Sunday, 9 December 2018

Τρόμος στη Μακεδονία -Τριλογια

Press to Continue.......

Sunday, 26 August 2018

Ανάλυση-«βόμβα»: «Κοντά στην έξοδο από το ΝΑΤΟ η Τουρκία» – Τι εκτιμά think tank!!

Λίαν επικίνδυνες καταστάσεις έχουν δημιουργηθεί στην περιοχή μας, από την εμφανή πλέον δια γυμνού οφθαλμού γεωστρατηγική μετατόπιση του Ερντογάν προς τον Ρωσικό άξονα, δημιουργώντας ακόμα και πολεμικές συνθήκες με τις ΗΠΑ και την Δύση γενικότερα, όπως αναφέρει το ινστιτούτο Global Research.
Ενώ η Τουρκία εξακολουθεί να είναι «επίσημα” τουλάχιστον μέλος του ΝΑΤΟ, ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αναπτύσσει κάτι παραπάνω από «φιλικές σχέσεις” με δυο μεγάλους εχθρούς της Αμερικής, το Ιράν και τη Ρωσία.


Η στρατιωτική συνεργασία ΗΠΑ-Τουρκίας (συμπεριλαμβανομένων των αμερικανικών βάσεων στην χώρα) χρονολογείται από τον Ψυχρό Πόλεμο.
«Σήμερα η Τουρκία κοιμάται με τον εχθρό. Και ο Τραμπ (ρητορικά) έχει κηρύξει στην ουσία πόλεμο στην Τουρκία», αναφέρει ειδικός αναλυτής του ινστιτούτου.
«Είμαστε έτοιμοι για πόλεμο», δηλώνει συνεχώς όμως και ο Πρόεδρος Ερντογάν προκαλώντας ανησυχία σε ολόκληρη την Ευρώπη .
«Το μυστικό για τα επιτυχημένα κράτη είναι η ετοιμότητά τους για πόλεμο. Είμαστε έτοιμοι με ό, τι έχουμε», δήλωνε ο Σουλτάνος, όπως τον αποκαλούν, στις 12 Αυγούστου σε συνάντηση με πρεσβευτές στην Άγκυρα.
Ο Ερντογάν κατηγορεί επίσης τις ΗΠΑ ότι διεξάγουν «οικονομικό πόλεμο” ενάντια στην Τουρκία.
Οι τουρκικές τράπεζες δέχονται αήθη επίθεση. Με τη σειρά της όμως εκτυλίσσεται μια μίνι τραπεζική κρίση στην Ευρωπαϊκή Ένωση που πλήττει σε μεγάλο βαθμό τις τράπεζες της ΕΕ που κατέχουν σημαντικό μερίδιο τουρκικών ομολόγων της Τουρκίας.
Ο ίδιος ο Ερντογάν είχε δηλώσει για το θέμα : «Είναι κοινή πεποίθηση όλων, ότι οι εξελίξεις στην ανταλλαγή ξένου συναλλάγματος δεν έχουν οικονομική βάση και είναι μια ωμή επίθεση στη χώρα μας. Από τη μία πλευρά, είστε στρατηγικός σύμμαχος (ΗΠΑ) και την άλλη πυροβολείτε (τη χώρα). Είναι κάτι τέτοιο αποδεκτό;»
Ενώ όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν στρέψει τα βλέμματά όλων στην κατάρρευση της τουρκικής λίρας (η οποία μέχρι στιγμής το 2018 έχει χάσει περίπου το 40% της αξίας της σε σχέση με το δολάριο ΗΠΑ), το ΝΑΤΟ βρίσκεται σε κατάσταση αναταραχής, αφού η Τουρκία, ένα από τα κράτη μέλη, είναι στην ουσία «σε πόλεμο» με ένα άλλο κράτος μέλος, δηλαδή τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Η Τουρκία διαθέτει πέρα πάσης αμφιβολίας τις μεγαλύτερες σε αριθμό συμβατικές στρατιωτικές δυνάμεις (μετά τις ΗΠΑ) εντός του ΝΑΤΟ, οι οποίες ξεπερνούν σε αριθμό τις ένοπλες δυνάμεις της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Γερμανίας (για να μην αναφέρουμε τις δυνατότητες τακτικών πυρηνικών όπλων με βόμβες B61).
Σε γενικές γραμμές, το ρήγμα ΗΠΑ-Τουρκίας και οι τεράστιες συνέπειές του για την Ατλαντική Συμμαχία είτε αγνοούνται είτε στηλιτεύονται σε χαμηλούς τόνους από τα ΜΜΕ.
Η όλη δομή της στρατιωτικής συμμαχίας είναι όμως αδρανής και το ΝΑΤΟ ευρίσκεται σε πλήρη «σύγχυση» .
«Η ‘Άγκυρα παρόλα αυτά στηρίζει την συνεργασίας της με την Μόσχα και πρόκειται να αποκτήσει το σπουδαίο σύστημα αντιαεροπορικής άμυνας S-400 της Ρωσίας. Γιατί όμως; Αυτό είναι το ερώτημα που θέτειο ειδικός εμπειρογνώμονας καθηγητής Michel Chossudovsky .
Αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία που είναι κράτος μέλος του ΝΑΤΟ θα αποσυρθεί από το ολοκληρωμένο σύστημα αντιαεροπορικής άμυνας των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ; Μια τέτοια απόφαση ισοδυναμούσε με απόσυρση από το NATO.
Στις 26 Ιουλίου, το Κογκρέσο αποφάσισε να απαγορεύσει την αποστολή αεροσκαφών F-35 στην Τουρκία εκτός αν η Άγκυρα αρνηθεί και ακυρώσει την παραλαβή τελικά των πυραυλικών συστημάτων S-400 από τη Ρωσία.
Αυτό δεν φαίνεται στον ορίζοντα και έτσι όλα θα κυλήσουν όπως τα έχουν σχεδιάσει στο Σαράι του Σουλτάνου.
Επίσης,με την στάση αυτή των Τούρκων, η περιβόητη «Τριπλή Συμμαχία” των ΗΠΑ-Τουρκίας-Ισραήλ είναι επίσης ανενεργή.
«Αυτό σημαίνει μετατόπιση των στρατιωτικών συμμαχιών και ότι σύντομα η Αμερική θα κηρύξει τον πόλεμο στην Τουρκία;”, διερωτάται ο Καθηγητής.
Το 1993, Ισραήλ και Τουρκία είχαν υπογράψει Μνημόνιο Κατανόησης που οδήγησε στη δημιουργία «μικτών επιτροπών (ισραηλινο-τουρκικών)» για την αντιμετώπιση των αποκαλούμενων περιφερειακών απειλών.
Σύμφωνα με τους όρους του Μνημονίου, η Τουρκία και το Ισραήλ συμφώνησαν «να συνεργαστούν για τη συλλογή πληροφοριών σχετικά με τη Συρία, το Ιράν και το Ιράκ και να συναντώνται τακτικά για να μοιράζονται πληροφορίες σχετικά με την τρομοκρατία και τις στρατιωτικές δυνατότητες αυτών των χωρών.
Η τριμερής συμμαχία συνδυάστηκε επίσης με μια συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας ΝΑΤΟ-Ισραήλ το 2005 που περιελάμβανε «πολλούς τομείς κοινού ενδιαφέροντος, όπως η καταπολέμηση της τρομοκρατίας και οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις».
Οι σχέσεις στρατιωτικής συνεργασίας με το ΝΑΤΟ θεωρήθηκαν από τον ισραηλινό στρατό ως τρομερά σημαντικές για να «ενισχυθεί η αποτρεπτική ικανότητα του Ισραήλ, όσον αφορά τους πιθανούς εχθρούς που τον απειλούν, κυρίως το Ιράν και την Συρία”.
Η «τριπλή συμμαχία” που συνέδεε τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και την Τουρκία συντονίζονταν από τους εκάστοτε αρχηγούς των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ. Ήταν μια ολοκληρωμένη και συντονισμένη στρατιωτική δομή διοίκησης που αφορούσε την ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Βασίζονταν σε στενούς διμερείς αμερικανικούς στρατιωτικούς δεσμούς αντίστοιχα με το Ισραήλ και την Τουρκία, σε συνδυασμό με μια ισχυρή διμερή στρατιωτική σχέση μεταξύ του Τελ Αβίβ και της Άγκυρας.
Περιττό να πούμε ότι αυτή η τριπλή συμμαχία είναι ανύπαρκτη και ανενεργή πλήρως, με τις συνέπειες να είναι μπροστά μας για ότι σχεδιάζεται σε Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ.
Με την Τουρκία να έρχεται σε φιλικότατη επαφή με το Ιράν και τη Ρωσία, θα ήταν «αυτοκτονία» για τις ΗΠΑ-Ισραήλ να εξετάσουν ακόμη και τις εναέριες επιθέσεις εναντίον του Ιράν.
Επιπλέον, η συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας ΝΑΤΟ-Ισραήλ το 2005, βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό στον ρόλο της Τουρκίας, που τώρα απλά δεν υπάρχει . Αυτό σημαίνει ότι οι αμερικανο-Ισραηλινές απειλές που στρέφονται εναντίον του Ιράν δεν υποστηρίζονται πλέον από την Τουρκία η οποία έχει συνάψει στρατιωτική συμμαχία με την Τεχεράνη και αυτό μεταφράζεται ότι η Τουρκία ήδη έχει στοχοποιηθεί …στρατιωτικά.
Η μετατόπιση των στρατιωτικών συμμαχιών δεν περιορίζεται στην Τουρκία. Μετά το χάσμα μεταξύ ανάμεσα σε Κατάρ και Σ. Αραβία, το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) βρίσκεται σε αμηχανία μετά την κατάρρευση των σχέσεων του άξονα Κατάρ-Ιράν-Τουρκίας με αυτού των χωρών Σαουδικής Αραβίας-ΗΑΕ.
Το Κατάρ είναι εξαιρετικά στρατηγικής σημασίας επειδή μοιράζεται με το Ιράν τα μεγαλύτερα θαλάσσια πεδία στον Περσικό Κόλπο.
Με λίγα λόγια η Αμερική ίσως αναγκαστεί να προκαλέσει πόλεμο με την Τουρκία για πολλούς και διαφορετικούς λόγους αναγκαστικά.
Ο λόγος αφορά την διεύρυνση της ανατολικής συμμαχίας SCO ( Ρωσία-Ιράν-Κίνα ) , η οποία θα αποδυναμώσει τις ηγεμονικές φιλοδοξίες της Αμερικής τόσο στη Νότια Ασία όσο και στην ευρύτερη περιοχή της Ευρασίας.
Έχει σχέση με τις διαδρομές αγωγών ενέργειας, τους διαδρόμους μεταφορών, τα σύνορα και την αμοιβαία ασφάλεια και τα θαλάσσια δικαιώματα.
Το Πακιστάν είναι η πύλη προς το Αφγανιστάν και την Κεντρική Ασία, όπου η επιρροή των ΗΠΑ έχει αποδυναμωθεί προς όφελος της Κίνας, του Ιράν και της Τουρκίας.
Η Κίνα συμμετέχει σε σημαντικές επενδύσεις στην εξορυκτική βιομηχανία, για να μην αναφέρουμε την ανάπτυξη των οδών μεταφοράς που επιδιώκουν την ενσωμάτωση του Αφγανιστάν στη Δυτική Κίνα.
Αλλά πού εντάσσεται γεωπολιτικά η Τουρκία;
Η Τουρκία αποτελεί όλο και περισσότερο μέρος του ευρασιατικού σχεδίου που ελέγχεται από την Κίνα και τη Ρωσία.
Το 2017-18, ο Ερντογάν είχε πολλές συναντήσεις με τον πρόεδρο Xi-Jingping και τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Ο Τούρκος πρόεδρος σκέπτεται να γίνει μέλος του SCO από το 2016, αλλά δεν έχει προκύψει τίποτα συγκεκριμένο. Η κρίση στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ αποτελεί ιστορική ευκαιρία όμως για την ανάπτυξη ενός λαϊκού κινήματος απόσυρσης πολλών χωρών σε όλη την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.
Ένα λαϊκό κίνημα που θα πιέζει τις κυβερνήσεις να αποχωρήσουν από την Ατλαντική Συμμαχία, ένα κίνημα για την τελική διάλυση και κατάργηση του στρατιωτικού και πολιτικού μηχανισμού του Οργανισμού του Βόρειου Ατλαντικού που τόσα δεινά προκάλεσε όλα αυτά τα χρόνια, καταλήγει ο Michel Chossudovsky .
Η ουσία όμως παραμένει, υπάρχει περίπτωση τώρα οι ΗΠΑ να επιτρέψουν στην Άγκυρα και τον Ερντογάν που σήμερα όλως τυχαίως θυμήθηκε ξανά την Μάχη του Μαντζικέρτ, το 1071, και για την Ημέρα της Νίκης, να μεταπηδήσει στην Μόσχα και στην συμμαχία της Σαγκάης;
Νομίζουμε κρίνοντας από την ιστορία ότι η υπόθεση θα έχει πολλούς «δράκους» και πόλεμο μέσα και σίγουρα όχι καλό τέλος για τους νεο-οθωμανούς Τούρκους.

pentapostagma.gr
Press to Continue.......

Tuesday, 5 June 2018

"Παιγνιδάκια" στην ΕΥΠ

Τίναξαν την «μπάνκα» πληροφοριών της ΕΥΠ στον αέρα! Ποιός θα πληρώσει και ποιός θα διορθώσει την ζημιά μετά τα όσα έγιναν στο κλιμάκιο της ΕΥΠ στην Θράκη; Συνθήκες διάλυσης του χώρου των πληροφοριών απειλούν την ασφάλεια της χώρας Μηδενική -σχεδόν- η εμπιστοσύνη στις αποφάσεις και τις ενέργειες της διοίκησης Ρουμπάτη
Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ
Όλα ξεκίνησαν στις πρώτες ημέρες του Μαΐου. Ξαφνικά, μια συντονισμένη διαρροή σε συγκεκριμένες μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες, που αναφερόταν σε επιχείρηση αποδόμησης της ΕΥΠ (Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών) ήρθε για να δημιουργήσει ισχυρές αναταράξεις. Η διαρροή, σύμφωνα με την εφημερίδα «Τα Νέα», προήλθε από τον ίδιο τον σημερινό διοικητή της ΕΥΠ, κ. Γιάννη Ρουμπάτη και αποτελούσε πραγματικό κόλαφο τόσο για την ίδια την ΕΥΠ όσο και για την κυβέρνηση, αφού στοχοθετούνταν τρία άτομα χωρίς κανένα απολύτως στοιχείο και αποδομούνταν η ικανότητα της ΕΥΠ να διαχειριστεί μια απόπειρα αποσταθεροποίησής της, δηλαδή ουσιαστικά απόπειρα αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης. Ο κ. Ρουμπάτης επέλεξε να διαρρεύσει στον Τύπο -χωρίς αποδείξεις, αλλά σε μορφή μυθιστορήματος- τις όποιες κατηγορίες, παρά να απευθυνθεί στις αρμόδιες δικαστικές αρχές…! Και αυτή ήταν η πρώτη έκπληξη του μήνα… Θα ακολουθούσαν άλλες, μεγαλύτερες και περισσότερο επίπονες για την ασφάλεια της χώρας…

Πέρασαν μερικές ημέρες κι ενώ όλοι πίστευαν πως η υπόθεση είχε ξεχαστεί, ξαφνικά, η μονάδα της ΕΥΠ στην Κομοτηνή τέθηκε σε… «καραντίνα». Ακολούθησαν -σύμφωνα με έγκυρες αστυνομικές πηγές- οι παραιτήσεις έντεκα (11) αστυνομικών αποσπασμένων στην ΕΥΠ, υπήρξε μία υπαναχώρηση και έπειτα από μια ομιλία του διευθυντή αντικατασκοπείας προς το προσωπικό της μονάδας κατατέθηκαν άλλες τρεις (3) παραιτήσεις, προκαλώντας (κυριολεκτικά) σάλο. Οι παραιτηθέντες δήλωναν θιγμένοι από την συμπεριφορά απέναντί τους, ενώ την ίδια στιγμή η ικανότατη και δραστήρια -πάντα σύμφωνα με τις ίδιες πηγές- διοικήτρια της μονάδας πήρε φύλλο πορείας για την Αθήνα, όπου και τοποθετήθηκε σε γραφείο…!

Κανείς δεν γνώριζε (τουλάχιστον επισήμως) το αντικείμενο της έρευνας.
Υπήρξε κάποια διαρροή μέσω εισαγωγής τεχνικών μέσων παρακολούθησης;
Υπήρξε κάποιος υπάλληλος του συγκεκριμένου κλιμακίου για τον οποίο υπήρξαν έστω και αποχρώσες ενδείξεις «διπλής εργασίας»;
Σε κάθε περίπτωση, όμως, το αποτέλεσμα ήταν να πληγεί το ηθικό των υπαλλήλων και των αποσπασμένων αστυνομικών στην ΕΥΠ. Και αυτό, ως αποτέλεσμα, κάθε άλλο παρά θετικό μπορεί να αξιολογηθεί για την διοίκηση του κ. Ρουμπάτη…

Η έρευνα που έγινε δεν απέφερε κανένα ενοχοποιητικό αποτέλεσμα -σύμφωνα πάντα με τις πηγές-, αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει. Το κλιμάκιο μπήκε σε κατάσταση «ψυγείου», ικανότατοι και εμπειρότατοι με πλήθος διασυνδέσεων αστυνομικοί δήλωσαν την παραίτηση και την απέχθειά τους, αφού ένιωσαν μηδενική αλληλεγγύη και επιθετικότητα από τα κεντρικά της Αθήνας. Στην πραγματικότητα υπήρξε (και συνεχίζει να υπάρχει) μερική «τύφλωση» της ΕΥΠ στο κρισιμότερο κλιμάκιό της εντός της Ελλάδας, αφού οι «πηγές» των παραιτηθέντων δεν πρόκειται να συνεργαστούν με νέα πρόσωπα ή και σε αρκετές περιπτώσεις είναι γνωστές μόνο στους παραιτηθέντες (πάγια τακτική για την ασφάλεια των πληροφοριοδοτών)...

Οι «κακές γλώσσες» τόσο στην Κομοτηνή όσο και στην Αθήνα, «πήραν φωτιά», ρίχνοντας όλες τις ευθύνες στον διοικητή της ΕΥΠ κ. Γιάννη Ρουμπάτη, στον οποίο χρέωναν ανικανότητα χειρισμού, λειτουργία υπό καθεστώς πανικού ή ακόμη και… μεταφορά προσωπικών του υποθέσεων στο εσωτερικό της υπηρεσίας! Το γεγονός του αιφνίδιου ελέγχου που κατέληξε τελικά άκαρπος, δεν δικαιολογεί επ’ ουδενί την αλλαγή του διοικητικού στελέχους, το οποίο μέχρι σχετικά πρόσφατα απολάμβανε την πλήρη στήριξη του κ. Ρουμπάτη. Εκτός και εάν ο έλεγχος έγινε για να οδηγήσει (παντί τρόπω και μέσο) στην απομάκρυνση της συγκεκριμένης διοικήτριας και εις βάρος του γοήτρου της ΕΥΠ…!
Εκ του μηδενικού αποτελέσματος των ερευνών και μετά την αντικατάσταση της διοικητού του κλιμακίου και τις (εν εξελίξει) προσπάθειες αντικατάστασης των παραιτηθέντων αστυνομικών, διαπιστώνουμε πως η ΕΥΠ δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε να λειτουργεί και σε καμία περίπτωση δεν λειτουργεί όπως λειτουργούσε πριν να συμβούν τα όσα συνέβησαν.

Η επιχείρηση έρευνας κατέληξε σε μια επιχείρηση αυτοχειριασμού του έργου της ΕΥΠ (κυριολεκτικά φιάσκο), με αποτέλεσμα να υπάρξει ένα διάστημα «νέκρωσης» των δραστηριοτήτων της (αυτοί που γνωρίζουν τον χώρο λένε πως «έστω και ένα λεπτό να μην λειτουργήσει ένα τμήμα ή μια μονάδα, μπορεί να είναι όχι κρίσιμο, αλλά μοιραίο για την ασφάλεια της χώρας»), σε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα κρίσιμη στα ελληνοτουρκικά, όπως αυτά εξελίσσονται τόσο στην Θράκη όσο και στο Αιγαίο.

Λογικά, λοιπόν, εξάγεται το ερώτημα:
Ήταν άραγε το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα η (με κάθε τρόπο και μέσο) απομάκρυνση της διοικήτριας του κλιμακίου; Και γιατί;
Εξ όσων γνωρίζουμε η συγκεκριμένη δεν τιμωρήθηκε, αφού δεν βρέθηκε τίποτε επιβαρυντικό εις βάρος της, τόσο σε προηγούμενο έλεγχο όσο και τώρα. Παρ’ όλα αυτά μετατέθηκε στην Αθήνα σε… γραφείο, δηλαδή παροπλίστηκε, ενώ δημοσιεύματα την φέρουν να έχει γίνει στόχος «προς εξαφάνιση» (ίχνος απειλής ζωής;) από κάποιους…

Αυτό και μόνο, με ευθύνη του ίδιου του κ. Ρουμπάτη, προσβάλλει βάναυσα το θεσμικό πρόσωπο και τον ρόλο του διοικητή της ΕΥΠ, ο οποίος φέρεται να διέταξε μια έρευνα που «νέκρωσε» για μικρό διάστημα και αποσυντόνισε (για άγνωστο χρόνο) την εύρυθμη λειτουργία του (υπενθυμίζουμε) κρισιμότερου κλιμακίου πληροφοριών της ΕΥΠ εντός της Ελλάδας, ενώ δημιουργεί σοβαρό εσωτερικό πρόβλημα σε υπαλλήλους και στελέχη που νιώθουν πως είναι εκτεθειμένοι οι ίδιοι και οι οικογένειές τους σε σοβαρούς κινδύνους εξαιτίας λαθών της κεντρικής διοίκησης της υπηρεσίας…

Για μια ακόμη φορά, και χωρίς την παρέμβαση εξωτερικού παράγοντα (π.χ. δημοσιεύματα του Τύπου ή του διαδικτύου), η ΕΥΠ με ευθύνη του ίδιου του διοικητή της φέρεται να έγινε το επίκεντρο της δημοσιότητας, παραβιάζοντας την βασική αρχή λειτουργίας της, που την θέλει να κινείται «αόρατα» προκειμένου να ικανοποιεί τους θεσμικούς στόχους της λειτουργίας της.

Δεν έχουμε καμία απολύτως διάθεση να μάθουμε το γιατί έγινε η έρευνα (παρά τα όσα ακούγονται στην «πιάτσα»). Έχουμε όμως την απαίτηση όσοι υπηρετούν στην ΕΥΠ να κατανοήσουν ότι υπηρετούν την χώρα και μόνο την χώρα και οφείλουν να την υπηρετούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αν δεν μπορούν να παραιτηθούν και να αντικατασταθούν άμεσα και σιωπηλά (μετά από έρευνα για πιθανή αλλαγή κατάστασης της περιουσίας τους).

Τα τελευταία χρόνια επιλέξαμε να σιωπούμε παρά τα όσα βλέπαμε και αντιλαμβανόμασταν να συμβαίνουν, βοηθώντας έτσι στην «αόρατη» λειτουργία της συγκεκριμένης λίαν ευαίσθητης κρατικής υπηρεσίας. Δεν μπορούμε όμως να σωπαίνουμε όταν διαπιστώνουμε πως αποδομείται εκ των έσω από προσωπικότητες που έχουν την ταμπέλα του «περαστικού», του «αδιάφορου», του «ανίκανου» και όχι μόνο, δυστυχώς...

ΥΓ1: Η πρόσφατη εμφάνιση του σημερινού διοικητή της ΕΥΠ στην Κομοτηνή, ο οποίος αποκάλυψε την ιδιότητά του με τον πλέον επίσημο τρόπο, όπως κατέγραψε ο φωτογραφικός φακός της εφημερίδας «Χρόνος» αλλά και σχολίασε το ιστολόγιο fonirodopis.gr, είναι κάτι που υπό φυσιολογικές συνθήκες ίσως να εξανάγκαζε στην άμεση μετακίνηση και πειθαρχική τιμωρία του. Ποιος είπε όμως ότι η χώρα λειτουργεί σε φυσιολογικές συνθήκες;

ΥΓ2: Αφήνουμε ασχολίαστα στην κρίση σας την απαράδεκτη στάση της ΕΡΤ σε σχέση με το ζήτημα και θα πρέπει να συγχαρούμε την έντιμη στάση απέναντι στους συναδέλφους τους, του συνδικαλιστικού οργάνου των αστυνομικών της Ροδόπης.

Πηγη
Press to Continue.......

Thursday, 12 April 2018

Γιατί το Ισραήλ είναι ένα πολύ σοβαρό κράτος

Του Σάκη Μουμτζή
Όσοι γνωρίζουν στοιχειωδώς Ιστορία, όχι μόνον συμφωνούν με αυτήν την άποψη, αλλά υπερθεματίζουν κιόλας. Ο τρόπος που υπερασπίστηκαν οι Ισραηλινοί όχι απλώς τα σύνορα τους, αλλά την ίδια την ύπαρξη τους, τρεις φορές στο παρελθόν, (1948, 1967, 1973), απέδειξε πως το μέγεθος μιας χώρας, τελικά, ελάχιστη σχέση έχει με την επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα της.

Και τις τρεις φορές, οι επιτιθέμενοι Άραβες ήταν σχεδόν εικοσαπλάσιοι από τους αμυνόμενους Ισραηλινούς. Το τι έγινε είναι γνωστό.

Θεωρώ περιττό να αναφερθώ πόσες παράτολμες αποστολές έφερε σε πέρα ο Ισραηλινός στρατός και πώς έχει συνδέσει σήμερα την ανάπτυξη της προηγμένης τεχνολογίας με τα οπλικά συστήματα του.

Αφορμή γι' αυτές τις σκέψεις, μου έδωσε ένα βίντεο που δείχνει ένα Ισραηλινό στρατιώτη να πυροβολεί και να τραυματίζει στο πόδι έναν Παλαιστίνιο που συμμετείχε σε διαδήλωση που γινόταν στα σύνορα με την λωρίδα της Γάζας.

Ως γνωστόν, η Γάζα εξακολουθεί να βρίσκεται ουσιαστικά υπό τον έλεγχο της Χαμάς, μιας οργάνωσης που έχει ως στρατηγικό της στόχο την καταστροφή του Ισραήλ, όπως ορίζει το καταστατικό της.

Ο εκπρόσωπος του Ισραηλινού στρατού έπραξε το αυτονόητο. Δήλωσε πως θα εξεταστεί η γνησιότητα του σχετικού βίντεο.

Και την άλλη μέρα επανήλθε.

Δεν παρέπεμψε το θέμα στις Καλένδες. Τα σοβαρά κράτη αναλαμβάνουν δημοσίως, και χωρίς υπεκφυγές, τις ευθύνες τους. Και τι είπε ο εκπρόσωπος του στρατού;

Επιβεβαίωσε την γνησιότητα του βίντεο, είπε πως αφορούσε μια συμπλοκή που έγινε τον περασμένο Δεκέμβριο και πως ο τραυματισθείς θεωρήθηκε πως ήταν «ο επικεφαλής των ταραχοποιών».

Το σχετικό βίντεο ήταν φυσικό να ξεσηκώσει θύελλα διαμαρτυριών από την πλευρά των κάθε λογής αριστερούληδων «πασιφιστών».

Τότε βγήκε ο υπουργός Αμύνης του Ισραήλ Α. Λίμπερμαν και «καθάρισε την φάση». Δήλωσε πως ο στρατιώτης που πυροβόλησε «αξίζει παράσημο». Είναι ολοφάνερο πως ένα Κράτος, το οποιοδήποτε Κράτος, που ζει σε μόνιμο καθεστώς απειλής των συνόρων του οφείλει να έχει ένα στράτευμα που να δρα υπό πλήρη πολιτική κάλυψη. Ο,τιδήποτε ραγίζει την συνοχή του, επιδρά αρνητικά στην αποτελεσματικότητα του. Στην αποστολή του.

Και το βασικότερο στοιχείο που χαρακτηρίζει έναν στρατό ως αποτελεσματικό, είναι οι κανόνες εμπλοκής. Δηλαδή, πότε πυροβολεί. Και αυτό είναι κάτι που δεν ορίζεται κάθε φορά, εκείνη την στιγμή.

Γιατί μέχρι να φτάσει η οδηγία από το Γενικό Επιτελείο στην συγκεκριμένη μονάδα, θα έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος. Οι κανόνες εμπλοκής θα πρέπει να είναι σαφείς και πάγιοι, γνωστοί στους βαθμοφόρους του στρατεύματος.

Η δράση και η αντίδραση θα πρέπει να είναι άμεση και ακαριαία. Διαφορετικά, τι νόημα έχουν τα δεκάδες δισεκατομμύρια που δαπανώνται στους εξοπλισμούς;

Τα τελευταία χρόνια η πολιτική και η στρατιωτική ηγεσία της χώρας μας, λόγω των άριστων σχέσεων με το Ισραήλ, έχει την δυνατότητα να μελετήσει τους κανόνες εμπλοκής των Ισραηλινών Ενόπλων δυνάμεων. Και να ορίσει επακριβώς και τους κανόνες εμπλοκής των Ελληνικών Ενόπλων δυνάμεων.

Ένα κράτος γίνεται σοβαρό και αξιόπιστο, όταν, πρώτα-πρώτα, αποδείξει πως μπορεί να υπερασπιστεί την εδαφική ακεραιότητα του.

Όλα τα υπόλοιπα έπονται.

Liberal
Press to Continue.......

Tuesday, 20 June 2017

Dying to be me! Anita Moorjani at TEDxBayArea

Press to Continue.......

Wednesday, 29 March 2017

Athens Appealing : Reforming Greek Public Health

Full-Article Wall Street International, 27 March 2017

[http//wsimag.com/economy-and-politics/24489-athens-appealing] by Jeffrey Levett

One hundred years ago several eminent scholars with their fingers on the pulse of international developments in public health, found it deplorable that government remained unmoved for so long to the plight of the population and the abysmal environmental conditions of Greece. Being romantics they were doubly deplored in the country where Hygiene, goddess of public health, once held sway.

This year [2017], the Hellenic Ministry of Health will be celebrating its first 100 years [Να τα χιλιοστισει!]. It presents a new and significant opportunity to focus on reform and to change the course of public health in Greece, no easy affair.

Greek population health is now severely compromised by austerity; a baby born today, is more disadvantaged than one born yesterday; life’s quality is falling, poverty is rising and months are being whittled from life. Greece is a land of enhancing disparity and of multiple instalments, payments for even life’s very basics [water, electricity]. Unrelenting unemployment is driving despair, illness and youth’s reluctant migration. The absorbing capacity of Greece to dissipate the effects of the ongoing creeping disaster is reaching its limit. Population resilience urgently needs rebuilding!

Greek public health is still overly dominated by medicine and there is no clear policy for either. Given the number of doctors passing through parliament, this is at least paradoxical. The health sector is inefficient, resources are unequally distributed and it suffers from a relatively low degree of transparency. The School of Public Health needs immediate strengthening!

To reform public health, sustainable political will is vital. To be effective it must be as strong as in the days of Eleftherios Venizelos when a short-lived revolution precipitated the creation of the School of Public Heath [Hellenic School, 1929], first conceptualised in 1905.

According to one report circa 1950 Greece could have had an enviable health sector if it had applied the advice of those eminent scholars and the experts of the League of Nations when the Hellenic School was established?

The Hellenic School was a rational, scientific response to the miserable conditions of health an unrelieved state of morbidity for the Greek people, ever since the Greek War of Independence [1821]. John Capodistria, as Governor of the new Greece, took measures aimed at bringing order from chaos. At that time Daniel Webster was prompted to request Congressional help for Greece, which he said was fighting against unprecedented odds for the common experience of human existence.

The work of the Hellenic School ensured major contributions to wellbeing. It helped place Greece in the league of modern nations. Notwithstanding its eradication of malaria and the control of tuberculosis, this prestigious School was buffeted by the medical establishment, dominated by an obsolete bureaucracy, trapped in a web of paradoxical legalese and constrained by dictatorship, which cut it off from the international community. In the 1950’s, it was saved by a spiking of malaria, in 1969 it survived following an intervention by prestigious scientists who said, that no state, with a School, has ever abolished it and its rejuvenation became a high priority of Constantine Karamanlis on his return from exile in France [1974]. “Rejuvenation” was reluctantly encapsulated into plans for the national health sector [Spiros Doxiadis], which failed as a result of friendly fire. Once again it just managed to survive as a result of a presidential edict [1981], one of the last breaths of the outgoing government. It was more a case of favoured status [rousfet] rather than a rational decision.

In 1984, it took a significant step forward when new subject matter was added to the curriculum [health systems management, systems theory, biomedical technology, economics, health politics and sociology] and the interdisciplinary concept of public health was reinforced. The major innovations were new post graduate programmes one in health service management, which was covered by law and functions today, the other an unofficial and short-lived management of appropriate health technologies, which included pharmaceuticals. In 1994 graduate education in public health was considered satisfactory but insufficient by an international panel.

From 1990 to 2012 the Hellenic School conducted numerous programs in the greater geographical region, PHARE, INTERREG, Greek Technical Aid [Balkans, Eastern Mediterranean, and Black Sea] and worked with the World Association of Disaster Emergency Medicine [WADEM]. It designed a practical graduate programme on disaster management for Greece and a theoretical incident management system for the Balkans. A strong but short relationship was developed with the Ministries of Health and Foreign Affairs for crisis management. One important Balkan engagement was with a United Nations structure with activities in human security and the knowhow of the Hellenic School in the Balkans was later used by the Public Health Network of SEE.

Changes in the region influencing health and the health sector as a result of transition, ethnic cleansing and sanctions were closely followed and the Hellenic School responded with a concrete policy. Its activities were supported by the Greek authorities and the European Commission, which also enabled it to reconnect to the international community [ASPHER, FICOSSER, AUPHA].

Much of this was described during the 38th annual General Assembly of the Association of Schools of Public Health in the European Region [ASPHER]. The Athens Assembly marked the first one half century of life of ASPHER [1966- 2016]. Representatives from its member institutions met in the historic Hellenic School [one of the first in Europe] to debate the future of European public health and ratify the Athens ASPHER Accord. It was attended by representatives of the Ministry of Health.

The Accord expressed grave concern for the problems engulfing Europe and their impact on public health [austerity, migration, terrorism, environmental degradation, epidemic threats]. It appealed to the Greek authorities to let its historic School of Public Health, work unimpeded. The Accord petitioned politics, the European Parliament and all individual administrations in the European Union member states to help fashion a more equal, stable and democratic world. It argued that a more positive and proactive approach to Schools of Public Health will send out a strong signal serving sustainable development and European stability. It called for the rejection of the “ugly duckling” role of public health and demanded much more support for its related Schools. The representatives of public health firmly believe that population health, peoples’ wellbeing and human rights will benefit if the issue of its related institutions is moved up the European political agenda.

The year 2016 was ASPHER’s platform in Athens to reach out to the European political leadership and demand greater support for public health as a scientific, social and moral obligation. It proclaimed a great need to re-conceptualize Public Health, socially and politically as a crucial avenue to promote rational socioeconomic development. It underscored that protection and promotion of minority and migrant health is of fundamental importance to public health. It recalled the horrendous population displacements of WWII and the holocaust, displacements concomitant with the collapse of the Ottoman Empire and more recent ones in the Balkans.

Speaking before the National Convention of the Medical Committee for Human Rights [1966], Martin Luther King Jr., proclaimed that of all the forms of inequality, injustice in health is the most shocking and the most inhumane. President Johnson declared war on poverty and Medicaid and Medicare got off the ground. Jonathan Mann termed the juxtaposition of health and human rights, mankind’s new ethical space. Today, it is being vandalised and dismantled by greed, globalisation and politics; Obamacare under siege, Greece locked in austerity and America questioning the merits of WHO.

Our living space is threatened by radioactive pollution and the threat of nuclear winter grows. Ironically, in and around Chernobyl [1987] today [2017], poverty is the greater threat. Of note, is that nuclear sciences in medicine, nuclear research, radioprotection and disaster public health were strong agenda items in the early days of WHO and the European Community.

Public health is an outcome of disasters, filth diseases, the industrial revolution and urbanization. Both political will and charismatic individuals played a crucial role in its development. Public health is also an instrument for preparedness and response strengthened with the instruments located in Public Order, Civil Protection, and Foreign Affairs. At the best of times public health is almost invisible while when things go badly; its services are soon recalled. In times of authoritarian government its autonomy is undermined and its institutions have been destroyed.

It is incredible that interdisciplinary public health has not yet managed to capture the ears of the international community and that after a half century of work in post graduate education of an important Network of Schools of Public Health, vital contributions over nine decades of one of Europe’s first Schools and with one 100 years of effort by the Hellenic Ministry of Health.

During the upcoming centennial celebration, public health will be discussed again, with yet another chance to exert influence on the current Greek authorities. If the WHO can capture half an ear of the Greek authorities it will be a significant success. Dialogue is a necessity but it is insufficient. Action must replace the typical back peddling of the status quo and political infighting. Within Greek-WHO collaboration the latter could go beyond dialogue and act more political as in the days of Halfdan Mahler, Stampar medalist for his promotion of primary health care. Mahler succeeded for a short while to make health more political. Perhaps the Greek authorities can find the courage to bypass the political cost and go beyond the simple recognition of public health past.

One big question is whether the will to act within the complex problem space of Greek health is sufficient to the task. This space according to the current administration is home to a humanitarian disaster, which has precipitated a down turn in population health and an unequal access to health services. Within the health sector, the National Health System [1983] needs reorganization, new management and additional resources, the network of “therapeutic” health centers needs a major reorientation towards community; nursing needs of medicine must be addressed while health promotion from childhood to full maturity is now imperative. An adequately supported School of Public Health can train for strategy development, introduce new ideas and models and help improve health sector leadership. A School of Public Health is of vital importance to pulling back from the health damage coming from the humanitarian crisis and promoting sustainable development a social need that defies entry.

Reform can make its mark and immediately if the less than perfect transformation of the Hellenic School of Public Health [1994], is quickly completed, a simple corrective challenge. Health and social service function can be better ensured if core competences in public health have a raised voice.

The still unused by ASPHER and unread by politicians Athens ASPHER Accord [2016] has gone on record to urge without reservation that all impediments to the function of the Hellenic School are removed and to demand a level of European support for public health commensurate to the size and complexity of the problem space it now faces in Greece and throughout Europe.

A positive response to these demands would be for the common good of all Europeans. Not to respond, will result in a still poorer Greece


. Happy birthday Hellenic Ministry of Health, an even more productive 2nd half century, ASPHER and good luck WHO!

References
Levett Jeffrey, Public health in Greece, http://nrdisaster.blogspot.gr/2014/11/blog-post_11.html

Donev D, Laaser U, Levett J. South Eastern European Conference on Public Health and Peace. Skopje declaration on public health, peace, & human rights. Croat Med J.2002;43(2):105-106.

Levett Jeffrey. From cradle of European civilization to grave austerity: does Greece face a creeping health disaster? Prehosp Disaster Med. 2013;28(6):1-2.

Levett Jeffrey. The Greco Report: forward in health 2014 remembering the past. International Journal of Caring Sciences. 2014. 7(2):333.
Ulrich Laaser, Evelyne de Leeuw, Stock C Editors, Scientific Foundations of Public Health Policy in Europe, Juventa Verlag Weinheim and Munchen 1995

Ritsatakis A, Levett J, Kyriopoulos J,“Neighbours in the Balkans: Initiating a dialogue for health”, Athens School and WHO
Cristina Vladu, Role and development models for primary health care in Europe,Center for Community Policies, Bucharest
Levett Jeffrey Disastrous Events and Political Failures, PrehospDisaster Med. 2014;29(6):553-554.
Levett Jeffrey. First half century of the Association of Schools of Public Health in the European Region. SEEJPH 2016, Vol. 6. DOI 10.4119/UNIBI/SEEJPH-2016-113

Levett Jeffrey, Public health’s curiosity cabinet and the swallows of Fukashima, LIU, Brooklyn Public Lecture, Oct. 1 2015



Jeffrey Levett is Professor Emeritus and founding Dean of the National School of Public Health, Athens [1994]. He is a member of the Executive Board, European Center for Peace and Development, United Nations University for Peace, Belgrade, Serbia and has directed a Center in Kosovo and participated in a doctoral biomedical engineering program in Croatia. He is currently in the process of designing the 5th ECPD Youth Forum, Belgrade [28-29 October,2017] under the banner, YOUTH: CITIZENS OF THEIR WORLDS; CITIZEN OF EUROPE. [See http//wsimag.com/economy-and-politics/24279-bringing–out-balkan-youth] This year Jeffrey Levett completes a relationship of 33 years with ASPHER.
Press to Continue.......

Monday, 23 January 2017

Το Μέλλον του Κόσμου: Παγκοσμιοποίηση vs Περιφερειοποίηση

Από Wall Street International - Future of the World Between Globalization and Regionalization at the City Hall in Belgrade, Serbia 2016
Η ΧΙΙ Διεθνές Συνέδριο στο ECPD εξέτασε τρόπους επικοινωνίας μεταξύ Περιφερειοποίησης και Παγκοσμιοποίησης ως τους καθοριστικούς παράγοντες για το μέλλον του κόσμου. Αναρωτήθηκαν τι υπάρχει στο δρόμο της ολοκλήρωσης, αν θα μπορούμε ταυτόχρονα να σκεφτόμαστε παγκόσμια και ταυτόχρονα περιφερειακό άλλα και ποια είναι τα πλεονεκτήματα και οι αδυναμίες στις εγγενείς διαδικασίες και παρουσίασαν τα αποτελέσματα πάνω σε πολλούς τομείς της κοινωνίας .

Στη συνέχεια, ο κόσμος στα Βαλκάνια βαλκανική και υποστηριχθηκε με πολλούς τροπους με τις πιέσεις που επηρεάζουν την περιοχή να έχουν αξιολογηθεί ενώ μετρήθηκε ο παγκόσμιος αντίκτυπος. Εντάσεις μεταξύ της Ρωσικής Ομοσπονδίας και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, η μετανάστευση αποτέλεσμα των ένοπλων συγκρούσεων και η φτώχεια στη Μέση Ανατολή, αλλά και εντάσεις στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά την ψηφοφορία στο Ηνωμένο Βασίλειο για Brexit μαζί με το νέα στρατηγική μακρο-περιφερειοποίησης υπήρξαν θέματα ψηλά στην ημερήσια διάταξη. Ο ρόλος της Κίνας συμφωνήθηκε σχεδόν από όλους ότι είναι καίριας σημασίας στο παγκόσμιο σύστημα. Μια σειρά από παρουσιάσεις και πρόσθετες συζητήσεις κάλυψαν θέματα όπως της συνεχιζόμενης παγκόσμιας κοινωνικο-οικονομικής κρίσης και περιγράφηκε μια δυνητικά επιταχυνομενη παγκόσμια καταστροφή, της επιβίωσης της ανθρωπότητας και το μέλλον του ανθρώπου μαζί με τις άγριες πλευρές του αλλά και τα παράδοξα της ζωής της ευθύνη μας ως προϋπόθεση για την ειρήνη, το νέο Ψυχρό Πόλεμο και την κατανομή της ενοχής, τη μετανάστευση ως ένα εξαιρετικά σύνθετο πρόβλημα, την ειρήνη στη Μέση Ανατολή και την έλλειψη της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης. Ευτυχώς μια συναυλία από το Ensemble Renaissance προκάλεσε ήπιες στιγμές ηρεμίας και μαλάκωσε τα νεύρα μας.

Περισσότερα στο ECPD

Lead up documentation to the final Programme included a Concept Note [CN] prepared by Professor Jeffrey Levett, Greece, and many interesting presentations.
Press to Continue.......

Wednesday, 21 December 2016

Greece after Obamaflair

Mr Obama visited Hellas with his earthly humanity, too late. With his warmth he conquered almost everyone but left without any noticeable change. He alluded to inequality, said that citizens come first and touched upon the character and freedom loving spirit of Greece driven by a force implicit in Greek behaviour, “filotomο”. He arrived with a key from the Greek-American Community that unlocked one secret life emanating from the universal shaping values of Western civilisation emergent from ancient Greece. Standing on the Acropolis and in the splendour of the Niarchus Center, he enthralled Greece while reaching out to the world. A day later Athens burned. In yet another Greek life, decay he may have seen as more and more Greek families are crisis affected

In that life, the tunnel of despair lengthens, its end-light dims. The health sector is running down, prevention is off the map, primary health care can’t get airborne and infant mortality is rising. To cover even its basics of life, electricity and water, schemes of multiple monthly payments [100, 36, 12, 5] are the norm. Greece is now a land of shameful instalments. The worst is yet to come and without remedial actions, it will come.

A baby born today leaves the womb with lower life expectancy than its parents. Life expectancy is falling faster in Greece than in the USA and more children are going hungry and many more elderly have to scramble for needed medications. Globalisation, provides some upward mobility but also enhances disparity.

The President’s coming certainly, brought an inspiring hymn to democracy in the land of its birth. He boosted the international recognition of Greece and gave it symbolic support. On exit he drew attention to the Greek debt without apportioning blame as to how the current situation arrived. Certainly, the Greek economy, will take additional and significant set backs if related tripartite discussions are not soon completed, which means now.

What was lacking from Barack Obama’s oratory in Greece was a small push for one of democracy’s dedicated social and scientific instruments, public health. It still remains an outsider in most developmental models. In Athens it received no mention, not even from a government that came to power touting humanitarian disaster, a result of austerity. Recent events in America will certainly affect global and regional population health. It will be accompanied by further mystification of climate change, more social exclusion, growth of population vulnerability and a further limited public health budget. Migrant asylum registration is difficult in Greece and Obamacare is running into trouble. America’s commitment to global health can fail and at a time when terrorism, which is a major public health problem takes on more horrifying dimensions.

The only antidote to check population vulnerability and inequality are global and regional developmental strategies within a new culture. It will need the strengthening of public health education, services and institutions as well as continuing education from cradle to third age and a more effective and equitable justice system. However, in Greece flurries of important public health activities usually fizzle out. While there are many doctor-politicians, health policy is always just around the corner and when it comes to public health, dogma is deceitful.

If any Greek government now or later chooses a new pathway, it must be equal to the short lived public health revolution precipitated by Eleftherios Venizelos [1929-34]. That revolution followed on from Spanish flu, an influx of one and a half million refugees and a bizarre pandemic of dengue fever. It catapulted Greece into the league of modern European nations and was held there as America recognised the contribution of Greece, when it gave the Allies its first WWII victory.

At home, Greece continues on its course of a closed system defying organisation and development. It persists in ineffectual governance with institutional autonomy and meritocracy buried deep in party politics. The political system continues to hide behind its secret sins while the intellectual elite avoid full subscription to a new narrative.

After lift-off, Airforce One and its envious in flight hospital, turned north. I don’t know whether the President mentioned the German WWII debt to Greece.
While in Greece Barack Obama’s demeanour reflected disappointment and concern for Greece as well as the current state of America. Certainly, the President’s humane presence and vast experience, his wisdom and philosophy will be sorely needed even as he puts one foot out of the White House.

In the land of Hygiene and once proud columns, the European Schools of Public Health celebrated their 50th Anniversary. It received little more than lip service from the Greek State [ASPHER, May, 2016]. This celebration for public health was hosted by an institution that is surviving Greek politics, namely, the National School of Public Health but for how long? A thoughtful statement made by the European Schools [Athens ASPHER Accord] elicited no comment not even from one Greek Member of the European Parliament. The Schools came to Athens and left just like the President. Worth noting is that the Athens School put a Balkan policy for public health into operation in the late nineteen eighties that still stumbles along. It has conducted many regional projects [Balkans, Black Sea, Eastern Mediterranean] and implemented many bilateral projects with Albania, Bulgaria, Egypt, FYROM, Turkey. In the periphery it was aided by Greek diplomatic services while support from the center was always spasmodic. Among the many outcomes one was a proposal for the launching of a graduate level programme for health disaster management well before austerity

Simply sitting back hoping for the coming of another Statesman makes us observers to a Greece crumbling under the weight of non productive political rhetoric and as it is overwhelmed by refugees. Surely, while waiting for Godot, with nothing much being done by the European Union, it would be prudent to build resilience in the population by reinvigorating societal preparedness and public health.

Jeffrey Levett
Press to Continue.......

Thursday, 29 September 2016

CIVIL-MILITARY COOPERATION CENTRE OF EXCELLENCE

Press to Continue.......

Tuesday, 9 August 2016

Τριάντα δευτερόλεπτα πριν τον Αρμαγεδδώνα

Ο παγκόσμιος πόλεμος δεν αποτελεί πλέον μια γενική και αόριστη απειλή, λέει εδώ και καιρό ο Δρ. Πωλ Κρεγκ Ρόμπερτς (Paul Craig Roberts), πρώην Ρεπουμπλικάνος υπουργός επί Ρήγκαν. Αντιθέτως, όπως προειδοποιεί ο Ουΐλλιαμ Πέρρυ (William Perry), (30 Seconds To Midnight | Foreign Policy Journal), πρώην υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, η ανθρωπότητα είναι στα πρόθυρα της πυρηνικής καταστροφής. Μια τέτοια καταστροφή μπορεί να προέλθει από την εξωτερική και αμυντική πολιτική των νεοσυντηρητικών, φιλοσιωνιστικών, εγκεφάλων (όπως η Χίλλαρυ Κλίντον) και την απερίσκεπτα επιθετική και καθόλου απαραίτητη επίδειξη ισχύος στα σύνορα της Ρωσσίας. Μπορεί, όμως, να συμβεί και από ένα λάθος στα ηλεκτρονικά συστήματα εγκαίρου αναγνωρίσεως.
Ως πρώην υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ από το 1994 έως το 1997, ο Πέρρυ ήταν από τους γνωρίζοντες “από τα μέσα” τα μυστικά των πυρηνικών όπλων. Όπως ο ίδιος αποκαλύπτει, από τύχη και μόνο ο κόσμος έχει αποφύγει έναν παγκόσμιο πόλεμο, γι' αυτό τα πυρηνικά, αντί να ενισχύουν την ασφάλειά μας, “τώρα την θέτουν σε κίνδυνο”

Η Κρίση των Πυραύλων της Κούβας το 1962 έχει παρουσιαστεί σαν μια επικίνδυνη αντιπαράθεση που επιλύθηκε με νηφάλια διπλωματία. Στην πραγματικότητα, ο πυρηνικός Αρμαγεδδώνας αποτράπηκε χάρη σε έναν άνθρωπο, τον Ρώσσο διοικητή υποβρυχίων Βασίλι Αρχίπωφ, ο οποίος ανακάλεσε την εντολή πλήγματος με πυρηνική τορπίλλη κατά αμερικανικού αντιτορπιλλικού (We May Be at a Greater Risk of Nuclear Catastrophe Than During the Cold War).
Υπήρξαν πολυάριθμα τέτοια περιστατικά που έφεραν τον κόσμο στα πρόθυρα της καταστροφής.
Αναλύοντας την σημερινή διεθνή κατάσταση ο Νόαμ Τσόμσκυ, στο τελευταίο του βιβλίο Who Rules the World (Μάϊος 2016), υπενθυμίζει την τελευταία φορά που το Ρολόϊ της Αποκάλυψης έφθασε λίγο πριν τα μεσάνυχτα.
Ήταν το 1983, επί Ρήγκαν κατά την φάση της διεξαγωγής της Άσκησης “Ικανός Τοξότης” (Able Archer) από το ΝΑΤΟ. “Οι ασκήσεις αυτές προσομοίωναν επιθέσεις στην Σοβιετική Ένωση για να δοκιμάσουν τα αμυντικά τους συστήματα. Ρωσσικά έγγραφα που κυκλοφόρησαν πρόσφατα αποκαλύπτουν ότι οι Ρώσσοι ανησυχούσαν βαθιά από τις επιχειρήσεις αυτές και προετοιμαζόντουσαν να αντιδράσουν, πράγμα που θα σήμαινε μόνο ένα πράγμα: Το Τέλος”.
Η αποφασιστική στάση ενός άγνωστου τότε Ρώσσου αξιωματικού, του Στανισλάβ Πετρώφ, να μην μεταδώσει στους ανωτέρους του την λάθος ένδειξη των αυτόματων συστημάτων ανίχνευσης ότι η ΕΣΣΔ βρισκόταν υπό πυραυλική επίθεση, έσωσε τότε τον κόσμο. Έτσι, ο Πετρώφ πήρε την θέση του στην ιστορία δίπλα στον Βασίλι Αρχίπωφ.
Μια πρόσφατη μελέτη ειδικών ανακάλυψε δεκάδες λάθος συναγερμούς κάθε χρόνο κατά την περίοδο που διερεύνησε, δηλαδή από το 1977 μέχρι το 1983. Και ο συντάκτης της μελέτης, Seth Baum, συνοψίζει λέγοντας: “Ο πυρηνικός πόλεμος είναι ο μαύρος κύκνος που δεν μπορούμε ποτέ να δούμε, εκτός από εκείνη την σύντομη στιγμή που μας σκοτώνει. Όσο δεν τον αποτρέπουμε, τόσο κινδυνεύουμε. Τώρα είναι ο καιρός να αντιμετωπίσουμε την απειλή, γιατί τώρα είμαστε ακόμα ζωντανοί”.
Ο ειδικός σε θέματα πυρηνικής ασφάλειας Bruce Blair αναφέρει ότι “οι ΗΠΑ έφθασαν πολύ κοντά σε απόφαση για στρατηγική εκτόξευση από τον πρόεδρο το 1979, όταν καταχωρήθηκε ακούσια στο πραγματικό δίκτυο έγκαιρης προειδοποίησης ...μια εκπαιδευτική μαγνητοταινία της NORAD που απεικόνιζε ένα πλήρους κλίμακας σοβιετικό στρατηγικό πλήγμα. Τηλεφώνησαν στον τότε σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι δύο φορές μέσα στην νύχτα και του είπαν ότι οι ΗΠΑ δέχονταν επίθεση και, λίγο πριν αυτός σηκώσει το τηλέφωνο για να πείσει τον πρόεδρο Κάρτερ να δώσει εντολή για πυραυλική απάντηση πλήρους κλίμακας, τον κάλεσαν για τρίτη φορά και του είπαν ότι επρόκειτο για λάθος συναγερμό”.
Αυτό το παράδειγμα, που έγινε γνωστό πολύ πρόσφατα, φέρνει στο μυαλό ένα άλλο κρίσιμο περιστατικό του 1995, όταν η τροχιά ενός αμερικανο-νορβηγικού πυραύλου, που μετέφερε επιστημονικό εξοπλισμό, φάνηκε ότι έμοιαζε με την πορεία πυρηνικού πυραύλου. Αυτό ανησύχησε τους Ρώσσους που ειδοποίησαν αμέσως τον τότε πρόεδρο Γιέλτσιν, ο οποίος έπρεπε να αποφασίσει για το αν θα διέτασσε πυρηνική απάντηση. Ευτυχώς, ο απρόβλεπτος αυτός μεθύστακας δεν το αποφάσισε ποτέ.
Αυτός είναι ο κόσμος μέσα στον οποίο ζούσαμε και συνεχίζουμε να ζούμε μέχρι σήμερα, αλλά οι φόβοι είναι απολύτως πραγματικοί για το αν θα είναι και αύριο!
Έχουν περάσει 71 χρόνια από τότε που οι ατομικές βόμβες κατέστρεψαν την Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Το ότι δεν υπάρχουν σαφείς “κόκκινες γραμμές” κάνει την κατάσταση σήμερα πολύ επικίνδυνη.
Η διαφορά δύναμης μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσσίας είναι τόσο μεγάλη -μια “κολοσσιαία ασυμμετρία”, σύμφωνα με τον Dimitri Trenin, επικεφαλής του Carnegie Center της Μόσχας- ώστε οι Ρώσσοι, αναγκαστικά, εγκατέλειψαν το δόγμα της “μη πρώτης χρήσης” στην δέσμευση κατά της χρήσης πυρηνικών όπλων. Είπαν ότι θα εξετάσουν το ενδεχόμενο χρήσης μικρών τακτικών πυρηνικών όπλων, αν απειληθεί από το ΝΑΤΟ “η ίδια η ύπαρξη του κράτους” τους.
Μετά το πρόσφατο τεράστιας έκτασης παίγνιο πολέμου του ΝΑΤΟ, όπου προσομοιώθηκε πόλεμος με την Ρωσσία, το αυξημένο επίπεδο ετοιμότητας των στρατευμάτων και η στρατιωτική παρουσία στα ανατολικά σύνορα της Ευρώπης “αντανακλά ένα νέο και επικίνδυνο στρατηγικό δόγμα στην Ουάσιγκτων”, έγραψε ο Michael T. Klare στο The Nation. Και, επιπλέον, υπάρχει το ζήτημα των “αυτοεκπληρούμενων προφητειών”, προσθέτει ο Klare (NATO Has a Very Peculiar Way of Showing It Doesn't Want New Cold War).
Προετοιμάζοντας δηλαδή έναν πόλεμο με την Ρωσσία, βάζεις σε κίνηση δυνάμεις που μπορεί, τελικά, να επιτύχουν ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα. Η ίδια η Ρωσσία έχει καταδικάσει τις κινήσεις του ΝΑΤΟ ότι αντανακλούν “αντιρωσσική υστερία”.
Αφού είχαν “εξαφανιστεί από τα ραντάρ” για πολλά χρόνια τα πυρηνικά, είναι πάλι εδώ, και η απόφαση των ΗΠΑ να εκσυγχρονίσει το πυρηνικό της οπλοστάσιο έχει πυροδοτήσει ένα πυρηνικό αγώνα δρόμου με την Ρωσσία και την Κίνα.
Και μόνο η ύπαρξη των πυρηνικών όπλων σημαίνει το τέλος της ύπαρξης της ζωής στην γη. Είναι κάτι που θα συμβεί αργά ή γρήγορα... Αυτό επιδιώκουν τώρα, όμως, η Ουάσιγκτων και οι υποτελείς νατοϊκοί σύμμαχοί της αυξάνοντας την ένταση μεταξύ των πυρηνικών δυνάμεων.

Με πληροφορίες από το Foreign Policy Journal
Από http://www.analystsforchange.org/2016/08/blog-post_35.html
Press to Continue.......

Thursday, 21 July 2016

Αποκάλυψη: Ο Ερντογάν έχει κλειδώσει 1.500 αμερικάνους στο Ιντσιρλίκ και πολιορκεί τη βάση με τις πυρηνικές κεφαλές! Που στοχεύει;

Στρατής Μαζίδης https://twitter.com/SMazidis

Αποκάλυψη, κυριολεκτικά βόμβα, είναι αυτή που κάνει η ισραηλινή αμυντική ιστοσελίδα debka σχετικά με τα όσα συμβαίνουν στην αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ στη νοτιοανατολική Τούρκια, τους αμερικανούς αεροπορούς κι αξιωματούχους και τα πυρηνικά όπλα. Περίπου 1.500 στελέχη της Αεροπορίας των ΗΠΑ μαζί με τις οικογένειές τους έχουν κλειδωθεί στην αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ, μαζί με ένα απόθεμα τακτικών πυρηνικών βομβών από το περασμένο Σάββατο όταν ο Ερντογάν κατέστειλε την απόπειρα πραξικοπήματος και έκτοτε δεν έχει πραγματοποιηθεί καμία αεροπορική επιδρομή από το αεροδρόμιο σε βάρος της ISIS στο Ιράκ και τη Συρία.
Κι εδώ αξίζει να υπενθυμίσουμε πως πριν από λίγους μήνες είχαμε δημοσιεύσει στη Freepen.gr την είδηση πως οι ΗΠΑ αποσύρουν από το Ιντσιρλίκ προσωπικό το οποίο δεν ήταν απολύτως απαραίτητο για λόγους ασφαλείας.
Η debka κλιμακώνει την ανάλυσή της υποστηρίζοντας πως αυτή η έκτακτη κατάσταση με βάση στρατιωτικές πηγές της συνιστά μια εικονική αιχμαλωσία του αμερικανικού στρατιωτικού προσωπικού και των οικογενειών τους και εκτιμά πως το θέμα αποτέλεσε αντικείμενο συζήτησης στην τηλεφωνική συνομιλία που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη μεταξύ του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα και του Ερντογάν.
Αυτό που αναδεικνύει η ανάλυση είναι το αξιοπερίεργο πως κανένας Αμερικανός αξιωματούχος, ούτε καν όσοι αντιπολιτεύονται τον Ομπάμα, όπως ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ανέδειξε δημόσια στην ιδιάζουσα αυτή αιχμαλωσία των αμερικανών στη βάση του Ιντσιρλίκ και μάλιστα από μια σύμμαχη χώρα¬μέλος του ΝΑΤΟ.
Οι ισραηλινοί σημειώνουν πως τα όσα διαδραματίζονται στην ευαίσθητη βάση του Ιντσιρλίκ απασχόλησαν μόνο ορισμένα ΜΜΕ, ιδίως ρώσικα όσον αφορά την είσοδο κι έρευνα τούρκων ανακριτών σε αυτή.
Κατά τη διάρκεια της μαζικής εκκαθαριστικής επιχείρησης που διεξάγεται από τον Ερντογάν σε κάθε γωνιά της χώρας, εκατοντάδες αστυνομικοί που συνόδευσαν ανακριτές από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και τη Γενική Εισαγγελέα ήταν οι μόνοι άνθρωποι που τους επετράπη να εισέλθουν στην στρατηγική αεροπορική βάση, από όπου κανείς δεν μπορεί να εξέλθει, ει μη μόνο σε έκτακτης ανάγκης περιπτώσεις και μετά από συντονισμό με τις τουρκικές αρχές.
Η βάση η οποία φιλοξενεί τακτικές πυρηνικές βόμβες βαρύτητας B61 τελεί υπό εικονική (ή μήπως κανονική;) πολιορκία από μεγάλη αστυνομική δύναμη.
Ένα σημαντικό στοχείο που αναδεικνύεται στο ρεπορτάζ και πρέπει να υπογραμμίσουμε είναι ότι η βάση στερείται κανονικής ηλεκτροδότησης για αρκετές ημέρες καλύπτοντας τις ανάγκες της με γεννήτριες που σύντομα όμως θα ξεμείνουν από καύσιμα.
Η ιστοσελίδα πηγαίνει τολμηρά ένα βήμα παραπέρα και υποστηρίζει πως η πολιορκία της βάσης και των αμερικανών που βρίσκονται ουσιαστικά κρατούμενοι σε αυτή, αποτελεί μέθοδο πίεσης του Ερντογάν για να αναγκάσει την Ουάσιγκτον να εκδώσει το Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίο κατηγορεί ότι ενορχήστρωσε το αποτυχημένο πραξικόπημα από την Πενσυλβάνια.
Τα θύματα της στρατηγικής εκβιασμού του Ερντογάν είναι αρκετές μονάδες των ΗΠΑ που έχουν αναπτυχθεί στο Ιντσιρλίκ κάτω από την εντολή της μοίρα και περιλαμβάνουν μονάδες μηχανικού, επικοινωνίες, logistics, έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας, στρατιωτικό νοσοκομείο με ιατρικές και λειτουργικές εγκαταστάσεις, αεροπορικές μεταφορές και άλλα.
Ο διοικητής της τουρκικής μοίρας και της άσης, ταξίαρχος Μπεκίρ Ερκάν, βρίσκεται υπό κράτηση, κατηγορούμενος για συμμετοχή στο πραξικόπημα δίνοντας εντολή σε αεροσκάφη κι ελικόπτερα να μετάσχουν στις επιχειρήσεις, την εξαφάνιση μεγάλου αριθμού σκαφών και τη διαφυγή του ελικοπτέρου στην Αλεξανδρούπολη.
Ωστόσο, οι φόβοι για την τύχη των εγκλωβισμένων αμερικανών στο Ιντσιρλίκ καθώς και των πυρηνικών όπλων επιδεινώθηκαν από τις παρατηρήσεις των δύο κορυφαίων αξιωματούχων του καθεστώτος Ερντογάν την Τρίτη.
Ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας Μπινάλι Γιλντιρίμ υπαινίχθηκε πως οι Αμερικανοί μπορεί να θεωρηθούν ως εταίροι, τουλάχιστον παθητικά, στη συνωμοσία, με σκοπό τη χρήση της βάσης από τους ςυνωμότες για την αποστολή των αεροσκαφών που σταθμεύουν εκεί και τον εξοπλισμό τους για τις αποστολές παρακολούθησης του αεροπλάνου του Ερντογάν και το βομβαρδισμό του Κοινοβουλίου στην Αγκυρα. Επίσης ο Τούρκος υπουργός Εργασίας, Σουλεϊμάν Σοϋλού, ήταν πιο σαφής στο twitter: "Το πραξικόπημα αυτό έχει την Αμερική από πίσω".
Η προσοχή της κυβέρνησης Ομπάμα σχετικά με το τρομακτικό αδιέξοδο του Ιντσιρλίκ φαίνεται να προέρχεται από το φόβο που μοιράζονται από κοινού Ριάντ, Κάιρο και Ιερουσαλήμ, ότι η σταλινική εκκαθάριση του αυταρχικού Ερντογάν φθάνοντας σε όλους τους κλάδους της κυβέρνησης και όλα τα κοινωνικά στρώματα της τουρκικής κοινωνίας αποτελεί αναπόσπαστο μέρος μιας συνολικής μουσουλμανικής επανάστασηςπου βρίσκεται σε εξέλιξη στην Τουρκία.
Ακόμη και μια απρόσεκτηέκφραση από την Ουάσιγκτον, σημειώνει η debka, μπορεί να επιταχύνει τη διαδικασία. Κάτι θα ξέρει παραπάνω...

ΠΗΓΗ Freepen
Press to Continue.......

Thursday, 14 July 2016

Εξωγήινοι στη Σελήνη;

Ένας εμπειρογνώμονας στη NASA και στη NSA έκανε μια σειρά από απίστευτες δηλώσεις που μοιάζουν με σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Ο δρ. Έρικ Νόρτον ήταν τα τελευταία 12 χρόνια εξωτερικός σύμβουλος στη NASA και στην NSA, υπεύθυνος για την αναγνώριση απειλών από το διάστημα, όπως αστεροειδείς και κομήτες. Ωστόσο, τον Ιανουάριο του 2012 ισχυρίζεται ότι εντόπισε έναν τεράστιο διαστημικό στόλο να κατευθύνεται προς τη Γη, τον πλανήτη μας.

Στις 22 Ιανουαρίου κλήθηκε στο Αστεροσκοπείο MacDonald, κοντά στο Φορτ Ντέιβις του Τέξας. Τα εργαλεία που είχε στη διάθεσή του τον βοήθησαν να παρατηρήσει αυτό τον «απειλητικό διαστημικό στόλο». «Είδα πολλά τεράστια, τρισδιάστατα διαστημικά αντικείμενα, να κινούνται σε σχηματισμό ευθείας γραμμής προς τη Γη».
Σύντομα, όπως ισχυρίζεται, του έγινε ξεκάθαρο ότι τα UFO ήταν υψηλής τεχνολογίας επειδή ύστερα από τρεις μήνες παρακολούθησης, ο Νόρτον παρατήρησε ότι κινούνταν με μεγάλες ταχύτητες, διανύοντας εκατομμύρια χλμ μόλις σε δύο μήνες.
Στοιχεία που συλλέχθηκαν με φασματοσκόπιο υπέδειξαν ότι τα αντικείμενα ήταν από υλικά που είναι πολλές χιλιάδες φορές πιο ισχυρά από ό,τι αναπτύχθηκε ποτέ στη Γη.

Επιπλέον, υπέρυθρες εικόνες φάσματος έδειξαν ότι κοσμικά σωματίδια εκτρέπονταν από κάποιο ενεργειακό πεδίο παρόμοιο με το μαγνητικό πεδίο της Γης.Σύμφωνα με όλους αυτούς τους πραγματικά απίστευτους ισχυρισμούς, τα φερόμενα ως διαστημόπλοια έχουν σχήμα αγγλικού «L». Μέχρι τον Ιανουάριο του 2013 είχαν περάσει κατά πολύ τον πλανήτη Άρη και ο Νόρτον υπέθετε ότι έρχονταν προς τη Γη. Ωστόσο, ξαφνικά χάθηκαν.

Ο Νόρτον υποψιάζεται ότι με κάποιο τρόπο έγιναν αθέατα στα μάτια μας με κάποια προηγμένη τεχνολογία καμουφλάζ. Επίσης δεν αποκλείει να άλλαξαν πορεία. Σε κάθε περίπτωση δεν μπορούσαν πλέον να εντοπίσουν τίποτα στο διάστημα.
«Γνώριζα ότι υψηλά ιστάμενοι αξιωματούχοι ανησυχούσαν για αυτά τα ευρήματα, για αυτό και ήμουν υπό συνεχή προστασία των Μυστικών Υπηρεσιών. Περάσαμε όλο το 2013 ψάχνοντας τους ουρανούς.
Δεν ξέραμε τι συνέβαινε ή που εξαφανίστηκαν τα σκάφη. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, ο στόλος έπρεπε να βρίσκεται τόσο κοντά στον πλανήτη που ο καθένας θα μπορούσε να τον δει και χωρίς τηλεσκόπιο. Δεν γνωρίζουμε εάν συνεχίζουν να κινούνται προς τα εμάς ή έφυγαν από το ηλιακό σύστημα».

Μετά από ένα χρόνο ο Νόρτον άκουσε από έναν πρώην συνεργάτη του ότι το εν λόγω στόλος είχε εμφανιστεί ξανά και ένα σκάφος είχε κατέβει στη Σελήνη, όπως αναφερόταν και σε μια εσωτερική αναφορά που του έδωσε ο πρώην συνεργάτης του. Λέγεται ότι ένα αντικείμενο σε σχήμα L έχει προσεληνιστεί σε έναν κρατήρα στο μέγεθος του Σικάγο και μάλιστα κάποιοι ισχυρίζονται ότι τον έχουν «δει» σε εικόνες του Google Moon.
Το αμερικανικό υπουργείο Αμύνης εκτόξευσε τρεις πυραύλους από τις εγκαταστάσεις της NASA στις 15 Ιανουαρίου 2014, σε άκρως απόρρητη επιστολή που τη «συνδέουν» με τον στόλο.
Εννοείται ότι ο Νόρτον δεν έδωσε κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει τους ισχυρισμούς του στη δημοσιότητα, λέγοντας ότι τα στοιχεία τα κρατά για τη δική του ασφάλεια.



Πηγη Tribune
Press to Continue.......

Thursday, 28 April 2016

Refugees find new route for entry into Europe via Bulgaria

Human trafficking rings back in business

Following tighter controls in the Aegean Sea by the combined efforts of patrol ships from NATO, Greece and Turkey after the activation of the EU-Turkey refugee agreement, refugees are choosing a different route to reach central Europe. The refugees and migrants have chosen an alternative route via Bulgaria to move towards the continent, despite greater dangers. Nearly 200 refugees and migrants are being arrested on a daily basis in Austria who are using the new route. Austrian newspaper ‘Die Presse’ reports that the closed Greek-FYROM borders have forced the refugees to seek new ways to reach their target countries to the north. According to the newspaper report, 80 percent of the refugee flows have used the Bulgaria-Serbia route to move into other European countries. ‘It was the worst country, says an Afghani migrant about Bulgaria. ‘Police found us in the forest. they beat us, took our mobile phones and money’, he told the Austrian newspaper. The head of the Serbian centre for asylum services, Radosh Djurovic says the Aegean Sea route might have been sealed off, but the flows of refugees do not seem to have been curtailed. ‘The Balkan route is not closed, with the human trafficking networks back in business’, he says

Source Protothema
Press to Continue.......

Monday, 25 April 2016

First half century of the Association of Schools of Public Health in the European Region

Jeffrey Levett
The National School of Public Health, Athens, Greece.

This year, the Association of Schools of Public Health in the European Region (ASPHER) reaches 50 years [1966-2016] and is engaged in celebration. Its significant achievements on the European stage will appear in the Anniversary Book and tell much of its exciting story (1). The official ceremony will take place in Athens, Greece 25-27 May 2016 with an opening event in the Acropolis Museum. The celebration is hosted by the Hellenic School, an institution finally launched in 1929, following heroic efforts of Greek pioneers in malaria and after a bizarre pandemic of dengue fever and a little known, unique and short-lived revolution in public health, which hiccoughed its way into history (2-5). One powerful driving force was Ludwik Rajchman of the League of Nations who described the health situation in Greece as being “worse than in Brazil”.

ASPHER’s contemporary vision is expressed in its 2020 strategy, enunciated into five specific strategic objectives that reflect educational quality, research capacity and global governance. These are pivotal to present and future population health challenges and have been elaborated in a spirit of collaboration and solidarity and in concert with the international community. One fundamental goal is the continued improvement of competency training of the European workforce. Appropriately trained public health practitioners are an effective link to crisis intervention such as in the current refugee crisis. ASPHER is a natural link and think tank for Europe and can provide insights into paths towards solution for the current and horrendous set of European problems.

In 1992, with the support of WHO-EURO [Jo Asval, M. Barberro] and the European Commission, DGV [David Hunter, Jos Draijer], a turbulent General Assembly was hosted by the Hellenic School. It received support from the Rockefeller and Goulandri Foundations and from Hellenic Ministries of Health, Education and Culture [Melina Mecouri]. In Athens, i) a Balkan Forum for Public Health was conducted and facilitated Eastern European Schools to become a greater force within ASPHER thus fulfilling the aim of its first Secretary-General, Teodor Gjurgjevic, Zagreb [1968] who travelled unsuccessfully to Moscow, to encourage membership; ii) ASPHER outlined its response to Article 154 of the Maastricht Treaty, and; iii) an award named for Andrija Stampar got underway, which this year goes to Richard Horton, editor of The Lancet (6).

Public health is a paradoxical entity spurned when things go well, called back by society when things fall apart. It is an essential function of society; an organized and systematic concoction for dealing with unpleasant surprises. It is an invigorating interdisciplinary cocktail, which like women’s domestic work, does not fit well into the economist’s equations of development or into business or market models.

Public health is an anti-hero, not unlike Don Quixote who tilted at windmills and Hucklebury Finn who knew hell awaited him, after he helped the escape from slavery. Like Huck and the Don, Public Health has a nobility of spirit and purpose, wanting to right wrongs. Like a woman spurned, it can take disastrous revenge when rejected by the community or by the state. Think of Ebola [Africa]; lead in Flint [USA].

Social sensitivity to deprivation and the organization of public health in response to dismal outcomes from environmental miasma are both constructs and products of the Enlightenment (7). Its thinkers aimed to improve living conditions of the population impacted by the Industrial Revolution and urbanization. They embraced such powerful thoughts as: “there but for the grace of god go I, do onto others as you would have them do onto you and that the reduction of mortality had an economic value to society”. Nevertheless, the danger still exists that the ship of state is operating with an insufficient ratio of lifeboats to passengers while avoidable death climbs (8).

ASPHER’s homunculus-logo depicts both heart and brain, thus echoing the ancient maxim of “healthy in body, healthy in mind”, for the individual, the community and the body politic. Perhaps we should listen more to female voices; Hygiene, daughter of Asclepius, goddess symbol of public health; Peitho goddess of persuasion. Linguistically, public health suggests political tension and ideological divisions. It is a strange couplet from which the polar “public-private” surfaces. Etymologically, Idiocy-idiot derives from the Greek word private and health lacks importance until lost.

At this time of humanitarian crisis in Europe, ASPHER calls for greater tolerance of diversity; color, creed, opinion nurtured within cultures of peace and science and within a framework of equality. Public health policy must be equal in complexity to the current problem space; refugee waves, austerity measures, terrorism. It must demonstrate flexibility in approach and draw upon alternative but convergent conceptualizations as either in terms of reducing vulnerability or in terms of resilience building. As we step into the future we may be faced by health indicator decline and health determinant disasters.

ASPHER’s 50 year legacy must be seen as a vital contributor to socio-economic progress, a bulwark against health damage and a pillar for our common European future. We say that investing in Schools of Public Health is a good thing! Schools of Public health do make a difference (9)!

No better gift can come from the political world than greater recognition of Schools and Institutions of Public Health in tandem with the ascendancy of public health up the political agenda.

From Athens, ASPHER’s thoughts and concerns go out to all victims of abominable terrorist attacks, those suffering the consequences of austerity and to the plight of being a refugee. We must resist the dastardly and merciless acts of terrorism and mount a more effective response to population deprivation and environmental dangers and not permit them to derail Europe.

With pride we draw attention to our appealing Association ASPHER as it reaches a half century, while simultaneously, appealing to the European world of politics to make more room for public health.

References
1. Foldspang A, Müller-Nordhorn J, Bjegovic-Mikanovic V, Otok R (Eds.). Fifty years of professional public health workforce development. ASPHER’s 50th Anniversary Book. Brussels: Association of Schools of Public Health in the European Region, 2016 [in press].
2. Mandyla M, Tsiamis C, Kousounis A, Petridou E. Pioneers in the anti-malaria battle in Greece (1900-1930). Gesnerus 2011;68:180-97.
3. Levett J. The Athens School: Lighthouse of Greek Public Health. www.kastaniotis.com (Greek only).
4. Giannuli D. Repeated Disappointment: the Rockefeller Foundation and the reform of the Greek Public Health System, 1929-1940. Bull Hist Med 1988;72:47-72.
5. Scientific Foundations of Public Health Policy in Europe. Editors: Laaser U, de Leeuw E, Stock C. Juventa Verlag Weinheim and Munchen; 1995.
6. ASPHER. Welcome to Athens. http://www.aspher.org/articles,4,20.html
7. Levett J. Disaster press: Public Health Enlightenment, Greece: From the Athens to the Hellenic National School of Public Health. Sunday, 20 November 2011. http://nrdisaster.blogspot.gr/2011/11/public-health-enlightenment-greece.html (accessed: April 21, 2016).
8. Levett J. Disaster press: Blunders without Apology, Mistakes and their Excuses. Thursday, 31 March 2016. http://nrdisaster.blogspot.gr/2016/03/blunders-withoutapology-mistakes-and.html (accessed: April 21, 2016).
9. de Leeuw E. European schools of public health in state of flux. Lancet 1995;345:1158-60.
From South Eastern European Journal of Public Health
Press to Continue.......

Sunday, 24 April 2016

Ο πόλεμος κατά της Δύσης!!! Μεταναστευτική κρίση και ευρωπαϊκή ασφάλεια!!

By Ιωάννης Κωτούλας*
Η Ευρώπη έχει εμπλακεί σε έναν παγκόσμιο πόλεμο ο οποίος στρέφεται κατά της Δύσης και των αξιών της, και σκοπός του οποίου είναι η κατάκτηση της ίδιας της Δύσης. Η έξοδος από ένα ιδεοληπτικό σχήμα Δυτικής ενοχής και η ανάταξη της Ευρώπης ως αυτόνομου δρώντος σε διεθνές επίπεδο, ο οποίος ενεργεί με θεμελιώδη κριτήρια την προστασία των συνόρων, την αποτροπή των μεταναστευτικών ροών και την ενθάρρυνση της ανάπτυξης της περιφέρειας αποτελούν τις θεμελιώδεις παραμέτρους για την επίλυση της μεταναστευτικής κρίσης.

Η μεταναστευτική κρίση της Ευρώπης έχει προκαλέσει οξείες αντιδράσεις και σημαντικές δυσχέρειες στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, καθώς και έντονη συζήτηση για την ενδεδειγμένη πολιτική αντιμετώπισης της. Οι πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι από μέλη των ισλαμικών κοινοτήτων της χώρας καταδεικνύουν τα όρια του εγχειρήματος ενσωμάτωσης στην ευρωπαϊκή νομική και πολιτισμική πραγματικότητα ατόμων με έντονες αντιδυτικές ιδεολογικές αναφορές. Ο συσχετισμός μεταναστευτικών ροών και ισλαμιστικής τρομοκρατίας αποτελεί κοινό τόπο στις αναλύσεις των Υπηρεσιών ασφαλείας, ωστόσο η συζήτηση πρέπει να πραγματοποιείται με τρόπο ορθολογιστικό και με αξιοποίηση όλων των δεδομένων.

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΕΝΤΡΟΥ-ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΥΓΑ
Σε επίπεδο διεθνούς συστημικής οργάνωσης καταγράφεται η ανάδυση μιας περιφέρειας ή ενδοχώρας, η οποία κείται νοτίως και νοτιοανατολικώς της Ευρώπης, με την Ευρώπη να καθίσταται αντιληπτή ως το κέντρο ή ο πυρήνας του εν λόγω συστήματος κέντρου-περιφέρειας. Η Ευρώπη ως το κέντρο του συστήματος αποτελεί τον προορισμό των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών. Τα κράτη της Ευρώπης και ιδίως όσα διαθέτουν εκτεταμένη ακτογραμμή ή ευρίσκονται στην περιοχή της Μεσογείου (Ελλάς, Ιταλία, Μάλτα, Ισπανία), είναι εκτεθειμένα σε μαζικές μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές από την περιφέρεια ή ενδοχώρα. Η περιφέρεια ή ενδοχώρα θεωρείται ότι αποτελείται από δύο ευρείες γεωγραφικές περιοχές: α) το σύμπλοκο της Μέσης Ανατολής-Βορείου Αφρικής.

β) το σύμπλοκο της υποσαχάριας Αφρικής.

Οι ροές πληθυσμών προς την ευρωπαϊκή ήπειρο από μεθοδολογικής απόψεως δεν είναι δυνατόν να κατηγοριοποιούνται συλλήβδην ως προσφυγικές, διότι περιλαμβάνουν υψηλό αριθμό ατόμων τα οποία δεν προέρχονται από κράτη στα οποία σημειώνονται συγκρούσεις. Οι ροές πληθυσμών είναι, επομένως, αφενός προσφυγικές αφετέρου μεταναστευτικές, υπό την έννοια της εκδημίας τμήματος του πληθυσμού των κρατών προέλευσης, το οποίο μεταβαίνει στην ευρωπαϊκή ήπειρο για οικονομικούς λόγους ή λόγους εγκατάστασης.

Το περιεχόμενο της έννοιας του πρόσφυγα (refugee) προσδιορίζεται από συγκεκριμένες διεθνείς συνθήκες, ειδικότερα την Σύμβαση της Γενεύης για τους Πρόσφυγες (Convention relating to the Status of Refugees, 1951) και το Πρωτόκολλο για το Καθεστώς των Προσφύγων (Protocol Relating to the Status of Refugees, 1967), καθώς επίσης από τις εσωτερικές διατάξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην συγκεκριμένη περίπτωση. Ως πρόσφυγας προσδιορίζεται βάσει του Άρθρου 1 της Σύμβασης της Γενεύης «κάθε πρόσωπο, το οποίο καθώς ευλόγως φοβάται ότι θα υποστεί διώξεις εξαιτίας της φυλής, της θρησκείας, της εθνικότητάς του ή των πολιτικών του πεποιθήσεων, βρίσκεται έξω από την χώρα της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν μπορεί ή εξαιτίας του φόβου του δεν επιθυμεί, να ζητήσει την προστασία της χώρας αυτής». [1] Οι πρόσφυγες δεν έχουν δικαίωμα στην διπλωματική προστασία του κράτους ιθαγενείας τους, καθώς μια τέτοια σύμβαση θα αναιρούσε την ιδιότητά τους ως προσφύγων και την χορήγηση του καθεστώτος του πολιτικού ασύλου. [2]

Καμία εκ των διεθνών συνθηκών δεν παρέχει το καθεστώς του πρόσφυγα σε όσους διασχίζουν πολυάριθμες ασφαλείς χώρες και διαβαίνουν κατά τρόπο παράνομο πολυάριθμες συνοριακές διαβάσεις και οι οποίοι επιλέγουν το κράτος με τις πλέον γενναιόδωρες κοινωνικές παροχές σε μη-πολίτες αυτού. Οι εισρέοντες μετανάστες επιλέγουν να εγκατασταθούν σε κράτη όπως η Γερμανία, η Σουηδία και το Βέλγιο, έχοντας προηγουμένως διασχίσει ασφαλή κράτη της περιφέρειας (Τουρκία) ή πολυάριθμα ασφαλή κράτη της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουγγαρία, Κροατία, Σλοβενία, Αυστρία). Οι προσδιοριζόμενοι ως πρόσφυγες επομένως δεν δρουν με κριτήριο την ασφάλεια, αλλά τις οικονομικές παροχές και το πλέον γενναιόδωρο και εφεκτικό σύστημα κοινωνικών παροχών και πρόνοιας. Κατά συνέπεια οι μετακινούμενοι δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρίζονται πρόσφυγες, αφού αρνούνται την παραμονή σε ασφαλή κράτη, αλλά παράνομοι οικονομικοί μετανάστες, εφόσον εισέρχονται με μη νόμιμο τρόπο στην ευρωπαϊκή επικράτεια. Ακόμη και ένα άτομο το οποίο πληροί τις προϋποθέσεις, ώστε να χαρακτηρισθεί πρόσφυγας, χάνει το καθεστώς του πρόσφυγα όταν εγκαταλείπει τις εγκαταστάσεις φιλοξενίας προσφύγων οι οποίες υπάρχουν σε κράτη της άμεσης υποδοχής των ροών της περιφέρειας όπως η Τουρκία και ο Λίβανος, και χρησιμοποιεί διακινητές ανθρώπων, ώστε να εισέλθει στην επικράτεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το άτομο αυτό πλέον είναι αιτών άσυλο (asylum seeker), όχι πρόσφυγας, τουλάχιστον έως η αξίωσή του για χορήγηση ασύλου κριθεί ως πληρούσα τις αρχές.

Ο ΟΗΕ εφαρμόζοντας μια υπερμέτρως ιδεαλιστική εφαρμογή θεωρητικών αρχών αρνείται στα κράτη-μέλη της ΕΕ την δυνατότητα ελέγχου των εξωτερικών συνόρων τους ή ακόμη και του εσωτερικού της επικρατείας τους. Τα μέσα ενημέρωσης συχνά προσδιορίζουν κατά τρόπο λανθασμένο τους εισρέοντες πληθυσμούς ως πρόσφυγες από την Συρία ή το Ιράκ. Ωστόσο, βάσει των στοιχείων της Eurostat, προκύπτει ότι μόνο το 21% προέρχεται από την Συρία, ενώ ο πραγματικός αριθμός πιθανότατα είναι μικρότερος ακόμη και του 20%. [3] Ένα πρόσθετο ενδιαφέρον στοιχείο δημογραφικής υφής είναι ότι η μεγάλη πλειονότητα των εισρεόντων ατόμων –το 62%- είναι νεαροί άνδρες, ενώ οι γυναίκες αποτελούν μόλις το 16%. [4] Επομένως η εισροή πληθυσμών, η οποία παρατηρείται την τελευταία περίοδο, δεν περιλαμβάνει μόνον δυνητικώς προσφυγικούς πληθυσμούς (Σύρους, Ιρακινούς, Λίβυους, Αφγανούς), αλλά και μεταναστευτικούς πληθυσμούς (λοιπές χώρες περιφερείας), δηλαδή άτομα, τα οποία μετακινούνται προς την Ευρώπη όχι λόγω ενδοκρατικών ταραχών ή φόβου διώξεων, αλλά για λόγους οικονομικής υφής ή για λόγους οικιστικής εγκατάστασης.

Το καθεστώς των πολιτικών προσφύγων αφορά σε μια μαζικού χαρακτήρα πληθυσμιακή εισροή και δεν θα πρέπει να συγχέεται με αυτό των αιτούντων πολιτικό άσυλο. Το πολιτικό άσυλο αφορά σε μεμονωμένα άτομα, αν και οι δύο κατηγορίες –αυτή των προσφύγων και των αιτούντων άσυλο- είναι δυνατόν να αλληλεπικαλύπτεται. Το πολιτικό άσυλο χορηγείται κατ’ απόλυτη διακριτική ευχέρεια του κράτους υποδοχής, ανεξαρτήτως του αν ο αιτών πληροί ή όχι τις προβλεπόμενες συμβατικές προϋποθέσεις. Δεν γεννάται ούτε κατοχυρώνεται ατομικό δικαίωμα του αλλοδαπού στο πολιτικό άσυλο, καθώς το δικαίωμα και η δυνατότητα ενός κράτους να παρέχει πολιτικό άσυλο σε αλλοδαπούς δεν θεμελιώνει αντίστοιχο δικαίωμα εκ μέρους του αλλοδαπού για απόλαυση πολιτικού ασύλου.[5] Η υποβολή αίτησης χορήγησης πολιτικού ασύλου εκ μέρους του αλλοδαπού δεν συνεπάγεται υποχρεωτικότητα για τις αρχές του Κράτους, στις οποίες υποβάλλεται το εν λόγω αίτημα. Και αυτό διότι η χορήγηση πολιτικού ασύλου εντάσσεται στο πλαίσιο της αποφασιστικής κυριαρχίας του Κράτους, το οποίο διαθέτει την αποκλειστική κυριαρχική αρμοδιότητα να παράσχει ή να αρνηθεί την χορήγησή του.

Το καθεστώς του ασύλου αποτελεί τη μετασχηματισμένη, γραφειοκρατική και παραποιημένη, εκδοχή της αρχαίας ξενίας, ενώ σε ιδεολογικό επίπεδο ο πρόσφυγας διαιωνίζει την αντίληψη του πολιτικού πρόσφυγα βάσει των σχετικών διατάξεων της ψυχροπολεμικής περιόδου. Ο ορισμός του πρόσφυγα διαμορφώθηκε σε μια περίοδο, κατά την οποία ο νεοσύστατος Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών ελεγχόταν σε επίπεδο αποφάσεων από τα κράτη της Δύσης και αφορούσε σε μεγάλο βαθμό τους διαφεύγοντες από τα ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα και δεν είχε υπ’ όψιν του μαζικές μεταναστευτικές ροές.

Η μετανάστευση πλέον δεν παρουσιάζεται στους πολίτες των ευρωπαϊκών κρατών ως μια αναγκαιότητα οικονομικής υφής, καθώς άλλωστε οι Δυτικές κοινωνίες με υψηλό επίπεδο ανεργίας μεταξύ των πολιτών τους έχουν εγκαταλείψει τη μετάκληση ανειδίκευτων αλλοδαπών εργατών, αλλά ως ένα καθήκον ηθικής διάστασης. Παρερμηνεύοντας συνειδητά την έννοια της φιλοξενίας, [6] οι οπαδοί των ανοικτών συνόρων μετέβαλαν τη μετανάστευση από ένα εγχείρημα συμβολής στην οικονομική ανάπτυξη σε μια επίδειξη ηθικής ανωτερότητας και αυταρέσκειας, στον βαθμό που η μετανάστευση καθίσταται αντιληπτή από πολλούς Ευρωπαίους, ιδίως μεταξύ των διοικητικών και πολιτικών ελίτ, ως μια επιλογή των μεταναστών η οποία επιβεβαιώνει την πολιτισμική ανωτερότητα της Ευρώπης ως επιθυμητού προορισμού. Μια τέτοια ταύτιση συγχέει, όμως, την έννοια της έλξης προς έναν προορισμό με την έννοια του θαυμασμού αυτού του προορισμού. Η ιδεολογική σύγχυση και αφέλεια των ιθυνόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μεγάλη και διαχρονική. [7]

Η ιδεοληπτική ταύτιση της έννοιας του μετανάστη με την έννοια του πρόσφυγα είναι πολλαπλώς μη λειτουργική. Κατά πρώτον η ταύτιση αυτή τείνει να συσκοτίζει τα κίνητρα των συμμετεχόντων στις μεταναστευτικές ροές, ταυτίζοντας ένα εγχείρημα, το οποίο αφορά λόγους οικονομικούς ή λόγους εγκατάστασης, με την αναζήτηση ασύλου. Κατά δεύτερον η ταύτιση των δύο ανωτέρω εννοιών προξενεί προφανείς δυσχέρειες στην πολιτική των χωρών υποδοχής, αφού συγχέονται η αποδοχή της οικονομικής μετανάστευσης, η οποία αφορά οικονομικούς λόγους, με το καθεστώς του ασύλου, το οποίο αφορά ανθρωπιστικούς λόγους. Η παράβλεψη της γεωπολιτικής διάστασης του προβλήματος και η μονόπλευρη και αναχρονιστική πλέον εμμονή σε οικονομικά δεδομένα έχουν προκαλέσει την μεταναστευτική κρίση της Ευρώπης και συμβάλλει στην ανατροφοδότηση της εσωτερικής τρομοκρατίας.

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΕΣ ΡΟΕΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
Οι μεταναστευτικές ροές θα επιταθούν τα επόμενα έτη σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο και τις επόμενες δεκαετίες σε μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο επίπεδο, εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μεταβάλλει δραστικά την αντίληψή της στο ζήτημα των μεταναστευτικών ροών. Οι δημογραφικές προβολές, οι οποίες εδράζονται στην σύνθεση του πληθυσμού και τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά αυτού, είναι δυνατόν να προσδιορίσουν εκ των προτέρων το μέγεθος του πληθυσμού των κρατών της περιφερείας και επομένως την δυνητική έκταση των μεταναστευτικών ροών, εφόσον η Ευρώπη εξακολουθεί να αποτελεί τον πυρήνα του συστήματος κέντρου-περιφερείας, προς τον οποίον κατευθύνονται οι ροές.

Σε επίπεδο εξελίξεων εντός του διεθνούς συστήματος είναι δυνατόν να διακρίνουμε τρία επίπεδα ιστορικού χρόνου:

α. Τον βραχύ ιστορικό χρόνο, ο οποίος αφορά γεγονότα τα οποία εκδηλώνονται εντός ορισμένου χρονικού πλαισίου (ενδοκρατικές ταραχές, επαναστάσεις, πόλεμοι). Στην κατηγορία αυτή ανήκουν οι ταραχές οι οποίες περιγράφονται με τον γενικό όρο Αραβική Άνοιξη, ο εμφύλιος στην Συρία, η κατάρρευση της Λιβύης και η αποδιοργάνωση του Ιράκ. Οι προσφυγικές ροές σχετίζονται κατά κύριο λόγο με τον βραχύ χρόνο, καθώς αποτελούν συνέπειες συγκεκριμένων γεγονότων ή αναταράξεως ενδοκρατικών και διακρατικών ισορροπιών. Οι προσφυγικές ροές προς την Ευρώπη οφείλονται στην εσωτερική αποδιοργάνωση κρατών της περιφέρειας (Συρία, Λιβύη, Ιράκ, Αφγανιστάν) και την μαζική εκδημία πολιτών των κρατών αυτών.

β.-γ. Τον μέσο και μακρό ιστορικό χρόνο (γεννητικότητα πληθυσμών, γεωγραφικά δεδομένα). Στην κατηγορία αυτή ανήκει η υψηλή γεννητικότητα των πληθυσμών της περιφέρειας και η εσωτερική αστάθεια ή ανεπαρκής οικονομικής ανάπτυξη κρατών με περιορισμένους φυσικούς πόρους ή ενδογενή γεωφυσικά μειονεκτήματα. Οι μεταναστευτικές ροές σχετίζονται κατά κύριο λόγο με τον μέσο και μακρό χρόνο, διότι αποτελούν συνέπειες της υψηλής γεννητικότητος των κρατών της περιφερείας ή της ανεπαρκούς οικονομικής αναπτύξεως των περιοχών αυτών, στοιχεία, τα οποία προκαλούν εκδημία και μεταναστευτικές ροές ασχέτως της πολιτικής καταστάσεως των κρατών αυτών. Οι μεταναστευτικές ροές οφείλονται επίσης στην υψηλή γεννητικότητα (παράγων ώθησης) των γεωγραφικών περιοχών της περιφερείας, η οποία προκαλεί υψηλή νεανική καμπύλη, υψηλό ποσοστό νεανικού πληθυσμού, το πλεόνασμα του οποίου διοχετεύεται προς την ευρωπαϊκή ήπειρο. Η Ευρώπη διαθέτει υψηλό οικονομικό επίπεδο και ελκυστικό σύστημα κοινωνικών παροχών (παράγοντες έλξης).

Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜΙΚΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
Οι ισλαμικές κοινότητες στην Ευρώπη διαμορφώνουν ένα πλαίσιο ανάπτυξης των ισλαμιστικών δραστηριοτήτων, καθώς οι Μουσουλμάνοι της Ευρώπης διακρίνονται από ισχυρά αντιδυτικά συναισθήματα και τάσεις αποστασιοποίησης από την κοινωνική και πολιτισμική σφαίρα του εκκοσμικευμένου ευρωπαϊκού χώρου. Έρευνες της κοινής γνώμης καταδεικνύουν ότι η πλειονότητα των Μουσουλμάνων της Ευρώπης επιθυμεί την καθιέρωση του ισλαμικού νόμου (σαρία) στα κράτη στα οποία ζει σημαντικός αριθμός Μουσουλμάνων, ακόμη και επί των μη-Μουσουλμάνων. Οι Μουσουλμάνοι στην πλειονότητά τους απορρίπτουν την προοπτική της αφομοίωσης ή ενσωμάτωσης στις δομές της Ευρώπης, δημιουργώντας παράλληλες κοινωνίες. [8] Οι Μουσουλμάνοι της Ευρώπης δεν διαθέτουν κίνητρα ενσωμάτωσης, καθώς σε ιδεολογικό επίπεδο η ετερότητά τους καθίσταται αποδεκτή κατά τρόπο άκριτο, ακόμη και όταν επιμέρους εκφάνσεις της όπως ο αντιδυτικισμός, οι ανισωτικές διακρίσεις Μουσουλμάνων/μη-Μουσουλμάνων και η υποστήριξη της τρομοκρατίας, στρέφονται κατά πολιτών της Ευρώπης. Σε ένα τέτοιο ιδεολογικό πλαίσιο και δεδομένης αφενός της εγγενούς αντιδυτικής ιδεολογικής διάστασης αφετέρου της αξίωσης παγκόσμιας κυριαρχίας της ιδίας της ισλαμικής θρησκείας, η αύξηση του σχετικού ποσοστού του ισλαμικού πληθυσμού πιθανότατα θα επιφέρει επίταση των τρομοκρατικών επιθέσεων. Και αυτό διότι θα υφίσταται μια συνεχώς διευρυνόμενη δεξαμενή στρατολόγησης ισλαμιστών δρώντων, οι οποίοι ως Ευρωπαίοι πολίτες και ενίοτε ως εξισλαμισθέντες γηγενείς Ευρωπαίοι θα διαθέτουν αυξημένη δυνατότητα δράσης στο ευρωπαϊκό περιβάλλον. Οι ριζοσπάστες Ισλαμιστές και σαλαφιστές Μουσουλμάνοι της Ευρώπης ανέρχονται σε δεκάδες χιλιάδες, με κύρια κέντρα την Γαλλία, το Βέλγιο, την Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ολλανδία, ενώ σημαντικοί θύλακοι Ισλαμιστών απαντούν στην Ισπανία, την Σουηδία και την Νορβηγία.

Οι εκτιμήσεις ως προς την μελλοντική αναλογική αύξηση του ισλαμικών αναφορών πληθυσμού στο εσωτερικό της Ευρώπης διαφέρουν, ωστόσο προκύπτει ότι η αύξηση του ισλαμικού πληθυσμού κατά τον 21ο αιώνα θα μεταβάλει την δημογραφική και την πολιτισμική κατάσταση στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Τα στατιστικά δημογραφικά δεδομένα τείνουν να επιβεβαιώνουν την υπόθεση εργασίας ότι βάσει της σημερινής γεννητικότητας των γηγενών εκκοσμικευμένων Ευρωπαίων και των ισλαμικών αναφορών πολιτών/μεταναστών, της κατάχρησης της χορήγησης ασύλου και της οικογενειακής επανένωσης, καθώς και του αρχαϊσμού της ισλαμικής θρησκείας, η Ευρώπη πιθανώς κατά τα τέλη του 21ου αιώνα θα καταστεί μια περιοχή με ισχυρή ισλαμική παρουσία.[9] Σε επίπεδο σχετικού ποσοστού επί του συνολικού πληθυσμού της Ευρώπης ο ισλαμικών αναφορών πληθυσμός ανερχόταν σε 4,1% το 1990, σε 6% το 2010 και αναμένεται ότι θα προσεγγίσει το 8% του συνολικού ευρωπαϊκού πληθυσμού το 2030. [10] Σύμφωνα με άλλες δημογραφικές προβολές, ο ισλαμικός πληθυσμός θα αποτελέσει το 20% του συνολικού ευρωπαϊκού πληθυσμού περί το 2050 [11] και το 25% περί το 2100.[12] Περί το 2050 ορισμένα κράτη θα διαθέτουν ποσοστό ισλαμικών αναφορών κατοίκων μεταξύ 10-15%, ενώ σε άλλα κράτη, όπως η Σουηδία, ο πολιτισμικός εξισλαμισμός θα είναι εντονότερος, καθώς το ποσοστό θα προσεγγίσει το 25% περί το 2050.[13] Η αύξηση του ισλαμικού πληθυσμού στην Ευρώπη πραγματοποιείται με τρεις τρόπους:

α) Την διαφορική, υπέρτερη γονιμότητα των ισλαμικών πληθυσμών σε σχέση με τους γηγενείς εκκοσμικευμένους και χριστιανικούς πληθυσμούς της Ευρώπης. Η γονιμότητα των ισλαμικών πληθυσμών στην Ευρώπη παρουσιάζει μείωση κατά τις τελευταίες δεκαετίες, ωστόσο παραμένει υψηλότερη σε σχέση με την γονιμότητα των εκκοσμικευμένων πληθυσμών. [14] Μεταξύ του ισλαμικού πληθυσμού της Ευρώπης οι Ισλαμιστές και Σαλαφιστές εφαρμόζουν συχνά τακτικές πολυγυνίας με την ανοχή των ευρωπαϊκών αρχών, αποκτώντας συχνά άνω των δέκα τέκνων. Στην Γαλλία εκτιμάται ότι υπάρχουν περίπου 20.000 πολυγυνικές οικογένειες, οι οποίες περιλαμβάνουν 200.000 άτομα. Καθώς δε οι ιδεολογικές και πολιτικές αναφορές θεωρείται ότι κληροδοτούνται σε ποσοστό 75% στην επόμενη γενεά, έπεται ότι οι ισλαμιστές της Ευρώπης αυξάνουν σταθερά και συνεχώς το σχετικό ποσοστό τους εντός του ισλαμικού πληθυσμού. Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι ισλαμιστές και σαλαφιστές καθίστανται με επίταση το κυρίαρχο ιδεολογικό ρεύμα, μετατρέποντας τις ισλαμικές κοινότητες σε χώρους ευμενούς υποδοχής των τρομοκρατικών ενεργειών. [15]

β) Την αδιάκριτη εφαρμογή της αρχής της οικογενειακής επανένωσης, μέσω της οποίας οι πολιτογραφηθέντες και οι νόμιμοι μετανάστες είναι σε θέση να φέρνουν στην Ευρώπη όχι μόνον άμεσους συγγενείς αλλά και πολλαπλούς ανιόντες.

γ) Την συνεχιζόμενη εισροή ισλαμικών αναφορών μεταναστών και προσφύγων από την ευρεία περιοχή, την οποία προσδιορίσαμε ως ισλαμική ενδοχώρα της Ευρώπης. Οι παράνομοι μετανάστες, οι οποίοι έχουν εισέλθει στην Ευρώπη κατά την πρόσφατη μεταναστευτική κρίση, είναι κυρίως Μουσουλμάνοι, στοιχείο το οποίο συμβάλλει στην περαιτέρω αύξηση του σχετικού ποσοστού του ισλαμικού πληθυσμού της Ευρώπης και μάλιστα σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο.

Η πολιτισμική μεταβολή και η διαφαινόμενη μετάβαση ορισμένων περιοχών της ευρωπαϊκής ηπείρου προς ένα διαφορετικό, μη-δυτικό και μη-εκκοσμικευμένο πολιτισμικό πλαίσιο, ταυτίζεται με την μετάβαση σε ένα ισλαμικών αναφορών πολιτισμικό πλαίσιο. Στην Ευρώπη το Ισλάμ αποτελεί σε εντεινόμενο βαθμό μια υπερεθνοτική ενοποιητική αρχή, η οποία χρησιμεύει στην θεμελίωση μιας αίσθησης ταυτότητας μεταξύ του μεταναστευτικού πληθυσμού. [16] Η ποσοτική διεύρυνση της παρουσίας Μουσουλμάνων στο εσωτερικό ενός κρατικού σχηματισμού δεν αποτελεί αφ’ εαυτής παράγοντα πολιτισμικής μεταβολής. Η ουσιώδης παράμετρος είναι η μη εξελιξιμότητα της ισλαμικής θρησκείας και ο μη πραγματοποιηθείς συγχρονισμός των παραδοχών της με τις αρχές του δημοκρατικού πλαισίου και με τις θεμελιώδεις για τις Δυτικές κοινωνίες παραμέτρους της δημοκρατίας και της κυριαρχίας του νόμου. Η νομική υπόσταση της ισλαμικής θρησκείας, η αξίωση εισαγωγής στοιχείων της ισλαμικής νομικής παραδόσεως, της σαρία, η αποδοχή του χαλιφάτου ως μόνης αποδεκτής πολιτειακής μορφής, είναι σε τελική ανάλυση ασύμβατη με την ίδια την δημοκρατία των Δυτικών κοινωνιών.

Στην ισλαμική αντίληψη ο κόσμος διαιρείται σε δύο ευρείες επικράτειες, αφενός στον «οίκο του Ισλάμ» (dar al-Islam), μία περιοχή εσωτερικής ειρήνης και ευημερίας, γνωστή και ως «οίκος της ειρήνης» (dar al-salam), όπου επικρατεί ο λόγος του Αλλάχ και οι αρχές του Κορανίου, αφετέρου στον υπόλοιπο κόσμο, γνωστό ως «οίκο του πολέμου» (dar al-harb), το αρνητικό συμπλήρωμα του οίκου του Ισλάμ. Ο οίκος του πολέμου πρέπει νομοτελειακά δια του πολέμου να περιέλθει υπό την ισλαμική κυριαρχία, ώστε να επιτευχθεί ο εγγενής στην ισλαμική θρησκεία στόχος της παγκόσμιας επικράτησης και καθολικής κυριαρχίας. [17] Μια γεωγραφική περιοχή ή ένας κρατικός σχηματισμός είναι δυνατόν να χαρακτηρισθεί οίκος του Ισλάμ ακόμη και όταν οι Μουσουλμάνοι εκεί αποτελούν πληθυσμιακή μειονότητα. Σε ιδεολογικό επίπεδο ο προσδιορισμός του μη-ισλαμικού γεωγραφικού και πολιτισμικού πλαισίου ως «οίκου του πολέμου’ αντανακλά μια θεωρητική αντίληψη συγκρουσιακής υφής όσον αφορά στις σχέσεις με τις μη-ισλαμικές κρατικές οντότητες. [18]

Όσοι εμμένουν στην μονομερή οικονομοκεντρική ανάγνωση της δημογραφικής υποκατάστασης στην Ευρώπη παραβλέπουν σημαντικές παραμέτρους: Τις θρησκευτικές και πολιτισμικές αναφορές του νέου πληθυσμού, ο οποίος σταδιακώς υποκαθιστά τον παραδοσιακό χριστιανικό και μετα-χριστιανικών αναφορών ευρωπαϊκό πληθυσμό. Οι αναλύσεις αυτές αγνοούν την φονταμενταλιστική αναβίωση, η οποία παρατηρείται στους κόλπους του Ισλάμ εδώ και τρεις αιώνες λόγω της επίγνωσης της δυτικής υπεροχής.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜΙΣΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
Η σαλαφιστική τρομοκρατική οργάνωση ISIS περιέγραψε σε επιχειρησιακό υπόμνημά της τον Φεβρουάριο του 2015, το οποίο κυκλοφόρησε μεταξύ των μελών της οργάνωσης στην Λιβύη, την χρήση των μεταναστευτικών ροών για την διείσδυση ισλαμιστών μαχητών στην επικράτεια της Ευρώπης. Στο κείμενο δίνονται οδηγίες για την διείσδυση των ισλαμιστών μαχητών στην Ευρώπη και τονίζεται η εκμετάλλευση των μεταναστευτικών ροών για την εισδοχή ισλαμιστών στα νότια σταυροφορικά κράτη: «Προσθέστε στα ανωτέρω το γεγονός ότι [η Λιβύη] διαθέτει εκτεταμένη ακτογραμμή και βρίσκεται απέναντι από τα νότια σταυροφορικά κράτη [ενν. την Ιταλία, την Μάλτα και την Ελλάδα], στα οποία είναι δυνατόν να φθάσει κανείς με ευκολία ακόμη και με μια απλή βάρκα. Σημειώστε επίσης ότι ο αριθμός των ταξιδιών των παρανόμων μεταναστών από την ακτή αυτή είναι μαζικού χαρακτήρα, καθώς εκτιμάται ότι φθάνει σε 500 άτομα ανά ημέρα βάσει της χαμηλής εκτίμησης. Σύμφωνα με πολλούς από αυτούς [τους μετανάστες] είναι εύκολο να περάσει κανείς από τα σημεία ελέγχου της ναυτικής ασφάλειας και να φθάσει σε αστικά κέντρα. Εάν εκμεταλλευθούμε και αξιοποιήσουμε από στρατηγικής άποψης, έστω και σε ορισμένο μόνον βαθμό, αυτό το δεδομένο, θα μπορέσουμε να επιφέρουμε πανδαιμόνιο στην νότια Ευρώπη. Είναι ακόμη δυνατόν να παύσουν οι γραμμές της ναυτιλίας λόγω της στοχοποίησης των πλοίων και των δεξαμενόπλοιων των Σταυροφόρων».

Η εσωτερική τρομοκρατία σε κράτη όπως η Γαλλία, το Βέλγιο, η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, γνωρίζει νέα έξαρση, καθώς πολυάριθμοι ισλαμιστικοί πυρήνες και δίκτυα υποστήριξης δρουν εκμεταλλευόμενα το χαλαρό νομικό ευρωπαϊκό πλαίσιο και την ύπαρξη ενός διευρυνόμενου πληθυσμού υποστήριξης. Ο Andrew Parker, γενικός διευθυντής των βρετανικών Υπηρεσιών ασφαλείας (MI5), προειδοποίησε ότι το επίπεδο απειλής στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι πλέον το μέγιστο εδώ και δεκαετίες, ενώ η κατάσταση συνεχώς επιδεινώνεται. Η χαλαρή πολυπολιτισμική στάση του Ηνωμένου Βασιλείου έχει επιφέρει την ανάδυση παραλλήλων κοινωνιών και την ριζοσπαστικοποίηση του βρετανικού ισλαμικού πληθυσμού, ο οποίος τάσσεται υπέρ της καθιέρωσης της σαρία και επιδοκιμάζει τρομοκρατικές επιθέσεις σε βάρος των μη-Μουσουλμάνων συμπολιτών τους.[20]

Στην Γερμανία, έκθεση των υπηρεσιών ασφαλείας της χώρας η οποία διέρρευσε στον Τύπο, αναφέρει ότι «η ενσωμάτωση εκατοντάδων χιλιάδων παρανόμων μεταναστών δεν είναι πλέον εφικτή δεδομένου του υφισταμένου αριθμού μεταναστών και των ήδη υφισταμένων παραλλήλων κοινωνιών. […] Εισάγουμε ισλαμικό εξτρεμισμό, αραβικό αντισημιτισμό, εθνικές και εθνοτικές συγκρούσεις άλλων λαών, καθώς επίσης μια διαφορετική αντίληψη της κοινωνίας και του νόμου». Η έκθεση καταλήγει με την δυσοίωνη πρόβλεψη ότι οι γερμανικές αστυνομικές Αρχές δεν θα έχουν την ικανότητα να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τα εισαγόμενα αυτά προβλήματα ασφάλειας, καθώς και τις αντιδράσεις του γηγενούς γερμανικού πληθυσμού.[21] Γερμανικά μέσα ενημέρωσης όπως ο σταθμός N24, αναφέρουν ότι περί το 50% των αιτούντων άσυλο διαθέτουν άγνωστο τόπο κατοικίας ώστε να αποφύγουν την διοικητική απέλαση, ενώ οι Αρχές αγνοούν τον τόπο διαμονής τους. Η ελληνικής καταγωγής Γερμανίδα αξιωματικός της αστυνομίας Τάνια Καμπούρη περιγράφει στο άρτι εκδοθέν (Οκτώβριος 2015) βιβλίο της το οποίο πραγματοποιεί υψηλές πωλήσεις στην Γερμανία, την επιδεινούμενη κατάσταση ασφάλειας στην Γερμανία λόγω της μαζικής εισροής μεταναστών οι οποίοι δεν χαρακτηρίζονται από σεβασμό έναντι της τάξης και του νόμου.[22] Σε συνέντευξή της στον ραδιοφωνικό σταθμό Deutschlandfunk, η Καμπούρη ανέφερε ότι η γερμανική αστυνομία σταδιακά χάνει τον έλεγχο στους δρόμους της χώρας λόγω της παραβατικότητας των νεαρών αρρένων Μουσουλμάνων.

Ταυτοχρόνως, το υψηλό οικονομικό κόστος για την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής κρίσης συνεπάγεται την αύξηση των φόρων επί των γηγενών Ευρωπαίων πολιτών. Το αρχικό κόστος της μεταναστευτικής εισροής είχε υπολογισθεί σε 5 δισεκατομμύρια ευρώ. Η εκτίμηση αυτή αναμορφώθηκε σε 25 δισεκατομμύρια ευρώ για την διετία 2015-2016 από την ιαπωνική τράπεζα Mizuho, ενώ η πλέον πρόσφατη εκτίμηση από την Ένωση Γερμανικών Πόλεων αναφέρεται σε 16 δισεκατομμύρια ευρώ ανά έτος. [23] Ήδη, σε πολλά κράτη, ένα συνεχώς διευρυνόμενο τμήμα του πληθυσμού αντιδρά στην επιβολή και στην πολιτική των ανοικτών συνόρων. Στελέχη του CDU και ιδίως του CSU, όπως ο επικεφαλής του κόμματος Horst Seehofer, ζήτησαν από την καγκελάριο Μέρκελ να μεταβάλει την στάση της έναντι της μαζικής εισροής μεταναστών και προσφύγων, καθώς η Γερμανία, όπως και άλλα ευρωπαϊκά κράτη, θεωρείται ότι έχουν φθάσει στο όριό τους όσον αφορά στις δυνατότητες υποδοχής μεταναστών και προσφύγων. Η Γερμανία έχει δεχθεί άνω του 1 εκατομμυρίου άτομα μόνο το 2015, ενώ αναμένεται ότι αν συνεχισθεί η ίδια πολιτική, ο αριθμός θα αυξηθεί το 2016. Ακόμη και ο Sigmar Gabriel, επικεφαλής του SPD, ο οποίος αρχικά είχε ταχθεί υπέρ της μεταναστευτικής εισροής, πλέον θεωρεί ότι η υποδοχή προσφύγων στην Ευρώπη πρέπει να σταματήσει και η Γερμανία να αποδέχεται λιγότερα αιτήματα ασύλου. Ένας Γερμανός αξιωματούχος των Υπηρεσιών ασφαλείας ανέφερε στην εφημερίδα Die Welt: «Η μαζική εισροή ατόμων από άλλα μέρη του κόσμου θα οδηγήσει στην αποσταθεροποίηση της χώρας μας. Επιτρέποντας αυτή την μαζική μετανάστευση παράγουμε εξτρεμιστές. Η καθωσπρέπει κοινωνία ριζοσπαστικοποιείται επειδή η πλειοψηφία δεν επιθυμεί την μετανάστευση η οποία επιβάλλεται από τις πολιτικές ελίτ. Στο μέλλον, πολλοί Γερμανοί θα αποστασιοποιηθούν από το συνταγματικό κράτος». [24]

ΑΡΧΕΣ ΕΠΙΛΥΣΗΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Η συνεχιζόμενη μεταναστευτική κρίση της Ευρώπης έχει υποβαθμίσει το μέγεθος της ασφάλειας των Ευρωπαίων πολιτών. Η πολιτική χορήγησης ασύλου συνιστά θέμα συνδεόμενο τόσο με την προστασία θεμελιωδών δικαιωμάτων του ατόμου όσο και με την καταπολέμηση της διασυνοριακής εγκληματικότητας, καθώς και με την διατήρηση της κοινωνικής συνοχής των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο εξορθολογισμός και η εργαλειακή αναβάθμιση του συστήματος παροχής ασύλου συνδέεται με μια σειρά θεσμικών μεταβολών, μέσω των οποίων θα προστατευτεί η εγκυρότητα της απόφασης των Αρχών της χώρας υποδοχής ως προς την απόδοση του πολιτικού ασύλου και θα αποτραπούν οι καταχρήσεις. Μεταβολές αυτού του είδους είναι οι κατωτέρω:

α. Η διατύπωση της εννοίας του εσωτερικού ασύλου. Σε περίπτωση κατά την οποία ο αιτών πολιτικό άσυλο αλλοδαπός είχε την δυνατότητα να καταφύγει σε ασφαλές σημείο εντός της επικράτειας της χώρας του, η αίτηση πολιτικού ασύλου στην χώρα υποδοχής και εξέτασης του αιτήματος θα πρέπει να απορρίπτεται ως καταχρηστική.

β. Η δημιουργία ενός καταλόγου κρατών ασφαλούς προέλευσης των μεταναστευτικών ροών. Η εξέλιξη αυτή θα εξορθολογίσει την διαδικασία παροχής ασύλου, αποφεύγοντας την μεταλλαγή των οικονομικού χαρακτήρα μεταναστευτικών ροών σε έμμεση αποδοχή αυτών. Για τα πρόσωπα τα οποία προέρχονται από ασφαλή κράτη προέλευσης, θα θεωρείται ότι δεν θεμελιώνονται επαρκείς λόγοι παροχής ασύλου, ενώ θα είναι δυνατή η απέλαση του αιτούντος μετά την απόρριψη του αιτήματός του. Κράτη μη ασφαλούς προέλευσης είναι δυνατόν να θεωρούνται η Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, η Υεμένη, η Σομαλία και η Βόρειος Κορέα. Ακόμη και στην περίπτωση των κρατών αυτών η χορήγηση ασύλου πρέπει να πραγματοποιείται κατόπιν πλήρους διακρίβωσης της εγκυρότητας του αιτήματος.

Η διαμόρφωση ενός μόνιμου μηχανισμού ανακατανομής προσφύγων σε όλα τα κράτη της Ε.Ε. αποτελεί μια προσωρινή μόνον λύση η οποία δεν είναι δυνατόν να παρατείνεται, καθώς θα συμβάλει στην προσέλκυση νέων μεταναστευτικών ροών εφόσον η κατανομή κατά χώρα θα αποτελεί δεσμευτική νομική πραγματικότητα. Αντιστοίχως, η ενεργοποίηση του μηχανισμού ανθρωπιστικής βοήθειας και πολιτικής προστασίας της Ε.Ε. και η έκτακτη οικονομική ενίσχυση προς τα κράτη εισόδου προσφύγων και μεταναστών αποτελούν απλώς μεσοπρόθεσμες λύσεις, οι οποίες αντιμετωπίζουν τις συνέπειες και όχι τα αίτια της μεταναστευτικής κρίσης.

Σε διακρατικό επίπεδο η Ευρωπαϊκή Ένωση επιβάλλεται να ενεργήσει ως αυτόνομος και ισχυρός δρων υιοθετώντας μια δέσμη μέτρων, βάσει των οποίων θα διασφαλισθεί η αποτροπή των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών προς τον ευρωπαϊκό χώρο:

-Ενθάρρυνση κρατών περιφέρειας/διέλευσης με οικονομικά και θεσμικά κίνητρα να απορροφήσουν πρόσφυγες. Ως κράτη περιφέρειας/διέλευσης, τα οποία είναι δυνατόν λόγω της πολιτικής σταθερότητος ή/και της οικονομικής αναπτύξεως αυτών να απορροφήσουν σημαντικούς αριθμούς προσφύγων, νοούνται τα εξής: Τουρκία , Ιορδανία, Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Λίβανος και Αίγυπτος.

-Δημιουργία κέντρων προσφύγων και μεταναστών στα κράτη της περιφέρειας και όχι σε ευρωπαϊκό έδαφος, ώστε το αίτημα χορήγησης ασύλου να εξετάζεται εκτός της ευρωπαϊκής επικράτειας.

-Διασύνδεση της όποιας σύγχρονης ή μελλοντικής ευρωπαϊκής χρηματοδότησης προς κράτη της περιφέρειας με την αποτροπή μεταναστευτικών ροών προς την επικράτεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και με την αποδοχή λειτουργίας των ανωτέρω κέντρων προσφύγων/μεταναστών.

-Αίτημα προς τα κράτη του Κόλπου να ενσωματώσουν στο εθνικό δίκαιό τους την νομική έννοια του πρόσφυγα με υπογραφή και επικύρωση των σχετικών συνθηκών και συμβάσεων για τους πρόσφυγες. Τα Κράτη του Κόλπου δεν έχουν υπογράψει ούτε την Σύμβαση της Γενεύης για τους Πρόσφυγες ούτε το Πρωτόκολλο για το Καθεστώς των Προσφύγων, κατά συνέπεια δεν δέχονται πρόσφυγες ή αιτούντες άσυλο.

-Ασφαλής επαναπροώθηση σκαφών και πλοιαρίων με συνοδεία δυνάμεων της FRONTEX στα χωρικά ύδατα των κρατών διελεύσεως των μεταναστευτικών ροών και εφαρμογή των πρωτοκόλλων επανεισδοχής μεταναστών.

-Διεύρυνση συνεργασίας με Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης για την υλοποίηση του Προγράμματος εθελούσιας επιστροφής υπηκόων τρίτων χωρών και επανένταξης στη χώρα καταγωγής τους.

-Ενδεχόμενη αξιοποίηση του πλαισίου επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ για την διασφάλιση των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσω της ανάπτυξης ναυτικών και αεροπορικών δυνάμεων στην θαλάσσια περιφέρεια.

-Σύλληψη και δίκη ισλαμιστών μαχητών, οι οποίοι είναι Ευρωπαίοι πολίτες ή μετανάστες διαβιούντες στην Ευρώπη.

Η Ευρώπη έχει εμπλακεί σε έναν παγκόσμιο πόλεμο ο οποίος στρέφεται κατά της Δύσης και των αξιών της, και σκοπός του οποίου είναι η κατάκτηση της ίδιας της Δύσης. Η έξοδος από ένα ιδεοληπτικό σχήμα Δυτικής ενοχής και η ανάταξη της Ευρώπης ως αυτόνομου δρώντος σε διεθνές επίπεδο, ο οποίος ενεργεί με θεμελιώδη κριτήρια την προστασία των συνόρων, την αποτροπή των μεταναστευτικών ροών και την ενθάρρυνση της ανάπτυξης της περιφέρειας αποτελούν τις θεμελιώδεις παραμέτρους για την επίλυση της μεταναστευτικής κρίσης και ένα πρώτο βήμα για την καταπολέμηση της ριζοσπαστικοποίησης στο εσωτερικό της Ευρώπης.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
[1] Πβ. Εγχειρίδιο για τις διαδικασίες και τα κριτήρια του καθορισμού των καθεστώτος των προσφύγων, Αθήνα: Γραφείο Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, 1997. Στην ελληνική έννομη τάξη οι προϋποθέσεις για την αναγνώριση της ιδιότητας του πρόσφυγα εξειδικεύθηκαν και προσδιορίστηκαν με μεγαλύτερη ακρίβεια με τον Ν. 1975/1991. Βλ. Ν. 1975/1991, Άρθρα 24 και 25.
[2] Βλ. Π. Νάσκου-Περράκη, Το νομικό καθεστώς των προσφύγων στην ελληνική και διεθνή έννομη τάξη, Αθήνα: Σάκκουλας, 1991.
[3] Eurostat (ed.), Asylum Quarterly Report, 16/9/2015, http://goo.gl/FtsHzf.
[4] United Nations (ed.), Refugees/Migrants Emergency Response-Mediterranean, http://goo.gl/47BF1N.
[5] Βλ. Α. Μάνεσης, Ατομικές ελευθερίες, τ. Α΄, Αθήνα 1982, 124-5.
[6] Στην αρχαιότητα η έννοια της ξενίας αφορά στην παροχή στέγης, τροφής και ασφάλειας για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα, δεν αφορά στην αποδοχή της εγκατάστασης ενός ξένου στην χώρα υποδοχής. Βλ. K.D. O’ Gorman, ‘Dimensions of Hospitality: Exploring Ancient and Classical Origins’, στο C. Lanchley, P. Lynch & A.J. Morrison (eds.), Hospitality: A Social Lens, Amsterdam: Elsevier, 2007, 17-32.
[7] European Parliament News, ‘François Hollande and Angela Merkel Face MEPs’, 8/10/2015, http://goo.gl/YAoYah.
[8] Pew Research Center (ed.), The World’s Muslims: Religion, Politics and Society, 30/4/2013, http://goo.gl/v2DSdY.
[9] V. Smil, ‘The Next 50 Years: Unfolding Trends’, Population and Development Review 31:4 (12/2005), 605-43.
[10] Pew Forum (ed.), The Future of the Global Muslim Population, 2011.
[11] E. Pan, Europe: Integrating Islam, παρατίθεται στην ιστοσελίδα http://goo.gl/8Wq63Z.
[12] Ph. Jenkins, ‘Demographics, Religion, and the Future of Europe’, Orbis: A Journal of World Affairs 50:3 (Summer 2006), 519-39. [13] E. Kaufmann, Shall the Religious Inherit the Earth?, New York: Profile Books, 2012, 181-2.
[14] Βλ. C.F. Westoff & T. Frejka, ‘Religiousness and Fertility among European Muslims’, Population and Development Review 33:4 (2009), 785-809.
[15] Βλ. A. Muxel, ‘Young People and Politics’, στο P. Perrineau & L. Rouban (eds), Politics in France and Europe, New York: Palgrave Macmillan, 2009, 72. Για την πολυγυνία στην Ευρώπη βλ. St. Swinford, ‘Muslim men having '20 children each' because of polygamy, peer claims’, The Telegraph, 23/10/2015, http://goo.gl/Qg2VhI (Ηνωμένο Βασίλειο)• ‘Polygamy in France: Many Wives’ Tales’, The Economist,
6/5/2010 (Γαλλία)• ‘Scharia hält Einzug in deutsche Gerichtssäle’, Die Welt, 1/12/2012, http://goo.gl/xuQUBb (Γερμανία)• ‘België laat kinderen uit polygamie toe’, hln.be, 10/7/2008, http://goo.gl/rYLbje (Βέλγιο).
[16] Βλ. D. Coleman, ‘Europe’s Demographic Future: Determinants, Dimensions, and Challenges’, Population and Development Review 32: The Political Economy of Global Population Change, 1950-2050 (2006), 84-6.
[17] Βλ. Ι.Θ. Μάζης, Γεωγραφία του ισλαμιστικού κινήματος στη Μέση Ανατολή, Αθήνα: Παπαζήσης, 2002. Πβ. λήμμ. ‘Dar-al-salam’, The Encyclopaedia of Islam, vol. 2, 128.
[18] Βλ. J. Waardenburg (ed.), Muslim Perceptions of Other Religions: A Historical Survey, New York and Oxford: Oxford University Press, 1999, 19-20.
[19] Ch. Winter, Libya: The Strategic Gateway for the Islamic State: Translation and Analysis of IS Recruitment Propaganda for Libya, 2/2015, 10.
[20] L. Dearden, ‘UK terror threat is at the highest level in 30 years and growing, MI5 chief warns’, The Independent, 17/9/2015, http://goo.gl/1ti4oi.
[21] ‘Sicherheitsexperten entsetzt über deutsche Politik’, Die Welt, 26/10/2015, http://goo.gl/ULBOqB.
[22] T. Kambouri, Deutschland im Blaulicht: Notruf einer Polizistin, Piper Verlag, München 2015.
[23] J. McGeever & J. Geddie, ‘Germany could spend up to 25 bln euros on migrant intake-banks’, Reuters, 17/9/2015, http://goo.gl/zFXyLw• M. Rehle, ‘Germany to spend up to 16 billion euros on refugees next year’, Reuters, 29/10/2015, http://goo.gl/wrX3so.
[24] ‘Gabriel zur Flüchtlingsdebatte: Entlastung Deutschlands "absolut erforderlich’, Süddeutsche Zeitung, 24/11/2015, http://goo.gl/cNvOdh.

"Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Ε. ΚΩΤΟΥΛΑΣ είναι ιστορικός.

Πηγη Foreign Affairs
Press to Continue.......