλους τους τομείς που εκπονούνται ως δημόσιο ενδιαφέρον για την δραστηριότητα της επιστημονικής έρευνας, με εξαίρεση την επιστημονική έρευνα στον τομέα της ιστορικής και πολιτιστικής ταυτότητας του «Μακεδονικού λαού» και των εθνικοτήτων που ζουν στη "Δημοκρατία της Μακεδονίας", της άμυνας και της ασφάλειας.
Σημ.Δική μας: Ο VASCO είναι ΓΝΩΣΤΟΣ και ΠΑΛΙΟΣ ΦΙΛΟΣ της Ελλάδας στα Σκόπια. Έβγαλε στη δημοσιότητα θέματα που ούτε η Ελληνική Τηλεόραση δεν τόλμησε να αναφέρει.Ο ίδιος πτυχιούχος Ιστορικός Σερβικής καταγωγής ξεφτίλιζε σε καθημερινή βάση τον ψευδο-Μακεδονισμό των Σκοπιανών στη ΓΛΩΣΣΑ τους κι εντός των συνόρων τους. Παρά τις αλλεπάλληλες συμβουλές μας να ΠΡΟΣΕΧΕΙ διότι το καθεστώς ΓΚΡΟΥΕΦΣΚΙ είναι ΧΟΥΝΤΙΚΟ καθεστώς και γνωρίζει τις αμερικάνικες μεθόδους "ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΗΣ" των φωνών που ΔΕΝ συνάδουν με τα Αμερικάνικα σχέδια στην περιοχή. Στον Vasko αναφέρθηκε και το zougla.gr διότι η δράση του τα τελευταία χρόνια είναι κάτι παραπάνω από φιλελληνική.
Αρνήθηκε οποιαδήποτε οικονομική ενίσχυση από Έλληνες πατριώτες και επέμεινε σε μία δράση που μαθηματικά θα οδηγούσε στη σύλληψή του από τους φασίστες της κυβέρνησης Γκρουέφσκι.
ΑΣ ΕΛΠΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΔΡΑΣΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΕΝΤΟΣ κι ΕΚΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ διότι ο VASKO είναι ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΛΛΗΝΑΣ και ΠΟΛΥ ΧΡΗΣΙΜΟΤΕΡΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ από ΠΟΛΛΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΥ.
Μερικά χρήσιμα emails από το HUMAN RIGHTS WATCH
NY hrwnyc@hrw.org BRUSS hrwbe@hrw.org , GENEVA hrwgva@hrw.org , LONDON mailto:mhrwuk@hrw.org , BERLIN berlin@hrw.org , PARIS paris@hrw.org , WASHINGTON hrwdc@hrw.org
Με το AMNESTY INTERNATIONAL επικοινωνείτε ΕΔΩ .
Το ΕΛΛΗΝΙΚΟ παράρτημά του έχει τη διεύθυνση info@amnesty.org.gr .
Ας ενημερώσουμε ο καθένας ξεχωριστά τους οργανισμούς αυτούς ως μία ελάχιστη πράξη αλληλεγγύης στον VASKO.
Δυστυχώς ήδη έχουν κλείσει τον λογαριασμό του στο YOUTUBE και την ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ του.
Στην Ελλάδα μας όμως οι καραγκιόζηδες όπως ο BulgarMALAK...χαίρονται την ελευθερία τους , παρά την αλητεία τους...κερδίζοντας το ενδιαφέρον των Αμερικανικών υπηρεσιών που στήνουν βρώμικα παιχνίδια στη Βόρεια Ελλάδα.
Press to Continue.......

TRAFFICKING : ΤΟ ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΙΟ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ

Του Υποστρατήγου ΕΛ.ΑΣ ε.α. Π. ΛΑΓΓΑΡΗ
Πρώην Υποδιευθυντού της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας της ΕΛ.ΑΣ
Από ΕΛΕΣΜΕ

Η Επιτυχία της ΕΛ.ΑΣ
Ύστερα από πολύμηνες έρευνες και συντονισμένες και μεθοδευμένες ενέργειές της, σε συνεργασία με την INTERPOL, η Ελληνική Αστυνομία, πρόσφατα (20-5-2008), επέφερε ένα ισχυρό και αποφασιστικό κτύπημα κατά του εγκλήματος του «Trafficking» το οποίο, επί των ημερών μας, έχει λάβει ολέθριες διαστάσεις για τις κοινωνίες του πλανήτη μας. Απεκάλυψε τη δράση του μεγαλύτερου κυκλώματος διακίνησης παιδικής πορνογραφίας που έδρασε ποτέ στη χώρα μας, προχωρώντας μάλιστα και σε συλλήψεις που ήδη έχουν φθάσεις τις 16, ενώ αναμένεται να ξεπεράσουν τις 20. Ανάμεσά τους «ευϋπόληπτοι πολίτες, υπεράνω κάθε υποψίας» από διάφορες πόλεις της Ελλάδας, όπως επιχειρηματίες, γιατροί, δικηγόροι, καθηγητές κ.λ.π., ηλικίας από 30-50 ετών. Το χαρακτηριστικό και ανατριχιαστικό της υπόθεσης είναι, ότι στο διακινούμενο μέσω Internet, σε ολόκληρο τον κόσμο, πορνογραφικό υλικό, κακοποιούνται σεξουαλικά από βρέφη μέχρι και παιδάκια 4 ετών με καταγωγή κυρίως από χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, και το σπουδαιότερο, ότι οι γονείς των παιδιών «νοίκιαζαν» τα σπλάχνα τους έναντι «αδράς αμοιβής», σε στούντιο παραγωγής πορνογραφικών ταινιών. (φωτό απο news.bbc.co.uk)
Πρόκειται πραγματικά για πολύ μεγάλη επιτυχία της Ελληνικής Αστυνομίας, στην οποία αξίζουν θερμά συγχαρητήρια, επιτυχία η οποία, όμως, όπως συνήθως παρατηρείται σε παρόμοιες περιπτώσεις, δυστυχώς, δεν έτυχε της ανάλογης, όπως θα έπρεπε, δημοσιότητας και προβολής από τα ΜΜΕ. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η πρόσφατη αυτή επιτυχία της Ελληνικής Αστυνομίας, που είχε μεγάλη διεθνή απήχηση, δεν ήλθε τυχαία, αλλά είναι αποτέλεσμα συντονισμένων μέτρων και μεθοδευμένων ενεργειών που εσχάτως λαμβάνονται στην πάλη κατά του οργανωμένου εγκλήματος, από μέρους της πολιτικής ηγεσίας (κ.κ. Παυλόπουλος και Χηνοφώτης), και της ανανεωθείσης φυσικής ηγεσίας της Ελληνικής Αστυνομίας υπό τον Αρχηγό της Αντιστράτηγο κ. Βασίλειο Τσιατούρα, πολύπειρο και δοκιμασμένο μάχιμο αξιωματικό, με πολλές περγαμηνές αντιεγκληματικής δραστηριότητας. Αφήνει δε, η επιτυχία αυτή, ελπιδοφόρο μήνυμα για την πλήρη ευόδωση του επιδιωκομένου σκοπού, δηλαδή την μέγιστη περιστολή, αν όχι εξάλειψη, του εγκληματικού φαινομένου «Trafficking» και γενικότερα του οργανωμένου εγκλήματος.

Το Trafficking και η πολυμορφία του
Το έγκλημα της πορνογραφίας, το οποίο αφορά κυρίως παιδιά, ανάγεται στη σφαίρα της σεξουαλικής εκμετάλλευσης και κακοποίησης παιδιών, η οποία συμπεριλαμβάνει και τις κατηγορίες της σεξουαλικής κακοποίησης – επιθετικής βίας, της παιδικής πορνείας, της διακίνησης παιδιών για σεξουαλική εκμετάλλευση και εξώθηση στην πορνεία.
Ενδεικτικά αναφέρεται ότι στη χώρα μας, κατά το έτος 2007, ο εθελοντικός οργανισμός «Το Χαμόγελο του Παιδιού», χειρίστηκε 48 υποθέσεις σεξουαλικής εκμετάλλευσης και κακοποίησης παιδιών, εκ των οποίων οι 14 ήταν υποθέσεις παιδικής πορνείας. Όλες μαζί οι ανωτέρω περιπτώσεις που προαναφέρθηκαν, δύνανται να υπαχθούν στο άκρως επικίνδυνο για την παγκόσμια κοινωνία εγκληματικό φαινόμενο «Trafficking», το οποίο εμφανίζεται στην Ελλάδα, σύμφωνα με δημοσιευθείσα έρευνα της νομικού και υποψηφίας διδάκτορος Εγκληματολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο κυρίας Μαρίας Τσιλιάκου, σε πέντε διαφορετικές μορφές :

Πορνεία – Βιομηχανία του σεξ (αφορά κυρίως γυναίκες και παιδιά).
Πορνογραφία (ως ανωτέρω προαναφέρθηκε).
Εξαναγκαστική εργασία (ανδρών, γυναικών και παιδιών).
Εμπόριο οργάνων (ανδρών, γυναικών και παιδιών).
Εμπόριο βρεφών.
Με τον όρο «Trafficking» δεν νοούμε τίποτε άλλο, παρά την παράνομη διακίνηση προσώπων με σκοπό την οικονομική και σεξουαλική εκμετάλλευσή τους.
Ήδη στην εποχή μας το φαινόμενο αυτό, τόσο διεθνώς όσο και στη χώρα μας, βρίσκεται σε έξαρση με διαστάσεις μάστιγας. Στην Ελλάδα μάλιστα παρουσιάζεται με ιδιαίτερη έμφαση, γιατί αυτή βρίσκεται σε κομβικό σημείο εμπορίας ανθρώπων, λόγω της γεωγραφικής της θέσεως, η οποία διευκολύνει τα μέγιστα τα παράνομα κυκλώματα που δρουν διεθνώς.
Τα κέρδη των σύγχρονων δουλεμπόρων υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τα 32 δις δολάρια το χρόνο, εξ ου και ο κυριότερος λόγος γιγάντωσης του φαινομένου, κατά το οποίο, σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Franco Frattini : «Κάθε χρόνο, περίπου 1.000.000 παιδιά και νεαρές γυναίκες σε όλο τον κόσμο, γίνονται θύματα της εμπορίας, κυρίως με σκοπό την σεξουαλική εκμετάλλευση».

Η Ελληνική Πραγματικότητα
Σε ότι αφορά την εικόνα του «Trafficking» στην Ελλάδα, σύμφωνα με δημοσιοποιηθέντα στοιχεία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, διαπιστώνεται ότι οι χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ αποτελούν, κατά κύριο λόγο, την πηγή προμήθειας του ανθρώπινου αυτού εμπορεύματος, στα παράνομα κυκλώματα διακίνησης. Σε δεύτερη μοίρα έρχονται περιοχές από την Ασία και Αφρική, ως επίσης και Βαλκανικές χώρες Αλβανία, Ρουμανία κι Βουλγαρία. Τροφοδοτούν δε, όλες οι ανωτέρω περιοχές του πλανήτη, με πλούσιο υλικό – εμπόρευμα και τις πέντε μορφές εκδήλωσης «Trafficking». Ειδικότερα, σύμφωνα με δημοσιοποιηθέντα επίσημα στοιχεία, μετά τη δεκαετία του 1990 και την πτώση της Ε.Σ.Σ.Δ, μεγάλος αριθμός γυναικών από τις χώρες αυτές πωλήθηκαν σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή (Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ισραήλ, Συρία, Τουρκία), αλλά και στην Ιαπωνία, με σκοπό την σεξουαλική εκμετάλλευση.
Επιπλέον, στην Ελλάδα φθάνουν και προωθούνται στην εξαναγκαστική εργασία, κάτω από συνθήκες δουλείας, γυναίκες από την Ασία, ως οικιακές βοηθοί ή εργάτριες σε μικροβιοτεχνίες. Το ίδιο ισχύει και για άνδρες από το Πακιστάν, Αφγανιστάν, Μπαγκλαντές, Ιράκ, Ινδία, Νιγηρία κ.λ.π. οι οποίοι μεταφέρονται αγεληδόν παράνομα και εργάζονται ως δούλοι σε βιοτεχνίες, μικρά εργοστάσια και αγρούς.
Στις περιπτώσεις αυτές, τα θύματα εργάζονται υπό συνθήκες δουλείας και σπανίως αμείβονται, ενώ προηγουμένως τους έχουν παρακρατηθεί από τους εκμεταλλευτές, στους τόπους προορισμού, κάθε ταξιδιωτικό έγγραφο (π.χ διαβατήριο, βίζα) μέχρις αποπληρωμής της οφειλής τους στους διακινητές για τα έξοδα μεταφοράς τους, γεγονός που μπορεί να καταστήσει το άτομο υπόδουλο για πολλά χρόνια.
Έξαρση επίσης παρουσιάζει και η κατηγορία της εμπορίας των παιδιών και ανηλίκων, τα οποία μεταφέρονται παράνομα και κατά κύματα στην Ελλάδα, όπου προωθούνται κατά περίσταση στην πορνεία ή πορνογραφία, στο εμπόριο οργάνων, στη διακίνηση ναρκωτικών, στη συμμετοχή τους σε μικροκλοπές, στη σεξουαλική εκμετάλλευσή τους και στην εξαναγκαστική εργασία, υπό την μορφή της επαιτείας, της πώλησης μικροαντικειμένων ή λουλουδιών, του καθαρίσματος τζαμιών αυτοκινήτων στα φανάρια κ.λ.π. Στην προκείμενη κατηγορία, αρκετές φορές, παρατηρήθηκε το φαινόμενο εκμετάλλευσης των ανηλίκων παιδιών μεταναστών, από τις ίδιες τις οικογένειές τους, προκειμένου να ενισχυθούν οικονομικά, με την εξώθησή τους στην πορνεία και την εξαναγκαστική εργασία.
Άνθιση τέλος παρουσιάζει και ο τομέας του εμπορίου των βρεφών, εξ αιτίας των τεράστιων κερδών που αποφέρει στα δραστηριοποιούμενα κυκλώματα, λόγω της αυξανόμενης ζήτησης παιδιών προς υιοθεσία από άτεκνα ζευγάρια, που σύμφωνα με στοιχεία της UNICEF, υπάρχουν 50 ενδιαφερόμενοι για κάθε 1 παιδί που διατίθεται προς υιοθεσία. Το ύψος του τιμήματος κυμαίνεται από 10.000 έως 20.000 Ευρώ, μέρος του οποίου (1.500 – 3000 €) δίδεται υπό μορφήν δανείου στην επιλεγμένη μέλλουσα να κυοφορήσει, από γειτονικές συνήθως χώρες π.χ. Βουλγαρία, Ρουμανία, Αλβανία. Εδώ παρατηρήθηκαν περιπτώσεις εγκύων που μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα, να υποχρεωθούν στην πρόωρη γέννηση των νεογνών τους και επιστροφή τους στις χώρες τους, για το λόγο της περιστολής των εξόδων διαμονής τους και μικρότερης επιβάρυνσης οικονομικής στους διακινητές.

Αντιμετώπιση – Προτάσεις
Λόγω του επικινδύνου της προσωπικότητας των συμμετεχόντων κακοποιών και των τεραστίων αθέμιτων κερδών που προσπορίζει το εγχείρημα γύρω από το έγκλημα του «Trafficking» (οργανωμένα ή εκ περιστάσεως τελούμενο), καθίσταται σαφές ότι είναι δυσχερέστατη, αν όχι αδύνατη, η καταπολέμηση των καλά οργανωμένων κυκλωμάτων διακίνησης, εμπορίας και εκμετάλλευσης ανθρώπων, σε τοπικό επίπεδο αποκλειστικά. Απαιτείται η συνεργασία, πέραν αυτής που επιβάλλεται μεταξύ των συναρμοδίων υπηρεσιών του κράτους και μεταξύ των χωρών προέλευσης, διέλευσης και τελικού προορισμού, σε στρατηγικό και επιχειρησιακό επίπεδο, στους τομείς ανάληψης κοινών πρωτοβουλιών και ανταλλαγής πληροφοριών, εμπειριών και πρακτικών. Για να είναι μάλιστα αποτελεσματική η εν λόγω συνεργασία, θα πρέπει να εμπεριέχει τα στοιχεία της επιμονής, διάρκειας, συνέχειας και προ πάντων της ειλικρίνειας.
Στο εσωτερικό πεδίο, η αποτελεσματική αντιμετώπιση του «Trafficking», μιας εκ των σοβαροτέρων απειλών κατά της δημόσιας ασφάλειας της χώρας, θα πρέπει να βασίζεται σε σειρά μέτρων και σχεδίων ειδικών με στόχο την πρόληψη και την καταστολή των επιμέρους μορφών του εγκλήματος σε όλες του τις εκφάνσεις, την αύξηση της αποτελεσματικότητας των αστυνομικών υπηρεσιών, την τροποποίηση, επί το αυστηρότερον, της ισχύουσας νομοθεσίας γύρω από τα σχετικά εγκλήματα με σκοπό την θέσπιση αυστηροτέρων ποινικών κυρώσεων, παρεπομένων ποινών και λοιπών διοικητικών κυρώσεων κατά των δραστών και επιτάχυνση των δικαστικών διαδικασιών κολασμού-σωφρονισμού-απέλασης αυτών. Για την ευόδωση του επιδιωκομένου στόχου, το ρόλο θετικού και αναγκαίου καταλύτη θα παίξει η γενική κινητοποίηση και συμμετοχή του κοινού και όλων των πολιτών σε έναν, υπέρ πάντων, αγώνα της πολιτείας και κοινωνίας, κατά της μάστιγας αυτής του «Trafficking», στα πλαίσια μιας ενεργούς αντιεγκληματικής πολιτικής, τόσο στον τομέα της πρόληψης, όσο και της καταστολής των σχετικών εγκλημάτων.
Τέλος, η πληρότητα των ληπτέων μέτρων της πολιτείας, θα πρέπει να περιλαμβάνει μια συντονισμένη πολιτική για την θέσπιση φορέων και οργανώσεων και χρηματοδότηση προγραμμάτων, που θα στοχεύουν στην αναγνώριση των βασικών δικαιωμάτων των θυμάτων όπως π.χ. πρόσβαση στη δικαιοσύνη, νομική υποστήριξη-προστασία αυτών και αποζημίωσή τους.
Επιπλέον δε, θα πρέπει να προβλέπεται για τα θύματα (ανήλικοι, ενήλικοι, άνδρες, γυναίκες, παιδιά), μέριμνα φυσικής τους προστασίας από τα κυκλώματα, φιλοξενίας, υγειονομικής περίθαλψης ψυχολογικής υποστήριξης, επαναπατρισμού ή παροχής ασύλου.
Από ΕΛΕΣΜΕ
Press to Continue.......

Το τέλος των ελληνικών ακτών-νησιών (θα το επιτρέψουμε;)

Μόλις πληροφορήθηκα πως ετοιμάζεται "νέα επίθεση" στις ακτές και την ύπαιθρο της χώρας μας από μεγαλο-κατασκευαστικές (υποθέτω) που πάνε να νομιμοποιήσουν την οικοδόμηση σε περιοχές & με συντελεστές που μέχρι τώρα δεν επιτρεπόταν. Αποτέλεσμα μιας τέτοιας νομιμοποίησης, θα είναι η τσιμεντοποίηση κάθε πιθανής περιοχής της ελληνικής υπαίθρου που θα βάζουν οι εν λόγω κύριοι "στο μάτι"... με πρόσχημα την τουριστική... "ανάπτυξη"...

Τα αποτελέσματα τέτοιου είδους τουρισμού τα έχουμε δει ήδη σε άλλες χώρες. (Τα θέλουμε?) Στις καμένες περιοχές της Πελοποννήσου ήδη έβαλαν χέρι, προσπερνώντας έτσι την μέχρι τότε σθεναρή αντίσταση πολιτών και οικολογικών οργανώσεων (θα τους επιτρέψουμε να "αλωνίζουν"?)
Παραθέτω το μήνυμα του Κρίτων Αρσένη, υπεύθυνου του Προγράμματος και Δικτύου «ΑΕΙΦΟΡΟ ΑΙΓΑΙΟ», όπως το έλαβα:

Συνεχίζεται η... μάχη για το Χωροταξικό του Τουρισμού
Υπόγραψε και εσύ εδώ>>Νέα προσπάθεια ΥΠΕΧΩΔΕ να περάσει το Χωροταξικό του Τουρισμού

Το ΥΠΕΧΩΔΕ όρισε νέα ημερομηνία ψηφοφορίας στο Εθνικό Συμβούλιο Χωροταξίας για το Χωροταξικό του Τουρισμού στις 4 Φεβρουαρίου 2009. Η ψηφοφορία είχε αναβληθεί αιφνίδια στις 16 Δεκεμβρίου 2008 μετά τη μαζική αντίδραση 10 περιβαλλοντικών οργανώσεων *(Αρκτούρος, ΑΡΧΕΛΩΝ, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Καλλιστώ, Μεσόγειος ,Greenpeace, WWF), κοινωνικών φορέων (Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο, ΠΑΣΕΓΕΣ, ΓΕΣΕΕ, ΓΕΣΕΒΕΕ, ΤΕΕ, ΣΕΠΟΧ, ΣΑΔΑΣ, ΓΕΩΤΕΕ)* πολιτικών κομμάτων και χιλιάδων πολιτών.

Ο αγώνας είναι δριμύς, τα συμφέροντα είναι τεράστια και οι πιέσεις προκειμένου να επιτραπεί μέσα από το Χωροταξικό η αλλεπάλληλη διάσπαρτη δόμηση τουριστικών χωριών σε όλη την Ελλάδα και ιδιαίτερα στα νησιά και στις ακτές με επιδότηση έως και 50% και υπέρ-πολλαπλάσια δόμηση από ότι επιτρεπόταν έως σήμερα κλιμακώνονται.

Πες ΟΧΙ στην τσιμεντοποίηση των ακτών και των νησιών.

Υπόγραψε για την απόσυρση του Χωροταξικού

περισσότερες πληροφορίες

*στο Χωροταξικό του Τουρισμού αντιδρούν δεκάδες ακόμη περιβαλλοντικές οργανώσεις και κοινωνικοί φορείς, εδώ αναφέρονται αυτοί που ψηφίζουν στο Εθνικό Συμβούλιο Χωροταξίας

Φωτογραφίες: πάνω-εξώφυλλο Περιοδικού Γαλέρα, Τεύχος Δεκεμβρίου 2008,
κέντρο και δεξιά φωτορεαλιστική αναπαράσταση εφαρμογής του Χωροταξικού στην Αμοργό, εφημερίδα Καθημερινή 2/11/2008

Κρίτων Αρσένης
Υπεύθυνος Προγράμματος και Δικτύου «ΑΕΙΦΟΡΟ ΑΙΓΑΙΟ»
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ
Περιβάλλοντος και Πολιτισμού

από Apnea

Press to Continue.......

Wednesday, 28 January 2009

Θα μας λύσει τα προβλήματα ο Ομπάμα;

Του Θεοδωρου Κουλουμπη*

Την Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2009, ο Μπαράκ Ομπάμα αναλαμβάνει τα ηνία της διακυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών. Σημαντικό ερώτημα για τη χώρα μας είναι αν η πολιτική του νέου προέδρου θα συντείνει στη βελτίωση του ψυχρού κλίματος των ελληνοαμερικανικών σχέσεων της τελευταίας οκταετίας. Μπορούμε να προτείνουμε το εξής σκεπτικιστικό αξίωμα: «προεκλογικά οι υποψήφιοι υπόσχονται πολλά, τα οποία δεν πραγματοποιούν μετεκλογικά». Υποχρεωτικά, οι πολιτικές του νέου προέδρου θα πρέπει να κριθούν στην πράξη και στον αντίκτυπό της. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι όλοι όσοι τρέφουν ελπίδες για μια φιλελληνική στροφή στην αμερικανική πολιτική θα απογοητευτούν.

Αξίζει να ανατρέξουμε στο παρελθόν σε μια προσπάθεια αξιολόγησης της αμερικανικής συμπεριφοράς προς την Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με πρόεδρο τον Φραγκλίνο Ρούζβελτ, οι ΗΠΑ αντιμετώπισαν την Ελλάδα ως μια φιλική χώρα που ανήκε στη βρετανική σφαίρα επιρροής. Οι μυστικές τους υπηρεσίες συνεργάστηκαν με την ελληνική αντιναζιστική αντίσταση και η Ουάσιγκτον αντιμετώπισε με ιδιαίτερη αυστηρότητα την επέμβαση της Βρετανίας στα Δεκεμβριανά και στο θέμα της βρετανικής επιμονής για την παλινόρθωση της μοναρχίας.

Ο Χάρι Τρούμαν ανέβηκε στην προεδρία, μετά τον θάνατο του Ρούζβελτ, τον Απρίλιο του 1945. Ο κόσμος τότε άλλαζε κυριολεκτικά. Οι δυνάμεις του Αξονα βρίσκονταν υπό κατάρρευση, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών γεννιόταν, και τα πρώτα σπέρματα του Ψυχρού Πολέμου εμφανίζονταν, καθώς κατάκοπες οι χώρες της κεντρικής Ευρώπης παρέδιδαν τη σκυτάλη της παγκόσμιας ισχύος στις ΗΠΑ και τη Σοβιετική Ενωση.

Η αμερικανική πολιτική προς την Ελλάδα άλλαξε ριζικά όταν η ατλαντική υπερδύναμη ανέλαβε την ευθύνη των εξελίξεων στη Μεσόγειο με την αναγγελία του Δόγματος Τρούμαν το 1947. Η παρέμβαση των ΗΠΑ στον ελληνικό εμφύλιο υπήρξε καθοριστική και η Ελλάδα μαζί με την Τουρκία εντάχθηκαν στο ΝΑΤΟ το 1952. Οι ηττημένοι του Εμφυλίου όμως είχαν κάθε λόγο να συντηρούν έκτοτε μια μεγάλη δόση αντιαμερικανισμού.

Στη δεκαετία του 1950, με πρόεδρο στις ΗΠΑ τον Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, η άκαιρη ανακίνηση του Κυπριακού από την κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπάγου προκάλεσε τη διχογνωμία Αθήνας και Ουάσιγκτον. Για τους Αμερικανούς η ανάσχεση του σοβιετικού μπλοκ ήταν στόχος ύψιστης σημασίας και οι ελληνικές/ελληνοκυπριακές αντιαποικιακές ενέργειες τάραζαν τα νερά της Ατλαντικής Συμμαχίας, τοποθετώντας στρατηγικούς εταίρους (Βρετανία, Ελλάδα και Τουρκία) σε πορεία σύγκρουσης. Στην Ελλάδα, όμως, η αμερικανική στάση κρινόταν άδικη διότι τοποθετούσε τα στρατηγικά συμφέροντα της Δύσης πάνω από τις αρχές του δικαίου και της ηθικής. Επίσης, στη δεκαετία του 1950, αμερικανικές διπλωματικές παρεμβάσεις, που συνέδεσαν την παροχή οικονομικής βοήθειας με τον πλειοψηφικό εκλογικό νόμο, έδειξαν μια ιδιαίτερη εύνοια υπέρ της συντηρητικής (αντικομμουνιστικής) παράταξης.

Η δεκαετία του 1960, με τον Τζον Φ. Κένεντι στο πηδάλιο, έδειξε ότι κάτι σημαντικό μπορούσε να αλλάξει στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Ο οραματιστής Αμερικανός πρόεδρος, θορυβημένος από την επιτυχία της ΕΔΑ (25% στις εκλογές του 1958), προώθησε τη δημιουργία ενός κεντρώου (μη κομμουνιστικού) κόμματος, της Ενωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου. Ταυτοχρόνως, ενθάρρυνε τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο της Κύπρου, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, να παίξει έναν ηγετικό και συγχρόνως κατευναστικό ρόλο στο Κίνημα των Αδεσμεύτων. Δυστυχώς, το νήμα της ζωής του χαρισματικού Αμερικανού προέδρου κόπηκε στο Ντάλας του Τέξας από τις δολοφονικές σφαίρες του Λι Χάρβεϊ Οσβαλντ.

Η δεκαετία που ακολούθησε τον θάνατο του Κένεντι ήταν πραγματικά τραυματική για τις σχέσεις της υπερδύναμης με την μικρή και σχεδόν απόλυτα εξαρτημένη χώρα μας. Οι Λίντον Τζόνσον (πρόεδρος 1963-68) και Ρίτσαρντ Νίξον (1969 μέχρι την αποπομπή του το 1974) είχαν λιγότερο σύνθετη σκέψη από τον δολοφονημένο προκάτοχό τους. Πίστευαν στις σίγουρες και δυναμικές λύσεις. Ετσι εξηγείται η ραγδαία κλιμάκωση στο Βιετνάμ και ο εναγκαλισμός στρατιωτικών καθεστώτων σε διάσπαρτα και στρατηγικά σημεία του πλανήτη. Οι επιλογές του Τζόνσον και του Νίξον να στηρίξουν τη δικτατορία στην Ελλάδα, στο όνομα του προληπτικού αντικομμουνισμού, έχουν αφήσει βαριά κληρονομιά στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Το όνομα του Χένρι Κίσινγκερ έχει συνδεθεί ανεξίτηλα με την τραγωδία της Κύπρου το 1974 (με την αλλόκοτη στάση του στο πραξικόπημα του Ιωαννίδη και την τουρκική εισβολή).

Τα χρόνια μετά το 1974 άνοιξαν τον δρόμο για τη γνήσια αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, με τιμονιέρη της «μετάβασης» τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Οι δύο μεγάλοι διχασμοί έκλεισαν (με τη νομιμοποίηση των κομμουνιστικών κομμάτων και το πολιτειακό δημοψήφισμα) και η διαδικασία προχώρησε για την ιστορική ένταξη της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Τον Νοέμβριο του 1976 οι καμπάνες χτυπούσαν χαρμόσυνα στην Κύπρο μετά την εκλογή του Τζίμι Κάρτερ στο προεδρικό αξίωμα των ΗΠΑ. Οι προεκλογικές του υποσχέσεις στην ελληνική Ομογένεια (που είχε δραστηριοποιηθεί μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο) ήταν πραγματικά γενναιόδωρες. Μετεκλογικά, όμως, απογοήτευσε (αλλά και προσγείωσε) πολλούς ως προς τα όρια επιρροής που το ελληνοαμερικανικό λόμπι διέθετε.

Η ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβριο του 1981 βρήκε τον Ρόναλντ Ρέιγκαν στη γέφυρα του αμερικανικού σκάφους. Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ και η παρουσία του Καραμανλή στην ελληνική προεδρία (με προεδρικές υπερεξουσίες τότε) διασκέδασαν τις ανησυχίες της Ουάσιγκτον απέναντι στα ριζοσπαστικά συνθήματα του Ανδρέα Παπανδρέου. Ισως, το σημαντικότερο γεγονός της δεκαετίας του 1980 για την Ελλάδα υπήρξε η σταδιακή μεταμόρφωση του ΠΑΣΟΚ από τριτοκοσμικό κίνημα διαμαρτυρίας σε κόμμα εξουσίας σοσιαλδημοκρατικού τύπου. Παρά τις τριβές που προκαλούσε η υπερεκτίμηση από τους Αμερικανούς (και ανάλογη προβολή) της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη», η Ελλάδα είχε παραδόξως ικανοποιήσει τις προσδοκίες του μακαρίτη Κένεντι για τη δημιουργία και διαιώνιση δύο ισχυρών, μη κομμουνιστικών, κομμάτων που θα εναλλάσσονταν στην εξουσία.

Η αξία της τετραετίας Μπους (πατρός) στα χρόνια 1989-93 εδράζεται κυρίως στον συνετό και ψύχραιμο τρόπο με τον οποίο ο παλαιορεαλιστής πολιτικός χειρίστηκε τη διάλυση του σοβιετικού μπλοκ και την επανένωση της Γερμανίας. Ταυτοχρόνως, με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία, η Ελλάδα διευκόλυνε επαρκώς τις αμερικανικές επιχειρήσεις στον πόλεμο του Κόλπου. Οι καλές προσωπικές σχέσεις των δύο ηγετών συνέβαλαν στην περαιτέρω βελτίωση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων.

Στη θητεία του Μπιλ Κλίντον 1993-2000 αξίζει να απομονώσουμε τον κρίσιμο ρόλο που έπαιξε η Ουάσιγκτον στην αποτροπή ενός ελληνοτουρκικού πολέμου κατά τη διάρκεια της κρίσης των Ιμίων, τον Ιανουάριο του 1996. Από την πλευρά της, η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη διευκόλυνε τις αμερικανικές επεμβάσεις στη Βοσνία (1995-6) και αργότερα στη Σερβία (1999), παρά το γεγονός ότι η ελληνική κοινή γνώμη τις καταδίκαζε συντριπτικά. Η χειρονομία του προέδρου Κλίντον να ζητήσει δημόσια συγγνώμη από τον ελληνικό λαό για τη συμπεριφορά των αμερικανικών κυβερνήσεων (κατά τα χρόνια της δικτατορίας) συνέβαλε στην επούλωση μιας βαθιάς πληγής στο υποσυνείδητο των Ελλήνων.

Η λήξη της οκταετίας του Τζορτζ Μπους (υιού), βρίσκει τη χώρα μας στο ίδιο μήκος κύματος με τους άλλους εταίρους μας της Ευρωζώνης πάνω σε θέματα όπως ο πόλεμος στο Ιράκ και η προστασία του περιβάλλοντος. Ενοχληθήκαμε από τη μονομερή αναγνώριση της ΠΓΔΜ, με το λεγόμενο συνταγματικό της όνομα, λίγες μέρες μετά την επανεκλογή του Μπους τον Νοέμβριο του 2004. Και αυτό θα έπρεπε να είχε προβληματίσει τους ομογενείς μας που πλουσιοπάροχα τον χρηματοδότησαν. Πήραμε τη «ρεβάνς» πρόσφατα στο Βουκουρέστι όταν αντισταθήκαμε στον διακαή και διακηρυγμένο πόθο του πλανητάρχη να εντάξει την ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ με το «προσωρινό» της όνομα.

Δύο συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν από την παραπάνω σύντομη εξιστόρηση: πρώτον, η Ελλάδα έχει ενηλικιωθεί και δεν χρειάζεται να ακολουθεί αυτόματα τις επιθυμίες και υποδείξεις «προστάτιδων δυνάμεων». Δεύτερον, ελπίζουμε ότι ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ θα διορθώσει, σε παγκόσμιο επίπεδο, τα κακώς κείμενα του προκατόχου του. Αλλά δεν μπορεί από μόνος του να λύσει τα προβλήματα της Ελλάδας με τους γείτονές της. Απλά μπορούμε –ως λαοί της περιοχής των ευρύτερων Βαλκανίων– να τα λύσουμε μόνοι μας.

* Ο καθηγητής Θεόδωρος Κουλουμπής είναι αντιπρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ.

Από ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Press to Continue.......

Tuesday, 27 January 2009

Η εξομολόγηση ενός πατέρα (μέρος 2ον)

από apneagr
Μετά την εξομολόγηση ενός πατέρα, που είχε μεγάλη ανταπόκριση και σας ευχαριστούμε για αυτό, λάβαμε πολλά e-mail σχετικά με το θέμα ένα από αυτά παραθέτουμε πιο κάτω, μας ήρθε από την Δράμα.

"Ειλικρινά θα ήθελα ποτέ να μην ερχόμουν στη θέση να γράψω σχετικά με το διαζύγιο και τις επιπτώσεις που έχει στην ψυχική, και όχι μόνο, υγεία πρώτα των παιδιών αλλά και των γονέων.

Τελικά όμως για μία ακόμα φορά διαπιστώνω πως τα απροσδόκητα στη ζωή είναι τόσα όσα και τα προσδοκώμενα.Γιατί κανείς όταν παντρεύεται δεν σκέφτεται το διαζύγιο και περισσότερο κανείς δεν μπορεί να το φανταστεί όταν η οικογένειά του / της, μεγαλώνει, με τη γέννηση παιδιού ή παιδιών.
(φωτο απο refinedone.wordpress.com)
Θέλω να ξεκινήσω με μία παραδοχή : Στο διαζύγιο φταίνε και οι δύο , άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο. Δεν είμαι εδώ για να μεταφέρω τις προσωπικές μου εμπειρίες που σίγουρα δεν είναι αντικειμενικές αλλά μόνο προσωπικές.

Όμως ενώ για... το διαζύγιο φταίνε και οι δύο τελικά μακριά από το σπίτι της οικογένειας και από τα παιδιά, είναι κατά κανόνα ο πατέρας. Δεν είναι λίγο αντιφατικό.

«Λύση του έγγαμου βίου κοινή συναινέσει», γράφουν οι δικηγόροι στο ιδιωτικό συμφωνητικό (που ακούστηκε η διάλυση μίας οικογένειας να γίνεται αρχικά με ιδιωτικό συμφωνητικό – η περιουσία κατοχυρώνεται με συμβολαιογραφική πράξη. Είναι φαίνεται πιο σημαντικό από την ψυχική υγεία και την καλλιέργεια της προσωπικότητας και του χαρακτήρα των παιδιών με χωρισμένους γονείς.)

Είμαι θυμωμένος.Είμαι θυμωμένος γιατί δεν μπορώ να δω τα παιδιά μου τόσες ώρες και μέρες όσες με έχουν ανάγκη.

(Ερώτηση 1η : Ο νομοθέτης πρέπει να απαντήσει αν πιστεύει πως τα παιδιά έχουν εξίσου ανάγκη και τους δύο γονείς.)

Είμαι θυμωμένος.Είμαι θυμωμένος γιατί μαθαίνω τελευταίος (μετά τον παππού, τη γιαγιά, τον θείο, την κολλητή, τη γειτονιά, τον ………. Πως τα παιδιά μου είναι λίγο άρρωστα, λίγο κακόκεφα, λίγο αδιάβαστα στο σχολείο, λίγο αλητάκια, λίγο πειραχτήρια, πως κοιμήθηκαν στη γιαγιά, πως κοιμήθηκαν με τη babysitter πως πως πως λίγο..λίγο..λίγο.. . Μαθαίνω όμως πρώτος αν αργήσω μία μέρα να καταθέσω τη διατροφή.

Είμαι θυμωμένος.Είμαι θυμωμένος γιατί είμαι ο πατέρας του σαββατοκύριακου και όχι ο πατέρας της καθημερινότητας, του διαβάσματος, της καληνύχτας, του μαλώματος, της αυστηρότητας, της ασφάλειας.

(Ερώτηση 2η : Πρέπει να απαντήσει ο νομοθέτης με πιο κριτήριο ορίζει το σαββατοκύριακο ως μέρα συνάντησης των παιδιών με τον πατέρα τους και βέβαια γιατί απαγορεύει στον πατέρα να βλέπει τα παιδιά του καθημερινά στον χώρο τους – δηλαδή στον τόπο κατοικίας τους – δηλαδή στο δωμάτιό τους. Γιατί πρέπει να τα βλέπει μόνο αφού τα πάρει από το σπίτι τους και όχι να μπορεί να τα διαβάζει έστω μία ώρα την ημέρα στο δωμάτιό τους. )

Είμαι οργισμένος. Είμαι οργισμένος γιατί κανένας από την πολιτεία δεν μας κάλεσε και τους δύο γονείς για να μας μιλήσει, να μας ρωτήσει, να μας συμβουλέψει.

Είμαι οργισμένος. Είμαι οργισμένος γιατί στα μέσα μαζικής ενημέρωσης προβάλλονται μόνο θέματα με διαζύγια, πατεράδες κακούς, μανιακούς, βίαιους και μάλιστα σε μεσημεριανές ώρες, που και κακό κάνουν στο μυαλό της μητέρας – γυναίκας και τα παρακολουθούν χωρίς κανένα πρόβλημα και παιδιά.

Είμαι οργισμένος. Είμαι οργισμένος γιατί μία χωρισμένη - εργαζόμενη μητέρα απολαμβάνει τη συμπόνια και τη στοργή της πολιτείας και της κοινωνίας, ενώ ο χωρισμένος και εργαζόμενος πατέρας είναι δακτυλοδεικτούμενος ως τον κατά κύριο λόγω υπαίτιο για την κατάντια τις οικογένειάς του.

Είμαι χαρούμενος. Είμαι χαρούμενος γιατί διαπιστώνω πως μέρα με τη μέρα ο Θεός μου δίνει περισσότερη δύναμη να έχω την ηρεμία μου και να διδάσκω στα παιδιά μου αξίες, έστω και από το τηλέφωνο. Να τηρώ την υπόσχεση μου πως δεν θα ακούσουν ποτέ από το στόμα μου κακιά κουβέντα ούτε για τη μητέρα τους ούτε για κανέναν, κι ας έχω ακούσει πολλά.

Είμαι χαρούμενος. Είμαι χαρούμενος γιατί ξεκίνησε η προσπάθεια από άξιους ανθρώπους για να αλλάξουν τα πράγματα και μπράβο τους. Πρέπει τώρα όλοι εμείς να δίνουμε το καλύτερο παράδειγμα και καμία αφορμή για να προστατεύσουμε τον αγώνα αυτών των ΑΞΙΩΝ ανθρώπων.

Είμαι χαρούμενος. Είμαι χαρούμενος γιατί πέρασα και τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά με τα παιδιά μου και μπόρεσα να τους δώσω όλη μου την καρδιά, και μου έδωσαν με τα μάτια τους όλη μου τη ζωή.

Είμαι λυπημένος. Είμαι λυπημένος γιατί τελείωσαν οι γιορτές και πάλι θα βρεθώ στη μοναξιά του σπιτιού μου και τα παιδιά μου θα λαμβάνουν διαπαιδαγώγηση διαμέσου τηλεφώνου.

Είμαι λυπημένος. Είμαι λυπημένος γιατί ο νομοθέτης δεν υποχρεώνει τους δύο γονείς να έχουν κοινές παραστάσεις μαζί με τα παιδιά τους (κοινές φωτογραφίες στις γιορτές, κοινές συναντήσεις και εξόδους.

(Ερώτηση 3η : Πρέπει να ερωτηθεί ο νομοθέτης πως δίνει ΝΤΕ ΦΑΚΤΟ την επιμέλεια στην μητέρα αλλά δεν την υποχρεώνει το αυτονόητο ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΤΕΡΗΘΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥΣ.)

Είμαι λυπημένος. Είμαι λυπημένος γιατί ο θάνατος του μικρού Αλέξη από την σφαίρα του αστυνομικού έδωσε το δικαίωμα σε όλους να μιλήσουν για όλα. Κανένας όμως δεν είπε πως είναι παιδί χωρισμένων γονέων. Κανείς δεν είπε πως στο μνημόσυνο οι δύο γονείς πήγαν χωριστά και δεν αντάλλαξαν καμία κουβέντα (εφημερίδα ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ). Δεν ξέρω τι μπορεί να τους χώρισε, δεν ξέρω τι μπορεί να έφταιξε δεν ξέρω………… Αυτό που ξέρω είναι πως το παιδί χωρισμένων γονέων – με καλή οικονομική κατάσταση, με πολύ καλό μορφωτικό και κοινωνικό επίπεδο βρέθηκε την λάθος ώρα (ήταν αργά για ένα παιδί στην ηλικία του αλλά αυτό αν ενδιαφέρει τον νομοθέτη τον ενδιαφέρει μόνο για τα παιδιά του – αν έχει), στο λάθος σημείο (ως πολίτης δεν έχω τίποτα με την περιοχή των Εξαρχείων, αλλά ως πατέρας λίγο είμαι κουμπωμένος).

Η συντεταγμένη πολιτεία, όπως είναι η Ελληνική, έχει την υποχρέωση να μεταφράζει τα αισθήματα των πολιτών σε λογική και τη λογική σε νόμους. Επίκαιρους, ισόνομους και ισότιμους προς όλους τους πολίτες.

Είμαστε και εμείς πολίτες σε αυτήν την πολιτεία. Με την υποχρέωση – δικαίωμα – καθήκον να μεγαλώσουμε σωστά και με ασφάλεια τα παιδιά μας. Δεν δέχομαι λοιπόν την εφεύρεση της φράσης : «ΜΟΝΟΓΕΝΕΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ».ΘΈΛΩ, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΑΛΛΑ ΘΕΛΩ ΤΗ ΦΡΑΣΗ «ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΕ ΧΩΡΙΣΜΕΝΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ».

Ν. Ε."
από apneagr

Press to Continue.......

Δημιουργία ρωσικών βάσεων σε αραβικές χώρες

Η Ρωσία ετοιμάζεται να επιστρέψει δυναμικά στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, με μόνιμες ναυτικές βάσεις στη Λιβύη, τη Συρία και την Υεμένη.

Η Ρωσία αποφάσισε να δημιουργήσει ναυτικές βάσεις στην Λιβύη, την Συρία και την Υεμένη μέσα σε λίγα χρόνια, μετέδωσε σήμερα το πρακτορείο Ιταρ-Τας επικαλούμενο δηλώσεις αξιωματικών, σε μία ένδειξη των αυξανόμενων φιλοδοξιών της Μόσχας στην εξωτερική πολιτική.
«Είναι δύσκολο να πούμε πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να δημιουργηθούν οι βάσεις για τον στόλο μας στις χώρες αυτές, αλλά μέσα σε λίγα χρόνια αυτό θα έχει γίνει οπωσδήποτε. Η πολιτική απόφαση για το θέμα αυτό έχει ληφθεί», φέρεται να δήλωσε ένας αξιωματικός. Δεν υπήρξε σχόλιο από...εκπρόσωπο του ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού. (φωτό απο www.robertamsterdam.com)

«Γίνονται διαπραγματεύσεις με ξένες κυβερνήσεις. Τέτοια δημοσιεύματα ενδέχεται να έχουν αρνητικές επιπτώσεις για τις συνομιλίες», φέρεται να δήλωσε σύμφωνα με το Ιταρ Τας ο υπαρχηγός των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων, αντιστράτηγος Ανατόλι Νογκοβίτσιν.
Αναλυτές έχουν αναφέρει ότι το συριακό λιμάνι Ταρτούς μπορεί να αναβιώσει ως ρωσική ναυτική βάση. Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, το σοβιετικό ναυτικό είχε μόνιμη παρουσία στην Μεσόγειο χρησιμοποιώντας το λιμάνι Ταρτούς για ανεφοδιασμό.
Ρωσικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν ότι το άνοιγμα μίας ναυτικής βάσης στο λιμάνι της Βεγγάζης στην Λιβύη, ήταν μεταξύ των βασικών θεμάτων της συζήτησης που είχε τον περασμένο Οκτώβριο στην Μόσχα ο Λίβυος ηγέτης Μουάμαρ Καντάφι.
Ο Νογκοβίτσιν είπε ότι είναι ασαφές πότε θα ανοίξουν οι ρωσικές ναυτικές βάσεις στο εξωτερικό. «Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει πότε το πρόβλημα αυτό θα επιλυθεί», υπογράμμισε προς το Ιταρ Τας.
Η Ρωσία άφησε την βάση Καμ Ραν στο Βιετνάμ το 2002 επειδή το μίσθωμά της είχε γίνει μεγάλο βάρος για τα οικονομικά της χώρας.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ


Από InfognomonPolitics
Press to Continue.......